II KA 207/15

Sygn. akt II Ka 207/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 czerwca 2015r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu – Wydział II Karny w składzie : Przewodniczący : SSO Bogdan Kijak Sędziowie: SSO Anna Pater (spr.) SSO Kazimierz Kmak Protokolant: st.sekr.sądowy Maria Olszowska przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Marii Gajdy po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2015r. sprawy Ł. S. oskarżonego o przestępstwo z art.244 kk w zw. z art.12 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Gorlicach z dnia 4 marca 2015r. sygn. akt II K 896/13 I. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że z podstawy wymiaru kary eliminuje przepis art. 58 § 3 kk , II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy i zasądza od oskarżonego Ł. S. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 zł (dwadzieścia złotych) tytułem wydatków i 170 zł (sto siedemdziesiąt złotych) tytułem opłaty - za postępowanie odwoławcze. Sygn. akt II Ka 207/14 UZASADNIENIE wyroku z dnia 9 czerwca 2015 r. Ł. S. oskarżony był o to, że w okresie od dokładnie nieustalonego dnia w czerwca 2012 r. do 20 listopada 2013 r. w miejscowości S. woj. (...) działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru nie stosując się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Gorlicach wyrokiem sygn. akt VI K 187/07 z dnia 10 czerwca 2007 r. zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kierował w ruchu lądowym: - dwukrotnie w dokładnie nieustalonych dniach w okresie od czerwca do sierpnia 2012 r. samochodem osobowym marki H. nr rej. (...) , - w dniu 15 maja 2013 r. samochodem osobowym marki S. (...) nr rej. (...) , - w bliżej nieustalonym dniu w miesiącu lipcu 2013 r. samochodem osobowym marki H. nr rej. (...) , - w dniu 10 września 2013 r. samochodem osobowym marki S. (...) nr rej. (...) , - w dniu 25 września 2013 r. samochodem osobowym marki S. (...) nr rej. (...) , - w dniu 5 października 2013 r. samochodem osobowym marki S. (...) nr rej. (...) , - w dniu 22 października 2013 r. samochodem osobowym marki S. (...) nr rej. (...) , - w dniu 19 listopada 2013 r. samochodem osobowym marki S. (...) nr rej. (...) , - w dniu 20 listopada 2013 r. samochodem osobowym marki S. (...) nr rej. (...) , tj. o przestępstwo z art. 244 kk w zw. z art. 12 kk . Wyrokiem z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II K 896/13, Sąd Rejonowy w Gorlicach uznał oskarżonego Ł. S. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego przestępstwo z art. 244 kk w zw. z art. 12 kk z tym, że przyjął: czasookres jego popełnienia od nieustalonego dnia sierpnia 2012 r. do 20 listopada 2013 r., że wyrok VI K 187/07 jest z dnia 10 maja 2007 r., że samochodem H. oskarżony kierował jeden raz w nieustalonym dniu w sierpniu 2012 r., a także wyeliminował z opisu czynu, że oskarżony kierował samochodem H. w bliżej nieustalonym dniu w miesiącu lipcu 2013 r. i w bliżej nieustalonym dniu w miesiącu sierpniu 2012 r. i na mocy powołanych przepisów oraz przy zastosowaniu art. 58 § 3 kk wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na dwuletni okres próby oraz karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł. Sąd Rejonowy zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Powyższy wyrok zaskarżył apelacją, w całości, oskarżony Ł. S. , który zarzucił: 1/ błąd w ustaleniach faktycznych będący wynikiem mającej wpływ na treść orzeczenia obrazy przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk i art. 5 § 2 kpk , poprzez przyjęcie, że zgromadzone w niniejszej sprawie dowody pozwalają na ustalenie, iż w okresach wskazanych w zaskarżonym wyroku mimo zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowy prowadził on samochód marki H. oraz samochód marki S. (...) w ruchu lądowym; 2/ obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. - art. 7 kpk poprzez ocenę dowodów w sposób dowolny, z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, - art. 413 kpk poprzez ogólny opis czynu mu zarzucanego, tj. brak wskazania dokładnego miejsca prowadzenia przez niego pojazdów mechanicznych, ograniczając się jedynie do wskazania miejscowości S. , - art. 5 § 2 kpk poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na jego niekorzyść; 3/ obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 12 kk poprzez uznanie, że czyn zarzucany oskarżonemu może przybrać postać czynu ciągłego określonego w art. 12 kk . Podnosząc te zarzuty oskarżony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go w całości od zarzucanego mu czynu. W pisemnym uzasadnieniu apelacji oskarżony podniósł, że Sąd Rejonowy bezzasadnie dał wiarę zeznaniom świadków, którzy są ze sobą spokrewnieni, poza tym pomiędzy nimi a oskarżonym istnieje konflikt o drogę. Z kolei zeznań innych świadków, tj. J. R. , S. K. , S. H. , J. S. , Z. S. i M. S. Sąd Rejonowy nie uwzględnił uznając je za dowolne, chociaż zeznawali oni zgodnie z nim, że jeździł jedynie po działkach stanowiących pola. Oskarżony zarzucił również, iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie sposób się doszukać dokładnego określenia miejsc, w których miał rzekomo naruszyć zakaz nałożony w sprawie VI K 187/07. Na zakończenie oskarżony wyraził swoje przekonanie, że nie jest możliwe naruszenie zakazu prowadzenia pojazdów wykonując z góry powzięty zamiar - nie sposób uznać, że prowadząc pojazd mechaniczny w czerwcu 2010 r. można mieć zamiar prowadzenia go również w dniu 10 września 2013 r., następnie w dniu 25 września 2013 r. i dalej w kolejnych dniach wskazanych w zaskarżonym wyroku. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja była bezzasadna, natomiast wyrok podlegał zmianie w zakresie podstawy prawnej orzeczenia o karze pozbawienia wolności. Sąd Rejonowy w poprawny sposób przeprowadził całe postępowania wyjaśniając wszystkie istotne okoliczności czynu zarzucanego oskarżonemu, zaś w pisemnym uzasadnieniu wyroku rzeczowo i logicznie ustosunkował się do przeprowadzonych dowodów, poczynił kompletne ustalenia faktyczne i właściwie orzekł o karze. Bezzasadny okazał się zarzut naruszenia art. 7 kpk . Sąd Rejonowy starannie, wnikliwie i obiektywnie odniósł się do wszystkich przeprowadzonych w toku postępowania dowodów, a w konsekwencji dokonał zgodnej z art. 7 kpk oceny tych dowodów. Sąd Rejonowy wskazał rzeczowo, dlaczego uznał za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonego oraz świadków obrony w zakresie, w jakim przeczyli oni prowadzeniu pojazdów mechanicznych przez oskarżonego wbrew obowiązującemu zakazowi, wyjaśnił równie przekonująco, dlaczego uznał za wiarygodne dowody przeciwne, tj. zeznania świadków I. G. , W. R. , J. R. , K. W. , R. G. , A. W. . Ocena dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy zgodna jest z regułami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i zasadami doświadczenia życiowego, a zatem mieści się w granicach określonego w art. 7 kpk prawa sądu orzekającego do swobodnej oceny dowodów. Przede wszystkim podkreślić należy, że sąd pierwszej instancji miał na uwadze, iż oskarżony skonfliktowany jest z członkami rodziny I. G. , jednakże trafnie uznał, iż okoliczność ta nie oznacza automatycznie, iż I. G. , a także pozostali świadkowie oskarżenia zeznawali w sposób niezgodny z prawdą. Sąd Rejonowy trafnie podkreślił, że brak jest podstaw do kwestionowania prawdomówności tych świadków, a tym samym przyjęcia, że wymyślili oni poszczególne zdarzenia, tym bardziej, że w pewnym zakresie zeznania