II K 707/20

Sąd Okręgowy
SAOSKarneprzestępstwa przeciwko rodzinie i opieceŚredniaokręgowy
znęcanieprzemoc domowaapelacjaocena dowodówwymiar karyprawo karnekpkkk

Sąd odwoławczy utrzymał w mocy wyrok sądu pierwszej instancji, uznając zarzuty apelacji obrońcy dotyczące obrazy prawa procesowego i rażącej niewspółmierności kary za niezasadne.

Sąd Okręgowy rozpatrzył apelację obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Opocznie. Obrońca zarzucał obrazę przepisów prawa procesowego (art. 7 kpk i 5 § 2 kpk) prowadzącą do błędnych ustaleń faktycznych oraz rażącą niewspółmierność kar jednostkowych i kary łącznej. Sąd odwoławczy uznał oba zarzuty za niezasadne, szczegółowo analizując ocenę dowodów przez sąd pierwszej instancji i wymiar kar.

Sąd Okręgowy w ramach rozpoznania apelacji obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Opocznie (sygn. akt II K 707/20) odniósł się do zarzutów dotyczących obrazy przepisów prawa procesowego oraz rażącej niewspółmierności kar. Sąd odwoławczy nie podzielił zarzutów dotyczących błędnych ustaleń faktycznych, wskazując, że rozumowanie sądu pierwszej instancji nie było dowolne ani nielogiczne. Uznano, że zeznania świadków, w tym L.S., W.S. i K.G., stanowiły wystarczającą podstawę do przypisania oskarżonemu czynu z art. 207 § 1 k.k., a wersja obrony o incydentalnym charakterze zachowań była nieuzasadniona. Odnosząc się do zarzutów dotyczących kar, sąd odwoławczy stwierdził, że kary jednostkowe, zwłaszcza z uwzględnieniem uprzedniej karalności oskarżonego, nie były rażąco surowe. Kara łączna również została uznana za prawidłowo wymierzoną, z poszanowaniem dyrektyw jej orzekania, a dalsze jej łagodzenie nie było uzasadnione potrzebami zapobiegawczymi i wychowawczymi ani potrzebami społeczeństwa. W konsekwencji, apelacja obrońcy została uznana za niezasadną, a wyrok sądu pierwszej instancji utrzymano w mocy.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Tak, sąd odwoławczy uznał, że rozumowanie sądu pierwszej instancji nie było błędne, dowolne ani nielogiczne, a zeznania świadków stanowiły wystarczającą podstawę do przypisania oskarżonemu popełnienia czynu.

Uzasadnienie

Sąd odwoławczy przeanalizował zeznania świadków L.S., W.S. i K.G., uznając je za wiarygodne i stanowiące podstawę do przypisania oskarżonemu przemocy fizycznej i psychicznej wobec pokrzywdzonych. Odrzucono argumentację obrony o incydentalnym charakterze zachowań.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

Strona wygrywająca

Oskarżyciel publiczny

Strony

NazwaTypRola
Oskarżonyinneoskarżony
Obrońcainneobrońca
L. S.inneświadek
W. S.inneświadek
K. G.inneświadek

Przepisy (10)

Główne

k.k. art. 207 § § 1

Kodeks karny

Definicja i znamiona przestępstwa znęcania się fizycznego lub psychicznego.

Pomocnicze

k.p.k. art. 7

Kodeks postępowania karnego

Ocena dowodów powinna być wszechstronna, logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego.

k.p.k. art. 5 § § 2

Kodeks postępowania karnego

Wszelkie niedające się usunąć wątpliwości co do winy należy tłumaczyć na korzyść oskarżonego.

k.k. art. 53

Kodeks karny

Dyrektywy sądowego stosowania kar, uwzględniające cele zapobiegawcze i wychowawcze.

k.k. art. 86

Kodeks karny

Zasady wymiaru kary łącznej.

k.p.k. art. 438 § pkt 1

Kodeks postępowania karnego

Podstawa apelacji: obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu.

k.p.k. art. 438 § pkt 2

Kodeks postępowania karnego

Podstawa apelacji: obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia.

k.p.k. art. 438 § pkt 3

Kodeks postępowania karnego

Podstawa apelacji: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia.

k.p.k. art. 438 § pkt 4

Kodeks postępowania karnego

Podstawa apelacji: rażąca niewspółmierność kary.

k.p.k. art. 636 § § 1

Kodeks postępowania karnego

Obciążenie oskarżonego kosztami procesu za postępowanie odwoławcze w przypadku nieuwzględnienia apelacji.

Argumenty

Odrzucone argumenty

Obraza przepisów prawa procesowego (art. 7 kpk i 5 § 2 kpk) prowadząca do błędnych ustaleń faktycznych. Rażąca niewspółmierność (surowość) kar jednostkowych i kary łącznej.

Godne uwagi sformułowania

Rozumowanie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia nie może zostać uznane za błędne, dowolne, czy nielogiczne. Wbrew twierdzeniom skarżącego, przywołane w nim dowody wskazują na istnienie dostatecznej podstawy do przypisania oskarżonemu także występku z art. 207 § 1 kk. W kontekście faktycznej wymowy zeznań w/w osób byłoby to bezzasadne umniejszanie i bagatelizowanie rzeczywistych zachowań oskarżonego, słusznie przez sąd I instancji potraktowanych w kategoriach opisanych w akcie oskarżenia zachowań, przysparzających pokrzywdzonym nie tylko cierpień psychicznych, ale także wyrażających się stosowaną wobec nich przemocą fizyczną. Co do zarzutów związanych z wymiarem kar jednostkowych – skarżący przywołując istnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, pomija istnienie i charakter tych o wymowie przeciwnej. Stosowanie kary łącznej nie może automatycznie i każdorazowo prowadzić do praktycznej bezkarności sprawcy za jedno z dwóch lub więcej popełnionych przez niego przestępstw, o ile nie zachodzą ku temu szczególne, wyjątkowe okoliczności, w szczególności gdy jest ona podsumowaniem przestępczej działalności sprawcy uprzednio już wielokrotnie karanego, który wciąż nie chce zmieniać swojego postępowania i notorycznie dopuszcza się przestępstw kolejnych.

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących oceny dowodów w sprawach o znęcanie, stosowania art. 7 i 5 § 2 kpk, a także zasad wymiaru kar jednostkowych i łącznych w kontekście uprzedniej karalności."

Ograniczenia: Dotyczy konkretnego stanu faktycznego i oceny dowodów dokonanej przez sąd pierwszej instancji.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Sprawa dotyczy ważnego społecznie problemu przemocy domowej i oceny dowodów w takich sprawach, co może być interesujące dla prawników i osób zajmujących się prawami człowieka.

Sąd odwoławczy potwierdza: zeznania świadków kluczowe w sprawach o znęcanie, nawet przy próbach łagodzenia przekazu.

Sektor

praca

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 479 / 22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia 28 kwietnia 2022 roku sygn. akt II K 707/20 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.1. Ustalenie faktów 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 0.12.2. Ocena dowodów 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonego w odniesieniu do czynu przypisanego w punkcie 3. sentencji zaskarżonego wyroku zarzut mogącej mieć wpływ na treść wyroku obrazy przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 kpk i 5 § 2 kpk , prowadzący w konsekwencji do błędnych ustaleń faktycznych co do popełnienia przez oskarżonego tegoż czynu; 2. podniesione w apelacji obrońcy zarzuty rażącej niewspółmierności ( surowości ) kar jednostkowych i kary łącznej oraz obrazy art. 53 kk i art. 86 kk poprzez wymierzenie kar z pominięciem dyrektyw ujętych we wskazanych przepisach. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. zarzutu z punktu 1. Zarzuty błędnych ustaleń faktycznych oparte zostały o uprzednią próbę wykazania, że ustalenia te są następstwem wadliwej, nie odpowiadającej kryteriom, o jakich mowa w art. 7 kpk i 5 § 2 kk , oceny dowodów oraz wyprowadzanych na ich podstawie wniosków co do winy oskarżonego. Stanowiska tego sąd odwoławczy nie podziela. Rozumowanie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia nie może zostać uznane za błędne, dowolne, czy nielogiczne. Wbrew twierdzeniom skarżącego, przywołane w nim dowody wskazują na istnienie dostatecznej podstawy do przypisania oskarżonemu także występku z art. 207 § 1 kk , mając zwłaszcza na uwadze wymowę nie tylko zeznań L. S. , ale także obciążających oskarżonego relacji W. S. , czy zbliżonych w swej wymowie zeznań złożonych w toku postępowania przygotowawczego przez K. G. . Sąd I instancji nie dopuścił się błędu przyjmując na użytek wyrokowania, że ich relacje stanowią wiarygodne odtworzenie tego, czego pokrzywdzeni ze strony oskarżonego doświadczyli. Uwzględniając ich realną treść nie wytrzymuje krytyki sugerowana przez obrońcę wersja, jakoby zeznania te stanowiły wyraz bezzasadnego wyolbrzymienia rodzinnych realiów w sytuacji, gdy nieprawidłowe zachowania oskarżonego względem domowników były incydentalne, czy wręcz ograniczające się do zdarzenia z dnia 18 marca 2020 r., względnie, by pomiędzy oskarżonym, a pokrzywdzonymi dochodziło co najwyżej do sprzeczek, czy nieporozumień. W kontekście faktycznej wymowy zeznań w/w osób byłoby to bezzasadne umniejszanie i bagatelizowanie rzeczywistych zachowań oskarżonego, słusznie przez sąd I instancji potraktowanych w kategoriach opisanych w akcie oskarżenia zachowań, przysparzających pokrzywdzonym nie tylko cierpień psychicznych, ale także wyrażających się stosowaną wobec nich przemocą fizyczną. Co prawda K. G. już przed sądem, podyktowana zapewne matczynym uczuciem wobec oskarżonego, starała się łagodzić przekaz odnoszący się do jego zachowań z okresu objętego zarzutem, tym niemniej w istocie nie zdystansowała się ona wobec zeznań złożonych w toku dochodzenia, a w szczególności nie przedstawiła powodów, dla których należałoby uznać, iż nie powinny być one brane pod uwagę na użytek wyrokowania. Ad. zarzutów z punktu 2. Co do zarzutów związanych z wymiarem kar jednostkowych – skarżący przywołując istnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, pomija istnienie i charakter tych o wymowie przeciwnej. Co do występku z art. 207 § 1 kk – zważywszy na rozpiętość czasową nagannych zachowań oskarżonego, wielości czynności sprawczych, ich charakteru oraz działania na szkodę kilku osób pokrzywdzonych, czy w końcu uprzedniej karalności, wymierzonej oskarżonemu kary nie sposób uznać za rażąco surowej, mając zwłaszcza na uwadze, iż orzeczona i tak została w nieznacznym tylko stopniu przekraczającym dolny próg ustawowego zagrożenia. Tożsamy wniosek odnieść należy do kary wymierzonej za czyn drugi, zważywszy na uprzednią karalność oskarżonego, w tym za występek tożsamy. Odnosząc się zaś do kary łącznej – kara ta, pomimo że między zbiegającymi się przestępstwami nie zachodził żaden związek i tak nie została orzeczona przy zastosowaniu reguły kumulacji kar jednostkowych. Jeszcze bardziej korzystny dla oskarżonego sposób jej ukształtowania w grę wchodzić już nie może. Stosowanie kary łącznej nie może automatycznie i każdorazowo prowadzić do praktycznej bezkarności sprawcy za jedno z dwóch lub więcej popełnionych przez niego przestępstw, o ile nie zachodzą ku temu szczególne, wyjątkowe okoliczności, w szczególności gdy jest ona podsumowaniem przestępczej działalności sprawcy uprzednio już wielokrotnie karanego, który wciąż nie chce zmieniać swojego postępowania i notorycznie dopuszcza się przestępstw kolejnych. W tej sytuacji ani cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, ani potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, nie przemawiają za dalszym łagodzeniem odpowiedzialności oskarżonego. Wniosek Wnioski obrońcy oskarżonego o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od czynu przypisanego w punkcie 3. sentencji zaskarżonego wyroku oraz o złagodzenie wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych oraz łącznej ☐ zasadne ☐ częściowo zasadne ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Omówiono powyżej 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.11. Przedmiot utrzymania w mocy 0.1W całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Omówiono powyżej 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.11. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 3 i 4 Wobec nieuwzględnienia apelacji obrońcy, stosownie do treści art. 636 § 1 kpk , oskarżonego obciążono kosztami procesu za postępowanie odwoławcze. 7. PODPIS

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI