II K 526/04

Odpowiedź sądu

Tak, naruszenie art. 42 § 3 kpk, polegające na kontynuowaniu postępowania przez sędziego, co do którego złożono wniosek o wyłączenie, stanowi rażące naruszenie prawa procesowego, które podważa zaufanie do bezstronności sądu i prawo do obrony, uzasadniając uchylenie wyroku.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy uznał, że kontynuowanie postępowania przez sędziego, mimo wniosku o jego wyłączenie, bez jego rozpoznania, jest rażącym naruszeniem prawa procesowego. Podkreślono, że takie działanie może budzić uzasadnione wątpliwości co do bezstronności sędziego i narusza podstawowe prawa stron, w tym prawo do obrony. Brak niezwłocznego rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziego i kontynuowanie rozpraw przez ponad trzy lata stanowiło istotne uchybienie.

Odpowiedź sądu

Tak, nierozpoznanie wniosków dowodowych lub ich lakoniczne uzasadnienie, uniemożliwiające kontrolę instancyjną, stanowi naruszenie przepisów postępowania, które może mieć wpływ na treść orzeczenia.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy wskazał, że zaniechanie wydania postanowienia o oddaleniu wniosku dowodowego lub jego lakoniczne uzasadnienie narusza przepisy kpk i uniemożliwia kontrolę instancyjną. Podkreślono, że właściwe procedowanie w kwestii wniosków dowodowych jest elementem prawa do obrony i gwarancji rzetelnego procesu. Sąd Rejonowy nie rozpoznał części wniosków dowodowych, a inne oddalił w sposób nieodpowiadający wymogom uzasadnienia.

Odpowiedź sądu

Tak, czyn popełniony przed wejściem w życie Kodeksu karnego z 1997 r. powinien być rozważony pod kątem kwalifikacji według ustawy względniejszej, zgodnie z art. 4 § 1 kk.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy zwrócił uwagę, że czyn przypisany oskarżonemu M. C. popełniono przed wejściem w życie KK z 1997 r. Obrońca zasadnie podniósł, że Sąd Rejonowy powinien rozważyć zastosowanie ustawy względniejszej (KK z 1969 r., art. 205 kk) zamiast ustawy obowiązującej w chwili orzekania (KK z 1997 r., art. 286 kk). Brak takich rozważań w uzasadnieniu wyroku uniemożliwił kontrolę instancyjną.

Odpowiedź sądu

Nie, zobowiązanie do naprawienia szkody na podstawie art. 46 § 1 kk nie jest dopuszczalne, gdy pokrzywdzony złożył wcześniej powództwo cywilne, chyba że sąd orzeka z urzędu (po zmianie przepisów).

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy stwierdził, że Sąd Rejonowy nie uwzględnił treści art. 49a kpk, który określa warunki złożenia wniosku o naprawienie szkody. Pokrzywdzony złożył wcześniej pozew adhezyjny, co wykluczało skuteczne złożenie wniosku na podstawie art. 46 § 1 kk. Dodatkowo, przed zmianą przepisów w 2010 r., sąd nie mógł orzekać o obowiązku naprawienia szkody z urzędu.

Odpowiedź sądu

Nie, w niektórych przypadkach opis czynów przypisanych oskarżonym nie wyczerpuje wszystkich ustawowych znamion przestępstw z art. 286 § 1 kk i art. 298 § 1 kk.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy podzielił zarzuty prokuratora dotyczące braku dokładnego określenia w opisie czynów wszystkich znamion przestępstw z art. 286 § 1 kk i art. 298 § 1 kk. Wskazano, że w przypadku art. 298 § 1 kk, możliwość kwalifikacji zachowań oskarżonych była co najmniej wątpliwa i wymagała pogłębionych rozważań, których zabrakło w uzasadnieniu. Zwrócono również uwagę na rozbieżności między opisem czynu a ustaleniami faktycznymi.