II KA 565/25
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Siedlcach rozpoznał sprawę z apelacji obrońcy oskarżonego A. G., który został skazany przez Sąd Rejonowy w Węgrowie za czyn z art. 255 § 2 kk (nawoływanie do popełnienia przestępstwa). Sąd odwoławczy, analizując zarzuty obrazy przepisów postępowania i błędu w ustaleniach faktycznych, uznał apelację za zasadną jedynie w zakresie rozstrzygnięcia o obowiązku przeproszenia pokrzywdzonej. Sąd Okręgowy stwierdził, że nałożony obowiązek przeproszenia za „obraźliwe słowa i groźby” był rażąco niesprawiedliwy, ponieważ oskarżony nie został skazany za czyny zawierające znamiona groźby czy znieważenia (art. 190 § 1 kk, art. 216 § 1 kk). W związku z tym, sąd uchylił punkt VI zaskarżonego wyroku. W pozostałym zakresie wyrok Sądu Rejonowego został utrzymany w mocy, uznając go za słuszny i zgodny z prawem. Sąd odwoławczy podkreślił, że ocena wyjaśnień oskarżonego i zeznań pokrzywdzonej dokonana przez sąd pierwszej instancji była prawidłowa i zgodna z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 7 kpk). Nie stwierdzono również naruszenia art. 410 kpk, gdyż sąd pierwszej instancji wziął pod uwagę cały zgromadzony materiał dowodowy. Koszty postępowania odwoławczego obciążono oskarżonego.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Zagadnienia prawne (3)
Czy obraza przepisów postępowania (art. 7 kpk, art. 410 kpk) miała miejsce w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji ocenił wyjaśnienia oskarżonego jako linię obrony, a zeznania pokrzywdzonej jako przejaw hejtu, mimo argumentacji obrony o "czarnym humorze"?
Odpowiedź sądu
Nie, ocena dowodów przez sąd pierwszej instancji była prawidłowa i zgodna z zasadami swobodnej oceny dowodów oraz uwzględniała całokształt materiału dowodowego.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy uznał, że ocena dowodów przez sąd pierwszej instancji była logiczna i przekonująca, oparta na całokształcie materiału dowodowego, a nie na subiektywnych oczekiwaniach stron. Fakt, że ocena była odmienna od oczekiwań obrony, nie świadczy o naruszeniu przepisów.
Czy sąd pierwszej instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, przyjmując umyślność czynu z art. 255 § 2 kk, podczas gdy zachowanie oskarżonego było przejawem "czarnego humoru" i komentarz został usunięty?
Odpowiedź sądu
Nie, błąd w ustaleniach faktycznych nie wystąpił. Oskarżony działał umyślnie, a późniejsze usunięcie komentarza nie wyłącza odpowiedzialności.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy uznał, że oskarżony zamieścił komentarz umyślnie, świadomy jego charakteru. Pokrzywdzona odebrała go jako groźbę, a kontekst dyskusji wskazywał na agresywny charakter wypowiedzi. Usunięcie komentarza po apelu R. G. nie dowodzi braku umyślności.
Czy nałożenie na oskarżonego obowiązku przeproszenia pokrzywdzonej za „obraźliwe słowa i groźby” jest rażąco niesprawiedliwe, gdy został on skazany jedynie za nawoływanie do popełnienia przestępstwa (art. 255 § 2 kk), a nie za czyny zawierające znamiona groźby lub znieważenia?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, obowiązek przeproszenia był rażąco niesprawiedliwy i został uchylony.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy stwierdził, że obowiązek przeproszenia sugerował skazanie za czyny, których oskarżony nie popełnił (np. z art. 190 § 1 kk czy art. 216 § 1 kk). W kontekście przypisanego czynu z art. 255 § 2 kk, taki obowiązek był rażąco niesprawiedliwy.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| A. G. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| A. D. | osoba_fizyczna | pokrzywdzona |
| R. G. | osoba_fizyczna | inny |
Przepisy (7)
Główne
k.k. art. 255 § § 2
Kodeks karny
k.p.k. art. 440
Kodeks postępowania karnego
Pomocnicze
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 410
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438
Kodeks postępowania karnego
u.o.p.k. art. 8
Ustawa o opłatach w sprawach karnych
u.o.p.k. art. 2 § ust. 1
Ustawa o opłatach w sprawach karnych
Argumenty
Skuteczne argumenty
Obowiązek przeproszenia pokrzywdzonej był rażąco niesprawiedliwy w kontekście przypisanego czynu z art. 255 § 2 kk.
Odrzucone argumenty
Zarzuty obrazy przepisów postępowania (art. 7 kpk, art. 410 kpk). • Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych dotyczący umyślności czynu. • Argumentacja o "czarnym humorze" i usunięciu komentarza jako podstawy do uniewinnienia.
Godne uwagi sformułowania
obowiązek przeproszenia pokrzywdzonej był rażąco niesprawiedliwy w kontekście czynu, za który został on skazany • Treść tak sformułowanego obowiązku sugeruje skazanie za czyny, których oskarżony nie popełnił. • ocena wyjaśnień oskarżonego w zakresie, w jakim nie dała podstaw do uznania zawartej w komentarzu pod postem R. G. wypowiedzi za przejaw nie nazbyt fortunnego, tudzież „czarnego humoru” [...] nie budzi zastrzeżeń Sądu Okręgowego.
Skład orzekający
Sylwia Olimpia Uszyńska
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy interpretacji granic wolności słowa w kontekście komentarzy internetowych i potencjalnego nawoływania do przestępstwa, a także kwestii sprawiedliwości nałożonych przez sąd obowiązków.
“Czy "czarny humor" w internecie może prowadzić do obowiązku przeprosin? Sąd Okręgowy wyjaśnia.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.