II Ka 403/24

Sąd Okręgowy w Siedlcach, rozpoznając apelację oskarżonego M. K. od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 18 stycznia 2024 r. (sygn. akt II K 348/23), utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w całości i zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 140 złotych kosztów procesu za postępowanie odwoławcze. Oskarżony w swojej apelacji podniósł zarzut rażącej niewspółmierności kary (art. 438 pkt 4 k.p.k.). Sąd Okręgowy uznał ten zarzut za całkowicie niezasadny. Podzielono ocenę sądu pierwszej instancji co do wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz winy oskarżonego. Podkreślono, że stan nietrzeźwości oskarżonego dwukrotnie przekraczał dopuszczalne normy, a spowodowana przez niego kolizja drogowa stanowiła realne zagrożenie dla innych uczestników ruchu. Sąd odwoławczy nie przywiązał nadmiernej wagi do przyznania się oskarżonego do winy, jego skruchy czy współpracy z organami ścigania, wskazując, że został on złapany na gorącym uczynku, a jego wcześniejsze karalności (trzykrotne, w tym za przestępstwa prowadzenia pojazdów w stanie nietrzeźwości i złamanie zakazu) świadczą o nieskuteczności dotychczas orzekanych kar. Wskazano, że popełnienie kolejnego przestępstwa z art. 178a § 4 kk niespełna miesiąc po uprawomocnieniu się poprzedniego wyroku (II K 824/21) świadczy o realnym zagrożeniu dla porządku prawnego. Sąd odrzucił argumentację o potrzebie orzeczenia kary ograniczenia wolności jako kary rodzajowo łagodniejszej, skoro kara pozbawienia wolności nie odniosła skutku. Podkreślono, że wymierzenie łagodniejszej kary musiałoby zostać odebrane jako pobłażliwość. Nie przywiązywano też istotnego znaczenia do faktu stałego zatrudnienia oskarżonego, traktując to jako naturalną sytuację osoby dorosłej. Kara 5 miesięcy pozbawienia wolności została uznana za nie rażąco surową, będąc znacznie niższą od górnej granicy ustawowego zagrożenia. Wobec niezasadności zarzutów, wniosek apelacyjny o zmianę wyroku nie został uwzględniony.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający