II Ka 112/15

Sygn. akt II Ka 112/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 01 lipca 2015 r. Sąd Okręgowy w Sieradzu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Janusz Adamski Sędziowie: SO Marek Podwójniak (spraw.) SR (del.) Magdalena Śliwińska Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Wiktorzak przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Sieradzu Ryszarda Kostrzewy po rozpoznaniu w dniu 01 lipca 2015 r. sprawy J. S. oskarżonej z art. 233§1 k.k. i art. 234 k.k w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz z art. 288§1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli z dnia 24 lutego 2015 roku sygn. akt II K 90/14 na podstawie art. 437§1 k.p.k. oraz art. 636§1 k.p.k. : 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną, 2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. K. kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług w kwocie 96,60 (dziewięćdziesiąt sześć 60/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej J. S. w postępowaniu odwoławczym z urzędu, 3. zasądza od J. S. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 536,60 (pięćset trzydzieści sześć 60/100) złotych tytułem poniesionych w postępowaniu odwoławczym wydatków oraz wymierza jej opłatę za II instancję w kwocie 340 (trzysta czterdzieści) złotych. Sygn. akt II Ka 112/15 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 lutego 2015 r. Sąd Rejonowy w Zduńskiej Woli w sprawie II K 90/14 uznał J. S. za winną tego że: w dniach 19 lutego 2013 roku oraz 07 marca 2013 roku w Z. , działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, będąc przesłuchiwaną w toku postępowania przygotowawczego nadzorowanego przez Prokuraturę Rejonową w Zduńskiej Woli w sprawie o sygn., akt Ds. 153/13 w charakterze świadka, po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań tj. o treści art. 233 §1 kk jak i o treści art. 234 kk zeznała do protokołów przesłuchań nieprawdę co do tego, iż własnoręcznie nie podpisała się swoim imieniem i nazwiskiem na umowach użyczenia pojazdu marki M. o nr rej. (...) 55 oraz użyczenia domu w miejscach przeznaczonych dla użyczającego i tym samym stwierdzając, iż dokonano sfałszowania jej podpisów na tych umowach, podczas gdy w rzeczywistości podpisy poczynione pismem ręcznym o treści (...) w miejscu użyczający na ww. umowach nakreślone zostały jej pismem ręcznym, a które to zeznania służyły jako dowód w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy z dnia 06 czerwca 1997 roku kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 roku, nr 89, poz. 555 ze zm.) i jednocześnie przed organem powołanym do ścigania przestępstw - Komendą Powiatową Policji w Z. - w treści składanych zeznań w charakterze świadka fałszywie oskarżyła Z. W. o popełnienie czynów zabronionych z art. 270 §1 tj. podrobienie jej podpisów na ww. umowach użyczenia o czyn z art. 233 § 1 kk i z art. 234 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i w zw. z art. 12 kk . i za to na podstawie art. 233 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzył jej karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a także tego, że: w dniu 18 marca 2013 roku w miejscowości K. przy ul. (...) , gm. Z. , woj. (...) , dokonała uszkodzenia samochodu osobowego marki M. (...) o nr rej. (...) , w ten sposób że umyślnie uderzyła łomem 1 szybę czołową pojazdu i boczą przednią prawą, powodując ich pęknięcie na znacznej powierzchni, w następstwie czego powstały straty mieniu w kwocie 550,00 PLN na: szkodę właściciela pojazdu Z. W. tj. o czyn z art. 288 § 1 kk . i za to na podstawie art. 288 § l kk wymierzył jej karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 kk w zw. z art. 86 § l kk Sąd wymierzył oskarżonej karę łączną 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, a jej wykonanie na podstawie art. 69 § 1 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. warunkowo zawiesił na okres próby 2 (dwóch) lat. W oparciu o art. 71 § 1 k.k. Sąd wymierzył oskarżonej karę 160 (sto sześćdziesiąt) stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych. Kierując się dyspozycją art. 46 § 1 k.k. zobowiązał oskarżoną do naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłatę na rzecz Z. W. kwoty 550 (pięćset pięćdziesiąt) złotych. Sąd rozstrzygnął również o kosztach sądowych oraz zasądzając od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 340,00 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem opłaty oraz kwotę (...) ,56 (jeden tysiąc pięćset szesnaście 56/100) złotych tytułem zwrotu wydatków postępowania. Apelację od powyższego wyroku w całości wywiódł obrońca oskarżonej, który zarzucił rozstrzygnięciu obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj: 1. art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. poprzez ich niezastosowanie, które polegało na nie dopuszczeniu z urzędu dowodu z opinii biegłego grafologa w sytuacji, gdy opinia wydana przez biegłego A. S. wydana została na materiale porównawczym w postaci kopii umów życzenia i wobec istnienia uzasadnionych wątpliwości co do okoliczności sporządzenia umów użyczenia jak i przeprowadzenia dowodów z opinii biegłego wskazanym było zweryfikowanie twierdzeń stron poprzez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego w oparciu o oryginały umów użyczenia; 2. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. poprzez ich niezastosowanie, które polegało na przekroczeniu zasady swobodnej oceny materiału dowodowego w szczególności w postaci: – uznania za wiarygodne zeznań świadka Z. K. co do tego, że oskarżona miała uszkodzić samochód osobowy marki M. , podczas gdy relacja tego świadka znacznie odbiega od relacji funkcjonariusza Policji M. N. co do faktu wybicia szyby okiennej i wyważenia drzwi przez Z. W. , – uznania za wiarygodne zeznań Z. K. i Z. W. co do tego, że oskarżona J. S. miała wybić szyby w samochodzie, a przed tym gonić pokrzywdzonego po podwórku, w sytuacji gdy za chwilę pokrzywdzony już nie miał obaw by siłą wejść do domu, w którym oskarżona przebywała z metalowym łomem, co kłóci się z zasadami logiki i doświadczenia życiowego; – uznania za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonej J. S. , która konsekwentnie zaprzeczała, by złożyła podpisy na umowach użyczenia oraz by rozbiła łomem szyby w samochodzie. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonej nie zasługiwała na uwzględnienie. Zawarte w niej zarzuty i ich argumentacja stanowią jedynie polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem Sądu meriti. Sąd Odwoławczy wbrew twierdzeniu skarżącego nie dopatrzył się obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku. W rzeczywistości, uważna analiza zebranego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego jednoznacznie prowadzi do wniosków przeciwnych, w stosunku do sugerowanych przez skarżącego. Na wstępie wskazać przede wszystkim należy, iż nietrafny okazał się zarzut dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych. Zarzut ten jest skuteczny tylko wtedy, kiedy skarżący wykaże konkretne uchybienia w ocenie materiału dowodowego, jakich dopuścił się sąd I instancji, stosujący reguły logicznego rozumowania, zasady wiedzy i doświadczenia życiowego. Nie może on jednak osiągać celu zamierzonego przez wnoszącego środek odwoławczy, jeżeli sprowadza się w swej istocie do polemiki z rozważaniami sądu I instancji, zawartymi w pisemnych motywach wyroku. [vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie II AKa 70/07 opubl. Prokuratura i Prawo 2008/7-8/55 ]. Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k. , jeśli tylko: - jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, - stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, - jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku [vide postanowienie Sądu Najwyższego z 12 lipca 2006 r. w sprawie II KK 12/06 opubl. System Informacji Prawniczej LEX nr (...) ]. Wbrew stanowisku skarżącego Sąd I instancji dokonał wnikliwej oceny materiału dowodowego w postaci wyjaśnień oskarżonej i oceniając go przez pryzmat pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie uznał za niewiarygodny. W sprawie tej de facto Sąd I instancji dysponował dwiema odmiennymi wersjami, przedstawionymi – jedną przez oskarżoną, która zapewniała, iż nie złożyła podpisów na umowach użyczenia domu i samochodu oraz, że nie uszkodziła samochodu marki M. , drugą prezentowaną zeznaniami pokrzywdzonego Z. W. oraz innych świadków, z której wynikało, że J. S. dokonała zarzucanych jej czynów. W sytuacji dysponowania przez Sąd dwiema wersjami należało skupić się na faktach i dowodach, które potwierdzają jedną lub drugą wersję oraz na wyjaśnieniu pewnych niekonsekwencji i braku logiki w którejś z przedstawionych wersji. Sądowi Rejonowemu udało się sprostać temu zadaniu i podzielić należy argument tego Sądu, iż zeznania pokrzywdzonego oraz powołanych świadków uznane za prawdziwe, dają pełny obraz zdarzenia i wskazują na sprawstwo oskarżonej. Należy podnieść, że zeznania tych świadków nie są dowodem odosobnionym, że znajdują potwierdzenie w innych dowodach w tym w opiniach dwóch biegłych z zakresu badania dokumentów. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że apelacja obrońcy oskarżonej w dużej mierze sprowadza się jedynie do odmiennej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. Prawem obrońcy jest wiara w wyjaśnienia bronionej przez niego oskarżonej, nie oznacza to jednak w żadnym razie, iż taką ocenę powinien podzielać sąd orzekający. Sąd meriti miał w polu widzenia wszystkie ujawnione dowody, których ocena w pełni chroniona jest zasada, o jakiej mowa w przepisie art. 7 k.p.k. , co pozwoliło na dokonanie niesprzecznych z logiką i doświadczeniem życiowym ustaleń faktycznych, a w konsekwencji nadanie inkryminowanym zachowaniom oskarżonej właściwej oceny prawnej. Sąd Rejonowy miał bezpośredni kontakt z wszystkimi ujawnionymi dowodami, co niewątpliwe ułatwiło nabranie uzasadnionego przekonania co do waloru wiarygodności każdego z nich. Skoro więc ocena ta nie wykracza poza normy zawarte w art. 7 k.p.k. , to niewątpliwie odmienne w tej mierze wnioski obrońcy oskarżonej uznać należy jedynie za głos polemiczny, który nie może zdeprecjonować zaprezentowanego przez Sąd Rejonowy sposobu rozumowania. Dowody obdarzone przez Sąd I instancji wiarą dawały podstawę do ustalenia, iż to oskarżona złożyła podpisy na umowach użyczenia oraz dokonała uszkodzenia samochodu Z. W. . Zatem niezasadny okazał się zarzut apelacji obrońcy oskarżonej dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych. Zarzut obrazy art. 7 k.p.k. nie może ograniczać się jedynie do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł czy środków dowodowych. Powinien wykazywać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. W grę może wchodzić np. pominięcie istotnych środków dowodowych, niedostrzeżenie ważnych rozbieżności, uchylenia się od oceny wewnętrznych, czy wzajemnych sprzeczności. Bez wykazania, że ocena dowodów wyrażona przez sąd orzekający jest sprzeczna z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym, żadna ze stron procesowych nie uzyskuje uprawnienia do podważania stanowiska sądu (tak m.in. w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 29 lipca 2007 r., sygn. akt IV KK 157/07, Biuletyn Prokuratury Krajowej 2007/15/40, Prokuratura i Prawo - wkładka 2008/1/12 i w wyroku tego Sądu z dnia 3 września 2002 r., sygn. akt: V KK 15/02, LEX nr 55214). Zarzucając naruszenie art. 7 k.p.k. , skarżący tymczasem nie wykazał żadnych istotnych uchybień w ocenie poszczególnych dowodów, które pozwalałyby na stwierdzenie, że dokonana przez Sąd Rejonowy ocena przekroczyła granice swobodnej. Także Sąd ad quem nie ujawnił tego rodzaju błędów w ocenie dowodów dokonanej przez Sąd meriti. Trafnym dodatkowo wydaje się przypomnienie utrwalonego od lat poglądu, wyrażanego tak w doktrynie, jak też w judykaturze, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd meriti w toku rozprawy głównej mogą być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana, wtedy dopiero, gdyby w procedurze dochodzenia do nich Sąd uchybił dyrektywom art. 7 k.p.k. , pominął istotne w sprawie dowody lub oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, nadmiernie lapidarne, wewnętrznie sprzeczne bądź sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączające możliwość merytorycznej oceny kontrolno-odwoławczej. Zarzut obrazy przepisu art. 7 k.p.k. i w związku z tym dokonania błędnych ustaleń faktycznych może być skuteczny tylko wtedy, gdy skarżący wykaże, że sąd orzekający - oceniając dowody - naruszy zasady logicznego rozumowania, nie uwzględni przy ich ocenie wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Ocena dowodów dokonana z zachowaniem wymienionych kryteriów pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. , i brak jest podstaw do kwestionowania dokonanych przez sąd ustaleń faktycznych i końcowego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu Odwoławczego postępowanie rozpoznawcze w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone poprawnie. W pisemnym uzasadnieniu wyroku Sąd meriti poddał analizie logicznej zebrane dowody, zgodnie ze wskazaniami wiedzy i życiowego doświadczenia przedstawiając, na jakich przesłankach faktycznych i prawnych oparł swoje własne przekonanie o sprawstwie i winie oskarżonej. Wnioski ocenne Sądu I instancji wyprowadzone zostały z całokształtu okoliczności ujawnionych podczas przewodu sądowego ( art. 410 k.p.k. ), zgodnie z dyrektywami prawdy ( art. 2§2 k.p.k. ) i bezstronności ( art. 4 k.p.k. ), a tym samym nie wykraczają one poza granice ocen zakreślonych dyspozycją art. 7 k.p.k. i jako takie nie wzbudzały wątpliwości Sądu Odwoławczego. Chybiony jest także zarzut obrazy art. 424 § 1 k.p.k. Uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie elementy, o których mową w § 1 pkt. 1 i 2 tego przepisu, a więc podstawę prawną i faktyczną wyroku. Zostało ono sporządzone z dbałością o uwzględnienie i szczegółową analizę wszelkich faktów w sprawie istotnych. Sąd I Instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poddał wszechstronnej kontroli logicznej zebrane w sprawie dowody i w sposób w pełni przekonujący oraz zgodny z zasadami doświadczenia życiowego i wskazaniami wiedzy przedstawił na jakich przesłankach faktycznych i prawnych oparł swe własne przekonanie odnośnie wiarygodności tych dowodów, które Sąd włączył do podstawy faktycznej wyroku i dlaczego nie dał wiary dowodom przeciwnym. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. Apelujący przede wszystkim kwestionuje zaniechanie przeprowadzenia przez Sąd orzekający z urzędu dowodu z pisemnej opinii biegłego grafologa. Godzi się w tym miejscu podnieść, że w razie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, zagadnienie zasięgania opinii innego biegłego jest bez reszty regulowane treścią art. 201 kpk . Oznacza to, że strona domagająca się powołania innego biegłego musi wykazać, iż wcześniejsza opinia jest niepełna lub niejasna albo że zachodzi sprzeczność w samej opinii lub między różnymi opiniami [vide Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z 11 października 2000 roku w sprawie II AKa 127/00 - Prok.i Pr. 2001/7-8/20] . Z faktu, że opinia biegłego nie satysfakcjonuje oskarżonej czy też jej obrońcy nie wynika, iż Sąd ma obowiązek dopuścić dowód z kolejnej opinii. Na tle art. 201 kpk utrwalił się pogląd, iż jeżeli opinia biegłego jest przekonująca i zupełna dla Sądu, to fakt, iż opinia taka nie jest przekonywająca (niepełna) dla stron procesowych, nie jest przesłanką dopuszczenia kolejnej opinii w oparciu o cytowany wyżej przepis [vide wyrok Sądu Najwyższego z 21 czerwca 1971 roku w sprawie III KR 19/71, opubl. w OSNPG z 1972 roku, nr 2, poz. 33 ]. Innymi słowy dla podważenia opinii biegłych nie jest wystarczające zgłoszenie, że strona nie zgadza się z tezami tej opinii. W judykaturze utrwalony jest pogląd, iż warunkiem dokonania rzetelnej i wszechstronnej oceny opinii biegłego jest zupełność (kompletność i dokładność) oraz komunikatywność (zrozumiałość, jasność) tej opinii. Dowód z opinii biegłego oceniony być musi z zachowaniem następujących wskazań, to jest czy: 1) biegły dysponuje wiadomościami specjalnymi do stwierdzenia okoliczności mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy ( art. 193 § 1 kpk ); 2) opinia biegłego jest logiczna, zgodna z doświadczeniem życiowym i wskazaniami wiedzy ( art. 7 kpk ); 3) opinia ta jest pełna i jasna. Opinia biegłego to dowód o cechach szczególnych z tej przyczyny, że zgodnie z art. 193 § 1 k.p.k. zostaje on dopuszczony wtedy, gdy sądowi orzekającemu braknie wiadomości specjalnych w pewnej dziedzinie. Jest więc oczywiste, że wiadomości specjalne ze swej istoty są atrybutem biegłych, a kontrola opinii przez organ procesowy - siłą rzeczy - doznaje tu pewnych ograniczeń. Jednak obowiązkiem sądu korzystającego z takiego dowodu jest przeprowadzenie analizy i oceny opinii na podstawie właściwych dla jej przedmiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków, a także z punktu widzenia zasad logicznego rozumowania oraz sprawdzenie zupełności opinii, kompletności materiałów będących jej podstawą, poprawności zastosowanych metod badawczych i przyjętych sposobów wnioskowania Opinia biegłego podlega zatem, jak inne dowody, ocenie według art. 7 k.p.k. , lecz co odróżnia ją pod tym względem, to szczególne dla tego dowodu, wskazane wcześniej, kryteria oceny. Ponadto Sąd orzekający ma obowiązek poddania każdego dowodu rzeczowej ocenie, a gdy chodzi o opinie biegłego - w ocenie tej uwzględniać należy, czy biegły dysponował materiałem niezbędnym do jej wydania w sposób zgodny z wymaganiami współczesnej wiedzy. Pominięcie dowodów mających znaczenie dla opracowania opinii powoduje, że opinia taka jest niepełna, tzn. nie uwzględnia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia konkretnej kwestii okoliczności [vide wyrok Sadu Apelacyjnego w Łodzi z 27 lipca 2006 r. w sprawie II AKa 136/06 opubl. Prokuratura i Prawo 2007/7-8/46 i powołane tam orzecznictwo Sądu Najwyższego]. Sąd Rejonowy słusznie zatem czynił ustalenia faktyczne w oparciu o opinię biegłych A. S. i C. B. , uznając je za kompletne, szczegółowe, jasne i przejrzyste, w związku zaś z zaprezentowanymi prawidłowo ocenami obu opinii, dokonanymi przez Sąd I instancji, nie było podstaw do sięgania po przepis art. 201 k.p.k. i powoływania w niniejszej sprawie kolejnego biegłego. Taka konieczność zaistniałaby wówczas, gdyby biegłym można było postawić zarzutu sporządzenia opinii niepełnej, albo nie uwzględniającej wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a z drugiej strony, gdyby zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał uznać opinii biegłych za przekonywujące i odpowiadające w pełni wymogom procesowym (por. wyrok SN z dnia 29 XII 1977r., Rw 417/77, OSNKW 1978, nr 2-3, poz. 31; wyrok SN z dnia 20 VI 1984r., Rw 27/83, OSNPG 1984, nr 11, poz. 102; wyrok SN z dnia 13 V 1986r., IV KR 118/96, OSNPG 1987, nr 2, poz. 25). O tym zaś, czy opinia zawiera mankamenty, o których mowa w art. 201 k.p.k. , decyduje samodzielnie organ procesowy. Skoro zaś, jak stwierdzono wyżej, opinie obu biegłych czynią zadość wymogom procesowym, będąc pozbawione niepożądanych cech, o których mowa w art. 201 k.p.k. , to oczywistym jest, iż brak było podstaw do dopuszczenia ponownie dowodu z opinii biegłego. Nadto ani oskarżona, ani jej obrońca który występował od początku postępowania nie zgłaszali wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii trzeciego biegłego. Sąd Rejonowy dysponował wystarczającym materiałem dowodowym dla rozstrzygnięcia sprawy i skoro z urzędu tego dowodu nie przeprowadził, to nie widział takiej potrzeby. Zawarte w tychże opiniach biegłych wnioski w sposób jednoznaczny wskazują, że znajdujące się w rubrykach „podpis użyczającego” na kserokopiach umów użyczenia podpisy są autentycznymi podpisami J. S. . Zarówno biegły C. B. jak i biegły A. S. w sposób przekonujący – ukazując przy tym zespoły graficznych cech indywidualnych – zaprezentowali czynniki, jakie w sposób niebudzący wątpliwości pozwoliły na sformułowanie zaprezentowanych wniosków. Jak już podkreślano, zawarte w opiniach tych biegłych stanowiska nie były przez strony procesu w trakcie przewodu sądowego prowadzonego w sprawie II K 90/14 w Sądzie Rejonowym w Zduńskiej Woli kwestionowane. Faktem jest, że inicjatywa dowodowa stron procesu karnego (zwłaszcza po nowelizacji art. 452 § 2 k.p.k. z zastrzeżeniem regulacji art. 36 pkt. 2 ustawy z dnia 27 września 2013 roku o zmianie ustawy – Kodeks Postępowania Karnego oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. poz. 1247 z 2013 r. ze zm.) nie jest ograniczona etapem tego postępowania. Jednakże nie można aprobować podnoszenia - tak jak to zostało uczynione w rozpatrywanej sprawie – przedstawionych już zarzutów dopiero w środku odwoławczym, co także w określonych granicach zostało uregulowane w obowiązującym obecnie znowelizowanym przepisie art. 427 § 3 k.p.k. Mając zatem na uwadze zgromadzony materiał dowodowy w postaci wyjaśnień oskarżonej, w których nie przyznaje się ona do winy, z drugiej zaś strony zeznań świadków oraz zebranych wielu dokumentów, które korespondują i uzupełniają się z ich relacjami w powiązaniu z opiniami biegłych, należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne w oparciu o właściwie zebrany materiał dowodowy, poddany następnie swobodnej ocenie, tj. uwzględniającej zasady prawidłowego rozumowania, wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Wobec zaskarżenia wyroku na korzyść przez obrońcę oskarżonej Sąd odwoławczy dokonał wszechstronnej analizy sprawy i także z urzędu nie dostrzegł żadnych uchybień w rozpoznaniu sprawy. Postępowanie sądowe wykazało więc winę oskarżonej. Także przyjęta kwalifikacja prawna zachowań oskarżonej, nie budziła wątpliwości, a rozważania prawne, jakie w tym względzie przeprowadził Sąd I instancji, są w całości godne podzielenia. Sąd Rejonowy właściwie ustalił stopień zawinienia oskarżonej i wymierzył jej kary adekwatne do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów, według swojego uznania i w granicach przewidzianych przez ustawę. W pisemnych motywach uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób obszerny i szczegółowy uwzględnił całokształt okoliczności mający wpływ na wymiar kary, biorąc pod uwagę wszystkie dyrektywy jej orzekania. Kary wymierzone oskarżonej zatem w sposób należyty spełniają swe cele zapobiegawcze i wychowawcze, wypełniając wymogi prewencji ogólnej i w zakresie społecznego oddziaływania. Z tych wszystkich powodów Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Sąd odwoławczy w sposób zbędny – utrzymując w mocy zaskarżony wyrok – określił wniesioną apelację jako oczywiście bezzasadną. W świetle bowiem obowiązującego od dnia 01 lipca 2015 roku w tej mierze przepisu ( art. 457 § 2 k.p.k. ) zniesiono tego rodzaju rozstrzygnięcie, jakiego wydanie było wcześniej możliwe w postępowaniu odwoławczym. Jednakże ten błędny zapis w żaden sposób nie wpływa na ferowane rozstrzygnięcie, którym nie znaleziono podstaw do wzruszenia zaskarżonego orzeczenia. O kosztach pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądzając od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. K. kwotę 420 złotych, powiększoną o kwotę 96,60 złotych, zgodnie z treścią § 14 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu [Dz. U. z dnia 3 października 2002 r.]. Na mocy art. 616 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 8 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z póź. zm.) zasądzono od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem opłaty. O wydatkach poniesionych w postępowaniu odwoławczym (536,60 zł) rozstrzygnięto w oparciu o art. 636 k.p.k. obciążając nimi oskarżoną. Nie znaleziono przy tym jakichkolwiek elementów uzasadniających zwolnienie J. S. od zapłaty kosztów sądowych postępowania odwoławczego.