II KA 250/19

Sygn. akt II Ka 250/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 20 września 2019r. Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Agata Wilczewska Protokolant: st. sekr. sąd. Irena Bąk po rozpoznaniu w dniu 20 września 2019r. sprawy R. S. obwinionej z art.98k.w. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionej od wyroku Sądu Rejonowego w Turku z dnia 11 czerwca 2019r. sygn. akt II W 80/18 I. Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok. II. Zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 50zł i wymierza jej opłatę w kwocie 30zł za to postępowanie. Agata Wilczewska Sygn. akt II Ka 250/19 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2019r. w sprawie II W 80/18 Sąd Rejonowy w T. uznał obwinioną R. S. za winną tego, że w dniu 6 października 2017r. około godz. 13:40 w T. pry ul. (...) , poza drogą publiczną, kierując samochodem osobowym marki R. (...) o nr rej. (...) , na drodze oznakowanej znakami poziomymi P-8a i P-8b, oznaczającymi kierunki jazdy, nie zachowała należytej ostrożności w wyniku czego doprowadziła do zderzenia z nadjeżdżającym z prawej strony samochodem osobowym marki P. (...) o nr rej. (...) EX, wyjeżdzającym z pasa oznakowanego znakiem poziomym (...) , czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa innej osobie, tj. wykroczenia z art. 98 kw i za to na podstawie art. 98 kw wymierzył jej karę 200 złotych grzywny. Sąd na podstawie art. 119 kpw zasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania i wymierzył jej opłatę w kwocie 30 złotych. Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca obwinionej, zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 98 kw., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że w realiach niniejszej sprawy spełniona została przesłanka „stanu zagrożenia bezpieczeństwa innej osoby”, a także że obwiniona prowadząc pojazd nie dochowała należytej staranności, podczas gdy zachowanie obwinionej nie wyczerpało ustawowych znamion czynu zabronionego z art. 98 kw. W oparciu o te zarzuty, obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionej od popełnienia zarzucanego jej czynu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd odwoławczy zważył, co następuje. Apelacja okazała się w całości niezasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przedmiotowe rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie analizy całokształtu okoliczności, ujawnionych w toku postępowania, mających znaczenie dla przedmiotowego rozstrzygnięcia, czemu Sąd I instancji dał wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu. Ponadto Sąd I instancji w sposób wszechstronny i wyczerpujący wskazał na jakich dowodach wydane rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu odwoławczego, zarzut obrońcy dotyczący obrazy naruszenia art. 98 kw. jest całkowicie niezasadny, gdyż sprawstwo obwinionej nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. W sprawie nie zachodzą jakiekolwiek przesłanki, poddające w wątpliwość przyjętą przez Sąd I instancji wersję wydarzeń. Niewątpliwie przyczyną zdarzenia było to, iż obwiniona mimo ograniczonej widoczności z prawej strony nie zachowała należytej ostrożności i nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu pojazdowi P. (...) , nadjeżdżającemu z prawnej strony, któremu winna ustąpić pierwszeństwa, w wyniku czego doszło do zderzenia obu pojazdów. Obwiniona niedostatecznie oceniła sytuację na drodze i wobec ograniczonej widoczności nie zastosowała się do jednej z podstawowych zasad ruchu drogowego w przypadku, gdy ruch pojazdów nie jest zorganizowany przez dostępne oznakowanie lub sygnalizację świetlną. W doktrynie przyjmuje się, iż należytą ostrożność na gruncie wspomnianego przepisu należy rozumieć w sposób potoczny, zatem pojęcie to oznacza nierozważne prowadzenie pojazdu. Obwiniona nie zastosowała się do zasady mówiącej o tym, że w przypadku przecinania się kierunków ruchu pojazdów, pierwszeństwo przejazdu ma pojazd nadjeżdżający z prawej strony. Wobec powyższego, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w tym opinii biegłego z Ośrodka (...) w P. W. G. oraz opinii uzupełniającej nie ulega wątpliwości to, że obwiniona swoim zachowaniem, nie zachowując należytej ostrożności przy prowadzeniu pojazdu, spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa innej osobie, wobec czego wyczerpała znamiona wykroczenia z art. 98 kw. Wbrew twierdzeniom obrońcy, w sprawie nie ulega również wątpliwości, iż obwiniona swoim zachowaniem spowodowała stan zagrożenia innej osoby. Zgodnie z wyrokiem SN z dnia 5 października 2005r., sygn. II KK 107/05 „Wykroczenie przewidziane w art. 98 KW może występować w dwóch postaciach. Pierwsza polega na prowadzeniu pojazdu poza drogą publiczną bez zachowania należytej ostrożności i spowodowaniu zagrożenia dla innych osób. Jest to zatem wykroczenie materialne, gdyż skutkiem musi być zagrożenie bezpieczeństwa innych osób (poza prowadzącym). Osoby te mogą znajdować się np. w pojeździe lub poza nim. (…)”. W obowiązującym stanie prawnym nie ma żadnych wątpliwości, iż stan zagrożenia musi zostać sprowadzony na inną osobę niż ta, która dopuszcza się popełnienia przedmiotowego wykroczenia. W przedmiotowej sprawie obwiniona naruszając zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego sprowadziła stan zagrożenia na kierującego pojazdem P. (...) , T. Z. , zatem skutek zdarzenia wiązał się z realnym, konkretnym zagrożeniem dla bezpieczeństwa osoby. Nie ma przy tym znaczenia, iż żaden z kierujących na skutek zdarzenia nie doznał jakichkolwiek obrażeń. Wobec powyższego, nie sposób zgodzić się z twierdzeniem obrońcy, iż w sprawie zagrożenie to ma jedynie wymiar abstrakcyjny. Kierunek apelacji obrońcy obwinionej obligował Sąd odwoławczy do kontroli zaskarżonego orzeczenia, także co do orzeczonej wobec obwinionej kary ( art. 447 § 1 k.p.k. w zw. z art. 109 k.p.w. ). Mając na uwadze dyrektywy sądowego wymiaru kary (art. 33 k.w.), okoliczności przedmiotowe i podmiotowe czynu obwinionej, które trafnie wyeksponował Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jak również jej właściwości i warunki osobiste, karę grzywny 200 złotych należy uznać za adekwatną i sprawiedliwą reakcję na zachowanie obwinionej. Co więcej, kara ta oscyluje w dolnej granicy zagrożenia ustawowego, którą wyznacza treść art. 24 § 1 k.w., a zatem żadną miarą nie można jej uznać za nadmiernie dolegliwą. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd odwoławczy – nie znajdując przy tym uchybień określonych w art. 104 k.p.w. i art. 440 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. , podlegających uwzględnieniu z urzędu i powodujących konieczność zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia – na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. orzekł jak w wyroku. Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w. oraz art. 118 § 1 k.p.w. w zw. z § 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2001 r., Nr 118, poz. 1269), Sąd odwoławczy zasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 zł. Nadto na podstawie art. 3 ust. 1, art. 8 i art. 21 pkt. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn.: Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.) wymierzył obwinionej opłatę w kwocie 30 zł. Agata Wilczewska