II KA 400/17
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSprawa dotyczyła wykroczenia z art. 98 kw, polegającego na niezachowaniu szczególnej ostrożności podczas manewru cofania, co zmusiło innego kierowcę do gwałtownego hamowania. Sąd Rejonowy uznał obwinionego W. K. za winnego, uwzględniając jego znacząco ograniczoną poczytalność, i wymierzył karę grzywny. Obwiniony i jego obrońca wnieśli apelację, podnosząc szereg zarzutów, w tym obrazę przepisów prawa materialnego (brak znamion wykroczenia w opisie czynu), naruszenie przepisów postępowania (błędna ocena dowodów, obciążenie kosztami), błąd w ustaleniach faktycznych oraz rażącą niewspółmierność kary. Obrońca wnosił o uniewinnienie lub zmianę wyroku poprzez wymierzenie kary nagany i zwolnienie z kosztów. Sąd Okręgowy, rozpoznając apelację, podzielił ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego, uznając je za prawidłowe i zgodne z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Jednakże, Sąd Odwoławczy stwierdził, że opis czynu przypisanego obwinionemu we wniosku o ukaranie, a następnie w wyroku Sądu I instancji, nie zawierał wszystkich ustawowych znamion wykroczenia z art. 98 kw, a mianowicie zagrożenia bezpieczeństwa innej osoby. Sąd podkreślił, że znamiona te muszą być zamieszczone w sentencji wyroku, a nie tylko w uzasadnieniu. Co istotne, wyrok Sądu I instancji został zaskarżony jedynie na korzyść obwinionego, co wykluczało możliwość uzupełnienia opisu czynu przez Sąd Odwoławczy lub Sąd I instancji po ewentualnym przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, zgodnie z zakazem reformationis in peius. Sąd Okręgowy rozważał również możliwość przypisania innego czynu, w szczególności wykroczenia z art. 97 kw, jednakże ustalono, że zdarzenie miało miejsce poza drogą publiczną, strefą zamieszkania lub strefą ruchu, co uniemożliwiło zastosowanie tego przepisu. Wobec powyższego, Sąd Okręgowy, działając na podstawie art. 437 § 4 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw, orzekł o zmianie zaskarżonego wyroku i uniewinnieniu obwinionego od zarzucanego mu czynu. Zasądzono również wynagrodzenie za obronę z urzędu i koszty postępowania przejęto na rachunek Skarbu Państwa.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja wymogów formalnych opisu czynu w wyroku skazującym za wykroczenie, zastosowanie zakazu reformationis in peius w kontekście uzupełniania znamion czynu, oraz definicja i znaczenie strefy ruchu w kontekście wykroczeń drogowych.
Dotyczy specyficznej sytuacji braku znamion w opisie czynu i zaskarżenia wyroku jedynie na korzyść obwinionego. Kwestia strefy ruchu może być różnie interpretowana w zależności od konkretnych znaków drogowych.
Zagadnienia prawne (2)
Czy opis czynu przypisanego obwinionemu we wniosku o ukaranie i wyroku zawiera wszystkie ustawowe znamiona wykroczenia z art. 98 kw, w szczególności zagrożenie bezpieczeństwa innej osoby?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, opis czynu nie zawierał wszystkich ustawowych znamion wykroczenia z art. 98 kw, a brakujące znamię (zagrożenie bezpieczeństwa) nie mogło zostać uzupełnione w postępowaniu odwoławczym z uwagi na zakaz reformationis in peius.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy podkreślił, że znamiona wykroczenia muszą być zawarte w sentencji wyroku, a nie tylko w uzasadnieniu. Ponieważ wyrok Sądu I instancji zaskarżono jedynie na korzyść obwinionego, Sąd Odwoławczy nie mógł uzupełnić opisu czynu.
Czy zdarzenie miało miejsce na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, co pozwoliłoby na kwalifikację z art. 97 kw?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zdarzenie miało miejsce na parkingu przysklepowym, który nie spełniał definicji strefy ruchu zgodnie z Prawem o ruchu drogowym.
Uzasadnienie
Oględziny miejsca zdarzenia wykazały brak odpowiednich znaków drogowych oznaczających wjazd do strefy ruchu, co wykluczyło możliwość zastosowania art. 97 kw.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| W. K. | osoba_fizyczna | obwiniony |
| adw. M. U. | inne | obrońca z urzędu |
| P. Ś. | osoba_fizyczna | pokrzywdzony |
| E. O. | osoba_fizyczna | pokrzywdzony |
| Z. Ż. | osoba_fizyczna | świadk |
Przepisy (21)
Główne
kw art. 98
Kodeks wykroczeń
Pomocnicze
kpk art. 2 § § 2, 4, 5 § 2, 7
Kodeks postępowania karnego
kpk art. 366 § § 1
Kodeks postępowania karnego
kpw art. 8
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
kpw art. 70 § § 5
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
kpk art. 410
Kodeks postępowania karnego
kpk art. 424 § § 1 pkt 1 i 2
Kodeks postępowania karnego
kpw art. 82 § § 1
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
kpk art. 624 § § 1
Kodeks postępowania karnego
kpw art. 119
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
kpk art. 437 § § 1 i 2
Kodeks postępowania karnego
kpk art. 438 § pkt 1, 2, 3 i 4
Kodeks postępowania karnego
kpw art. 109 § § 2
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
kw art. 1 § § 1
Kodeks wykroczeń
kw art. 17 § § 2
Kodeks wykroczeń
kw art. 97
Kodeks wykroczeń
u.p.a. art. 29 § ust. 1
Ustawa Prawo o adwokaturze
RM art. 17 § § 2 pkt 4
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu
RM art. 20
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu
kpw art. 118 § § 2
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
p.r.d. art. 16a
Ustawa Prawo o ruchu drogowym
Argumenty
Skuteczne argumenty
Opis czynu przypisanego obwinionemu nie zawierał wszystkich ustawowych znamion wykroczenia z art. 98 kw (brak zagrożenia bezpieczeństwa). • Brak możliwości uzupełnienia opisu czynu w postępowaniu odwoławczym z uwagi na zakaz reformationis in peius. • Zdarzenie miało miejsce poza drogą publiczną, strefą zamieszkania lub strefą ruchu, co wyklucza kwalifikację z art. 97 kw.
Odrzucone argumenty
Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania przez Sąd I instancji (błędna ocena dowodów). • Zarzuty dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych. • Zarzut rażącej niewspółmierności kary (choć ostatecznie obwiniony został uniewinniony).
Godne uwagi sformułowania
Błędy, których dopuścił się oskarżyciel publiczny, a które zostały następnie powielone przez sąd meriti są tego rodzaju, że musiały skutkować wydaniem wyroku uniewinniającego. • znamiona przestępstwa muszą być zamieszczane w sentencji wyroku, w opisie przypisanego mu czynu, a nie tylko w uzasadnieniu wyroku. • niemożliwym jest – stosownie do zakazu reformationis in peius – uzupełnienie opisu czynu przypisanego obwinionemu o brakujące znamię z art. 98 kw, czy to przez Sąd Odwoławczy, czy też przez Sąd I instancji po uchyleniu wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania.
Skład orzekający
Dariusz Półtorak
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja wymogów formalnych opisu czynu w wyroku skazującym za wykroczenie, zastosowanie zakazu reformationis in peius w kontekście uzupełniania znamion czynu, oraz definicja i znaczenie strefy ruchu w kontekście wykroczeń drogowych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji braku znamion w opisie czynu i zaskarżenia wyroku jedynie na korzyść obwinionego. Kwestia strefy ruchu może być różnie interpretowana w zależności od konkretnych znaków drogowych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa pokazuje, jak kluczowe są formalne wymogi opisu czynu w orzeczeniu sądowym i jak błędy proceduralne mogą prowadzić do uniewinnienia, nawet jeśli stan faktyczny wydaje się nie budzić wątpliwości. Jest to ciekawy przykład dla prawników procesowych.
“Błąd formalny w opisie czynu doprowadził do uniewinnienia! Jak sądy interpretują znamiona wykroczeń?”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.