II KA 393/23

Sygn. akt II Ka 393/23 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 11 października 2023 r. Sąd Rejonowy w Kole, sygn. akt II W 440/23 obwinionego G. P. uznał za winnego tego, w dniu 4 czerwca 2023 r. o godz. 08:52 w m. S. , (...) kierując po drodze publicznej pojazdem m-ki V. (...) o nr rej. (...) nie zastosował się do znaku D-42 i przekroczył dopuszczalną prędkość w obszarze zabudowanym o nie więcej niż o 50 km/h jadąc z prędkością nie większą niż 100 km/h przy ograniczeniu do 50 km/h, tj. popełnienia wykroczenia z art. 92a § 2 kw i za to wymierzył mu karę grzywny w wysokości 1200 złotych. Apelację od powyższego wyroku złożył obwiniony G. P. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na treść orzeczenia ( art. 438 pkt. 3 k.p.k. ) w szczególności: 1) błędne ustalenia sądu zakresie dokonania pomiaru prędkości samochodu, w szczególności wynikające ze sposobu dokonania tego pomiaru przez policjantkę wyskakującą zza krzaków; 2) nieuwzględnienie, że za samochodem obwinionego jechał inny kierowca, który do doganiał; 3) nieuwzględnienie, że obwiniony od 25 lat jeździ zawodowo, ostrożnie; 4) oparcie się tylko na zeznaniach świadka i instrukcji urządzenia pomiarowego bez opinii biegłego, która zdaniem obwinionego była w tej sprawie konieczna. Podnosząc te zarzuty obwiniony składał wnioski, które w sumie miały prowadzić do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego. Sąd odwoławczy zważył, co następuje: Apelacja obwinionego G. P. okazała się całkowicie bezzasadna i jako taka nie mogła być uwzględniona. Wbrew twierdzeniom skarżącego sąd I instancji po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dokonał właściwej oceny dowodów, a stanowisko swoje przekonująco uzasadnił. Ocena materiału dowodowego w zakresie czynów przypisanych obwinionemu przez Sąd Rejonowy dokonana została z uwzględnieniem reguł sformułowanych w przepisach art. 5 k.p.k. i art. 7 k.p.k. , stosowanych również w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Co więcej, jest ona oceną wszechstronną i bezstronną, jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 7 k.p.k. organy po-stępowania, a więc także i sąd, kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Zgodnie z panującym w orzecznictwie poglądem, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. , wtedy gdy:  jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy ( art. 410 k.p.k. ) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy ( art. 2 § 2 k.p.k. ),  stanowi wynik rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego ( art. 4 k.p.k. ),  jest wyczerpująco i logicznie, z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, uargumentowane w uzasadnieniu wyroku - art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. (vide: wyrok składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 roku, publ. OSNKW 1991/9/41). Te kryteria oceny mają zastosowanie również przy orzekaniu w sprawach o wykroczenia. Wbrew twierdzeniom zawartych w apelacji sąd I instancji dokonał szczegółowej analizy przeprowadzonych dowodów i przekonująco uzasadnił na jakich dowodach się oparł dokonując ustaleń i dlaczego uznał za wiarygodne zeznania świadka funkcjonariusza policji A. B. , a dlaczego odmówił wiary wyjaśnieniom obwinionego we wskazanym prze ten sąd zakresie. Zeznania złożone przez tego świadka były konsekwentne i spójne. Wbrew twierdzeniom skarżącego uznać należy, iż sąd I dokonał analizy całego materiału dowodowego przy zachowaniu wymogów z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w. , co doprowadziło do uznania jego wyjaśnień w znacznej mierze, w szczególności w zakresie możliwości przekroczenia prędkości i możliwości zmierzenia prędkości innemu samochodowi jadącemu przed obwinionym za niewiarygodne. Ponadto sąd odwoławczy nie dopatrzył się błędów logicznych, lekceważenia dowodów, opierania się na dowodach nieprzekonujących czy na faktach w istocie nieudowodnionych. Sąd Rejonowy swoje stanowisko wyczerpująco i logicznie, z uwzględnieniem wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego uargumentował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ( art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k. w zw. z art. 82 § 1 k.p.w. ). Nielogiczne są próby skarżącego negowania swojego sprawstwa, w szczególności próby wywodzenia, iż nie ma pewności czy to prędkość właśnie jego samochodu została zmierzona. Wywodom skarżącego przeczą właśnie wiarygodne zeznania funkcjonariusza policji A. B. . Zeznania te poparte są zapisem na płycie DVD, protokołem oględzin płyty i wydrukiem zdjęcia wskazującego na wykonanie pomiaru (k.10-12). Dowody te nie pozostawiają żadnej wątpliwości, że pomiar prędkości dotyczy właśnie samochodu, którym kierował obwiniony. Sąd odwoławczy zgadza się z wywodami sądu I instancji, że urządzenie, którym dokonano pomiaru prędkości pojazdu obwinionego jest jednym z najnowocześniejszych urządzeń tego typu pozostającym w dyspozycji policji i w chwili pomiaru miało ważne świadectwo legalizacji pierwotnej. Słusznie sąd ten zwraca uwagę na, że z instrukcji obsługi laserowego miernika prędkości jasno wynika, aby upewnić się, że wynik dokonanego pomiaru nie będzie błędny TruCAM II monitoruje zarówno stan urządzenia jak i proces pomiaru. Gdy urządzenie wykryje stan błędu, wyświetli komunikat o błędzie zamiast wyniku pomiaru. Stąd słuszny wniosek sądu I instancji, ze nie ma możliwości, by urządzenie działało nieprawidłowo i podawało zawyżoną czy zaniżoną prędkość namierzanego pojazdu, ponieważ urządzenie wykrywa błędy pomiaru, informując o tym operatora urządzenia. Ponadto przyrząd jest przystosowany do pracy w niekorzystnych warunkach atmosferycznych niezależnie od pory dnia lub nocy, dokonuje pomiaru w pełnym zakresie pomiarowym, w odległości do 1200 m Słusznie sąd I instancji wziął pod uwagę, że margines błędu pomiarowego, który według instrukcji wynosi 2 km/godz. i uwzględnił to na korzyść obwinionego przy ustaleniu stanu faktycznego w sprawie i dokonywaniu opisu czynu. Ocena dokonanego pomiaru i urządzenia służącego do wykonywania tej czynności należy do sądu i jest dokonywana na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Czynność ta nie wymaga wiadomości specjalnych biegłych z jakiejkolwiek dziedziny, dlatego zarzut obwinionego w tym zakresie jest bezpodstawny. Jeśli chodzi o zarzut nieuwzględnienia dotychczasowego sposobu bezpiecznej jazdy przez 25 lat przez obwinionego, to przy dokonywaniu ustaleń faktycznych dotyczących zarzutu nie ma to istotnego znaczenia, natomiast dotychczasową niekaralność obwinionego sąd I instancji słusznie uznał za okoliczność łagodzącą przy wymiarze kary grzywny. Reasumując, dokonana przez sąd I instancji ocena dowodów okazała się trafna, a prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne pozwoliły na niebudzące wątpliwości przypisanie obwinionemu wykroczenia. Kierunek apelacji obwinionego obligował sąd odwoławczy do kontroli zaskarżonego orzeczenia, także co do orzeczonej kary ( art. 447 § 1 k.p.k. w zw. z art. 109 k.p.w. ). Mając na uwadze dyrektywy sądowego wymiaru kary (art. 33 k.w.), okoliczności przedmiotowe i podmiotowe czynu obwinionego, które trafnie wyeksponował sąd rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jak również jego właściwości i warunki osobiste, orzeczoną karę grzywny należy uznać za adekwatną i sprawiedliwą reakcję na zachowanie obwinionego Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, sąd odwoławczy – nie znajdując przy tym uchybień określonych w art. 104 k.p.w. i art. 440 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. , podlegających uwzględnieniu z urzędu i powodujących konieczność zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia – na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. orzekł jak w wyroku. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w. i § 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U.2017 poz. 2467) oraz art. 1 i art. 3 ust. 1, art. 8 i art 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz.U.1983 poz. 223 z późn. zm.). Karol Skocki