II Ka 385/17

Sygn. akt II Ka 385/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 września 2017 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Protokolant: st.sekr.sądowy Agata Polkowska po rozpoznaniu w dniu 28 września 2017 r. sprawy K. Ł. obwinionego z art. 97 kw w zw. z § 19 pkt. 14 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i art. 92a kw w zw. z art. 20 ust. 1 Ustawy z dn. 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym na skutek apelacji, wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II W 833/16 wyrok zmienia w ten sposób, że ustala iż obwiniony kierując samochodem marki V. o nr rej. (...) przekroczył dozwoloną prędkość w obszarze zabudowanym o 48 km/h; w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30 z tytułem opłaty za II instancję oraz obciąża go wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 50 złotych. Sygn. akt II Ka 385/17 UZASADNIENIE K. Ł. obwiniony był o to, że w dniu 12.10.2016 roku o godz. 17.00 w miejscowości K. , gm. W. , pow. (...) , na drodze publicznej kierując pojazdem m-ki V. o nr rej. (...) przekroczył dozwoloną prędkość w obszarze zabudowanym o 51 km/h oraz w trakcie kontroli nie posiadał obowiązkowego wyposażenia pojazdu tj. gaśnicy, tj. o wykroczenie z art. 97 kw w zw. z § 19 pkt 14 rozporządzenia ws. warunków technicznych i art. 92a kw w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997roku Prawo o ruchu drogowym W yrokiem z dnia 20 kwietnia 2017r. Sąd Rejonowy w Siedlcach obwinionego K. Ł. uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 92a kw w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dn. 20.06.1997 roku prawo o ruchu drogowym w zb. z art. 97 kw w zw. z §11 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia i za ten czyn na podstawie art. 92a kw w zw. z art. 9§1 kw wymierzył karę grzywny w wysokości 300 zł oraz zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 zł tytułem opłaty oraz kwotę 100 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postepowania. Apelację od tego wyroku złożył obwiniony , który wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części zarzutu z art. 92a kw oraz uniewinnienie go, ponieważ nie popełnił zarzucanego mu wykroczenia, a wina dotycząca go nigdy nie została mu udowodniona. Z ostrożności procesowej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w tej części i umorzenie postępowania. Z daleko posuniętej ostrożności kwestionował ustalenia sądu rejonowego, iż przekroczył prędkość jazdy o 50 km/h. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: - obrazę przepisu 5 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. poz. 281) przez oparcie postępowania na wskazaniach urządzenia, które ex legę nie może być wykorzystywane do dokonywania pomiarów prędkości; - błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wydania wyroku na założeniu całkowitej niezawodności urządzenia pomiarowego typu (...) , gdy tymczasem przyjmuje się, iż pomiary dokonane ww. urządzeniem poza warunkami laboratoryjnymi obarczone są błędem wynoszącym +/- 3% wartości mierzonej dla prędkości powyżej 100km/h, w związku z czym dla wyniku pomiaru wartości 101 km/h kierowany przez obwinionego pojazd mógł jechać z prędkością pomiędzy 97,97 km/h a 104,03 km/h. Uwzględnienie błędu pomiarowego na korzyść obwinionego skutkować powinno przyjęciem prędkości, z jaką poruszał się obwiniony jako 97 km/h, - obrazę przepisu 34 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia ( kpw ) poprzez przeprowadzenie postępowania bez uwzględnienia całokształtu okoliczności ujawnionych w postępowaniu oraz zaniechanie dopuszczenia opinii biegłego z zakresu technologii pomiaru prędkości pojazdów wobec zgłaszanych wątpliwość obwinionego co do użyteczności urządzenia pomiarowego i faktycznej prędkości, z jaką poruszać się mógł kierowany przez niego pojazd, tym bardziej, że dokonany pomiar odbywał się w obecności innych urządzeń mających wpływ na poprawność dokonania pomiaru w uzasadnieniu wyroku zupełnie pominięta została kwestia poprawności działania urządzenia pomiarowego I. w rozpatrywanej sprawie obwinionego, pomimo że poprawność pracy tego urządzenia była wielokrotnie kwestionowana. W związku z powyższym skarżący wniósł o dopuszczenie w postępowaniu odwoławczym dowodu z opinii biegłego z zakresu technologii pomiaru prędkości, który ustali, z jaką prędkością poruszał się kierowany przez obwinionego pojazd, czy na pomiar miały wpływ, a jeśli tak to jaki urządzenia zainstalowane w pojeździe patrolu, jaki był błąd pomiaru prędkości oraz czy w związku ze złożonymi, wyjaśnieniami pomiar mógł nie dotyczyć pojazdu obwinionego. Powyższe jest o tyle istotne, że w przypadku ustalenia iż obwiniony nie przekroczył prędkości o ponad 50 km/h brak było podstawy w tym przypadku podstawy do zatrzymania prawa jazdy. Sad Okręgowy zważył, co następuje : Apelacja tylko w niewielkim zakresie zasługuje na uwzględnienie, a mianowicie w części, w której wnosiła o dokonanie niewielkiej jedynie korekty prędkości z jaką poruszał się obwiniony. Zdecydowana większość zarzutów zawartych w apelacji dotyczy zastrzeżeń i uwag jej autora do urządzenia, którym dokonano pomiaru prędkości pojazdu, którym kierował K. Ł. . W ocenie bowiem obwinionego przyrząd radarowy (...) , którym dokonano przedmiotowego pomiaru nie spełnia wymagań przywołanego w apelacji Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r., w szczególności w zakresie wskazania pojazdu, którego prędkość została zmierzona. Okoliczność ta – według skarżącego – obligowała Sąd I instancji, do wywołania opinii biegłego z zakresu technologii pomiaru prędkości. Do tych zarzutów Sąd Okręgowy nie będzie się odnosił w szerszym zakresie (przy braku stosownego wniosku strony o sporządzenie i doręczenie odpisu uzasadnienia wyroku), a wskaże jedynie te argumenty, którymi kierował się dokonując stosownej zmiany wyroku Sądu I instancji. Zaznaczyć jedynie należy, że przytoczone w uzasadnieniu apelacji orzeczenia sądów dotyczyły innego, niż w przedmiotowej sprawie stanu faktycznego, albowiem obejmowały sytuacje, w których zaistniały pewne okoliczności obligujące sąd do zakwestionowania pomiarów wykonanych przez urządzenie radarowe (...) . Tymczasem w przedmiotowej sprawie okoliczności takie nie zaistniały, a w końcowym fragmencie uzasadnienia apelacji jej autor przedstawia jedynie teoretyczne czynniki, które mogłyby zafałszować wynik pomiarów. Skoro w trakcie postępowania nie zostało wykazane, że takie okoliczności faktycznie miały miejsce, a zebrane dowody wskazywały, że przedmiotowy pomiar wykonany został zgodnie z wymogami (Rozporządzenie Ministra Gospodarki z 17 lutego 2014r. instrukcja obsługi urządzenia (...) ), to nic nie uzasadniało wywołania opinii biegłego, czy też kwestionowania wyniku pomiaru. Zgodzić się natomiast należy z zarzutem, iż sama prędkość z jaką poruszał się obwiniony ustalona została wbrew treści § 21 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którymi powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym oraz szczegółowego zakresu badań i sprawności wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych. Stosownie do treści tego przepisu wartość błędów granicznych dopuszczalnych przyrządów podczas badań i sprawdzeń poza laboratorium wynoszą +/ - 3 procent wartości mierzonej dla prędkości powyżej 100 km/h. Prędkość z jaką poruszał się obwiniony zmierzona została na 101 km/h, co przy uwzględnieniu wskazanej wyżej granicy błędu pozwala rzeczywistą prędkość ustalić w przedziale 98-104 km/h. W sytuacji gdy nie można rozstrzygnąć niedających się usunąć wątpliwości należy przyjąć wersję najbardziej korzystną dla obwinionego czyli, że poruszał się on z prędkością 98 km/h. Takiej też zmiany zaskarżonego wyroku dokonał Sąd Okręgowy. Zaznaczyć należy, iż takiej samej treści orzeczenia – przy analogicznym stanie faktycznym – zapadły już w sądach powszechnych m.in. Sąd Okręgowy w Gliwicach, wyrok z 2 czerwca 2015 r., sygn. VI Ka 320/15. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 437§1 kpk w zw. z art. 109§2 kpk , Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku. Rozstrzygniecie o opłacie oraz kosztach postępowania uzasadniają art. 8 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz art. 636§1 kpk w zw. z art. 119 kpw .