II K 531/19

Sygn. akt II K 531/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 listopada 2019 r. Sąd Rejonowy w G. - Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Bogumiła Dzięciołowska Protokolant: st. sekr. sąd. Magdalena Bajerska przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G. M. G. po rozpoznaniu w dniach 8.10.2019 r., 29.10.2019 r. sprawy karnej M. W. c. Z. i K. z d. O. , ur. (...) w Ś. , pesel: (...) , zam. (...)-(...) C. (...) gm. N. , aktualnie przebywającej w Zakładzie Karnym w G. , karanej; oskarżonej o to, że : w dniu 17 lutego 2019 r., w nieustalonym miejscu, poprzez sieć internet, działając z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła M. T. w błąd co do faktu posiadania mebli ogrodowych i zamiaru wywiązania się z zobowiązania, sprzedaży mebli, na podstawie umowy ustnej, czym pobierając zapłatę przelewem, doprowadziła M. T. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości 700 zł., tj. o czyn z art. 286 kk o r z e k a : 1. oskarżoną M. W. uznaje za winną tego, że w dniu 17 lutego 2019 r. w S. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej za pośrednictwem komunikatora internetowego wprowadziła w błąd J. N. (1) co do zamiaru wywiązania się z umowy sprzedaży dwóch kompletów mebli ogrodowych za kwotę 600 zł wraz z kosztami przesyłki w kwocie 100 zł, czym doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem M. T. w postaci pieniędzy w kwocie 350 zł przekazanymi oskarżonej tytułem zapłaty za jeden komplet mebli ogrodowych wraz z kosztami przesyłki oraz J. N. (1) w postaci zaciągnięcia zobowiązania zapłaty M. T. pieniędzy w kwocie 350 zł tytułem zwrotu środków przekazanych przez w/w oskarżonej tytułem zapłaty za drugi komplet mebli ogrodowych wraz z kosztami przesyłki, przy czym czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. występku z art. 286 § 3 kk w zw. z art. 286 § 1 kk i za to na podstawie art. 286 § 3 kk wymierza oskarżonej M. W. karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; 2. na podstawie art. 46 § 1 kk orzeka wobec oskarżonej M. W. obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę: - na rzecz M. T. kwoty 350 (trzysta pięćdziesiąt) złotych; - na rzecz J. N. (1) kwoty 350 (trzysta pięćdziesiąt) złotych; 3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. C. kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu; 4. zwalnia oskarżoną od kosztów sądowych, zaś wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt II K 531/19 UZASADNIENIE J. N. (1) w dniu 17 lutego 2019 r. znalazła na portalu F. ogłoszenie zamieszczone przez M. W. posługującą się danymi A. A. . Ogłoszenie dotyczyło oferty sprzedaży dwóch kompletów mebli ogrodowych składających się ze stołu oraz foteli. Dowody: zeznania M. T. k.1-2 , 90v, ogłoszenie z portalu F. k.10, dokumentacja bankowa – k. 27 – 57 J. N. (1) chciała kupić dwa komplety mebli – dla siebie i dla siostry M. T. . Ze sprzedającą za pośrednictwem komunikatora internetowego ustaliła, że meble zostaną przesłane na adres jej siostry – M. T. , która na jej prośbę miała dokonać również wpłaty kwoty 700 zł na numer konta (...) podany przez sprzedającą. Komplet mebli kosztować miał 300 zł, a łączny koszt dostawy miał wynieść 100 zł. Dowody: zeznania M. T. k.1-2, wydruki korespondencji k. 5-9, zeznania M. T. k. 90v, dokumentacja bankowa – k. 57 M. T. w dniu 17 lutego 2019 roku przelała kwotę 700 złotych ze swojego rachunku bankowego o nr (...) na numer konta numer konta (...) . Pieniądze zostały przekazane z jej rachunku w dniu 18 lutego 2019r. Rachunek bankowy o nr (...) prowadzony było przez (...) Bank S.A. z siedzibą w W. na rzecz M. W. . Dowody: zeznania M. T. – k. 2, potwierdzenie przelewu k. 11, potwierdzenie otwarcia rachunku k. 33, historia rachunku k. 43 Po dokonaniu przelewu przez M. T. , M. W. nie wywiązała się z umowy i nie przesłała mebli ogrodowych M. T. . M. W. nie odpowiadała na kierowaną do niej korespondencję, a konto na portalu F. na dane A. A. zostało usunięte. Dowody: zeznania M. T. k.1-2 , 90v, wydruki korespondencji k. 8 J. N. (1) oddała siostrze M. T. kwotę 350 złotych. Dowody: zeznania M. T. k. 90v M. W. urodziła się (...) w Ś. . Legitymuje się wykształceniem podstawowym. Oskarżona jest panną, nie posiada dzieci, ani kogokolwiek na utrzymaniu. Była karana sądownie za przestępstwa z art. 286 § 1 kk . Dowody: dane osobopoznawcze – k. 66, informacja z Krajowego Rejestru Karnego – k. 74 – 75 Oskarżona w toku postepowania przygotowawczego została przesłuchana w dniu 17 maja 2019 roku w Komendzie Policji w W. . M. W. nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu oraz odmówiła składania wyjaśnień. W toku postepowania sądowego oskarżona nie składała wniosku o doprowadzenie jej na rozprawę, a w związku z tym nie złożyła wyjaśnień przed sadem. Po doręczeniu zawiadomienia o pierwszym terminie rozprawy, w dniu 1 października 2019 r. oskarżona wniosła pismo zatytułowane „wniosek o dobrowolne poddanie się karze”, w którym to przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu, wskazując, że jej zachowanie motywowane było jej trudną sytuacją finansową. Oskarżona wniosła o łagodny wymiar kary, wyraziła skruchę i zadeklarowała naprawienie szkody w całości. Pismo zawierało również propozycję wymierzenia kary 1 roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności „prac społecznych”, kary grzywny 4000 zł oraz zadośćuczynienia pokrzywdzonej. W dniu 23 października 2019 roku oskarżona wniosła pismo o podobnej treści. Pisma oskarżonej zostały potraktowane jako jej stanowisko w sprawie, ponieważ nie mogły zostać potraktowane jako wniosek w trybie art. 338a kpk jako spóźnione, zaś oskarżona pouczona o swoich uprawnieniach nie złożyła wniosku o doprowadzenie jej na rozprawę, co należy uznać za rezygnację z możliwości złożenia wyjaśnień, a czym także uniemożliwiła rozpoznanie wniosku zawartego w piśmie w trybie art. 387 § 1 kpk . Ponadto, na podstawie okoliczności sprawy sad nie uznał obecności oskarżonej na rozprawie za obowiązkową. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonej w zakresie, w jakim nie przyznała się do zarzuconego jej czynu, bowiem pozostawały w sprzeczności z zeznaniami M. T. oraz zgromadzoną dokumentacją. Zeznania M. T. jawiły się jako konsekwentne i logiczne, a nadto korespondującego ze zgromadzonymi dowodami z dokumentów, wobec czego sąd dał im w pełni wiarę. W oparciu o zeznania świadka sąd ustalił okoliczności dotyczące zachowania sprzedającej. Z kolei zgromadzone w sprawie dokumenty, w szczególności w postaci potwierdzenia przelewu i dokumentacji przedstawionej przez (...) Bank s.a. , pozwoliły na ustalenie, iż sprawcą tych zachowań była M. W. . Zaznaczyć należało, iż żadna ze stron nie kwestionowała prawdziwości i autentyczności zgromadzonych dokumentów, a sąd z urzędu nie dopatrzył się powodów, aby odmówić im wiarygodności. Zdaniem sądu okoliczności wyłaniające się z dokumentacji bankowej prowadzić musiały do wniosku, iż to właśnie M. W. dopuściła się zachowań opisanych przez M. T. . Otóż zauważyć należało, iż rachunek wskazany do przelewu prowadzony był na rzecz M. W. , zam. (...) / (...) , (...)-(...) N. , zaś zawarcie umowy rachunku nastąpiło za pośrednictwem elektronicznych kanałów dostępu. Tożsame dane oskarżona wskazała w toku przesłuchania w charakterze podejrzanej. Dalej zauważyć należało, iż transakcje bezgotówkowe z wykorzystaniem tego rachunku bankowego miały miejsce m.in. w miejscowości N. . Wreszcie zwrócić należało uwagę na dokument z k. 55 zawierający wizerunek osoby zawierającej umowę rachunku bankowego za pośrednictwem kanału internetowego, zaś podobieństwo osoby z przedstawionym dowodem tożsamości na dane M. W. zostało ocenione przez system bankowy na 80 %. Warto również wskazać, iż M. W. nie zawiadomiła, by jej dane zostały wykorzystane przez inną osobę. M. W. została oskarżona o to, że w dniu 17 lutego 2019 r. w nieustalonym miejscu, poprzez siec Internet, działając z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła M. T. w błąd co do faktu posiadania mebli ogrodowych i zamiaru wywiązania się z zobowiązania, sprzedaż mebli, na podstawie umowy ustnej, czym pobierając zapłatę przelewem, doprowadziła M. T. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości 700 zł, tj. o czyn z art. 286 § 1 kk Zgodnie z art. 286 § 1 kk karze podlega osoba, która w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. W ocenie sądu oskarżona swoim zachowaniem niewątpliwie wypełniła znamiona występku z art. 286 § 1 kk . Niewątpliwie osoba oferująca meble na portalu F. za pomocą komunikatora internetowego wprowadziła w błąd J. N. (1) co do zamiaru wywiązania się z umowy. Świadczą o tym wydruki korespondencji z komunikatora internetowego, posługiwanie się przez sprzedającą kontem na portalu F. , które zostało usunięte po zawarciu transakcji. Z kolei z dokumentacji bankowej wynikało, iż rachunek na jaki zostały przekazane środki prowadzony był na rzecz M. W. . W świetle tych okoliczności nie budziło wątpliwości, że oskarżona już w chwili zawarcia umowy nie miała zamiaru wywiązać się z niej i obejmowała swoim zamiarem doprowadzenie nabywcy do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Działanie oskarżonej nakierowane było na osiągnięcie korzyści majątkowej. Sąd ustalił, iż w niniejszej sprawie swoim zachowaniem M. W. doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem M. T. i J. N. (2) . M. T. na prośbę swojej siostry przelała oskarżonej kwotę 700 zł, zaś następnie J. N. (1) zwróciła M. T. kwotę 350 zł. Tym samym oskarżona bezpośrednio doprowadziła M. T. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 350 zł, natomiast J. N. (1) doprowadzona została do rozporządzenia mieniem w postaci zaciągnięcia zobowiązania zapłaty przez nią równowartości kompletu mebli i kosztów transportu na rzecz M. T. . Jednocześnie sąd jako miejsce popełnienia czynu wskazał S. , bowiem to tam nastąpił skutek w postaci niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Z uwagi na małą wartość szkody sąd przyjął, iż czyn przypisanej oskarżonej stanowi wypadek mniejszej wagi, o którym mowa w art. 286 § 3 kk . W niniejszej sprawie łączna wysokość szkody wyniosła 700 złotych, a więc nie jest to znaczna kwota. W konsekwencji sąd uznał M. W. za winną tego, że w dniu 17 lutego 2019 r. w S. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej za pośrednictwem komunikatora internetowego wprowadziła w błąd J. N. (1) co do zamiaru wywiązania się z umowy sprzedaży dwóch kompletów mebli ogrodowych za kwotę 600 zł wraz z kosztami przesyłki w kwocie 100 zł, czym doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem M. T. w postaci pieniędzy w kwocie 350 zł przekazanymi oskarżonej tytułem zapłaty za jeden komplet mebli ogrodowych wraz z kosztami przesyłki oraz J. N. (1) w postaci zaciągnięcia zobowiązania zapłaty M. T. pieniędzy w kwocie 350 zł tytułem zwrotu środków przekazanych przez w/w oskarżonej tytułem zapłaty za drugi komplet mebli ogrodowych wraz z kosztami przesyłki, przy czym czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. występku z art. 286 § 3 kk w zw. z art. 286 § 1 kk . Sąd wymierzył M. W. karę trzech miesięcy pozbawienia wolności. Jako okoliczności obciążające sąd wziął pod uwagę wielkokrotną karalność za występek z art. 286 § 1 kk . Na korzyść oskarżonej przemawiał jej młody wiek, a także wyrażona w pismach skrucha i deklaracja woli naprawienia szkody. Kara najsurowsza rodzajowo, w ocenie sądu jest najwłaściwsza z uwagi na wielokrotną karalność oskarżonej za występek z art. 286 § 1 kk . Wcześniej wymierzone kary ograniczenia wolności i grzywny, w ocenie sądu nie przyniosły rezultatu, a oskarżona kontynuowała swoją przestępczą działalność. W chwili popełnienia czynu zabronionego oskarżona była osobą młodocianą, co tak jak deklarację woli naprawienia szkody wpłynęło na wymierzenie kary pozbawienia wolności bliskiej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Z uwagi na wyrządzenie szkody majątkowej, na podstawie art. 46 § 1 kk orzeczono wobec oskarżonej obowiązek naprawienia szkody. Z ustaleń poczynionych przez sąd wynika, że każda z pokrzywdzonych doznała szkody w wysokości 350 zł. Na 350 złotych składa się cena kompletu mebli w kwocie 300 zł oraz kwota 50 zł tytułem kosztów przesyłki. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu sąd orzekł na podstawie §17 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 4 pkt 3 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2019.18 j.t.), gdyż nie zostały one opłacone w żadnej części. Orzeczenie o kosztach pomocy prawnej wymaga wydania postanowienia uzupełniającego o kwestię podatku VAT. Oskarżona nie posiada majątku, w sprawie korzystała z pomocy obrońcy z urzędu ustanowionego z uwagi na brak środków na poniesienie kosztów obrońcy z wyboru. Dlatego w ocenie sądu, w myśl art. 624 § 1 kpk należało zwolnić oskarżoną z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych i wydatkami postępowania obciążyć nimi Skarbu Państwa wydatkami.