II K 747/24

Sygn. akt: II K 747/24 4075-4 Ds 1198.2024 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 listopada 2025 r. Sąd Rejonowy w Toruniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący Sędzia Marek Tyciński Protokolant st. sekr. sądowy Marcin Szymczak w obecności prokuratora Prokuratury Rejonowej Toruń – Wschód w Toruniu ----------------------------------------------- po rozpoznaniu dnia 27 listopada 2025 r. sprawy R. C. s. E. i B. z domu L. ur. (...) w C. oskarżonego o to, że: w dniu 8 kwietnia 2024 roku o godz. 6:15 w C. po ul. (...) , na wysokości posesji nr (...) , kierował po drodze publicznej samochodem marki B. (...) o nr rej. (...) , będąc w stanie nietrzeźwości: I badanie o godz. 6:15 z wynikiem 0,67 mg/1, II badanie o godz. 6:34 z wynikiem 0.77 mg/1, III badanie o godz. 7:06 z wynikiem 0,677 mg/1 i IV badanie o godz. 7:08 z wynikiem 0,645 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu tj. o czyn art. 178a§1 kk orzeka: I. uznaje oskarżonego R. C. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, tj. przestępstwa z art. 178a§1kk i za to na podstawie art. 178a§1kk po zastosowaniu art. 37a§1kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku ograniczenia wolności polegającą w myśl art. 34§1, 1a pkt 1kk i art. 35§1 kk na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym; II. na podstawie art. 43a§2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w wysokości 5000 zł (pięć tysięcy złotych) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w W. ; III. na mocy art. 42§2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 (trzech) lat; IV. na podstawie art. 63§4 kk na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym zalicza oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 8 kwietnia 2024 roku; V. na podstawie art. 178a§5 w zw. z art. 44b§ 1 i 2kk zasądza od oskarżonego przepadek równowartości pojazdu w kwocie 15.000 zł (piętnaście tysięcy złotych); VI. zwalnia oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 747/24 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW 1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. R. C. w dniu 8 kwietnia 2024 roku o godz. 6:15 w C. po ul. (...) , na wysokości posesji nr (...) , kierował po drodze publicznej samochodem marki B. (...) o nr rej. (...) , będąc w stanie nietrzeźwości: I badanie o godz. 6:15 z wynikiem 0,67 mg/1, II badanie o godz. 6:34 z wynikiem 0.77 mg/1, III badanie o godz. 7:06 z wynikiem 0,677 mg/1 i IV badanie o godz. 7:08 z wynikiem 0,645 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn art. 178a§1 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty W dniu 8 kwietnia 2024 r. o godz. 6:15 w C. po ul. (...) , na wysokości posesji nr (...) , R. C. kierował po drodze publicznej samochodem marki B. (...) o nr rej. (...) . W wyniku zatrzymania do rutynowej kontroli drogowej przebadano kierującego pojazdem na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Badanie wykazało, iż R. C. znajduje się w stanie nietrzeźwości. I badanie urządzeniem A. (...) o godz. 6:15 wykazało 0,67 mg/l, II badanie o godz. 6:34 wykazało 0,77 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Badanie przeprowadzone urządzeniem (...) o godz. 7:06 wykazało 0,677 mg/l a IV badanie o godz. 7:08 wykazało 0,645 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. R. C. zatrzymano prawo jazdy. wyjaśnienia R. C. 27-28 zeznania S. S. 21-22 kserokopia pokwitowania zatrzymania dokumentu 2 protokół badania trzeźwości 3-5, 6-7 informacja o zatrzymaniu prawa jazdy 9-10 karta opisu pojazdu 11 informacja ze (...) w T. 15 informacja o naruszeniach wpisanych do ewidencji kierujących 18 umowa sprzedaży pojazdu 31 R. C. nie był karany sądownie. dane o karalności 47 1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty OCena DOWOdów 1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu wyjaśnienia R. C. Oskarżony w toku postępowania przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że poprzedniego dnia wieczorem wypił kilka drinków. Rano czuł się dobrze, dlatego też zdecydował się prowadzić samochód. Przed wyjściem do pracy rozmawiał z partnerką, która nie wyczuła od niego alkoholu. Pojazd, którym kierował nie jest jego własnością, użytkował go kilka dni z uwagi na to, że rozważał jego zakup. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie w jakim przyznał się do zarzucanego czynu. W tym zakresie wyjaśnienie te są jasne i zgodne z innymi dowodami zgromadzonymi w przedmiotowej sprawie. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie w jakim wskazywał, iż ostatni raz alkohol spożywał poprzedniego dnia wieczorem. W ocenie Sądu twierdzenia te są niewiarygodne i sprzeczne z obiektywnymi wynikami badań stanu trzeźwości. U oskarżonego stwierdzono bowiem podczas pierwszego pomiaru stężenie alkoholu na poziomie 0,67 mg/l, natomiast w drugim badaniu – wykonanym po upływie krótkiego odstępu czasu – poziom 0,77 mg/l, co jednoznacznie wskazuje na tendencję wzrostową, a zatem na fazę wchłaniania alkoholu do organizmu. Taki wynik jest niemożliwy do uzyskania, gdyby ostatnie spożycie alkoholu nastąpiło poprzedniego wieczoru, albowiem w takiej sytuacji organizm znajdowałby się już dawno w fazie eliminacji, skutkującej systematycznym spadkiem stężenia alkoholu. zeznania S. S. Sąd przyznał walor wiarygodności zeznaniom świadka albowiem są one jasne, spójne i logiczne. Sąd nie znalazł podstaw do ich kwestionowania. protokół badania trzeźwości Sąd oparł się na dowodach z wszelkich dokumentów dołączonych do akt postępowania albowiem w/w dokumenty zostały sporządzone przez uprawnione do tego podmioty i brak było podstaw do kwestionowania prawdziwości, rzetelności w/w dokumentów. 1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Art. 178a § 1 kk przewiduje odpowiedzialność za prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości. R. C. kierował samochodem osobowym po drodze publicznej, w ruchu lądowym, znajdując się w stanie nietrzeźwości - I wynik - 0,67 mg/l, zaś drugi wynik 0,77 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie istnieje podstawa do przyjęcia kwalifikacji prawnej określonej w art. 178a § 1 kk . ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności R. C. I I Sąd na podstawie art. 178a § 1 kk po zastosowaniu art. 37a § 1 kk wymierzył oskarżonemu karę 1 roku ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Sąd postanowił wymierzyć oskarżonemu karę ograniczenia wolności, uznając w świetle całokształtu okoliczności w przedmiotowej sprawie za niezasadne orzeczenie kary pozbawienia wolności. Sąd przy swoim wyborze kierował się przede wszystkim dyrektywami przewidzianymi w art. 53 k.k. Zauważyć należy, iż na podstawie przepisu art. 37a kk sądy orzekające mają możliwość w ramach tzw. zwyczajnego wymiaru kary rezygnacji z orzekania kary pozbawienia wolności przewidzianej w sankcji i orzeczenia zamiast niej kary grzywny lub kary ograniczenia wolności. Jest to możliwość dana sądom do korzystania z niej na zasadzie swobodnego uznania, a nie żadna preferencja co do rodzaju orzekanych kar. Dyrektywa sądowego wymiaru kary za występki zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą lat 8, o jakiej mowa w art. 37a kk , jest sformułowana na użytek wymiaru kary sprawcom czynów zagrożonych sankcją prostą, w której jedyną karą grożącą jest kara pozbawienia wolności. Dyrektywa z art. 37a kk niejako uelastycznia tego typu sankcje, dając sądom możliwość rezygnacji z kary pozbawienia wolności i wymierzenia kary łagodniejszego rodzaju w ramach zwykłego, a nie nadzwyczajnego wymiaru kary. Z uwagi na tak sformułowaną dyrektywę przed sądami orzekającymi otwiera się potrójna alternatywa, gdyż mogą orzec karę pozbawienia wolności przewidzianą w sankcji lub karę grzywny, lub karę ograniczenia wolności. Sąd uznał, iż wymierzając karę R. C. należy skorzystać z powyższej dyrektywy. Bez wątpienia kara pozbawienia wolności – jako kara powodująca izolację od osób najbliższych, dotychczasowego sposobu i trybu życia, a także w ogóle od społeczności w jakiej na co dzień się funkcjonuje – jest karą najbardziej dotkliwą i nie byłaby adekwatna zarówno do stopnia zawinienia oskarżonego, jak i stopnia społecznej szkodliwości czynu, którego się dopuścił. Podkreślić należy, iż zgodnie z przesłaniem ustawodawcy to kary wolnościowe miały być podstawowym instrumentem zwalczania przestępczości drobnej i średniej, natomiast kara pozbawienia wolności w swojej postaci bezwzględnej miała być wykorzystywana do zwalczania przestępczości poważnej. W ocenie Sądu spośród możliwych kar alternatywnych, za słuszną uznać należy karę ograniczenia wolności. Kara 1 roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie jest odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości czynu sprawcy a przede wszystkim spełni swą rolę w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej. Sąd uznał, że warunki oraz właściwości osobiste oskarżonego, jego dotychczasowy sposób życia i charakter popełnionego przestępstwa uzasadniały wymierzenie właśnie kary ograniczenia wolności. W przekonaniu Sądu wymierzona kara jest w tym wypadku dostatecznie dolegliwa i wystarczająca dla osiągnięcia celów kary, zarówno w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jak również wpłynie zapobiegawczo i wychowawczo wobec oskarżonego na przyszłość. Orzeczona kara ograniczenia wolności polegająca na wykonywaniu nieodpłatnie kontrolowanej pracy oprócz pewnej dolegliwości jaką także stanowi, ma przede wszystkim zapobiec powrotowi do przestępstwa przez oskarżonego oraz zapewnić dodatkowy efekt wychowawczy. Wykonywanie nieodpłatnej kontrolowanej pracy powinno odciągnąć uwagę i myśli oskarżonego od niezgodnych z prawem zachowań, a zająć jego wolny czas pożytecznymi dla społeczeństwa zadaniami. Do okoliczności łagodzących zaliczono werbalne przyznanie się do stawianego zarzutu oraz wcześniejszą niekaralność oskarżonego. R. C. II I Na podstawie art. 43a § 2 kk orzeczono świadczenie pieniężne w wysokości 5000 złotych - orzeczenie świadczenia jest obligatoryjne a nadto ma znaczenie prewencyjne, ma stanowić realną dolegliwość w związku z przypisaniem sprawstwa. R. C. III I Na podstawie art. 42 § 2 kk orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Orzeczenie zakazu ma doprowadzić do wyeliminowania z ruchu drogowego osoby, która w sposób tendencyjny i niefrasobliwy traktuje obowiązujące przepisy i obowiązki a także bezpieczeństwo innych uczestników ruchu. Orzekając zakaz Sąd wziął pod uwagę wielkość stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu, który kilkukrotnie przekraczał dopuszczalne normy. W odniesieniu do przestępstw z art. 178a § l kk wysoka społeczna szkodliwość czynu wyraża się w zagrożeniu jakie "pijany" kierowca stwarza dla innych użytkowników ruchu, czego najbardziej miarodajnym wskaźnikiem jest stopień "upojenia" sprawcy. Kierowca w takim stanie jak oskarżony, zgodnie ze wskazaniami nauki, ale także doświadczenia życiowego - stwarza poważne zagrożenie dla innych użytkowników ruchu drogowego. Przeciwko złagodzeniu tego środka karnego przemawia też nagminność tego rodzaju przestępstw. Sądowi wiadomo z urzędu, że sprawcy czynów z art. 178a§ 1 kk jako najbardziej dolegliwe - spośród całego katalogu kar i środków karnych przewidzianych przez ustawodawcę za te czyny - odbierają właśnie zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych (po bezwzględnej karze pozbawienia wolności) i dlatego zagrożenie tym środkiem karnym chyba najskuteczniej (chociaż wciąż nie dość skutecznie) powstrzymuje kierowców przed prowadzeniem auta po pijanemu a ewentualna pobłażliwość sądów w zakresie stosowania tego środka nie służyłaby więc zwalczaniu nagminności tych przestępstw. W ocenie Sądu okres 3 lat z jednej strony pozwoli na wyeliminowanie z ruchu osoby, która narusza obowiązujące przepisy a z drugiej strony jest wystarczający aby uzmysłowić oskarżonemu naganność tego typu zachowań. Na poczet orzeczonego środka karnego zaliczono okres zatrzymania prawa jazdy od 8 kwietnia 2024 roku. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 1) W przekonaniu Sądu w stosunku do oskarżonego brak było podstaw do warunkowego umorzenia postępowania. Jego zachowanie stanowiło rażący przykład lekceważącego stosunku do przepisów obowiązującego prawa. Oskarżony prowadząc samochód osobowy po drodze publicznej znajdował się w stanie nietrzeźwości a stężenie alkoholu w organizmie było znaczne (0,67 mg/l - 0,77 mg/l). Wszystkie te elementy świadczą o stosunku oskarżonego do obowiązujących, również jego, norm i przepisów. Najłagodniej rzecz ujmując stosunek ten jest beztroski, niedojrzały i nieodpowiedzialny. Dlatego takie zachowanie oskarżonego spotkać się musi z odpowiednią reakcją, mieszczącą się przy tym w granicach wyznaczonych przez stopień winy sprawcy. Oskarżony prowadził pojazd drogą publiczną a stan jego nietrzeźwości był znaczny. Sąd zdaje sobie sprawę z konsekwencji utraty prawa jazdy, szczególnie przez osoby korzystające z samochodu w celach zawodowych czy też dojeżdżających do pracy w innej miejscowości jednak okoliczność ta nie może mieć decydującego znaczenia przy rozstrzyganiu o sankcji karnej. 2) Zgodnie z art. 178a § 5 kk Sąd orzeka przepadek, o którym mowa w art. 44b , w razie popełnienia przestępstwa określonego w § 1 lub 4 , chyba że zawartość alkoholu w organizmie sprawcy przestępstwa określonego w § 1 była niższa niż 1,5 promila we krwi lub 0,75 mg/dm 3 w wydychanym powietrzu albo nie prowadziła do takiego stężenia. Sąd może odstąpić od orzeczenia przepadku, jeżeli zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. Przepis art. 44b § 1 i 2 kk stanowi, że w wypadkach wskazanych w ustawie sąd orzeka przepadek pojazdu mechanicznego prowadzonego przez sprawcę w ruchu lądowym. Jeżeli w czasie popełnienia przestępstwa pojazd nie stanowił wyłącznej własności sprawcy albo po popełnieniu przestępstwa sprawca zbył, darował lub ukrył podlegający przepadkowi pojazd, orzeka się przepadek równowartości pojazdu. Za równowartość pojazdu uznaje się wartość pojazdu określoną w polisie ubezpieczeniowej na rok, w którym popełniono przestępstwo, a w razie braku polisy - średnią wartość rynkową pojazdu odpowiadającego, przy uwzględnieniu marki, modelu, roku produkcji, typu nadwozia, rodzaju napędu i silnika, pojemności lub mocy silnika oraz przybliżonego przebiegu, pojazdowi prowadzonemu przez sprawcę, ustaloną na podstawie dostępnych danych, bez powoływania w tym celu biegłego. R. C. popełnił przestępstwo z art. 178a § 1 kk to jest kierował samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości a zawartość alkoholu w jego organizmie prowadziła do stężenia przekraczającego 0,75 mg/dm 3 w wydychanym powietrzu, stąd orzeczenie wobec niego przepadku było obowiązkowe, bowiem nie było podstaw do uznania, że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. R. C. w czasie popełnienia przestępstwa kierował samochodem marki B. (...) , nie stanowiącym jego własności lecz S. S. , która udostępniła mu samochód. Z tego powodu brak było podstaw do orzeczenia wobec niego przepadku samochodu. Z tych względów Sąd orzekł przepadek równowartości tego pojazdu. Ze względu na zgromadzone dane oraz pozwalające na miarodajne ustalenie równowartości pojazdu oferty sprzedaży, sąd ustalił równowartość pojazdu na kwotę 15.000 zł. 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności VI Sąd, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych , zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej i wydatków poniesionych w toku postępowania biorąc pod uwagę sytuację materialną i majątkową oskarżonego oraz względy słuszności. Podpis