tych osób korespondowały np. z zeznaniami rodziców oskarżonego, którzy co do zasady zeznawali w sposób dla niego korzystny. Niesłuszny okazał się także zarzut naruszenia art. 5 § 2 kpk . Zgodnie z cytowanym przepisem, na korzyść oskarżonego należy rozstrzygać tylko takie wątpliwości, których usunąć się nie da poprzez dostępne środki dowodowe, zaś w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zaistniała – występujące pomiędzy poszczególnymi dowodami osobowymi rozbieżności Sąd Rejonowy usunął poprzez kompleksową, logiczną ocenę poszczególnych relacji świadków. Sąd Rejonowy nie dopuścił się także naruszenia art. 413 § 1 pkt 4 kpk , albowiem wskazał w opisie czynu, iż oskarżony kierował pojazdami w poszczególnych datach w ruchu lądowym – określenie to było wystarczające i nie zachodziła konieczność wskazywania dokładnych odcinków dróg, którymi oskarżony kierował samochodami w poszczególnych dniach. Ponadto Sąd Rejonowy bardziej precyzyjnie wykazał tę okoliczność w pisemnym uzasadnieniu wyroku podając, że oskarżony kierował pojazdami w miejscowości S. , np. dojeżdżając do domu K. i A. W. z miejsca swojego zamieszkania. Podkreślić należy, że ruchem lądowym jest nie tylko ruch na drogach publicznych i sferach zamieszkania, ale także ruch w miejscach dostępnych do powszechnego użytku - do miejsc takich zalicza się także drogi wewnętrzne. W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy jednoznacznie ustalił, że oskarżony kierował pojazdami nie tylko na prywatnym użytku rolnym, ale także po drodze powiatowej i gminnej, czyli w miejscach gdzie odbywa się ruch lądowy. Bezzasadny okazał się także zarzut obrazy prawa materialnego, tj. naruszenia art. 12 kk . Jeśli ustalił Sąd Rejonowy, że oskarżony sukcesywnie wykorzystywał samochód do poruszania się po terenie pobliskim jego miejscu zamieszkania (a świadczy o tym wielość zachowań składających się na przypisany czyn), to znaczy, że w sposób zamierzony nie respektował obowiązującego go zakazu, nie zamierzał się do niego stosować, a tym samym działał z góry powziętym zamiarem naruszania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Sąd Rejonowy słusznie więc uznał, że oskarżony działał w warunkach czynu ciągłego określonego w art. 12 kk . Na marginesie tylko stwierdzić należy, że zarzut ten podniesiony został na niekorzyść oskarżonego, bowiem jego uwzględnienie skutkowałoby zaostrzeniem wyroku. Oskarżonemu przypisano jeden czyn ciągły, a postulowana przez oskarżonego zmiana - w kierunku uznania, że każdorazowo oskarżony dopuszczał się odrębnego czynu, skutkowałoby uznaniem, że oskarżony popełnił ciąg wielu przestępstw, co z pewnością miałoby wpływ m.in. na wymiar kary. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy nie uwzględnił żadnego z zarzutów apelacji oskarżonego. Sąd Okręgowy z urzędu natomiast poprawił podstawę prawną wymiaru kary pozbawienia wolności eliminując z jej podstawy art. 58 § 3 kk . Sąd Rejonowy, najwyraźniej wskutek omyłki, za podstawę wymiaru kary pozbawienia wolności powołał przepis art. 244 i art. 58 § 3 kk , w sytuacji gdy przywołanie tego ostatniego przepisu było zbędne, skoro Sąd Rejonowy nie orzekł kary łagodniejszego rodzaju w miejsce kary pozbawienia wolności przewidzianej za przestępstwo z art. 244 kk , lecz orzekł karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, a obok niej, na podstawie art. 71 § 1 kk także karę grzywny. W tym stanie rzecz Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że z podstawy wymiaru kary pozbawienia wolności wyeliminował przepis art. 58 § 3 kk , a w pozostałym zakresie wyrok ten utrzymał w mocy. Z uwagi na sytuację materialną oskarżonego, Sąd Okręgowy na zasadzie art. 624 § 1 kpk zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa.