IV KA 338/16

Sygn. akt. IV Ka 338/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 kwietnia 2016 r . Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Stanisław Jabłoński Protokolant Justyna Gdula po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy przeciwko K. K. synowi J. i L. z domu L. , urodzonemu (...) we W. obwinionemu o czyn z art. 86 § 1 kw na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 17 grudnia 2015 r. sygn. akt VI W 3693/14 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Wrocławia – Śródmieścia do ponownego rozpoznania . UZASADNIENIE K. K. obwiniony został o to, że w dniu 27 kwietnia 2014 r. około godz. 16:00 we W. na ul. (...) , na drodze publicznej spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując pojazdem marki O. (...) o nr rej. (...) nie zachował ostrożności podczas wykonywania manewru omijania w wyniku czego najechał na zaparkowany pojazd marki S. (...) o nr rej. (...) , powodując jego uszkodzenie, a następnie odjechał z miejsca zdarzenia, - tj. o czyn z art. 86 § 1 k.w. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia wyrokiem z dnia 17 grudnia 2015r., sygn. akt VI W 3693/14, uznał obwinionego K. K. za winnego tego, że w dniu 27 kwietnia 2014 r. we W. na ul. (...) , na drodze publicznej spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując pojazdem marki O. (...) o nr rej. (...) nie zachował należytej ostrożności podczas wykonywania manewru parkowania, w wyniku czego najechał na zaparkowany pojazd marki S. (...) o nr rej. (...) , a następnie odjechał z miejsca zdarzenia, tj. popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 86 § 1 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) złotych. Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca obwinionego, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu: 1. obrazę przepisów prawa materialnego ( art. 438 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. ) poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 86 § 1 k.w., 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mogący mieć wpływ na treść tego orzeczenia ( art. 438 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. ) w szczególności poprzez przyjęcie, że obwiniony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 k.w., to jest, że spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu lądowym Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o: 1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie, że obwiniony K. K. jest niewinny, ewentualnie 2. uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania w sprawie na podstawie art. 5 § 1 pkt 2 k.p.w. (czyn nie zawiera znamion wykroczenia). Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Ustosunkowanie się do podniesionego przez obrońcę obwinionego zarzutu obrazy prawa materialnego byłoby przedwczesne, bowiem postępowanie przed Sądem I instancji obarczone jest wadą, która samoistnie skutkowała uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu. Korzystając zatem z uprawnienia przysługującego Sądowi odwoławczemu z mocy art. 436 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.s. w., ograniczono rozpoznanie środka odwoławczego do oceny zaistnienia uchybienia podniesionego w drugim z zarzutów, którego stwierdzenie było wystarczające do wydania orzeczenia. Rozpoznając zarzut błędu w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia, stwierdzić należy, że istotnie Sąd Rejonowy ustalił stan faktyczny w rezultacie oceny materiału dowodowego dokonanej w sposób uchybiający dyspozycji art. 7 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.s. w. W szczególności zastrzeżenia budzi zanegowanie przez Sąd Rejonowy wniosków płynących z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej, ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadków mgr inż. J. D. . Wbrew ustaleniom Sądu Rejonowego, treść pisemnej opinii, podtrzymana przez biegłego podczas jego przesłuchania na rozprawie, jednoznacznie wskazuje na szereg okoliczności świadczących o przebiegu zdarzenia odmiennym niż przyjęty przez Sąd I instancji. Na podstawie analizy dokumentacji fotograficznej biegły wyodrębnił ślady trzech uszkodzeń pojazdu oskarżyciela posiłkowego, które miał spowodować obwiniony. Opinia zawiera stanowcze stwierdzenie, że przeciwbieżny przebieg rysowania oraz charakter uszkodzeń oznaczonych nr 1 i 2 wyklucza, że powstały one w trakcie jednego zdarzenia w warunkach podanych przez pokrzywdzonego ( vide k. 107 akt). Ponadto, w trakcie przesłuchania uzupełniającego na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2015 r., biegły podniósł, że kształt karoserii pojazdu obwinionego potwierdza wersję przebiegu zdarzenia przedstawioną przez K. K. , gdyż wyklucza możliwość spowodowania przez ten pojazd uszkodzeń oznaczonych przez biegłego nr 2. Biegły zauważył również, że relacja świadka M. K. , wskazująca na sprawstwo obwinionego, nie znajduje oparcia w charakterze uszkodzeń pojazdu pokrzywdzonego i kształcie pojazdu obwinionego (protokół rozprawy, k. 165, 166 akt). Podczas tego samego przesłuchania, posiłkując się przedstawionymi mu fotografiami, biegły wyraził przekonanie, że żadne z uszkodzeń znajdujących się na samochodzie S. (tj. pojeździe pokrzywdzonego) nie mogły powstać w opisywanych warunkach parkowania samochodu O. (kierowanego przez obwinionego) – patrz: protokół rozprawy, k. 168 akt sprawy. Analiza wypowiedzi biegłego wskazuje, że jego twierdzenia nie są w żadnej mierze arbitralne, lecz poparte specjalistyczną wiedzą z zakresu techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowych, odniesioną przez biegłego do konkretnych okoliczności zdarzenia i poszczególnych dowodów rzeczowych. W tym świetle nie do zaakceptowania jest dokonana przez Sąd Rejonowy ocena dowodu z opinii tego biegłego, która poddaje w wątpliwość prawidłowość dokonanych przez ten Sąd ustaleń faktycznych. Uchybienie, którego dopuścił się Sąd I instancji może być konwalidowane jedynie w ponownym postępowaniu przed Sądem Rejonowym, w którym należy przeprowadzić postępowanie dowodowe w zasadzie od początku. Dlatego też Sąd Okręgowy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.