II KA 220/15

Sygn. akt II Ka 220/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Teresa Zawiślak (spr.) Sędziowie: SSO Bogdan Górski SSO Mariola Krajewska - Sińczuk Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak przy udziale Prokuratora Bożeny Grochowskiej-Małek po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy K. J. (1) oskarżonego o przestępstwo z art. 306 kk na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt II K 666/14 wyrok w odniesieniu do oskarżonego K. J. (1) uchyla i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim do ponownego rozpoznania. Sygn. akt II Ka 220/15 UZASADNIENIE K. J. (1) oskarżony był o to, że: w nieustalonym dniu, nie wcześniej niż 1 lipca 2014 roku i nie później niż 26 marca 2014 roku w miejscowości G. , usunął poprzez zatarcie numer identyfikacyjny ciągnika rolniczego marki U. (...) skradzionego nie wcześniej niż 1 lipca 2013 roku na szkodę Z. P. oraz w tym samym miejscu i czasie usunął poprzez zaklepanie oznakowanie silnika tego pojazdu, znajdujące się na tabliczce przymocowanej do jego boku tj. o czyn z art. 306 kk . Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim wyrokiem z dnia 10 lutego 2015 roku na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 kpk i art. 414 § 1 kpk postępowanie karne przeciwko K. J. (1) umorzył wobec powagi rzeczy osądzonej. Apelację od tego wyroku wniósł Prokurator Rejonowy w Wołominie, który zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonego K. J. (1) i zarzucił: I. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 17 § 1 pkt. 7 kpk , a polegającą na przyjęciu, iż postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone i w konsekwencji umorzenie postępowania karnego przeciwko K. J. (1) , II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na niewłaściwej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i wysnuciu wniosków niezgodnych z prawidłami logicznego myślenia prowadzących do uznania, iż "zachowanie oskarżonego, opisane w akcie oskarżenia w niniejszej sprawie, z uwagi na jedność czasu działania oraz fakt, iż było następującym po sobie ciągiem zdarzeń i zachowań zmierzających do osiągnięcia ostatecznego celu w postaci uzyskania korzyści majątkowej, było wyłącznie elementem jednego czyn zabronionego, stanowiącego wobec kradzieży z włamaniem tzw. czynność współukaraną następczą, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniała powaga rzeczy osądzonej, zaś czyn zarzucony oskarżonemu po legający na usunięciu oznaczeń identyfikacyjnych pojazdu jest czynem odrębnym od czynu z art. 279 § 1 kk . Podnosząc powyższe zarzuty, prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim. Na marginesie należy zaznaczyć, że w sprawie niniejszej prokurator oskarżył również D. D. i R. W. o czyny z art. 291 § 1 kk i wyżej wskazanym wyrokiem z dnia 10 lutego 2015 roku Sąd Rejonowy uznał tych oskarżonych za winnych zarzucanych im czynów i wymierzył im wskazane w wyroku kary. Wyrok w stosunku do D. D. i R. W. jest prawomocny. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacji prokuratora nie można odmówić słuszności i dlatego zaskarżony wyrok należało uchylić, a sprawę oskarżonego K. J. (1) przekazać Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim do ponownego rozpoznania. Z dowodów zebranych w tej sprawie bezspornie wynika, że w okresie od 1 do 3 lipca 2013 roku oskarżony K. J. (1) dokonał kradzieży z włamaniem do stodoły Z. P. w miejscowości T. ciągnika rolniczego U. C33 o nr rej. (...) , a następnie zabrał ten ciągnik do swojego miejsca zamieszkania w miejscowości G. , gdzie usunął przez zatarcie numer identyfikacyjny skradzionego ciągnika oraz usunął przez zaklepanie oznakowanie silnika tego pojazdu na tabliczce znamionowej przymocowanej do boku silnika. Po pewnym czasie sprzedał w/w ciągnik informując nabywców, że pochodzi on z przestępstwa. Taki stan faktyczny ustalił też Sąd I instancji w niniejszej sprawie. Z uwagi jednak na fakt, że sprawa dotycząca kradzieży z włamaniem wyżej wymienionego ciągnika została wyłączona do odrębnego postępowania i oskarżony K. J. (1) został skazany za to przestępstwo kradzieży z włamaniem, w niniejszej sprawie rozpoznawano jedynie zdarzenie dotyczące usunięcia znaków identyfikacyjnych przedmiotowego ciągnika. Sąd I instancji uznając, iż zachodzi powaga rzeczy osądzonej postępowanie w odniesieniu do tego oskarżonego, o czyn z art. 306 kk umorzył na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 kpk i art. 414 § 1 kpk . W ocenie Sądu Odwoławczego rozstrzygnięcie takie jest nieprawidłowe i sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa. Przede wszystkim do ustalenia, że istnieje tożsamość czynu już osądzonego w sprawie o dokonanie kradzieży z włamaniem ze sprawą rozpatrywaną w niniejszym postępowaniu konieczne jest wykazanie, że jest tożsamy czas popełnienia przestępstwa, a także że zachodzi tożsamość podmiotowo – przedmiotowa tj. by chodziło o ten sam czyn, tej samej osoby, a więc o to samo zdarzenie faktyczne, które było już przedmiotem orzekania. Analizując okoliczności przedmiotowej sprawy bezspornym jest, że przesłanki te nie zostały wypełnione. Trudno bowiem uznać, że oskarżony w tym samym czasie dokonywał przestępstwa kradzieży z włamaniem i jednocześnie usuwał numery znamionowe ciągnika. Nie można nawet wykluczyć, że odległość czasowa między tymi działaniami przestępczymi mogła wynosić do kilku dni. Ponadto różne jest również miejsce popełnienia obu tych przestępstw. Niezależnie od powyższego różnice dotyczą także ustawowych znamion poszczególnych czynów, co też niewątpliwie wyłącza tożsamość czynu. Zważyć przy tym należy, że oba te przestępstwa zostały umiejscowione przez ustawodawcę w innych rozdziałach Kodeksu karnego , bowiem inny jest przedmiot ich ochrony. Nie sposób zatem zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że dokonanie kradzieży ciągnika, a następnie usunięcie numeru silnika i numeru VIN oraz późniejsza sprzedaż ciągnika, stanowiły zintegrowany zespół aktywności oskarżonego, a usunięcie numerów identyfikacyjnych było związane z uprzednio dokonaną kradzieżą tego pojazdu i stanowiło konsekwencję tej kradzieży. Rację ma apelujący prokurator, że nawet właściciel przedmiotu, który może dysponować rzeczą wedle własnej woli, nie jest uprawniony do fałszowania ani usuwania znaków identyfikacyjnych pojazdu mechanicznego, bowiem w ten sposób naraża się na odpowiedzialność karną z art. 306 kk . Tym bardziej też sprawca kradzieży z włamaniem pojazdu nie jest uprawniony do takiego działania i w żadnej mierze takie działanie, które wypełnia znamiona przestępstwa innego niż kradzież z włamaniem, nie może być traktowane jako czyn współukarany. Zważywszy na powyższe, Sąd Odwoławczy podzielił zarzuty apelującego prokuratora i wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w tej części celem przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W odniesieniu do oskarżonego K. J. (1) . Przy ponownym rozpoznaniu tej sprawy, Sąd Rejonowy przeprowadzi przewód sądowy w niezbędnym zakresie celem dokonania prawidłowej oceny tego zdarzenia i wydanie właściwego rozstrzygnięcia w tej sprawie. W razie takiej konieczności Sąd sporządzi uzasadnienie zgodnie z dyrektywami art. 424 § 1 i 2 kpk . Z tych względów i na podstawie art. 437 § 1 i 2 kpk oraz art. 456 kpk Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.