II KA 316/19

Sąd Okręgowy w Siedlcach rozpoznał sprawę z apelacji obrońcy oskarżonego M. P., który został skazany przez Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim za uporczywe uchylanie się od obowiązku łożenia na utrzymanie małoletniego syna. Oskarżony nie płacił zasądzonych alimentów w kwocie 500 zł miesięcznie, co naraziło pokrzywdzonego na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych i spowodowało powstanie zaległości przekraczającej 3 świadczenia okresowe. Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania pracy społecznej oraz zobowiązał do bieżącego łożenia na utrzymanie syna. Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok w całości, podnosząc zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych, obrazę przepisów postępowania (m.in. art. 4, 7, 410, 5 § 2 k.p.k.) i prawa materialnego (art. 209 § 1 k.k. w zw. z art. 209 § 1a k.k.) oraz rażącą niewspółmierność kary. Sąd Okręgowy uznał apelację za bezzasadną, stwierdzając, że nie znalazła ona potwierdzenia w materiale dowodowym. Sąd odwoławczy podzielił ocenę dowodów dokonaną przez Sąd Rejonowy, uznając ją za prawidłową i opartą na całokształcie materiału dowodowego. Odrzucono zarzuty dotyczące błędów proceduralnych, w tym zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k., wskazując na ich wzajemną sprzeczność i brak podstaw w sprawie. Sąd Okręgowy podkreślił, że okresowe i nieregularne zaspokajanie potrzeb dziecka nie może być uznane za rzetelne wywiązywanie się z obowiązku alimentacyjnego. Utrzymano w mocy orzeczenie o karze i środkach probacyjnych, uznając je za współmierne do popełnionego czynu. W konsekwencji, Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy i zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania odwoławczego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający