II KA 242/24

Sąd Okręgowy w Siedlcach utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie, który skazał oskarżonego A. Ł. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 4 Kodeksu karnego (prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, będąc uprzednio karanym za podobne przestępstwa). Apelację od wyroku wniósł obrońca oskarżonego, podnosząc zarzuty obrazy prawa materialnego (art. 438 pkt 1 k.p.k.) w zakresie kwalifikacji prawnej czynu oraz obrazy przepisów postępowania (art. 438 pkt 2 k.p.k.), które mogły mieć wpływ na treść orzeczenia. Głównym argumentem obrony było twierdzenie, że wcześniejsze skazania oskarżonego uległy zatarciu, co powinno skutkować zastosowaniem łagodniejszej kwalifikacji prawnej (art. 178a § 1 k.k.) i umożliwieniem warunkowego zawieszenia kary. Obrońca powoływał się na sytuację rodzinną i finansową oskarżonego jako podstawę do zastosowania dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia kary. Sąd Okręgowy nie podzielił argumentacji obrońcy. Stwierdził, że poprzednie skazania oskarżonego nie uległy zatarciu zgodnie z przepisami Kodeksu karnego, a w szczególności art. 108 k.k. dotyczącego zbiegu przestępstw i możliwości jednoczesnego zatarcia skazań. Sąd podkreślił, że oskarżony nie wystąpił o zatarcie skazania i nie uzyskał takiego orzeczenia, w związku z czym jego wcześniejsze skazania pozostają aktualne. W konsekwencji, czyn przypisany oskarżonemu prawidłowo zakwalifikowano z art. 178a § 4 k.k. Odnosząc się do wniosku o warunkowe zawieszenie kary, Sąd Okręgowy uznał, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 69 § 4 k.k. Sąd wskazał, że w aktach sprawy brak było dowodów potwierdzających twierdzenia apelacji dotyczące sytuacji osobistej, rodzinnej i finansowej oskarżonego. Ponadto, sąd uznał, że sytuacja oskarżonego nie odbiegała istotnie od sytuacji wielu innych kierowców popełniających podobne przestępstwa, a jego postawa nie dawała gwarancji, że warunkowe zawieszenie kary osiągnęłoby cele wychowawcze i zapobiegawcze. Sąd podkreślił, że orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania byłoby niezrozumiałe i niesprawiedliwe w odbiorze społecznym, sankcjonując zachowanie oskarżonego karą zbyt łagodną. Wobec powyższego, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego i zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający