II KA 433/13

Godne uwagi sformułowania

Sąd Okręgowy zważył, co następuje. • Apelacja obrońcy oskarżonego P. S. , zmierzająca do zmiany orzeczonej kary jest zasadna, zaś w pozostałej części na uwzględnienie nie zasługuje. • Treść wyroku, a zwłaszcza jego pisemne uzasadnienie świadczą, że Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, że oskarżony P. S. nie będąc uprawniony do swobodnego rozporządzania samochodem osobowym marki V. (...) dokonał jego przywłaszczenia poprzez przekazanie go w użytkowanie swemu bratu R. S. (1) . • Zarzut obrazy prawa materialnego tylko wtedy jest zasadny, gdy apelujący nie kwestionuje ustaleń poczynionych w sprawie. • Rażąca niewspółmierność kary, o której mowa w art. 438 pkt 4 kpk , zachodzi wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, należy przyjąć, iż zachodzi wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 kk oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. • Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, że dolegliwość wymierzonej kary nie przekracza stopnia winy oskarżonego, jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu, a orzeczona kara spełni zarówno stawiane jej cele tak zapobiegawcze, jak i wychowawcze w stosunku do oskarżonego oraz zadania w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.