II K 697/15

Sygn. akt III Kow.1417/16pr POSTANOWIENIE Dnia 30.11.2016r. Sąd Okręgowy w S. Wydział III Penitencjarny w składzie: Przewodniczący Sędzia SO w S. Tadeusz Stodoła Protokolant sekretarz sądowy Izabela Tates przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w S. – Jacka Koryckiego po rozpoznaniu na posiedzeniu w Zakładzie Karnym w C. wniosku skazanego R. G. ( G. ) s. B. o udzielenie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności oraz po wysłuchaniu Prokuratora, który wnosił o nie uwzględnienie wniosku na podstawie art.153§2 kkw p o s t a n o w i ł: 1. odmówić skazanemu R. G. ( G. ) s. B. udzielenia przerwy w odbywaniu kar: 7 lat 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 29.09.2016r., sygn. akt II K 697/15 oraz zastępczej kary 30 dni aresztu orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 03.10.2012r., sygn. akt II W 1008/12 ; 2. zwolnić skazanego od kosztów sądowych w części dotyczącej wydatków i obciążyć nimi Skarb Państwa; UZASADNIENIE Skazany R. G. złożył do Sądu wniosek o udzielenie mu przerwy w odbywaniu kary, ze względu na trudną sytuację rodzinną oraz chęć umożliwienia żonie podjęcia leczenia z uwagi na zły stan zdrowia. Będąc na wolności chciałby również zapewnić osobistą opiekę nad dziećmi w czasie nieobecności żony. Wniosek nie jest zasadny. Na wstępie należy wskazać, że Sąd penitencjarny podziela stanowisko wynikające z postanowienia z dnia 11 stycznia 2012 r. Sądu Apelacyjnego w Lublinie sygn. II AKzw 1397/11. Ze stanowiska tego wynika, że „Przerwa w wykonaniu kary pozbawienia wolności jest instytucją szczególną postępowania wykonawczego, stanowiącą wyjątek od zasady, w myśl której kara ta powinna być wykonywana w sposób ciągły, a więc przesłanki jej udzielania powinny być interpretowane ściśle. Wskazać bowiem trzeba, że pozbawienie człowieka wolności zawsze wywołuje pewne negatywne następstwa w jego życiu osobistym, zawodowym i rodzinnym. Sytuacja taka stanowi jednak naturalną konsekwencję izolacji więziennej. Ciężar gatunkowy ujemnych skutków osadzenia w zakładzie karnym musi więc być tego rodzaju, że w żaden inny sposób niż przez udzielenie przerwy w karze nie można im zaradzić”. Z załączonego do akt niniejszej sprawy wywiadu środowiskowego z dnia 26.10.2016r. (k.24-27) wynika, że sytuacja rodzinna skazanego jest ustabilizowana, co nie uzasadnia jego pobytu na wolności. Skazany przed osadzeniem w zakładzie karnym zamieszkiwał wraz z żoną K. G. oraz dzieci w lokalu należącym do UG w M. (wcześniej WAM S. ). Mieszkanie, które zajmuje rodzina usytuowane jest w wielorodzinnym bloku i składa się z 2 pokoi, kuchni i łazienki oraz przedpokoju, o łącznej powierzchni 37m 2 . Ustalono, że lokal wyposażony jest w niezbędny sprzęt gospodarstwa domowego, a panujące w nim warunki socjalno-bytowe umożliwiają żonie i dzieciom prawidłowe funkcjonowanie. Zatem, nie budzi wątpliwości, że żona skazanego wraz z dziećmi ma zapewnione odpowiednie warunki mieszkaniowe, a co za tym idzie osobista pomoc skazanego w tym zakresie nie jest celowa. K. G. , od dnia 22.02.2016r. jest zatrudniona przez Urząd Gminy w M. na 2 godziny dziennie w ramach prac społecznych. Za wykonywaną pracę otrzymuje wynagrodzenie w wysokości (...) miesięcznie. Nie można pominąć również tego, że żona skazanego pobiera świadczenie w postaci zasiłków rodzinnych na małoletnie dzieci w łącznej kwocie (...) oraz alimenty wypłacane na małoletnią M. W. w wysokości (...) . Również, w miesiącu sierpniu br. przyznano rodzinie pomoc finansową w wysokości (...) , zaś we wrześniu br. przyznano wsparcie w kwocie (...) . Dodatkowo, rodzina skazanego korzysta z rządowego Programu 500+ i z tego tytułu pobiera świadczenie w wysokości (...) miesięcznie. Te ustalenia kuratora potwierdzają to, że żona skazanego ma zapewnione warunki mieszkaniowe, a także środki do życia, które są na tyle wystarczające by mogła zaspokajać bieżące potrzeby materialno-bytowe swoje i dzieci. Świadczyć o tym może również stwierdzenie zawarte w wywiadzie, iż „jej ogólna sytuacja finansowa uległa stabilizacji”. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że K. G. może w każdym czasie zwrócić się ze stosownym wnioskiem do miejscowej opieki społecznej o udzielenie pomocy w odpowiednim zakresie, również finansowej, gdyby zachodziła taka konieczność. W tej sytuacji, pobyt skazanego na wolności celem zapewnienia pomocy żonie, nie jest zasadny. Również, należy dodać, że dwoje najmłodszych dzieci skazanego uczęszcza do przedszkola w R. gdzie przebywają od 8.00 do 16.00, zaś okres wakacje spędzają pod opieką matki (żony skazanego). W tej sytuacji należy dodać, że najmłodsze dzieci skazanego mają zorganizowaną stałą opiekę. Z kolei, córka M. W. ukończyła w br. szkolnym szkołę podstawową i rozpoczęła naukę w Gimnazjum w K. . Jednak, z uwagi na poparzenie kończyny górnej, do którego doszło w dniu 3.08.2015r. wymaga specjalistycznych konsultacji lekarskich i jak wynika z oświadczenia żony skazanego „poddawana była systematycznej rehabilitacji ręki”. Ustalono, że dziecko przebywało w Szpitalu Wojewódzkim w K. na (...) . Zatem, należy stwierdzić, że córka skazanego M. W. ma zapewnioną fachową opiekę medyczną. Także, żona skazanego w związku z występującymi dolegliwościami kardiologicznymi, nie jest pozbawiona niezbędnej opieki medycznej. W dniu 13.05.2016r. przedłożyła kuratorowi skierowanie do Szpitala Wojewódzkiego w K. na (...) z uwagi na zaburzenia rytmu serca. Nadto, z powodu napadowych częstoskurczy przedsionkowych, została zakwalifikowana do badania elektrofizjologicznego i ewentualnej ablacji RF. Badanie miało odbyć się w Szpitalu Wojewódzkim w K. na (...) . Termin przyjęcia wyznaczono na dzień 3.08.2016r. Ostatnie zaświadczenie przedłożone przez skazaną dotyczyło zapisu na planową ablację w dniu 25.09.2016r. Skazana nie stawiła się na żaden z ustalonych terminów. W świetle powyższych ustaleń, nie budzi wątpliwości, że udzielenie skazanemu przerwy w karze celem zapewnienia najbliższym pomocy byłoby w chwili obecnej niecelowe. Nadto, w celu sprawowania opieki nad dziećmi, żona skazanego może się zwrócić do wyspecjalizowanych placówek opieki społecznej. Jest faktem powszechnie znanym, iż na terenie K. funkcjonuje (...) , która to jednostka może świadczyć pełną pomoc w zakresie zakwaterowania i opieki zarówno nad dziećmi skazanej jak i nad nią samą w razie gdyby taka potrzeba zachodziła. Na pełnią aprobatę Sądu Penitencjarnego zasługuje też stanowisko Sądu Apelacyjnego w Lublinie, który podniósł w postanowieniu z dnia 8.02.2006r. w sprawie AKzw 72/06, że rodzina osoby osadzonej winna jest podjąć wszelkie starania dla zdobywania środków na utrzymanie i uzyskania niezbędnej pomocy. Brak jest, zatem w ocenie Sądu istotnych powodów rodzinnych, które przemawiałyby za udzieleniem skazanemu przerwy w karze. Nie można zapominać również o tym, że na wolności pozostaje najbliższa rodzina, na której pomoc żona skazanego może też liczyć. Zważyć również w tym miejscu należy, iż przerwa w odbywaniu kary pozbawienia wolności ma charakter celowy, a rozważając zasadność jej udzielenia Sąd powinien mieć na uwadze fakt, czy skazany wykorzysta przerwę zgodnie z jej przeznaczeniem (vide: post. SA w Lublinie z dnia 27.05.2009r. w sprawie II AKzw 446/09). Jak wynika z opinii Dyrektora ZK C. , skazany od 7.07.2016r. odbywa wieloletnią karę pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem łącznym za czyny z art.193kk , art.190§1kk , art.286§1kk , art.297§1kk , art.160§2kk , art.178a§1kk , art.178a§4kk , art.244kk , art.270§1kk . To oznacza, że skazany nie jest sprawcą przypadkowym. Nadto, skazany jest recydywistą penitencjarnym, bowiem w dniu 14.09.1998r. opuścił Areszt Śledczy w S. w związku z udzielonym warunkowym zwolnieniem z odbywania reszty kary pozbawienia wolności orzeczonej za czyn z art.208dkk w sprawie IIK 984/96 SR K. . Kolejne przestępstwa popełniał m.in. w dniach 5 sierpnia 2003r., 1 sierpnia 2007r., 28 sierpnia 2008r. Zatem skazany powrócił na drogę przestępstwa i ponownie został osadzony, celem odbywania kary. Także, kilkakrotnie orzekano wobec skazanego kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem, których wykonanie następnie zarządzano (vide: sprawy: II K 984/96, X K 1705/08, II K 1229/11, II K 706/12, II K 80/12). To zaś oznacza, że skazany nie potrafił docenić zastosowanych wobec niego wielokrotnie środków probacyjnych. W tej sytuacji należy uznać, że cele resocjalizacyjne kary wynikające z treści art.67§1kkw nie zostały wobec skazanego osiągnięte i nie wzbudziły w nim poczucia odpowiedzialności oraz potrzeby przestrzegania porządku prawnego i tym samym powstrzymania się od powrotu do przestępstwa. W świetle tych dowodów brak jest podstaw do przyjęcia, że skazany podczas pobytu poza jednostka penitencjarną zrezygnuje z naruszania zasad porządku prawnego. W tych okolicznościach zdaniem Sądu penitencjarnego nie można przyjąć, że skazany podczas pobytu na wolności będzie przestrzegał porządku prawnego a w szczególności nie dopuści się kolejnego przestępstwa, a udzieloną mu przerwę w odbywaniu kary wykorzysta zgodnie z przeznaczeniem tym bardziej jeśli uwzględni się treść opinii psychologicznej z dnia 4.11.2016r. z której wynika, że skazany obecnie nie daje gwarancji właściwego funkcjonowania na wolności, w tym unikania zachowań agresywnych. Biorąc więc powyższe pod uwagę stwierdzić bez wątpienia należy, że nie zostały spełnione przesłanki określone w treści art.153§2kkw , które uzasadniałyby udzielenie skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Z tego też względu, uznając wniosek skazanego R. G. o udzielenie przerwy w karze za bezzasadny, należało postanowić jak wyżej. O kosztach postępowania przed sądem orzeczono na podstawie przepisu art. 626§1kpk w zw. z art.624§1 kpk w zw. z art. 1§2 kkw .