II K 552/17

Sygn. akt II K 552/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 marca 2018 r. Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim II Wydział Karny w składzie następującym: Przewodniczący: (...) Protokolant: (...) bez udziału Prokuratora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu (...) sprawy (...) s. (...) i (...) zd. (...) ur. (...) w (...) oskarżonego o to, że: w okresie czasu od (...) do (...) w nieustalonym miejscu ukrył dokumenty dotyczące działalności firmy (...) , której właścicielem jest (...) nie mając wyłącznego prawa do rozporządzania nimi, czym działał na szkodę (...) , to jest o czyn z art. 276 kk o r z e k a I. w ramach czynu zarzucanego oskarżonemu (...) uznaje go za winnego tego, że w nieustalonym okresie, jednak nie wcześniej niż od nieustalonego dnia (...) i nie później niż do dnia (...) , w nieustalonym miejscu ukrył dokumentację dotyczącą działalności gospodarczej prowadzonej przez (...) pod nazwą (...) (...) dotyczącą lat (...) którą pierwotnie znajdowała się przy ul (...) w miejscowości (...) , a którą nie miał prawa wyłącznie rozporządzać, za który na podstawie art. 276 kk skazuje go i wymierza mu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk , art. 70 § 1 kk wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat próby; III. na podstawie art. 72 § 1 pkt 8 kk zobowiązuje oskarżonego do zwrotu (...) dokumentacji dotyczącej prowadzonej przez nią działalności gospodarczej pod nazwą (...) (...) dotyczącej lat (...) ; IV. na podstawie art. 627 kpk zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 130 (sto trzydzieści) złotych tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty. Sygn. akt II K 552/17 UZASADNIENIE Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono następujący stan faktyczny: (...) i (...) byli małżeństwem. W dniu 27 września 2016 r. ustanowiono rozdzielność majątkową, a w dniu 22 maja 2017 r. orzeczono rozwód. Mimo to (...) i (...) nadal przebywali w domu przy ul. (...) w miejscowości (...) . Każde z nich miało tam swój pokój. Od dnia (...) (...) prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą (...) (...) . W związku z tym w swoim pokoju, który nie był zamykany przechowywała firmową dokumentację za lata (...) . Była ona umieszczona w kartonowym pudełku, które stało na szafie. Po raz ostatni (...) miała z nią do czynienia w nieustalonym dniu (...) W nieustalonym dniu, jednak po tej dacie (...) wziął ją stamtąd i umieścił w nieustalonym miejscu. W dniu (...) (...) przyjechała do domu po samochód, którym chciała udać się do (...) w celach służbowych. Pojawił się tam również (...) , z którym doszło do wymiany zdań. Podczas niej poinformował ją krzycząc, że jest w posiadaniu dokumentów firmowych, które wykorzysta do zniszczenia jej i jej działalności. Odbywało się to w obecności (...) i (...) , będącymi odpowiednio znajomym i matką (...) . Po powrocie do domu w godzinach wieczornych (...) sprawdziła zawartość kartonowego pudełka, stwierdzając brak firmowej dokumentacji. Następnie kilkukrotnie prosiła (...) , żeby ją zwrócił, jednak ten twierdził, że ma do niej prawo, bo byli małżeństwem, działalność była również jego i wykorzysta je w sprawie o podział majątku. Odmówił też ich zwrotu, wskazując że obecnie znajduje się u prawnika, a przeszukanie pomieszczeń mieszkalnych, które nastąpiło po zainicjowaniu niniejszej sprawy dało efekt negatywny. W dniu (...) (...) złożył zawiadomienie do (...) w (...) dotyczące bliżej nieustalonych nieprawidłowości. Zostało ono przekazane zgodnie z właściwością do (...) (...) . Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie: protokołu przeszukania (k.7-8v), wydruku z (...) (k.61-62), pisma (k.63), zeznań świadka (...) (k.1v-2, 11v, 66-67, 69), zeznań świadka (...) (k.20v-21, 68), zeznań świadka (...) (k.16v, 67-68) i częściowo wyjaśnień oskarżonego (...) (k.65). Przesłuchiwany w postępowaniu przygotowawczym oskarżony (...) (k.38) oświadczył, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Jednocześnie odmówił składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania. Przesłuchiwany w postępowaniu sądowym oskarżony (...) (k.65, 67) oświadczył, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Jak wyjaśnił, jego była żona prowadzi działalność gospodarczą, a świadek (...) jest jej kochankiem i cichym wspólnikiem. Ma dowody, że brał duże kwoty z ich konta bez jego wiedzy. Złożył zawiadomienie i toczy się postępowanie. Od tamtej pory jest oczerniany. Była żona oskarżyła go o pijaństwo, awantury domowe i nie dawanie pieniędzy. Nie ma tych dokumentów. Nie wie, co się z nimi stało. Nie składał żadnych dokumentów do (...) . Świadek (...) pracuje w (...) , gdzie jest (...) Są (...) . Mieszka (...) . Nie było takiej sytuacji, gdy mówił, że jest w posiadaniu tych dokumentów. Jednocześnie odmówił odpowiedzi na pytania. Sąd zważył, co następuje: W świetle zgromadzonego materiału dowodowego wina oskarżonego (...) i okoliczności popełnienia zarzucanego mu czynu nie budzą żadnych wątpliwości. Sąd jedynie częściowo dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego (...) (k.38, 65, 67) , które w tym zakresie nie budziły wątpliwości, korespondując z pozostałym materiałem dowodowym, któremu dano wiarę, w tym w szczególności zeznaniami świadków i dokumentami. Za zgodne z rzeczywistością uznano to, że oskarżony (...) i świadek (...) byli małżeństwem i w trakcie trwania tego związku świadek (...) rozpoczęła działalność gospodarczą pod nazwą (...) (...) , którą prowadzi do dziś. Co zaś się tyczy pozostałych jego wyjaśnień, to zdaniem Sądu stanowiły jedynie przyjętą przez niego linię obrony, którą należało uznać za nieprawdziwą i jako taką nie mogącą się ostać. W szczególności niezgodne z rzeczywistością były jego twierdzenia, że nie wie, co stało się z firmowymi dokumentami i nie było takiej sytuacji, gdy mówił, że znajduje się w ich posiadaniu. Powyższe pozostaje w rażącej sprzeczności z zeznaniami świadków (...) , która nie miała żadnych wątpliwości, że przedmiotowa dokumentacja znajdowała się w jej gabinecie i po raz ostatni widziała ją kilkanaście miesięcy wcześniej, nie przenosząc jej w inne miejsce, a po wymianie zdań z oskarżonym (...) , który poinformował, że znajduje się w jej posiadaniu i wykorzysta w celu zniszczenia jej i jej działalności, stwierdziła jej brak. Słowa wypowiadane przez oskarżonego (...) wyraźnie słyszeli też świadkowie (...) i (...) . Ponadto z zeznań świadka (...) kategorycznie wynika, że po tym zdarzeniu prosiła oskarżonego (...) o zwrot przedmiotowej dokumentacji, jednak odmówił, wskazując że przekazał ją prawnikowi. Powyższe wynika również z relacji świadka (...) , która słyszała także tę rozmowę. Zważywszy na okoliczność, że oskarżony (...) jest skonfliktowany ze świadkiem (...) i negatywnie nastawiony do jej osoby, co ewidentnie wynika chociażby z treści jego wyjaśnień i zainicjowania przez niego postępowania dotyczącego bliżej nieokreślonych nieprawidłowości, jedynie on mógł ukryć przedmiotową dokumentację. Tym bardziej, że wiedział, gdzie się znajdowała i miał do niej nieograniczony dostęp, przebywając w tym samym domu i mogąc w każdej chwili wejść do otwartego pokoju świadka (...) . W ocenie Sądu oskarżony (...) był zatem jedyną osobą, która mogła to zrobić. Nikt inny nie miał w tym żadnego interesu. Wprawdzie świadek (...) rozpoczęła działalność gospodarczą w trakcie trwania małżeństwa, jednak zarówno przed rozdzielnością majątkową i rozwodem, jak i później oskarżony (...) nie miał prawa do wyłącznego rozporządzania przedmiotową dokumentacją. Tym bardziej z uwagi na jej niezbędność do prawidłowego funkcjonowania firmy. Sąd dał w całości wiarę zeznaniom świadka (...) (k.1v-2, 11v, 66-67, 69) , będącej byłą żoną oskarżonego (...) , uznając je za spójne, logiczne i nie budzące żadnych wątpliwości. Świadek (...) w sposób spontaniczny, obiektywny i szczegółowy przedstawiła całą swoją wiedzę w niniejszej sprawie. W szczególności dokładnie opisała przebieg zdarzenia, podczas którego oskarżony (...) poinformował ją, że znajduje się w posiadaniu przedmiotowej dokumentacji i wykorzysta ją, żeby zniszczyć ją i jej działalność. Ponadto dokładnie wskazała, co tam się znajdowało i gdzie to było umieszczone, jak również kiedy po raz ostatni to widziała i kiedy stwierdziła tego brak. Dodatkowo przedstawiła treść późniejszej rozmowy, kiedy oskarżony (...) potwierdził posiadanie przedmiotowej dokumentacji i wskazał, że przekazał ją prawnikowi. Jej zeznania korespondowały z relacjami świadków (...) i (...) , nie budząc żadnych zastrzeżeń. Wprawdzie świadek (...) jest byłą żoną oskarżonego (...) , z którym jest skonfliktowana, a co za tym idzie teoretycznie miała interes w przedstawieniu go w niekorzystnym świetle, jednak zdaniem Sądu nic takiego nie miało miejsca. W przeciwieństwie do oskarżonego (...) , który podnosił okoliczności nie mające żadnego związku z niniejszą sprawą i mające ją zdyskredytować, świadek (...) skupiła się wyłącznie na przedmiotowej dokumentacji, nie wnosząc o wymierzenie kary oskarżonemu (...) , a dążąc jedynie do odzyskania ukrytych rzeczy. Dlatego Sąd uznał, że jej zeznania zasługują na obdarzenie ich walorem wiarygodności. Sąd oparł się także na zeznaniach świadków (...) (k.20v-21, 68) i (...) (k.16v, 67-68) , będących odpowiednio matką i znajomym świadka (...) , które również były zgodne z rzeczywistością. Świadkowie (...) i (...) nie wiedzieli, gdzie znajdowała się przedmiotowa dokumentacja, co się na nią składało i co się na nią składało, dowiadując się o tym od świadka (...) , jednak uczestniczyli w sytuacji, w której oskarżony (...) poinformował ją, że wszedł w jej posiadanie. Wprawdzie świadkowie (...) i (...) nie byli w stanie zrelacjonować całej rozmowy oskarżonego (...) ze świadkiem (...) , jednak wynikało to jedynie z faktu, że przez większą część znajdowali się w pewnej odległości od nich i stopniowo się zbliżali, relacjonując to, co słyszeli, gdy byli tuż przy nich. Przy czym znajdująca się na zewnątrz świadek (...) zarejestrowała nieco więcej niż siedzący w samochodzie świadek (...) , co również nie budziło wątpliwości. Ponadto świadek (...) , która znajdowała się wówczas w domu słyszała inną rozmowę na temat zwrotu przedmiotowej dokumentacji, podczas której oskarżony (...) potwierdził jej posiadanie i wskazał, że obecnie znajduje się u prawnika. Wprawdzie świadkowie (...) i (...) są odpowiednio matką i znajomym świadka (...) , jednak nie stwierdzono, żeby angażowali się w konflikt pomiędzy nią i oskarżonym (...) , opowiadając się po jej stronie i starając się go zdyskredytować. Tym samym nie mieli żadnego powodu, żeby składać obciążające go zeznania. Ustaleń faktycznych dokonano także na podstawie dokumentów w postaci protokołu przeszukania (k.7-8v), wydruku z (...) (k.61-62) i pisma (k.63) , których prawdziwość nie była kwestionowana i nie budziła wątpliwości Sądu. Dokonując analizy całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, wina oskarżonego (...) , opis czynu - ze zmianą w zakresie doprecyzowania czasu, miejsca i okoliczności - oraz przyjęta kwalifikacja prawna nie budziły wątpliwości. Biorąc pod uwagę, że nie wiadomo, kiedy dokładnie oskarżony (...) wszedł w posiadanie przedmiotowej dokumentacji, a świadek (...) nie potrafiła powiedzieć, w którym dokładnie dniu (...) widziała ją po raz ostatni, stwierdzając jej brak w dniu (...) , przyjęto że do popełnienia czynu doszło w nieustalonym okresie, jednak nie wcześniej niż od nieustalonego dnia (...) i nie później niż do dnia (...) Przestępstwo z art. 276 kk polega na niszczeniu, uszkadzaniu, czynieniu bezużytecznym, ukrywaniu lub usuwaniu dokumentu, którym dana osoba nie ma prawa wyłącznie rozporządzać. Ukrycie dokumentu polega na podjęciu tego rodzaju zachowań, w wyniku których dokument znajdzie się w miejscu znanym sprawcy, nieznanym natomiast osobom, którym przysługuje prawo do rozporządzania dokumentem, choćby nie wyłącznie. Ukrycie zakłada zatem przeciwstawienie się woli osoby uprawnionej. Jest to przestępstwo materialne, formalne i umyślne, które może zostać popełnione jedynie w zamiarze bezpośrednim, będące zagrożone karą grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Biorąc pod uwagę, że oskarżony (...) wziął przedmiotową dokumentację, po czym umieścił ją w nieustalonym miejscu, pozbawiając możliwości korzystania z niej przez pokrzywdzoną (...) , która prowadzi działalność gospodarczą i musi nią dysponować, odmawiając zwrotu i zaprzeczając posiadaniu, nie ulega wątpliwości, że chciał ją ukryć. Nie zaistniały tu jakiekolwiek okoliczności wyłączające jego winę. Wymierzając karę oskarżonemu (...) kierowano się dyrektywami wymiaru kary wskazanymi w treści art. 53 kk , mając w szczególności na uwadze motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, stopień społecznej szkodliwości czynu, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, dostosowanie dolegliwości kary do stopnia winy, cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Dyrektywy te dzieli się na okoliczności obciążające i łagodzące. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu zarzucanego oskarżonemu (...) , przy której Sąd kierował się wskazówkami wynikającymi z treści art. 115 § 2 kk . Wzięto zatem pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Oskarżony (...) doskonale wiedział, że przedmiotowa dokumentacja jest niezbędna pokrzywdzonej (...) do prawidłowego funkcjonowania działalności. Mimo to ją ukrył, będąc zainteresowany jedynie wykazaniem bliżej nieustalonych nieprawidłowości i zupełnie nie licząc się z problemami, jakie może dla niej spowodować brak tych rzeczy. Oskarżony (...) działał w poczuciu bezkarności, myśląc że nie zostanie pociągnięty do odpowiedzialności karnej, a podczas rozprawy podnosząc okoliczności zupełnie nie związane z niniejszą sprawą i jedynie potwierdzając negatywne nastawienie do pokrzywdzonej (...) . Okolicznością obciążającą była również bardzo duża ilość materiałów składających się na przedmiotową dokumentację, ich bardzo duże znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania firmy i znaczny czas ich ukrywania. Nie bez znaczenia było również to, że pokrzywdzona (...) prosiła go o ich zwrot, czego jednak oskarżony (...) dotąd nie uczynił. Na jego korzyść przemawiała jedynie uprzednia niekaralność. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że karą właściwą dla oskarżonego (...) , skazanego na podstawie art. 276 kk , będzie wymierzona na podstawie tego przepisu kara 2 miesięcy pozbawienia wolności. Kara innego rodzaju nie spełniłaby swoich celów. Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 kk , warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego (...) kary pozbawienia wolności na okres 2 lat próby. Biorąc pod uwagę, że (...) . Czy oskarżony (...) wyciągnie z tego wnioski, zależy wyłącznie od niego. Dodatkowo Sąd, na podstawie art. 71 § 1 pkt 8 kk , zobowiązał oskarżonego (...) do zwrotu (...) dokumentacji dotyczącej prowadzonej przez nią działalności gospodarczej pod nazwą (...) (...) dotyczącej lat (...) . Biorąc pod uwagę, że jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania firmy, ukrywający ją oskarżony (...) powinien ją wydać osobie, której jest ona potrzebna. W przeciwnym razie musi się liczyć z zarządzeniem wykonania kary pozbawienia wolności. Na koniec Sąd, na podstawie art. 627 kpk , zasądził od oskarżonego (...) na rzecz Skarbu Państwa kwotę 130 złotych tytułem kosztów sądowych. Powyższe obejmowało koszty postępowania przygotowawczego - 50 złotych, ryczał za doręczenia w postępowaniu sądowym - 20 złotych i opłatę od kary - 60 złotych. Biorąc pod uwagę, że uzyskuje dochody w kwocie około (...) , z pewnością będzie w stanie uczynić zadość wyrokowi w tym zakresie.