II KA 282/15

Sygn. akt II Ka 282/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 sierpnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Mariusz Sztorc Protokolant: st. sekretarz sądowy Wojciech Wiśniowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2015 r. sprawy W. K. obwinionego o wykroczenie z art. 86 § 1 kw na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 26 marca 2015 r., sygnatura akt II W 1987/14 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania. Sygn. akt II Ka 282/15 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II W 1987/14 uznał obwinionego W. K. za winnego tego, że w dniu 30 lipca 2014 r. około godziny 11:30 w R. na ul. (...) kierując samochodem m-ki C. (...) o nr rej. (...) jadąc lewym pasem ruchu podczas wykonywania manewru omijania nie zachował bezpiecznego odstępu od poprzedzającego pojazdu i w momencie zmiany pasa ruchu na prawy najechał na prawe tylne naroże samochodu m-ki F. (...) o nr rej. (...) , doprowadził do zderzenia i uszkodzenia pojazdu. Czynem swoim spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym tj. wykroczenia z art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw wymierzył obwinionemu karę 400 zł grzywny, zaś na zasadzie art. 118 § 1 kpow w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. nr 118 poz. 1269) i art. 3 ust. 1 i art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. tj. 1983 nr 49 poz. 223 z późn. zm.) zasądził od obwinionego w całości koszty postępowania w kwocie 50 zł tytułem zryczałtowanych wydatków oraz w kwocie 40 zł tytułem opłaty. Apelację osobistą od wyroku wniósł obwiniony W. K. , zaskarżając wyrok na swoją korzyść. Zarzucił Sądowi I instancji, że przy wydaniu orzeczenia dopuścił się rażącej obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na jego treść, przez to, że dokonał wybiórczej, nieobiektywnej i bardzo lakonicznej oceny materiału dowodowego, przy ustalaniu stanu faktycznego, a to co do poniżej podanych okoliczności zdarzenia drogowego, na które powołuje się pokrzywdzona. I tak Sąd zaniechał ustalenia: - czy istniała w ogóle „fizyczna” możliwość spowodowania prowadzonym przez obwinionego samochodem marki C. (...) w kierowanym przez pokrzywdzoną pojeździe marki F. (...) podawanych przez tę ostatnią uszkodzeń, - sposobu oznakowania jezdni w miejscu – rzekomej - kolizji (a zwłaszcza znajdującej się tam linii ciągłej, uniemożliwiającej pojazdom „z tyłu”, wykonanie manewru ominięcia pojazdu, który nie rusza z miejsca – pomimo zmiany światła na zielone – o której istnieniu nie miał pojęcia również funkcjonariusz ustalający szczegóły kolizji – co sam przyznał na rozprawie – oraz usytuowania znajdujących się na niej pojazdów w chwili „rzekomej” kolizji, co miało istotne znaczenie dla oceny jego zachowania w postaci użycia sygnału dźwiękowego), - kiedy miało dojść do „zetknięcia” pojazdów, w sytuacji, gdy pokrzywdzona zupełnie inaczej przedstawiała to w postępowaniu przygotowawczym, a odmiennie przed Sądem, - odmówienie wiarygodności zeznaniom żony obwinionego z uwagi na fakt, iż jest dla obwinionego osobą najbliższą i dlatego zeznała na korzyść obwinionego, co prowadził do domniemania, że gdyby zeznała na niekorzyść obwinionego, to byłaby dla Sądu świadkiem już w pełni wiarygodnym, a niewskazanie innych okoliczności zajętego stanowiska, - odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego przy uzasadnieniu, że są sprzeczne z „pozostałym” materiałem dowodowym, bez wskazania o jaki konkretnie materiał dowodowy Sądowi chodzi, - zaniechania ustalenia, kiedy pokrzywdzona się odwróciła, a to czy w chwili, gdy- rzekomo – poczuła uderzenie (co zeznała na rozprawie), czy też w chwili, gdy na nią zatrąbił i wskazał gestem ręki żeby podjechała do przodu i umożliwiła innym pojazdom z tyłu zjazd ze skrzyżowania (o czym sama mówiła w postępowaniu przygotowawczym), co miało istotne znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego, - zaniechanie dokonania oględzin i porównania obydwu pojazdów (nawet na parkingu sądowym) co wyjaśniłoby sprawę i wykluczyłoby powstanie – przypisanych obwinionemu uszkodzeń w pojeździe pokrzywdzonej, albowiem aby spowodować uszkodzenie tylnej lampy we F. (...) autem żony obwinionego, musiałby zniszczyć w nim najpierw zderzak i wgnieść pas tylni - co nie miało miejsca, - zaniechanie ustalenia, kiedy – rzekomo – obwiniony najechał na tył samochodu F. (...) , czy miało to miejsce przed użyciem przez obwinionego klaksonu, czy też po jego użyciu, czy też go nie używał, albowiem pokrzywdzona raz twierdziła, że obróciła się po usłyszeniu klaksonu, a innym znowu razem, że po tym, gdy poczuła uderzenie, - na skutek czego, dokonana ocena dowodów ma charakter oceny wyłącznie arbitralny, stronniczy i dowolny – a nie obiektywny. Nadto zarzucił zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego (a nawet zaniechanie chociażby porównania obydwu pojazdów) w celu ustalenia, czy w ogóle zaistniała kolizja opisana przez pokrzywdzoną oraz powstanie uszkodzeń w jej aucie, było „fizycznie” możliwe do wykonania przez C. obwinionego, na którym nie było żadnych uszkodzeń związanych z tym zdarzeniem. Błąd w ustaleniach faktycznych – przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść – poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż: - żona obwinionego nie zauważyła na samochodzie (po „rzekomym” zderzeniu) widocznych śladów uszkodzeń, albowiem nie dotyczyło to znajdujących się dużo wcześniej na tym pojeździe zadrapań i drobnych rys na zderzaku (które to – rzekomo – miały być dowodem tej kolizji), co w 14-letnim aucie parkowanym pod blokiem jest „normą” – a nie rzeczą wyjątkową). - po zmianie świateł i ruszeniu pojazdów stojących jako pierwsze na jezdni pod sygnalizatorami, na prawym pasie utworzyła się luka w szeregu pojazdów, podczas gdy w rzeczywistości, cały prawy pas był wolny, a wjazd na niego (wszystkim stojącym z tyłu - w tym i obwinionemu) blokował pojazd pokrzywdzonej, która zajęta była „poprawianiem makijażu” a nie obserwacją drogi, - Sąd dał w pełni wiarę zeznaniom pokrzywdzonej J. C. , która w sposób „jasny, pełny i obiektywny” przedstawiła przebieg zdarzenia, podczas gdy zupełnie inaczej opisała je w postępowaniu przygotowawczym, a inaczej przed Sądem. Z racji rażących uchybień w postępowaniu przed Sądem I instancji obwiniony wniósł o dopuszczenie dowodu w postępowaniu odwoławczym z opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu stanu technicznego pojazdów i rekonstrukcji wypadków drogowych, na okoliczność ustalenia, czy uszkodzenia pojazdu F. (...) – na które powołuje się pokrzywdzona – mogły zostać spowodowane przez kierowany przez obwinionego samochód marki C. (...) (tzn. czy ich spowodowanie w takim rozmiarze, było „fizycznie” możliwe). W związku z powyższym, obwiniony wniósł o uniewinnienie od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest zasadna o ile skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Obowiązkiem Sądu I instancji wynikającym z zasady prawdy obiektywnej było dążenie do wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności w sprawie, zwłaszcza zaś do wyjaśnienia sprzeczności i to przy uwzględnieniu całości materiału dowodowego, zgodnie z treścią art. 410 kpk w zw. z art. 82 § 1 kpow, co jednak nie nastąpiło w przeprowadzonym postępowaniu i wydanym w jego następstwie wyroku. Sąd I instancji nie zweryfikował wyczerpująco linii obrony obwinionego. Pomimo pozornej jednoznaczności, sytuacja drogowa, w której znalazł się obwiniony nie jest w sposób niewątpliwy wyjaśniona w oparciu o wyniki dotychczas przeprowadzonego postępowania dowodowego. Konieczne jest jego uzupełnienie przez przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego ds. ruchu drogowego i jej ocena w połączeniu z pozostałymi dowodami. Biegły powinien odtworzyć sytuację drogową i na tej podstawie z uwzględnieniem technicznej budowy pojazdów biorących udział w kolizji (wymiarów pojazdów, budowy części pojazdów, które miały zderzyć się podczas zdarzenia) podjąć próbę ustalenia czy w następstwie kolizji mogły powstać uszkodzenia w samochodzie F. , podawane przez pokrzywdzoną i opisane w protokole oględzin pojazdu marki C. , należącym do obwinionego. Brak wyjaśnienia przez Sąd I instancji tych okoliczności powoduje, że wyrok jako przedwczesny należało uchylić i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Nie przesądzając treści wyroku należy wyjaśnić wskazane powyżej okoliczności. Jest to niezbędne dla ustalenia, czy istotnie zachowanie obwinionego polegało na naruszeniu przepisów Prawa o ruchu drogowym i stanowiło wykroczenie. Z przedstawionych wyżej względów, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku na podstawie art. 437 § 2 kpk , 449 kpk , 456 kpk w zw. z art. 109 § 1 kpow.