II K 502/22

Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim rozpoznał sprawę M.R., który był oskarżony o dwa czyny: po pierwsze, o zawiadomienie prokuratury o popełnieniu przestępstwa przez pracownicę kantyny więziennej (przywłaszczenie paczki żywnościowej o wartości 100 zł), mimo wiedzy, że do takiego czynu nie doszło (art. 238 kk). Po drugie, o składanie fałszywych zeznań w tej sprawie przed policją (art. 233 § 1 kk). Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, sąd uniewinnił oskarżonego od obu zarzutów. W odniesieniu do pierwszego zarzutu (art. 238 kk), sąd wskazał, że czyn opisany przez oskarżonego, dotyczący przywłaszczenia przez cywilną pracownicę kantyny, stanowił co najwyżej wykroczenie, a nie przestępstwo. Ponadto, zawiadomienie o wykroczeniu, nawet złożone z wiedzą o jego niepopełnieniu, nie jest objęte hipotezą art. 238 kk, a rozszerzająca wykładnia jest niedopuszczalna. Sąd zaznaczył, że brak przekonujących dowodów doręczenia paczki nie pozwala na kategoryczne zanegowanie zgłoszenia, a odmowa wszczęcia dochodzenia przez prokuraturę nie przesądza o niepopełnieniu incydentu, a jedynie o braku danych uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa. W odniesieniu do drugiego zarzutu (art. 233 § 1 kk), sąd podkreślił wyjątkowe niedbalstwo w dokumentowaniu czynności wyjaśniających przez służbę więzienną. Brak możliwości zidentyfikowania uczestników rzekomych czynności, nieprecyzyjne notatki służbowe, kwestionowanie ich autorstwa przez świadków, a także upływ czasu uniemożliwiły miarodajne odtworzenie stanu faktycznego. Sąd dopuścił możliwość niezamierzonej pomyłki pracownicy kantyny przy doręczaniu paczki lub tzw. wypisek. Wobec istnienia nieusuwalnych wątpliwości, sąd zastosował zasadę rozstrzygania ich na korzyść oskarżonego (art. 5 § 2 kpk), co skutkowało uniewinnieniem. Sąd zasądził również koszty obrony z urzędu od Skarbu Państwa i zwolnił oskarżonego od kosztów postępowania.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający