II Ka 43/25

Sąd Okręgowy w Siedlcach rozpoznał sprawę z apelacji skazanego oraz jego obrońcy, wniesionych od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 28 listopada 2024 r. (sygn. akt II K 588/24), dotyczącego wydania wyroku łącznego. Głównym zarzutem podniesionym w apelacji był zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, a konkretnie art. 438 pkt 4 k.p.k., poprzez orzeczenie rażąco niewspółmiernie surowej kary łącznej pozbawienia wolności. Skazany i jego obrońca domagali się znacznego złagodzenia tej kary, wskazując na okoliczności łagodzące, takie jak trudna sytuacja życiowa i wychowawcza skazanego, a także jego deklaracje o zrozumieniu naganności czynów. Sąd Okręgowy, po analizie zarzutów, uznał je za bezzasadne. W uzasadnieniu podkreślono, że rażąca niewspółmierność kary występuje jedynie w wyjątkowych sytuacjach, gdy istnieje wyraźna dysproporcja między orzeczoną karą a sankcją, którą należałoby wymierzyć przy prawidłowym zastosowaniu reguł. Sąd odwoławczy wskazał, że Sąd Rejonowy prawidłowo rozważył wszystkie okoliczności, w tym dyrektywy wymiaru kary łącznej (art. 85a k.k.), cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także społeczne poczucie sprawiedliwości. Zwrócono uwagę na uprzednią karalność skazanego od 2009 roku, jego negatywne zachowanie w zakładzie karnym (dyscyplinarne kary) oraz fakt, że dotychczasowe kary wolnościowe czy warunkowo zawieszone nie przyniosły rezultatu. Sąd Okręgowy stwierdził, że złagodzenie kary łącznej byłoby premiowaniem negatywnej postawy skazanego i lekceważenia porządku prawnego. W konsekwencji, sąd utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w części dotyczącej kary, zasądził koszty obrony z urzędu i zwolnił skazanego od ponoszenia wydatków postępowania odwoławczego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający