II K 552/16

Sygn. akt II K 552/16 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Pokrzywdzony P. D. prowadził w D. przy ul (...) salon z automatami do gier. Właścicielem automatów była firma (...) sp z o.o. w O. , natomiast pokrzywdzony wydzierżawiał powierzchnię w swym lokalu tej firmie oraz nadzorował urządzenia. Na zlecenie P. D. lokalem przez okres około miesiąca opiekował się oskarżony D. P. . Posiadał on klucze do lokalu , otwierał go rano oraz zamykał po skończonej pracy. Z tytułu wykonywanej pracy P. D. winien był oskarżonemu kwotę około 300 zł. D. P. nie dopominał się pieniędzy , lecz był poirytowany tym że P. D. ociąga się z zapłatą. W dniu 05 kwietnia 2016 r oskarżony po raz ostatni opiekował się lokalem przy ul. (...) w D. . W związku z tym , że nie dostał pieniędzy od swego pracodawcy następnego dnia tj. 06 kwietnia 2016 r nie otworzył lokalu, lecz pojechał po południu do swojej dziewczyny M. Z. zamieszkałej w E. . W dniu 07 kwietnia 2016 r pokrzywdzony P. D. kontaktował się telefonicznie z oskarżonym aby odebrać od niego klucze do lokalu. D. P. poinformował go , że jest w E. i że nie może teraz przyjechać . Tego samego dnia D. P. wraz z dziewczyną przyjechał do swego miejsca zamieszkania w D. gdzie oboje nocowali. Następnego dnia tj 08 kwietnia 2016 r w godzinach porannych oskarżony udał się autobusem do Niemiec aby tam podjąć pracę. Gdy oskarżony jechał autobusem około godziny 14.00 zadzwonił do niego P. D. dopominając się o zwrot kluczy do salonu gier. D. P. poinformował go ,że aktualnie jedzie autobusem za granicę. Powiedział mu również ,że klucze zwróci jego dziewczyna M. Z. . Na polecenie D. P. M. Z. wydała klucze P. D. . Około godz. 16.00 P. D. otworzył pomieszczenie salonu gier i stwierdził ,że doszło tam do kradzieży. Usytuowane w lokalu trzy automaty do gier zostały uszkodzone. Sprawca po rozbiciu zabezpieczeń w urządzeniach wyjął kasety z których zabrał bliżej nieustaloną kwotę pieniędzy. Zamek w drzwiach do lokalu nie został uszkodzony. Choć w czasie gdy doszło do kradzieży kluczami do drzwi wejściowych dysponował D. P. , brak jest jednoznacznych dowodów wskazujących na jego sprawstwo w zakresie zaistniałej kradzieży oraz uszkodzenia mienia . Brak jest również dowodów potwierdzających wypowiadanie przez oskarżonego gróźb karalnych spalenia mienia P. D. w m-cu kwietniu 2016 r przy ul. (...) w D. . /dowód: zeznanie P. D. k.4v-5,50v,65v-66,138-139; zeznanie K. T. k.29v-30,40v,104v,139-140 ; zeznanie J. A. k.7v-8,140-140v; zeznanie M. Z. k.32v-33,140v-141; zeznanie K. S. k.43v-44,75v,141; zeznanie J. C. k.55v,57v,70v,141-141v; zeznanie Ł. D. k. 72v,141v-142; zeznanie A. D. k.97v,142-142v; zeznanie A. R. k. 99v, 142v; zeznanie P. C. k. 158v; protokół oględzin miejsca zdarzenia z dokumentacją fotograficzną k. 9-26; protokół zatrzymania rzeczy k. 45-47; protokół oględzin k. 48-49; eksertyza z zakresu daktyloskopii k. 169- 170; wyjaśnienia oskarżonego k.137v-138, 139,176-176v/ Oskarżony D. P. nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów. Wyjaśnił , że w dniach 06 - 08 kwietnia 2016 r był w posiadaniu kluczy do lokalu , jednak nie dokonał zarzuconej mu kradzieży. Oskarżony wskazał , że być może istniały inne klucze którymi posłużył się sprawca. Z Niemiec oskarżony powrócił w dniu 16 maja 2016 r . Ponadto wyjaśnił , iż nie przypomina sobie aby groził P. D. spaleniem mienia (k.137v-138, 139,176-176v / Sąd zważył, co następuje : Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego D. P. . Wyjaśnienia oskarżonego korespondują przede wszystkim częściowo z zeznaniem pokrzywdzonego P. D. oraz zeznaniem M. Z. . Należy zauważyć ,że oskarżony miał sposobność aby dokonać włamania i kradzieży pieniędzy. Dysponował kluczami oraz wystarczającą ilością czasu. Miał również powód tego czynu dokonać . P. D. winien był mu pieniądze i opóźniał się z ich zwrotem. Mimo tego sąd nie miał podstaw aby zakwestionować twierdzenie oskarżonego ,że zarzuconej mu kradzieży nie dokonał. Sąd w znacznej mierze podzielił zeznanie pokrzywdzonego P. D. (k.4v-5,50v,65v-66,138-139). Pokrzywdzony ujawniając kradzież miał wszelkie podstawy aby sądzić ,że dokonał jej jego pracownik D. P. . W sposób skryty nagrał wypowiedzi J. C. , który rozmawiał z D. P. o sprawie. Zawiadomił również Policję w dniu 22 kwietnia 2016 r o groźbach karalnych kierowanych przez D. P. wobec jego osoby (k.65) . Odnośnie gróźb karalnych zeznanie P. D. jest dość niespójne. Jak wyżej zauważono pokrzywdzony zawiadomił o tym , iż dowiedział się o tym , że D. P. zapowiadał wcześniej dokonanie włamanie do salonu gier. Kilka dni przed złożeniem zawiadomienia o przestępstwie D. P. miał ponownie zapowiedzieć , że włamie się do innego salonu gier jaki pokrzywdzony ma w O. . Ponadto miał mówić , że spali dom rodziców pokrzywdzonego oraz jego salony z automatami. Groźby te miał słyszeć J. C. (k.65v-66) . Na kanwie tego zawiadomienia oskarżonemu D. P. zarzucono wypowiadanie gróźb karalnych spalenia mienia P. D. w bliżej nieustalonym dniu miesiąca kwietnia 2016 r przy ul. (...) w D. . W toku rozprawy głównej pokrzywdzony zakwestionował swe pierwotne zeznanie o groźbach spalenia tłumacząc ,że policjant źle zapisał to w protokole (k.139) . Dość niezrozumiały jest ten brak konsekwencji po stronie świadka albowiem trudno uwierzyć w to , że prowadzący czynność przesłuchania policjant zawarł w protokole nieprawdziwe zapisy. Sąd w znacznej mierze dał również wiarę zeznaniom świadków K. T. (k.29v-30,40v,104v,139-140) oraz J. A. (k.7v-8,140-140v). Mimo tego stwierdzono pewne nieścisłości w zeznaniu J. A. tj osoby , która zajmowała się obsługą urządzeń. Świadek ten w swym pierwszym zeznaniu podał ,że po raz ostatni był w lokalu 28 lub 29 marca 2016 r . Po zdarzeniu z uwagi na uszkodzenie liczników J. A. nie był w stanie stwierdzić ile pieniędzy skradziono (k. 7v). Podczas rozprawy głównej świadek stwierdził ,że przed zdarzeniem załadował automaty kwotą około 3 tys. zł . Dopiero po wymianie części w maszynach stwierdził ilość zabranych pieniędzy (k.140-141v) . Zeznanie świadka nie daje odpowiedzi na pytanie ile pieniędzy skradziono. Ładując maszyny świadek nie wypełnił żadnych dokumentów. Od chwili załadowania do czasu kradzieży , czyli przez około tydzień lokal odwiedzali klienci i następował obrót pieniędzmi w automatach. Zatem pieniędzy mogło być więcej niż świadek załadował lub też mniej. Uszkodzone urządzenia w tym liczniki nie poddano obiektywnej ocenie przez specjalistę czy biegłego . Należy z powyższego wnosić ,że świadek nie ma wiedzy odnośnie tego ile pieniędzy zostało skradzionych , natomiast wartość szkody podał orientacyjnie. Sąd dał wiarę zeznaniom M. Z. (k.32v-33,140v-141). M. Z. spędziła z oskarżonym znaczną część czasu w okresie od 06 do 08 kwietnia 2016r . Oczywiście dziewczyna D. P. nie była z nim przez cały czas w tym okresie w związku z czym jej zeznanie nie daje oskarżonemu stuprocentowego alibi . Zeznanie świadka nie jest sprzeczne z dowodami , którym dano wiarę. Sąd z nieufnością podszedł do zeznania świadka J. C. (k.55v,57v,70v,141-141v). Według zeznań Ł. D. oraz K. S. J. C. miał im powiedzieć ,że przed włamaniem D. P. odgrażał się , że jeżeli P. D. nie zwróci mu pieniędzy dokona włamania do jego lokalu z automatami. Po zaistniałym włamaniu oskarżony miał rzekomo powiedzieć, że rozwali automaty pokrzywdzonego w innym lokalu w O. oraz podpali jego dom. Słowa J. C. zostały przekazane P. D. , który w dn. 22 kwietnia 2016 r zawiadomił Policję o groźbach karalnych. W swych zeznaniach J. C. wyparł się tego ,że słyszał takie słowa z ust D. P. . Przyznał jedynie ,że podczas rozmowy z D. P. w pobliżu sklepu (...) w D. słyszał od niego, że wymieniony „rozwali” maszyny należące do P. D. w jego lokalu w O. i to przekazał kolegom . Wypowiedź tę świadek C. odebrał jako żart (k.70v) . Należy zauważyć ,że na przełomie marca i kwietnia 2016r gdy doszło do kradzieży J. C. przebywał w Austrii. Świadek nie mógł spotkać się z D. P. między 08 a 22 kwietnia 2016 przed sklepem (...) w D. , gdyż w tym okresie D. P. przebywał w Niemczech. Zdaniem sądu J. C. przekazał wymienione informacje Ł. D. i K. S. o czym wymienieni zeznali , czego nie chciał przyznać w swych zeznaniach. Pokrzywdzony P. D. zdawał sobie sprawę ,że świadek nie potwierdzi zasłyszanych od D. P. słów podczas przesłuchania , dlatego zaaranżował spotkanie podczas którego potajemnie nagrał wypowiedzi J. C. (zob. nagranie k. 48-49) . W nagranej rozmowie J. C. oświadczył ,że D. P. przyznał mu się do tego ,że dokonał włamania do salonu gier. Zdaniem sądu informacje przekazane przez świadka P. D. , Ł. D. i K. S. są prawdziwe albo nie polegają na prawdzie . Nie można wykluczyć możliwości ,że J. C. po tym jak dowiedział się o kradzieży w którą zamieszany jest D. P. , zmyślał przed kolegami czując niechęć do oskarżonego . Należy zauważyć ,że D. P. winien był świadkowi kwotę 600 zł i zwlekał z jej zwrotem. Mimo obietnic nie oddał długu do czasu rozprawy głównej. Nie można również wykluczyć możliwości ,że to D. P. opowiadał J. C. okoliczności zmyślone. Jako wiarygodne sąd ocenił zeznania K. S. (k.43v-44,75v,141) , Ł. D. (k. 72v,141v-142) , A. D. ( k.97v,142-142v) , A. R. (k. 99v, 142v) oraz P. C. ( k. 158v). Zeznania świadków korespondują z dowodami którymi dano wiarę. Zeznania tych świadków nie mają większego znaczenia dla ustaleń w sprawie. Z zeznań A. D. oraz A. R. wynika , że D. P. w ich obecności wypowiadał groźby pozbawienia życia oraz uszkodzenia ciała wobec P. D. i Ł. D. . Do tego zdarzenia miało dojść w okolicy mleczarni w D. w okresie wiosennym , kilka tygodni po włamaniu do salonu gier. Zdarzenie to nie zostało jednak objęte zarzutem aktu oskarżenia. Reasumując powyższe sąd uznał ,że brak jest wystarczających dowodów aby uznać sprawstwo D. P. w zakresie zarzuconych mu przestępstw. Odnośnie kradzieży z włamaniem zauważyć należy ,że po jej zgłoszeniu przyjęto z góry za prawdziwą jedną wersje wydarzeń wynikającą z zawiadomienia P. D. to jest ,że kradzieży dokonał D. P. . Prawdą jest , co wyżej zauważono , że oskarżony miał sposobność aby dokonać włamania i kradzieży pieniędzy. Dysponował kluczami oraz wystarczającą ilością czasu. Miał również powód aby tego czynu dokonać. Zdaniem sądu jest to tylko jedna z możliwych wersji zdarzenia . Prowadzący postępowanie przygotowawcze nie brał pod uwagę tego ,że kradzieży mógł dokonać P. D. . Sugerował to w swych wyjaśnieniach oskarżony. Pokrzywdzony mógł dysponować drugim kluczem , lub dokonać kradzieży zaraz po tym jak M. Z. zwróciła mu klucze. Zarówno automaty jak i pieniądze nie były własnością pokrzywdzonego. Poza tym P. D. wiedział ,że głównym podejrzanym w sprawie będzie D. P. , który właśnie wyjechał do Niemiec. Nie można wykluczyć również wersji ,że kradzieży dokonała osoba trzecia , która otworzyła drzwi przy pomocy wytrycha lub dopasowanego klucza. Żeby wyeliminować taką wersję należałoby poddać zamek od drzwi odpowiednim badaniom kryminalistycznym. Z uwagi na upływ czasu takie badania pozbawione są aktualnie sensu. Sąd podjął działania zmierzające do wyjaśnienia tego czy zabezpieczone w trakcie oględzin miejsca zdarzenia odciski palców pozostawił oskarżony (k.9-26) . Odciski zabezpieczono między innymi na kasecie w której znajdowały się pieniądze. Kasety te znajdowały się we wnętrzu urządzeń zatem oskarżony nie miał do nich dostępu w czasie gdy wykonywał pracę w salonie gier. Zlecona ekspertyza nie doprowadziła do potwierdzenia zgodności zabezpieczonych śladów z odciskami porównawczymi D. P. (k. 169-170) . Zatem poza poszlakami wskazującymi na osobę oskarżonego nie istnieją dowody pozwalającymi na potwierdzenie jego sprawstwa. Brak jest również dowodów pozwalających na skazanie D. P. za zarzucone mu przestępstwo groźby karalnej spalenia mienia wypowiedzianego pod adresem P. D. . Z konstrukcji aktu oskarżenia wynika , że groźba nie została wypowiedziana bezpośrednio wobec P. D. , lecz za pośrednictwem J. C. . Przestępstwo groźby karalnej jest przestępstwem umyślnym. Jeżeli groźba przekazywana jest przez pośrednika , sprawca musi co najmniej przewidywać że groźba dotrze do adresata i godzić się na to, ewentualnie współdziałać z pośrednikiem zlecając mu przekazanie groźby. W realiach sprawy nie jest wiadomym jaka była w rzeczywistości treść rozmów oskarżonego D. P. z J. C. zatem poczynienie w tym zakresie jednoznacznych ustaleń nie jest możliwe. Mając powyższe na uwadze sąd kierując się zasadą wyrażoną w art.5 § 2 kpk na podstawie art.414 § 1 kpk w zw. z art.17 § 1 pkt 2 kpk uniewinnił D. P. od obu zarzuconych mu przestępstw. Na podstawie art. 632 pkt 2 kpk kosztami procesu obciążył Skarb Państwa. ZARZĄDZENIE - (...) - (...) - (...) (...)