II K 764/15

Sygn. akt II K 764/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 kwietnia 2016 roku Sąd Rejonowy w Zielonej Górze w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Robert Kuliński Protokolant: st. sekr. sąd. Adamina Didłuch przy udziale M. C. Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Zielonej Górze po rozpoznaniu w dniach 14 stycznia 2016 roku, 2 lutego 2016 roku, 31 marca 2016 roku sprawy: M. S. , syna W. i A. z domu G. , ur. (...) w Z. oskarżonego o to, że: w okresie od sierpnia 2014 roku do 26 lipca 2015 roku w Z. groził wielokrotnie J. O. pozbawieniem życia, przy czym groźby te wzbudziły uzasadnioną obawę ich spełnienia, to jest o czyn z art. 190 § 1 kk 1. oskarżonego M. S. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej po przyjęciu, iż stanowi on ciąg przestępstw z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk i za to na podstawie art. 190 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk skazuje go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; 2. na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 kk wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego M. S. kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza tytułem próby na okres 2 (dwóch) lat; 3. na podstawie art. 72 § 1 pkt 5 kk zobowiązuje oskarżonego M. S. w okresie próby do powstrzymania się od nadużywania alkoholu; 4. na podstawie art. 626 § 1 kpk i § 4 pkt 1, § 17 pkt 1 ust. 3, § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku „ w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu ” zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. M. kwotę 504 (pięćset cztery) złotych plus 23 % VAT łącznie 523,32 (pięćset dwadzieścia trzy 32/00) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu udzieloną oskarżonemu M. S. w postępowaniu przed Sądem; 5. na podstawie art. 626 § 1 kpk zasądza od o skarżonego M. S. na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 653,32 złotych, w tym opłata w kwocie 60 złotych. Sygn. akt II K 764/15 UZASADNIENIE wyroku z dnia 5 kwietnia 2016 roku Sąd ustalił następujący stan faktyczny: J. O. zamieszkuje w Z. w budynku wielorodzinnym przy ulicy (...) . W tej samej klatce bloku zamieszkuje również M. S. , który w czerwcu 2014 roku wprowadził się do mieszka zajmowanego przez jego niepełnosprawną siostrą. Z chwilą wprowadzenia się M. S. do mieszkania siostry zaczęło dochodzić do konfliktów pomiędzy nim, a pozostałymi mieszkańcami, które związane były z zachowaniem M. S. oraz odwiedzających go osób. Konflikt ten wynikał z faktu nadużywania alkoholu przez M. S. i odwiedzające go osoby, które to osoby alkohol spożywały zarówno w mieszkaniu siostry M. S. , na klatce schodowej oraz na podwórku przynależnym do budynku. Osoby te zanieczyszczały klatkę schodową i podwórko poprzez rzucanie niedopałków papierosów i załatwianie potrzeb fizjologicznych. W reakcji na takie zachowanie mieszkańcy bloku wielokrotnie wypraszali z klatki schodowej nietrzeźwe osoby przychodzące do tego M. S. , a zdarzało się, że osoby ten spały na klatce schodowej. Zachowanie takie powodowało kolejne interwencje Policji oraz szereg pism kierowanych przez mieszkańców, między innymi do Prezydenta Miasta Z. , Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, Biura Pełnomocnika d/s Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, a większość tych pism została sporządzona przez J. O. , która została wybrana przez wspólnotę mieszkańców jako osoba ich reprezentująca w sporze z M. S. . Obok sporządzania pism i wniosków do poszczególnych urzędów i instytucji działanie J. O. polegało również na wielokrotnym zwracaniu uwagi M. S. oraz odwiedzającym go osobom z uwagi na ich naganne zachowanie, a działania te spowodowały agresję ze strony M. S. skierowaną wobec J. O. . Działanie te polegały na uderzaniu w drzwi mieszkania J. O. w godzinach nocnych, kierowaniu wobec niej słów obraźliwych i wulgarnych „ ty stara kurwo ”, „ nie wiedziałem że mam taką kurwę za sąsiadkę ”, „ suko pierdolona ”, jak też na grożeniu jej śmiercią „ ty kurwo, szmato, zabije cię ”, „ wykończę cię, zniszczę ”. Jedno z takich zdarzeń miało miejsce w dniu 11 maja 2015 roku. W tym dniu, w trakcie gdy u J. O. przebywała M. D. , M. S. zaczął uderzać pięściami w drzwi mieszkania J. O. krzycząc do niej „ ty kurwo ”. Kolejne podobne zdarzenie miało miejsce na początku lipca 2015 roku, w którym to dniu M. S. wyzywał J. O. i groził jej, co zakończyło się interwencją Policji, a świadkiem tej interwencji pozostawała D. O. . Kolejne zdarzenie, również w lipcu 2015 roku miało miejsce w obecności M. M. , która zaobserwowała jak M. S. wyzywa i grozi zabiciem J. O. . Wcześniej, w dniu 21 sierpnia 2014 roku M. S. wyzywał i groził J. O. , co zakończyło się interwencją Policji spowodowaną żądaniem J. O. . Zdarzenia takie w okresie od sierpnia 2014 roku do 26 lipca 2015 roku wielokrotnie powtarzały się, a wypowiadane słowa, w którym M. S. groził J. O. pozbawieniem jej życia, wzbudziły u niej uzasadnioną obawę ich spełnienia. dowód: ✔ zeznania świadka J. O. , k. 88 – 89, 92 – 93 akt, ✔ zeznania świadka D. O. , k. 84 – 85, 91 – 92 akt, ✔ zeznania świadka M. M. , k. 86 – 87, 92 akt, ✔ zeznania świadka M. D. , k. 106 – 107 akt, 108 – 109 akt, ✔ kopia pism i fotografii, k. 4, 11, 21, 60 – 62, 64 – 65 akt, Oskarżony M. S. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu. Słuchany przed Sądem w toku rozprawy wyjaśnił, iż opiekuję się chorą siostrą, do której wprowadził się, odwiedzali go sąsiedzi, chcieli zobaczyć jak mieszka na nowym mieszkaniu, to się nie spodobało sąsiadce J. O. , od tego momentu zaczęła pisać pisma do prezydenta, że znęca się nad siostrą, nie wie co ta pani chce od niego, nawet był u niej z opłatkiem ale go nie przyjęła, była obrażona, nie było czegoś takiego żeby ją straszył śmiercią, sprawa w Prokuraturze o znęcanie się nad siostrą została umorzona, kiedyś ta pani podsunęła starszej kobiecie jakiś papier i ta kobieta go podpisała nie wiedząc co podpisała, a ona podała ją jako świadka przeciwko niemu, początkowo mówili sobie dzień dobry, ta pani składa przeciwko niemu wszędzie pisma, nawet do Prezydenta, nie wie o co tej pani chodzi, to się zaczęło jak raz odwiedzili go znajomi i od tego momentu koniec (k. 72 akt). Sąd zważył co następuje: Sąd ustalając w niniejszej sprawie stan faktyczny dokonał wszechstronnej analizy całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności wyjaśnień oskarżonego M. S. oraz zeznań słuchanych w sprawie świadków, a to M. D. , D. O. , M. M. , A. K. oraz pokrzywdzonej J. O. , a także analizy dokumentów, pism i fotografii ujawnionych w toku rozprawy głównej. Ustosunkowując się w pierwszej kolejności do wyjaśnień oskarżonego M. S. , to ich szczątkowość i lakoniczność w żaden sposób nie przekonały Sądu co do ich prawdziwości. Oskarżony w wyjaśnieniach tych nie odnosi się w jakikolwiek sposób do zarzucanego mu czynu, a wskazując na konflikt pomiędzy nim a pokrzywdzoną pomija przyczyny tego konfliktu, podając swoje własne jednostkowe zachowania mające stawiać go w pozytywnym świetle. Całkowitą odmienną wartość dowodową mają zeznania świadków M. D. , D. O. , M. M. oraz J. O. . Świadkowie ci opisali szereg kolejnych zachowań zarówno oskarżonego, jak i odwiedzających go osób, które spowodowały, iż ich życie uległo diametralnej zmianie z chwilą zamieszkania oskarżonego. Świadkowie ci wskazali zarówno na zachowanie oskarżonego, jak i na słowa, jakie w trakcie poszczególnych zdarzeń kierował zarówno do nich, jak i do J. O. . Co ważne, niemal każdy z tych świadków wskazał, iż obawia się oskarżonego, gdyż pod wpływem alkoholu staje się osobą agresywną, a przede wszystkim nieobliczalną. Zeznania tych świadków są konsekwentne, pełne szczegółów, wzajemnie się uzupełniają i pokrywają, tworząc spójną i logiczną całość, a nie dopatrzył się Sąd okoliczności, które mogłyby zeznania któregokolwiek ze świadków zdyskredytować. Na wniosek obrońcy oskarżonego Sąd dopuścił dowód z zeznań świadka A. K. , dzielnicowego rewiru, w którym skonfliktowane osoby zamieszkują. Jakkolwiek świadek ten nie był bezpośrednim świadkiem zdarzeń objętych aktem oskarżenia, a zatem w niewielkim stopniu był pomocny w ustaleniu stanu faktycznego niniejszej sprawy, to jednoznacznie zaznaczył, że po sprawdzeniu w systemie policyjnym uzyskał informację, iż oskarżony był karany za zakłócanie ciszy nocnej, a jakkolwiek nie miało to miejsce w okresie przedstawionego mu zarzutu, to jednoznacznie charakteryzuje osobę oskarżonego, zadając przy tym kłam złożonym przez niego wyjaśnieniom w zakresie jego nienagannego postępowania wobec współmieszkańców. Co ważne, wyjaśnieniom oskarżonego w tym zakresie zaprzecza też szereg fotografii wykonanych przez mieszkańców bloku a dołączonych do akt i ujawnionych w toku rozprawy, które zawierają niemal dantejskie sceny z udziałem osób odwiedzających oskarżonego, który ja stwierdził „ chciały zobaczyć jak mieszka na nowym mieszkaniu”. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd doszedł do przekonania, że oskarżony M. S. dopuścił się popełnienia czynu bezprawnego opisanego w części wstępnej wyroku, zagrożonego karą, którego społeczna szkodliwość nie jest znikoma, zaś czynu tego dopuścił się w sposób zawiniony, nie działając przy tym w okolicznościach uchylających jego bezprawność. Zdaniem Sądu wina i sprawstwo oskarżonego M. S. w zakresie zarzucanego mu czynu pozostaje bez wątpliwości. I tak oskarżony M. S. w okresie od sierpnia 2014 roku do 26 lipca 2015 roku w Z. groził wielokrotnie J. O. pozbawieniem życia, przy czym groźby te wzbudziły uzasadnioną obawę ich spełnienia, popełnionym czynem wyczerpał znamiona ciągu przestępstw opisanego w art. 190 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk . Mając na uwadze czasokres działania i wielość powtarzających się zdarzeń Sąd uznał, iż czyn ten miał charakter ciągu przestępstw, przez co uzupełnił kwalifikację o przepis art. art. 91 § 1 kk . Jakkolwiek Sąd rozważał możliwości przyjęcia kwalifikacji z art. 12 kk , to jednakże brak jest możliwości wykazania oskarżonemu z góry powziętego zamiaru co do kolejnych jednostkowych przestępczych zachowań, a wydaje się, iż były one niekontrolowaną furią oskarżonego, będąca wynikiem spożywanego alkoholu, na co wskazują wszyscy świadkowie, oraz reakcją na zgłaszane przez J. O. uwagi wobec oskarżonego w zakresie jego zachowania. Za popełniony ciąg przestępstw Sąd wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, wykonanie której warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 2 lat. Przy wymiarze kary Sąd do okoliczności obciążających zaliczył fakt długotrwałości zachowania oskarżonego i jego uciążliwość dla pokrzywdzonej, wysoki stopień agresji kierowanej wobec pokrzywdzonej, nie dopatrzył się natomiast jakichkolwiek okoliczności łagodzących. Zdaniem Sądu wymierzona oskarżonemu kara uwzględnia dyrektywy art. 53 kk , a w szczególności stopień winy oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości czynu, którego się dopuścił, jak też wymogi prewencji ogólnej w zakresie potrzeby kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Orzeczony wobec M. S. obowiązek powstrzymania się od nadużywania alkoholu pozwoli na zweryfikowanie jego postępowania w okresie próby, a jak zeznali słuchani przed Sądem mieszkańcy bloku przy ulicy (...) to właśnie nadużywanie przez oskarżonego alkoholu stanowi główne źródło problemów w ich wspólnej koegzystencji. Na podstawie powołanych w wyroku przepisów Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. M. wynagrodzenie za obronę z urzędu udzieloną oskarżonemu M. S. w postępowaniu przed Sądem, jak też zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu, uznając iż jest on w stanie koszty te ponieść uiścić, w szczególności w ratach, gdy z takim wnioskiem do Sądu wystąpi. Zasądzając od oskarżonego koszty procesu Sąd miał z jednej strony na uwadze fakt, iż koszty te w całości zostały spowodowane wyłącznym postępowaniem oskarżonego, a z drugiej, iż oskarżony ma możliwość ich uiszczenia, albowiem posiada stałe pieniężne świadczenie, które jak wynika z zeznań świadków nie przeznacza wyłącznie na swoje niezbędne utrzymanie.