II K 625/22
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd uznał przewoźnika za winnego przywłaszczenia pojazdu o znacznej wartości, wymierzając mu karę ograniczenia wolności zamiast kary pozbawienia wolności.
Oskarżony M.W., prowadzący działalność transportową, przyjął zlecenie przewozu luksusowego samochodu. Wbrew woli właściciela, zjechał pojazdem z lawety i przejechał nim kilkadziesiąt kilometrów, co zostało wykryte przez system telemetryczny. Sąd uznał oskarżonego za winnego przywłaszczenia pojazdu o znacznej wartości, ale ze względu na jego ustabilizowany tryb życia i prowadzoną działalność gospodarczą, wymierzył mu karę ograniczenia wolności.
Sąd rozpatrywał sprawę przeciwko M.W., który prowadził działalność gospodarczą polegającą na transporcie pojazdów. Oskarżony przyjął zlecenie przewozu samochodu marki M. o wartości 450 000 zł. Po załadowaniu pojazdu na lawetę, wbrew woli właściciela, zjechał nim i przejechał kilkadziesiąt kilometrów, co zostało zarejestrowane przez system telemetryczny. Właściciel zdalnie zablokował pojazd i zawiadomił policję. Oskarżony twierdził, że miał zgodę na krótkotrwałe użytkowanie pojazdu, powołując się na ogólne warunki umowy i rozmowę z pracownikiem firmy zlecającej. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, uznając, że nie miał on zgody na korzystanie z pojazdu wbrew woli właściciela. Podkreślono, że wartość pojazdu przekraczała 200 000 zł, co kwalifikuje czyn jako zabór mienia znacznej wartości. Mimo wniosku prokuratora o karę pozbawienia wolności, sąd, biorąc pod uwagę okoliczności łagodzące (stabilny tryb życia, działalność gospodarczą, brak roszczeń pokrzywdzonego) oraz obciążające (wysoka szkodliwość społeczna czynu, uprzednia karalność), orzekł karę 4 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonania nieodpłatnej pracy na cele społeczne oraz świadczenia pieniężnego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, kierowanie pojazdem przez przewoźnika wbrew woli właściciela, nawet jeśli miało na celu doładowanie baterii, stanowi przywłaszczenie mienia znacznej wartości, jeśli wartość pojazdu przekracza 200 000 zł.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że oskarżony nie miał zgody na korzystanie z pojazdu w sposób opisany w zarzucie. Wartość pojazdu przekraczała próg mienia znacznej wartości, a działania oskarżonego były sprzeczne z wolą właściciela.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
skazanie
Strona wygrywająca
pokrzywdzony
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. W. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| (...) | spółka | zleceniodawca |
| C. | spółka | pokrzywdzony |
| T. K. | osoba_fizyczna | świadek |
| R. R. | osoba_fizyczna | świadek |
| A. K. | osoba_fizyczna | świadek |
| P. S. | osoba_fizyczna | świadek |
Przepisy (6)
Główne
k.k. art. 289
Kodeks karny
Istotą przestępstwa jest penalizowanie celowych działań podejmowanych wbrew woli właściciela lub uprawnionego dysponenta samochodu, czyli do dokonania zaboru pojazdu dochodzi w sytuacji kiedy sprawca nie ma zgody osoby uprawnionej na korzystanie z pojazdu.
k.k. art. 115 § § 5
Kodeks karny
Definicja mienia znacznej wartości, którego wartość przekracza 200 000 zł.
Pomocnicze
k.k. art. 53
Kodeks karny
Dyrektywy wymiaru kary.
k.k. art. 37a § § 1
Kodeks karny
Możliwość orzeczenia kary ograniczenia wolności zamiast kary pozbawienia wolności nieprzekraczającej roku.
k.k. art. 34 § § 3
Kodeks karny
Obowiązek zapłaty świadczenia pieniężnego przy karze ograniczenia wolności.
k.p.k. art. 627
Kodeks postępowania karnego
Obciążenie kosztami procesu.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak zgody właściciela na użytkowanie pojazdu przez przewoźnika. Wartość pojazdu przekraczała 200 000 zł, co kwalifikuje czyn jako zabór mienia znacznej wartości. Działania oskarżonego były sprzeczne z wolą właściciela i nie miały uzasadnienia w celu wykonania usługi transportowej.
Odrzucone argumenty
Oskarżony twierdził, że miał zgodę na krótkotrwałe użytkowanie pojazdu na podstawie ogólnych warunków umowy i rozmowy z pracownikiem firmy zlecającej. Oskarżony argumentował, że zjechał pojazdem z lawety w celu doładowania baterii, co było zgodne z jego interpretacją warunków umowy.
Godne uwagi sformułowania
Istotą przestępstwa z art.289kk jest penalizowanie celowych działań podejmowanych wbrew woli właściciela lub uprawnionego dysponenta samochodu bezwzględna kara pozbawienia wolności stanowi środek ostateczny ( ultima ratio ) samochód został przejęty przez pokrzywdzonego bez żadnych zastrzeżeń
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 289 k.k. w kontekście przywłaszczenia mienia znacznej wartości przez przewoźnika oraz zasady wymiaru kary (ultima ratio)."
Ograniczenia: Sprawa dotyczy specyficznego stanu faktycznego, gdzie kluczowe były zeznania świadków i ocena wiarygodności wyjaśnień oskarżonego. Wartość pojazdu była znacząca.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak łatwo można przekroczyć granice prawa, nawet w ramach wykonywanej pracy, a także jak sąd podchodzi do wymiaru kary w takich sytuacjach, stosując zasadę ultima ratio.
“Przewoźnik przywłaszczył luksusowe auto warte pół miliona złotych – jaka kara go spotkała?”
Dane finansowe
WPS: 450 000 PLN
Sektor
transport
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyUZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 625/22 Uzasadnienie dotyczy całości wyroku 1.USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1 M. W. (1) Czyn opisany w pkt 1 wyroku Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1. Oskarżony M. W. (1) pod adresem N. ul. (...) prowadził działalność gospodarczą, w ramach której zajmował się transportem pojazdów na należącej do niego lawecie marki C. (...) nr rej. (...) . W dniu 29.04.2022 r. otrzymał internetowo zlecenie od (...) Sp. z o.o. z/s w B. na przetransportowanie samochodu marki M. (...) nr rej. (...) o wartości 450.000 zł z W. do S. ul. (...) , tj. do Oddziału zleceniodawcy. Jednocześnie ustalono, że transport miał być wykonany tego samego dnia. 2. W W. na ul. (...) około godz. 13:00 R. R. (1) , użytkujący w tym czasie w/w M. , przekazał go wraz z kluczykami oskarżonemu, który wjechał nim na lawetę. Następnie samochód przewiózł do T. , tj. swojego miejsca zamieszkania i zadzwonił do P. S. (1) , odpowiedzialnego za odbiór pojazdu w S. . P. S. (1) zgodził się, aby M. W. (1) dostarczył pojazd po weekendzie, czyli w poniedziałek. 3. W dniu 30.04.2023 r. o godz. 13:23 T. K. (1) , prezes spółki C. , z systemu telemetrycznego pojazdu otrzymał informację, że M. jest w D. , przejechał 35 km. Od razu skontaktował się z oskarżonym, który był zdziwiony i stwierdził, że nic na ten temat nie wie. Gdy pojazd zatrzymał się w miejscowości T. ul. (...) , to T. K. (1) zdalnie go zablokował i zawiadomił o całym zdarzeniu Policję. Przybyli na miejsce funkcjonariusze Policji znaleźli M. , który stał na lawecie należącej do M. W. (1) . 4. W dniu 30.04.2022 r. M. (...) został zabezpieczony i przekazany właścicielowi, który wówczas nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń co od jego stanu technicznego, jak również nie zgłaszał ewentualnych uszkodzeń. zeznania świadków: - T. K. - R. R. - A. K. - P. S. - kopie dokumentacji dotyczącej pojazdu - protokół oględzin z załącznikami - protokół zatrzymania - wydruk ze strony internetowej k.110-111, 6 k.111, 57 k.125-126 k.133-134, 61 k.10-15, 39-57 k.18-29 k.30-32 k.108 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1 M. W. (1) Czyn opisany w pkt 1 wyroku Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 1. Oskarżony jechał w/w pojazdem po uzyskaniu wcześniejszej zgody P. S. (1) , który zgodził się aby M. W. (1) zjechał z lawety i pojechał M. do najbliższej stacji ładowań, aby doładować baterię do poziomu 100%. Gdy oskarżony podłączył pojazd do stacji na ul. (...) w W. przy markecie B. , wówczas zadzwonił do niego T. K. (1) żądając wyjaśnień, dlaczego samochód był w ruchu. 2. W ogólnych warunkach wykonania usługi transportu był zapis, że przewoźnik ma uprawnienia do krótkotrwałego użytkowania przewożonego pojazdu. Tym samym, zleceniodawca przesyłając zlecenie do realizacji, zaakceptował warunki ustanowione przez zleceniobiorcę, czyli firmę oskarżanego. - wyjaśnienia oskarżonego - wydruk ze strony internetowej k.109-110, 77-78, 126v. k.108 1.OCena DOWOdów 1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1- 4 wymienione w tabeli 1.1 Sąd w całości dał wiarę zeznaniom T. K. (1) , R. R. (1) , A. K. (2) oraz P. S. (1) , ponieważ tworzą one jedną spójna całość. Także M. W. (1) nie zaprzeczał, że przyjął zlecenie transportu w/w M. , jak również i temu, że zjechał z lawety i jeździł tym pojazdem. W ocenie sądu brak jest jakichkolwiek okoliczności, które pozwoliłyby postawić przede wszystkim P. S. (1) zarzut, że świadomie zaprzecza wyjaśnieniom oskarżonego. Wprawdzie M. W. (1) stwierdził, że „ P. S. (1) kłamie bo broni siebie” (k.78), boi się konsekwencji, że szef będzie miał do niego pretensję. Jednakże w ocenie sądu takie wnioskowanie jest całkowicie nieuprawnione i nielogiczne. W przeciwnym wypadku należałoby przyjąć, bardzo dziwną hipotezę, że P. S. (1) znając zasady techniczne działania systemów telemetrycznych w M. tego typu, miałby zgodzić się na użytkowanie pojazdu, wiedząc, że każde jego użycie jest monitorowane, a następnie niejako wyprzeć się tego i całą odpowiedzialnością obciążyć oskarżonego. Poza tym, nie było technicznej potrzeby aby doładowywać baterię w samochodzie, ponieważ jak zeznał świadek, to „gdyby auto było całkowicie rozładowane i przyjechało do nas na lawecie, to najpierw byśmy go około 15 minut podładowali i potem zjechali z lawety” (k.134). Należy w tym miejscu podnieść, że niezależnie od zeznań P. S. (1) i kierując się wyłącznie wyjaśnieniami oskarżonego, to bateria w pojeździe nie mogła być całkowicie rozładowana, skoro M. W. (1) bez problemu zjechał M. z lawety i dojechał do stacji ładowania. Tym samym, w ocenie sądu nie było przeszkód aby pojazdem zjechać z lawety dopiero po dojechaniu pod adres wskazany przez zleceniodawcę. Prawdziwość, autentyczność i rzetelność sporządzenia pozostałych ujawnionych w sprawie dowodów nieosobowych nie była przedmiotem zarzutów stron, a także nie wzbudziła wątpliwości sądu. Zostały one sporządzone poprawnie, kompleksowo i w sposób zgodny ze standardami rzetelnego postępowania, z tych też względów sąd nie odmówił im wiarygodności. 1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1- 2 wyjaśnienia oskarżonego, wydruk strony z internetowej Swoją wersję przebiegu zdarzeń oskarżony oparł na zaprzeczeniu zeznaniom P. S. (1) , jednak brak w tym zakresie wiarygodności jego wyjaśnień zostało już mówione w tabeli 2.1. Nie można także zgodzić się z wyjaśnieniami M. W. (1) , w których przekonywał, że zleceniodawca akceptując warunki umowy, zgodził się na użytkowanie przez niego pojazdu. Oskarżony wprost wyjaśnił, że „według mnie prawo do użytkowania pojazdu upoważnia mnie do zjechania z lawet i naładowanie baterii zgodnie z rozmową z panem S. ” (k.126v.). Jednakże w ocenie sądu takie wyjaśnienia są niewiarygodne, ponieważ są nielogiczne. Sąd nie neguje, że firma wykonującą usługę transportu nie tylko może, ale nawet musi mieć uprawnie do użycia przewożonego pojazdu, choćby po to aby wjechać i zjechać z lawet, nie tylko w bezpośrednim związku z wykonywaniem usługi, ale także w różnych nieprzewidzianych przypadkach losowych. Jednakże taka sytuacja nie maiła miejsca w niniejszej sprawie, ponieważ jak wynikało z danych telemetrycznych, to M. W. (1) przejechał M. do D. , czyli w przeciwnym kierunku niż do W. i został unieruchomiony, gdy zaparkował pojazd na swojej posesji. Poza tym, to w interesie przewoźnika jest ograniczenie do minimum używanie przewożonego pojazdu choćby z uwagi na możliwość ewentualnego jego uszkodzenia, co z kolei z uwagi na znaczną jego wartość generowałoby duże odszkodowanie. 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☐ 1.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1 M. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Istotą przestępstwa z art.289kk jest penalizowanie celowych działań podejmowanych wbrew woli właściciela lub uprawnionego dysponenta samochodu, czyli do dokonania zaboru pojazdu dochodzi w sytuacji kiedy sprawca nie ma zgody osoby uprawnionej na korzystanie z pojazdu i taka właśnie sytuacja zaszła w niniejszej sprawie. Istotne w powyższych ustaleniach jest także i to, że nie ma żadnych podstaw do tego, żeby przyjąć, że M. W. (1) mógł być przekonany w oparciu o rzeczywiście istniejące przesłanki, że taką zgodę posiada. P. S. (1) jednoznacznie zaprzeczył, aby zgody na użycie w/w M. udzielił bezpośrednio czy też w sposób dorozumiany. Także wszyscy pozostali świadkowie nie mieli wiedzy w tym temacie, jak również P. S. (1) nigdy nie potwierdził im wyjaśnień oskarżonego, wręcz przeciwnie konsekwentnie temu zaprzeczał. ☐ 1.4. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem 1 M. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Typem kwalifikowanym zaboru pojazdu jest zabór pojazdu stanowiącego mienie znacznej wartości, czyli którego wartość w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza 200.000 zł ( art.115§5kpk ). ☐ 1.5. Warunkowe umorzenie postępowania ------------- ----------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ----------------------------------------------------- ☐ 1.6. Umorzenie postępowania ----------------------- ----------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ---------------------------------------- ☐ 1.7. Uniewinnienie ------------------ -------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia ------------------------------------------------------------ 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. W. (1) 1, 2 1, 2 Odnosząc się do dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53kk oraz w art.37 akk, to zawierają one zasadę preferencji kar nie izolacyjnych, oznacza to, że bezwzględna kara pozbawienia wolności stanowi środek ostateczny ( ultima ratio ), po który można sięgnąć tylko wtedy, gdy żadna z wymienionych kar lub żaden środek karny "nie może spełnić celów kary" ( por. uchwała SN z dn. 30 X 1979r., sygn. akt VII KZP 31/77, OSNKW 1979, nr 7, poz. 77 ). Ustawodawca wprost wskazał, że gdy wymierzona kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku, a o taką karę wnioskował prokurator (7 miesiący), sąd może zamiast tej kary orzec karę ograniczenia wolności. Wymierzając M. W. (2) karę ograniczenia wolności, sąd wziął pod uwagę okoliczności obciążające: - wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu, stopień ten wyraża się w znacznej wartości mienia, - brak skruchy, nie przeprosił pokrzywdzonego, - uprzednia karalność oskarżonego za występek z art.209kk (k.104). Z kolei okoliczności łagodzące, to: - samochód został przejęty przez pokrzywdzonego bez żadnych zastrzeżeń, - oskarżony ma ustabilizowany tryb życia, prowadzona działalności gospodarczą, dzięki czemu ma stały dochód i uczestniczy w utrzymaniu rodziny. Te okoliczności przekonują, że karą współmierną do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu opisanego w pkt 1 wyroku będzie kara ograniczenia wolności. Obecnie M. W. (1) pracuj, prowadzi ustabilizowany tryby życia, co daje podstawy do przyjęcia, że przedmiotowy czyn był raczej wynikiem nieprzemyślanej decyzji oskarżonego, niż realizacją przemyślanego planu. Tym samym, sąd uznał, że mimo wniosku prokuratora o orzeczenie kary pozbawienia wolności, zachodzą podstawy do przyjęcie pozytywnej prognozy kryminologicznej wobec M. W. (1) . Także pokrzywdzony nie wnosił żadnych roszczeń wobec oskarżonego. W tej sytuacji kara ta winna spełnić swe cele zarówno w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej, tj. uświadomić oskarżonemu, że nie ma przyzwolenia i społecznej akceptacji na wyżej opisane zachowanie. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia oskarżonemu należało wymierzyć karę 4 miesiące ograniczania wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym, czyli w dolnej granicach ustawowego zagrożenia. Na podstawie art.34§3kk oskarżony został zobowiązany do zapłaty świadczenia pieniężnego w kwocie 1.500 zł, co bezpośrednio warunkuje także przepis art.37a§1kk . 1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności ------------- -------------- ----------- ----------------------------- 1.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę --------------------------------------------------- 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 3 Na podstawie art.627kpk M. W. (1) został obciążono kosztami sądowymi, które po zsumowaniu wyniosły 227,35 zł, w tym 120 zł to opłata. Oskarżony podał, że jego miesięczny dochód to 4.000 zł, czyli jest w stanie zapłacić w/w należność. 1.1Podpis
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI