II K 91/14

WYROK W I M I E N I U RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 sierpnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Poznaniu IV Wydział Karny - Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Małgorzata Ziołecka (spr.) Protokolant: staż. M. W. przy udziale Prokuratora Prokuratury Wojskowej del do Prokuratury Okręgowej A. H. po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2014 roku sprawy J. S. ( S. ) oskarżonego z art. 279 § 1 k.k. w związku z art. 64 § 1 k.k. i inne na skutek apelacji, wniesionej przez Prokuratora Rejonowego w Trzciance od wyroku Sądu Rejonowego w Trzciance z dnia 24 marca 2014 roku, sygnatura akt II K 91/14 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, iż: 1) odstępuje od przyjęcia, że czyny przypisane oskarżonemu w punkcie 1 stanowiły wypadki mniejszej wagi, a tym samym przyjmuje, iż przypisany oskarżonemu w punkcie 1 ciąg przestępstw wyczerpał znamiona określone w art. 279 § 1 k.k. w związku z art. 64 § 1 k.k. , 2) podwyższa orzeczoną wobec oskarżonego w punkcie 1 karę pozbawienia wolności do 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy, 3) na podstawie art. 91§ 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy oskarżonemu kary pozbawienia wolności orzeczone powyżej w punkcie I 2 oraz w punkcie 2 zaskarżonego wyroku i wymierza mu karę łączną 1 (jednego) roku i 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności, 4) odnośnie punktu 3 zaskarżonego wyroku, przyjmuje, z uwagi na wartość kwot, które oskarżony usiłował wypłacić, iż przypisany oskarżonemu w tym punkcie czyn stanowi wykroczenie określone w art. 11§ 1 k.w. związku z art. 119 § 1 k.w. i za to wykroczenie, na podstawie art. 119 § 1 k.w., wymierza oskarżonemu karę 30(trzydziestu) dni aresztu, II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, III. zwalnia oskarżonego od obowiązku zwrotu na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i nie wymierza mu opłaty za II instancję. /-/ M. Z. UZASADNIENIE J. S. oskarżony został o to że: I. w dniu 19 grudnia 2013 roku, na ulicy (...) , w (...) , gmina C. , w województwie (...) , będąc uprzednio karanym za umyślne przestępstwo podobne, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, poprzez wyłamanie kłódki zabezpieczającej drzwi do budynku gospodarczego dostał się do wnętrza budynku, a następnie dokonał kradzieży kluczy narzędziowych różnego rodzaju w ilości 45 sztuk o wartości 250 złotych, zegara do konstatowania gołębi pocztowych wraz z drukarką i zasilaczem wartości 800 złotych, kart własności gołębi pocztowych w ilości około 260 sztuk, wartości 1300 złotych, powodując straty w wysokości 2.350 złotych na szkodę I. B. , to jest o popełnienie przestępstwa z art.279 § 1kk w związku z art. 64 § 1 k.k. , II. na przełomie lutego i marca 2013 roku (dokładnej daty nie ustalono), na ulicy (...) , w P. , w województwie (...) , będąc uprzednio karanym za umyślne przestępstwo podobne, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, poprzez wyłamanie drzwi do samochodu F. (...) ( brak numeru rejestracyjnego) dostał się do jego wnętrza, a następnie dokonał kradzieży radia samochodowego marki J. nr (...) 631 powodując straty w wysokości 150 złotych, czym działał na szkodę M. S. , to jest o popełnienie przestępstwa z art.279 § 1k .k. w związku z art. 64 § 1 k.k. , III. na przełomie lutego i marca 2013 roku (dokładnej daty nie ustalono), na ulicy (...) , w P. , w województwie (...) , będąc uprzednio karanym za umyślne przestępstwo podobne, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, poprzez wyłamanie drzwi do samochodu S. (...) ( brak numeru rejestracyjnego) dostał się do jego wnętrza, a następnie dokonał kradzieży radia samochodowego marki P. numer (...) , powodując straty w wysokości 150 złotych, czym działał na szkodę M. S. , to jest o popełnienie przestępstwa z art.279 § 1k .k. w związku z art. 64 § 1 k.k. , IV. w okresie od 26 listopada do 29 listopada 2013 roku (dokładnej daty nie ustalono), w J. , gmina L. , w województwie (...) , będąc uprzednio karanym za umyślne przestępstwo podobne, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, z niezabezpieczonej skrzynki pocztowej zabrał w celu przywłaszczenia przesyłkę zawierającą kartę uprawniającą do podjęcia gotówki z automatu bankowego, a następnie przy jej użyciu usiłował siedmiokrotnie dokonać wypłaty pieniędzy z konta czego nie dokonał z uwagi na nieznajomość numeru pin, czym działał na szkodę E. K. , to jest o popełnienie przestępstwa z art.278 § 5 k.k. w związku z art. 64 § 1 k.k. Sąd Rejonowy w Trzciance, wyrokiem z dnia 24 marca 2014 roku, uznał oskarżonego J. S. za winnego zarzucanych mu czynów popełnionych w sposób opisany wyżej w punktach od I do III, przy przyjęciu, iż stanowiły one wypadki mniejszej wagi, a nadto popełnione zostały w krótkich odstępach czasu w podobny sposób, to jest ciągu przestępstw z art. 279 § 1 k.k. w związku z art. 283 k.k. i art. 64 § 1 k.k. i za to, na podstawie art. 283 k.k. w związku z art. 91 § 1 k.k. , wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności. Tymże samym wyrokiem Sąd Rejonowy w Trzciance uznał oskarżonego J. S. za winnego tego, że w dniu 28 listopada 2013 roku, w J. , gmina L. , w województwie (...) , będąc uprzednio karanym za umyślne przestępstwo podobne, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, z niezabezpieczonej skrzynki pocztowej zabrał w celu przywłaszczenia przesyłkę zawierającą kartę uprawniającą do podjęcia gotówki z automatu bankowego, czym działał na szkodę E. K. , to jest występku z art. 278 § 5 k.k. w związku z § 1 w związku z art. 64 § 1 k.k. i za to, na podstawie art. 278 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. Nadto powyższym wyrokiem Sąd Rejonowy w Trzciance uznał oskarżonego J. S. za winnego tego, że w okresie od 29 listopada 2013 roku do 3 grudnia 2013 roku, w P. , w województwie (...) , działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru usiłował dokonać zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie co najmniej 50 złotych na szkodę E. K. w ten sposób, że siedmiokrotnie usiłował wypłacić pieniądze z bankomatu Banku Spółdzielczego w C. Oddział w P. , to jest występku z art. 13 § 1 k.k. w związku z art. 278 § 1 k.k. w związku z art. 64 § 1 k.k. i za to, na podstawie art. 14 § 1 k w związku z art. 278 § 1 k.k. , wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 91 § 2 k.k. w związku z art. 86 § 1 k.k. Sąd Rejonowy połączył wymierzone oskarżonemu kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności. Natomiast na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. oraz art. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych Sąd Rejonowy zwolnił oskarżonego z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych i nie wymierzył mu opłaty. W pisemnym uzasadnieniu swojego wyroku Sąd Rejonowy w Trzciance wskazał, że co do zarzutów dotyczących kradzieży radioodbiorników samochodowych oraz narzędzi warsztatowych, zegara do konstatowania gołębi pocztowych wraz z zasilaczem i drukarką oraz kart własności gołębi pocztowych nie miał żadnych wątpliwości, że każdy z tych czynów wyczerpał wszelkie znamiona występku z art. 279 § 1 k.k. , jakkolwiek uwzględniając relatywnie niewielką wartość zabranych rzeczy przyjął, że czyny te stanowiły wypadki mniejszej wagi. Nadto w pisemnym uzasadnieniu swojego wyroku Sąd Rejonowy przyznał się do błędu, gdyż dokonując oceny zachowania oskarżonego J. S. , polegającego na usiłowaniu kradzieży pieniędzy przy wykorzystaniu wcześniej skradzionej karty uprawniającej do wypłaty pieniędzy z bankomatu, w warunkach czynu ciągłego oraz powrotu do przestępstwa z art. 64 § 1 k.k. , w sytuacji określenia minimalnej kwoty, jaką oskarżony chciał ukraść, na 50 złotych, co łącznie daje 350 złotych, popełnił błąd dokonując kwalifikacji tego zachowania jako przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w związku z art. 278 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k. pomimo, że przy tak ustalonej wartości mienia, jakie oskarżony chciał ukraść, czyn ten należało zakwalifikować jako wykroczenie z art. 11 § 1 k.w. w związku z art. 119 § 1 k.w. Powyższy wyrok, w całości i na niekorzyść oskarżonego J. S. zaskarżył Prokurator Rejonowy w Trzciance zarzucając temu wyrokowi: a) obrazę prawa materialnego, to jest art. 283 k.k. , poprzez bezzasadne przyjęcie, iż działania oskarżonego polegające na kilkukrotnych włamaniach dokonanych w okresie od lutego do marca 2013 roku i w dniu 13 grudnia 2013 roku, których dopuścił się warunkach recydywy określonej w art. 64 § l k.k. , stanowią wypadek mniejszej wagi, gdy tymczasem z okoliczności sprawy wynika, iż zachowania oskarżonego nie zasługują na przyjęcie takiej kwalifikacji, b) rażącą niewspółmierność kary wymierzonej J. S. za przestępstwo z art. 279 § l k.k. w związku z art. 64 § l k.k. i w związku z art. 91 § l k.k. oraz art. 283kk wskazane w punkcie 1 wyroku w postaci kary l roku pozbawienia wolności, podczas gdy przesłanki przedmiotowe i podmiotowe przestępstwa, a nadto konieczność uwzględnienia celów zapobiegawczych i wychowawczych kary, w szczególności potrzeba kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przemawiają za wymierzeniem surowszej kary. W konsekwencji powyższego prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wyeliminowanie z przyjętej kwalifikacji art. 283k.k. wobec czynu z punktu 1 wyroku i wymierzenie kary: - za czyn z art. 279 §l k.k. w związku z art. 64 § l k.k. i art. 91§ l k.k. - l roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, - kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności. W uzasadnieniu apelacji prokurator wskazał, że wypadek mniejszej wagi zachodzi wówczas, gdy okoliczności popełnienia czynu zabronionego wskazują, że z jednej strony sam czyn charakteryzuje się niewielkim stopniem społecznej szkodliwości, a z drugiej zaś, jego sprawca nie jest na tyle niebezpieczny dla społeczeństwa, żeby stosować w stosunku do niego zwykłą karę przewidzianą za zrealizowane przez niego przestępstwo( zob. M. Dąbrowska Kardas, P. Kardas(w) A. Zoll(red) Kodeks Karny . Część szczególna. Komentarz, t.3, Zakamycze 2006, s. 200-201) . Podkreślić przy tym należy, że o zakwalifikowaniu zachowania jako przypadku mniejszej wagi, decydować powinny te okoliczności , które zaliczane są do znamion czynu zabronionego. Wśród znamion strony przedmiotowej istotne znaczenie mają w szczególności: rodzaj dobra, użyte środki, charakter i rozmiar szkody wyrządzonej lub grożącej dobru chronionemu prawem, czas, miejsce i inne okoliczności popełnienia przestępstwa oraz odczucie szkody przez pokrzywdzonego ( por. wyrok SA w Gdańsku , sygn. II AKa 428/02, Lex 145399). W tym konkretnym przypadku J. S. dopuścił się włamań do dwóch samochodów, z których ukradł radia samochodowe, oraz włamał się do budynku gospodarczego, z którego ukradł wszystkie najcenniejsze dla pokrzywdzonego przedmioty. Oskarżony w złożonych wyjaśnieniach przyznaje się popełnienia zarzucanych czynów, szczerze mówi, że kradnie i się włamuje, bo nie pracuje i nie ma za co żyć. Oskarżony jest jeszcze młodym, zdrowym mężczyzną i gdyby chciał to przynajmniej dorywczą pracę by znalazł i miałby z czego żyć. Twierdzenia, że oskarżony włamuje się i kradnie, bo nie mam za co żyć, zdaniem skarżącego, nie trafiają do przekonania i nie usprawiedliwiają takiego sposobu życia. Oskarżony już wcześniej miał konflikty z prawem, niedawno odbył karę 2 lat pozbawienia wolności za przestępstwa podobne, przeciwko mieniu. Jak widać oskarżony nie wyciągnął z tej lekcji żadnej nauki. Postawa oskarżonego świadczy o tym, że jest osobą, która przejawia wyjątkowo lekceważący stosunek do obowiązujących norm prawnych. Nadto, zdaniem skarżącego, kara winna realizować cele w zakresie społecznego oddziaływania, kształtując społecznie pożądane przekonanie o nieopłacalności popełniania przestępstw, nieuchronności kary a wobec samego oskarżonego kara ta winna być wystarczająca dla odstraszenia od popełnienia w przyszłości jakiegokolwiek przestępstwa. Kara wymierzona oskarżonemu nie spełnia swoich celów w zakresie prewencji szczególnej i ogólnej, jest zbyt łagodna dla osoby działającej w warunkach powrotu do przestępstwa. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja prokuratora w zakresie podniesionych zarzutów okazała się zasadna. Na wstępie, przed omówieniem zarzutów apelacyjnych, stwierdzić należy, iż kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, a orzekając wziął pod uwagę wszystkie przeprowadzone dowody. Sąd I instancji w jasny i przekonywujący sposób w pisemnym uzasadnieniu swojego wyroku przedstawił tok swojego rozumowania. Powyższe stanowisko potwierdza analiza akt sprawy i uzasadnienie wyroku, w którym prawidłowo wskazano, jakie fakty zostały uznane za udowodnione i jakie dowody były podstawą ich przyjęcia. Ocena materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń, albowiem nie wykracza poza ramy swobodnej ich oceny, jest dokładna i nie wykazuje błędów logicznych. Podkreślić przy tym także należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom z art. 424 § 1 i 2 k.p.k. i w pełni pozwala na kontrolę prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przechodząc do szczegółów Sąd II instancji zauważa, iż ustawodawca, w art. 283 k.k. uregulował uprzywilejowany typ przestępstwa kradzieży z włamaniem, to jest tak zwany wypadek mniejszej wagi. Ów wypadek mniejszej wagi to sytuacja, w której okoliczności popełnienia przestępstwa, zwłaszcza zaś przedmiotowo – podmiotowe znamiona czynu, charakteryzują się przewagą elementów łagodzących, które sprawiają, że czyn oskarżonego nie przybiera zwyczajnej postaci, lecz zasługuje na łagodniejsze potraktowanie. Znamienne jest przy tym to, że – jak to stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 kwietnia 2002 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt II KKN 193/00 – o kwalifikacji prawnej czynu, jako „wypadku mniejszej wagi” nie decyduje ani dotychczasowa karalność oskarżonego, ani dobra opinia w miejscu zamieszkania, ani jakiekolwiek inne okoliczności mające wpływ na wymiar kary, lecz wyłącznie rodzaj i natężenie przedmiotowych oraz podmiotowych znamion czynu. Przy ocenie zatem znamienia wypadku mniejszej wagi decydują przede wszystkim okoliczności związane z przedmiotem ochrony i stroną przedmiotową czynu, a więc głównie wysokość wyrządzonej w mieniu szkody, a także okoliczności popełnienia czynu. Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd Okręgowy zauważa, że oskarżonemu J. S. zarzucono i przypisano popełnienie ciągu trzech przestępstw kradzieży z włamaniem w warunkach recydywy. Z pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że jedynym elementem, który skutkował zakwalifikowaniem tych kradzieży z włamaniem jako wypadków mniejszej wagi była wartość wyrządzonej szkody – jak to wprost napisał Sąd I instancji „relatywnie niewielka wartość zabranych rzeczy”. Tymczasem w przypadku kradzieży z włamaniem w (...) oskarżony spowodował straty w wysokości 2.350 złotych, co – zdaniem Sądu Okręgowego – nie może być uznane jako „relatywnie niewielka wartość zabranych rzeczy”. Wreszcie w przypadku wszystkich tych trzech kradzieży z włamaniem trudno przyjąć, aby charakteryzowały się one przewagą elementów łagodzących, które sprawiłyby, że czyn oskarżonego nie przybiera zwyczajnej postaci, lecz zasługuje na łagodniejsze potraktowanie. W ślad za skarżącym wskazać należy, że zdarzenia te nie były czymś przypadkowym, incydentalnym w życiu oskarżonego. Oskarżony, przyznając się do popełnienia zarzucanych mu czynów, szczerze mówił, że się włamuje i kradnie, bo nie pracuje i nie ma za co żyć. Tym samym z braku stałej pracy oskarżony uczynił sobie usprawiedliwienie dla łamania prawa, a z kradzieży z włamaniem źródło utrzymania. Trudno w tej sytuacji uznać, że oskarżony, sprawca tych kradzieży z włamaniem, nie jest na tyle niebezpieczny dla społeczeństwa, żeby stosować w stosunku do niego zwykłą karę przewidzianą za zrealizowane przez niego przestępstwo. Wręcz odwrotnie. Postawa oskarżonego i jego stosunek do popełnionych przestępstw wskazują, że w niniejszej sprawie na pewno nie ma podstaw do uznania jego czynów jako wypadki mniejszej wagi. Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok i odstąpił od przyjęcia, że czyny przypisane oskarżonemu w punkcie 1 stanowiły wypadki mniejszej wagi, a tym samym przyjął, iż przypisany oskarżonemu w punkcie 1 ciąg przestępstw wyczerpał znamiona określone w art. 279 § 1 k.k. w związku z art. 64 § 1 k.k. Konsekwencją tej zmiany była konieczność wymierzenia kary za ten ciąg przestępstw, a podstawą wymiaru kary stał się przepis art. 279 § 1 k.k. w związku z art. 91§ 1 k.k. , czego przez przeoczenie nie wskazano w punkcie I 2 wyroku Sądu Okręgowego z dnia 6 sierpnia 2014 roku. Rozważając zatem kwestię rodzaju dolegliwości, która winna zostać wymierzona J. S. za popełnienie przypisanego mu ciągu przestępstw kradzieży z włamaniem, Sąd II instancji, kierując się wytycznymi wymiaru kary zawartymi w przepisie art. 53 k.k. , doszedł do wniosku, że karą adekwatną do stopnia zawinienia i okoliczności sprawy, będzie kara 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Ustalając taki wymiar kary pozbawienia wolności, Sąd Okręgowym miał na uwadze wszystkie okoliczności obciążające i łagodzące, wskazane na karcie 5 pisemnego uzasadnienia Sądu I instancji (karta 96 akt). Ponadto z urzędu, a także na skutek przyznania się Sądu I instancji w pisemnym uzasadnieniu wyroku do błędu, Sąd Okręgowy dostrzegł konieczność zmiany zaskarżonego wyroku odnośnie punktu 3. W punkcie 3 części rozstrzygającej swojego wyroku, Sąd I instancji przypisał oskarżonemu J. S. sześciokrotne usiłowanie dokonania kradzieży kwot po 50 złotych, czyli łącznie 350 złotych. Zgodnie z treścią art. 119 § 1 k.w. kto kradnie cudzą rzecz ruchomą, jeżeli jej wartość nie przekracza ¼ minimalnego wynagrodzenia, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 września 2012 roku minimalne wynagrodzenie na rok 2013 ustalone zostało na kwotę 1.600 złotych (1/4 = 400 złotych), natomiast zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 września 2013 roku minimalne wynagrodzenie za pracę na rok 2014 ustalone zostało na kwotę 1680 złotych (1/4 = 420 złotych). Tym samym zarówno na czas popełnienia przypisanego oskarżonemu usiłowania dokonania kradzieży pieniędzy w kwocie 350 złotych, jak i na dzień wyrokowania przez Sąd I instancji oraz na dzień wyrokowania przez Sąd II instancji, czyn ten stanowił usiłowanie dokonania wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., gdyż wartość mienia w każdym z tych czasów nie przekraczała ¼ minimalnego wynagrodzenia. Z uwagi na powyższe, mając na uwadze na wartość kwot, które oskarżony usiłował wypłacić, Sąd Okręgowy przyjął, iż przypisany oskarżonemu w punkcie 3 czyn stanowi wykroczenie określone w art. 11§ 1 k.w. związku z art. 119 § 1 k.w. Konsekwencją tej zmiany była konieczność orzeczenia kary za to wykroczenie, a podstawą wymiaru kary stał się przepis art. 119 § 1 k.w. Rozważając zatem kwestię rodzaju dolegliwości, która winna zostać wymierzona J. S. za popełnienie przypisanego mu usiłowania dokonania kradzieży określonej w art. 119 § 1 k.w., Sąd II instancji, kierując się wytycznymi wymiaru kary zawartymi w przepisie art. 33 k.w., doszedł do wniosku, że karą adekwatną do stopnia zawinienia i okoliczności sprawy, będzie wymierzenie wyżej wymienionemu kary 30 dni aresztu. Ustalając taki wymiar kary pozbawienia wolności, Sąd Okręgowym miał na uwadze wszystkie okoliczności obciążające i łagodzące, wskazane na karcie 5 pisemnego uzasadnienia Sądu I instancji (karta 96 akt). Rezultatem zmian dokonanych przez Sąd Okręgowy w wyroku Sądu I instancji stała się konieczność wymierzenia nowej kary łącznej, gdyż dotychczasowa kara łączna uległa rozwiązaniu na skutek podwyższenia kary za ciąg kradzieży z włamaniem do wymiaru przekraczającego dotychczasową karę łączną oraz na skutek ustalenia, iż jedno z przestępstw, objęte dotychczasową karą łączną, okazało się być wykroczeniem, a przecież kary wymierzone za przestępstwa i wykroczenia nie podlegają łączeniu. Przez przeoczenie Sąd Okręgowy w swoim wyroku nie zawarł punktu o uchyleniu dotychczasowej kary łącznej, co jednak w świetle powyższych wywodów nie może budzić wątpliwości. W kontekście powyższego połączeniu ulec mogły jedynie kary pozbawienia wolności orzeczone w wyroku Sądu Okręgowego w punkcie I 2 oraz w punkcie 2 zaskarżonego wyroku. Natomiast podstawą wymiaru kary łącznej stały się przepisy art. 91 § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. Orzekając karę łączną Sąd Okręgowy zastosował zasadę asperacji zbliżoną do absorpcji i orzekł karę łączną 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności, uwzględniając z jednej strony podobieństwo rodzajowe wszystkich przestępstw, a w drugiej zaś strony rozpiętość czasową ich popełnienia. W pozostałym natomiast zakresie, nie znajdując podstaw do dalszej ingerencji w zaskarżone orzeczenie, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (punkt II wyroku z dnia 6 sierpnia 2014 roku). Orzekając natomiast o kosztach Sąd II instancji, mając na uwadze treść art. 624 § 1 k.p.k. , zwolnił oskarżonego od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i nie wymierzył mu opłaty za II instancję (punkt III wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 6 sierpnia 2014 roku). / M. Z. /