II K 622/16

Sygn. akt II K 622/16 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 11 września 2016 r. około godz. 23.10 na terenie Ośrodka (...) przy ul. (...) w R. nietrzeźwy oskarżony K. K. (1) wsiadł do swego samochodu m-ki H. (...) nr rej. (...) . Następnie oskarżony jeździł pojazdem po terenie Ośrodka między znajdującymi się tam domkami letniskowymi. Podjeżdżał również samochodem pod boczną bramę , która była zamknięta. Do pojazdu oskarżonego podszedł stróż B. R. . K. K. (1) w sposób hałaśliwy i wulgarny nakazał mu otwarcie bramy. Nie czekając na otwarcie bramy oskarżony wycofał a następnie podjechał w pobliże domku gdzie zamieszkiwał wraz z rodziną. Następnie opuścił pojazd i udał się do domku. B. R. na polecenie zarządcy Ośrodka wezwał Policję . Na miejsce przyjechali funkcjonariusze K. G. i P. F. . Udali się do domku wskazanego im przez stróża i obudzili śpiącego oskarżonego. Był on pobudzony i agresywny. W kieszeni miał kluczyki od pojazdu. K. K. (1) przewieziono na miejscowy Komisariat , gdzie poddano go badaniu przy użyciu urządzenia służącego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu typu (...) Trzy badania wykazały odpowiednio: I badanie wykonane o godz. 23.50 – 1,14 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, II badanie wykonane o godz. 23.52 – 1,09 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu oraz III badanie wykonane o godz. 00.25 – 1,06 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Wykonującym badanie policjantom oskarżony oświadczył, że wypił około 0,5 l. wódki i whisky o godz. 20.00. Oskarżony K. K. (1) był w przeszłości karany sądownie za przestępstwo z art.178a § 1 kk na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie z 26 czerwca 2015 r w sprawie sygn. II K 646/14 na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Wyrokiem tym orzeczono też zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat. Wyrok uprawomocnił się 04.07.2015 r. ( dowód: zeznanie B. R. k.4v-5v,100v-101; A. B. k.13v-14,101-101v; M. K. k.19v-20,101v-102; P. F. k.26v-27,102-102v; K. G. k.37v,102v-103; protokół użycia alkometru k.2; świadectwo legalizacji alkometru k. 59; protokół oględzin miejsca zdarzenia k. 7-12; mapa i wypis z rejestru gruntów k. 29-30; informacji dot. posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami k.40; odpisu wyroku w sprawie sygn. II K 646/14 k.44-46; informacja z centralnej ewidencji kierowców k. 119-120; wyjaśnienia oskarżonego k. 24,57,113-113v ) Oskarżony K. K. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu. Wyjaśnił, że przyjechał na wczasy do R. nie po to aby jeździć samochodem , lecz po to aby pić alkohol. Oskarżony nie jeździł samochodem po terenie Ośrodka. Spożywał alkohol początkowo na dyskotece , na której był z żoną i teściową. Następnie pił sam w domku letniskowym. Skończył pić alkohol krótko przed przyjazdem Policji i udał się spać ( wyjaśnienia oskarżonego k. 113-113v) Sąd zważył, co następuje: Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w części w jakiej zaprzeczył , że kierował pojazdem na terenie Ośrodka (...) przy ul. (...) w R. . Wyjaśnienia K. K. (1) sprzeczne są z zeznaniami przesłuchanych w sprawie świadków tj. B. R. i A. B. . Z zeznań świadków wynika bezsprzecznie , że oskarżony uruchomił swój samochód i jeździł nim na drodze przeciwpożarowej oraz między domkami letniskowymi. B. R. mający bezpośredni kontakt z oskarżonym dostrzegł , że jest on w stanie upojenia alkoholowego. Świadkowie wskazali K. K. (1) przybyłym na miejsce policjantom. Funkcjonariusze odnaleźli w kieszeni nietrzeźwego K. K. (1) kluczyki od samochodu H. . Sąd dał wiarę zeznaniom świadków. Zdaniem sądu oskarżony wyjaśniał celowo nieprawdę aby uniknąć odpowiedzialności karnej. Sąd podzielił zeznania funkcjonariuszy Policji K. G. (k.37v,102v-103) oraz P. F. (k.26v-27,102-102v). Świadkowie relacjonowali o faktach , które dostrzegli wykonując swe codzienne obowiązki służbowe. Z zeznaniem świadków korespondują zeznania pozostałych obserwatorów zdarzenia - B. R. (k.4v-5v,100v-10) i A. B. (k.13v-14,101-101v). Pracownicy Ośrodka widząc zachowanie nietrzeźwego oskarżonego zdecydowali o zawiadomieniu Policji. Świadkowie nie mieli żadnego interesu, aby zeznawać fałszywie na niekorzyść oskarżonego. Nie dopatrzono się w zeznaniach sprzeczności nakazujących wątpić w prawdomówność świadków. Zeznanie małżonki K. K. (1) – M. K. nie miało większego znaczenia dla ustaleń w sprawie. Wymieniona zeznała , że położyła się spać około godz. 22.00 i nie widziała co robił jej małżonek do chwili gdy położył się do łóżka. W tej sytuacji nie budzi wątpliwości, że oskarżony K. K. (1) kierował pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości. W świetle zeznań świadków oraz informacji zawartych w protokole oględzin (k.7-12) bezspornym jest, że w miejscu gdzie doszło do zdarzenia odbywa się faktycznie ruch pojazdów . Zgodnie z art. 178a § 4 kk jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 lub art. 355 § 2 kk popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo dopuścił się czynu określonego w § 1 w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. W czasie popełnienia przypisanego czynu K. K. (1) był karany sądownie z art.178a § 1 kk na mocy wyroku w sprawie sygn. II K 646/14 SR w Legionowie. Nadto w czasie popełnienia przypisanego mu czynu oskarżony naruszył sądowy zakaz prowadzenia pojazdów (k.44-46). Wymierzając oskarżonemu karę sąd uwzględnił okoliczności obciążające. Należą do nich niewątpliwie okoliczności popełnionego czynu . W szczególności na niekorzyść oskarżonego działa to ,że mimo wcześniejszej karalności oraz obowiązującemu sądowego zakazu prowadzenia pojazdów , zdecydował się na jazdę samochodem. Nadto w organizmie oskarżonego stwierdzono stężenie alkoholu przekraczające 2 promile. K. K. (1) na skutek spożytego alkoholu miał w znacznym stopniu osłabione zdolności psychofizyczne i stanowił zagrożenie dla osób wypoczywających w Ośrodku przy ul. (...) w R. oraz zatrudnionego tam personelu. Okoliczności te oraz dane zawarte w centralnej ewidencji kierowców (k. 119-120) , świadczą o nieumiejętności korzystania przez niego z doświadczeń życiowych oraz lekceważeniu obowiązującego porządku prawnego. Niniejsza sprawa wskazuje również na to , że oskarżony ma najwyraźniej problem związany z nadużywaniem alkoholu. Pośród okoliczności popełnionego czynu oraz prezentowanej postawy przed sądem nie dopatrzono się okoliczności działających na korzyść oskarżonego. Biorąc pod uwagę wysokość zagrożenia ustawowego za popełnienie przestępstwa z art.178a § 4 kk , okoliczności przedmiotowe i podmiotowe popełnionego czynu oraz znaczny stopień winy sąd orzekł wobec oskarżonego na tej podstawie karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. Dotychczasowy tryb życia oskarżonego prowadzi do jednoznacznego wniosku, że K. K. (1) w sposób rażący lekceważy obowiązujący porządek prawny . Dostrzegając , że oskarżony przejechał pojazdem stosunkowo krótki dystans oraz zaniechał jazdy do miasta , sąd orzekł karę oscylującą dolnej granicy wymiaru ustawowego. Z uwagi na wcześniejszą karalność oskarżonego na karę pozbawienia wolności sąd nie miał możliwości aby wymierzoną karę warunkowo zawiesić ( art.69 § 1 kk ). Stosownie do treści art. 42 § 3 kk , sąd orzekł wobec oskarżonego obligatoryjny środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. W ocenie sądu brak jest podstaw do przyjęcia że czyn oskarżonego zaliczyć można do grupy wyjątkowych wypadków , uzasadnionych szczególnymi okolicznościami , co umożliwiałoby orzeczenie zakazu w krótszym wymiarze. Na podstawie art. 43 § 3 kk sąd nałożył na oskarżonego obowiązek zwrotu posiadanego prawa jazdy Starostwu Powiatowemu w W. . W myśl art. 43a § 2 kk sąd orzekł wobec oskarżonego obligatoryjny środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 10 000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. O kosztach sądowych orzeczono w pkt V wyroku obciążając nimi oskarżonego w całości. ZARZĄDZENIE - (...) - (...) - (...) (...)