II K 485/15

Sygnatura akt II K 485/15 (Ds. 887/15, (...) 151/15) WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 grudnia 2015r. Sąd Rejonowy w Ząbkowicach Śl. II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący:SSR Anna Kudryńska Protokolant:Angela Żyłowicz Przy udziale Prokuratora: Beaty Ignacak z Prokuratury Rejonowej w Ząbkowicach Śl. po rozpoznaniu w dniu 30.11.2015 r.,16.12.2015 r. w Z. sprawy C. W. s. S. i F. z domu M. ur. (...) w Z. oskarżonego o to, że: w dniu 23 czerwca 2015 roku w Z. woj. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości 1,00 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu jechał na drodze publicznej samochodem osobowym marki F. (...) nr rej. (...) tj. o czyn z art. 178a § 1 kk ****************** I. Oskarżonego C. W. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego występek z art. 178a§1 kk i za to na podstawie art. 178a§1 kk wymierza mu karę grzywny w wymiarze 40 /czterdziestu/ stawek dziennych określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 /dwadzieścia/ złotych ; II. na podstawie art. 42 § 2 kk orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres lat 3/ trzech/ III. na podstawie art. 43 a § 2 kk orzeka wobec oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 /pięć tysięcy/ zł.; IV. na podstawie art. 63 § 4 kk zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 23.06.2015 r. V. zwalnia oskarżonego od ponoszenia opłaty w sprawie, zaś uzasadnione wydatki poniesione przez Skarb Państwa zalicza na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt II K 485/15 UZASADNIENIE Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 23 czerwca 2015r. C. W. był u znajomego w W. gdzie spożywał piwo. Ok. godz. 16.00 udał się on samochodem do Z. i jadąc ulica (...) uszkodził kilka samochodów, a następnie pozostawił swój samochód i oddalił się w kierunku (...) . Ok. godz. 16.30 na miejsce zdarzenia drogowego przybyli funkcjonariusze Policji W. B. i G. P. , którzy zatrzymali C. W. w restauracji (...) . Przed zatrzymaniem oskarżony zamówił w restauracji 100 g wódki. Następnie C. W. został poddany na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu przy użyciu urządzenia typu A. -Sensor IV CM. Pierwsze badanie wykonane o godz. 16.57 wykazało u niego 1,00 mg/l, drugie przeprowadzone o godz.17.13 - 0,90 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a trzecie przeprowadzone o godz. 17.29 - 0,85 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Następnie przeprowadzone u oskarżonego badania krwi pod kątem zawartości alkoholu u C. W. wykazały : o godzinie 19.35 stężenie alkoholu w wysokości 1,6 ‰, o godzinie o godzinie 20.35 stężenie alkoholu w wysokości 1,4 ‰, o godzinie 21.35 stężenie alkoholu w wysokości 1,2 ‰, Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów: częściowo wyjaśnień oskarżonego C. W. (k. 9-10, 12-13, 35-36, 50v akt), protokołu użycia urządzenia kontrolno – pomiarowego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu (k.2 akt), protokołów z przeprowadzonych badań zawartości alkoholu etylowego (k. 6-8), opinii biegłego lekarza M. B. (k.15). C. W. z zawodu jest mechanikiem. Jest żonaty, nie ma nikogo na utrzymaniu, otrzymuje renetę w wysokości 700 zł. W/wym. był karany za czyn z art. 156§2 kk Dowód: - karta karna - k. 19 - wyjaśnienia oskarżonego k. 9-10 Oskarżony C. W. na etapie postępowania przygotowawczego przyznał się do zarzucanego mu czynu i podał, że w dniu 23 czerwca 2015r. był u swojego znajomego w W. i tam u kolegi pił piwo i były o zwykłe piwa o poj. 0,5 l., a następnie gdzieś po 16.00 udał się do Z. i jadąc ul. (...) otarł się o kilka samochodów, a następnie pozostawił samochód w tym miejscu i poszedł do bankomatu, gdzie spotkał kolegę, który poczęstował go wódką i wypił wtedy 100 g, może trochę więcej, po czym udał się do restauracji (...) , gdzie zamówił sobie 100 gram wódki z czego wpił tylko 50 gram i po chwili przyszedł dzielnicowy i został poddany na stan trzeźwości i była równie pobierana mu krew. Przesłuchany ponownie oskarżony podał, iż w całości podtrzymuje swoje wyjaśnienia, a nadto podał, że od 8 lat choruje na cukrzycę i zażywa insulinę 3 razy dziennie. Wyjaśnił, że dnia 23 czerwca 2015r. nie zjadł śniadania i nie zażył insuliny i w W. był około godziny 09.00 i wcześniej przed wyjazdem wypił gorzką kawę i w W. nie spożywał żadnego alkoholu, a w Z. po tym jak uderzył w te samochody tj. po upływie około 15 minut od zdarzenia, wypił około 200, może 300 gram zwykłej wódki 40 procentowej i po wypiciu tego alkoholu gdzieś po 10-15 minutach w restauracji wypił 50 gram wódki 40 procentowej i zaraz po tym wszedł do restauracji (...) i wyszedł on razem z nim, a następnie został przebadany na stan trzeźwości. Przed Sądem oskarżony C. W. początkowo nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i podał, iż jak jechał to nie był pijany. Podał także, że po tym jak zadrapał panu błotnik i drugi samochód też przerysował, to właściciel tego samochodu co go zarysował, powiedział, żeby dał mu 500 zł i będzie po sprawie i dlatego on udał się do bankomatu, ale zobaczył, że zapomniał karty. Następnie spotkał znajomego i powiedział jemu, żeby mu pożyczył 500 zł, ale on powiedział mu, że nie ma. Wówczas on powiedział o co chodzi i wówczas ten znajomy zaproponował mu, żeby się napił wódki, bo widział, że jest on roztrzęsiony. Następnie szedł w kierunku mężczyzny, którego samochód zarysował, żeby mu powiedzieć, że nie ma pieniędzy ale jeszcze poszedł do restauracji i wziął 100 gram wódki i po chwili przyszedł Policjant z jego dowodem osobistym. Podał także, że nie podtrzymuje swoich wcześniejszy wyjaśnień i stwierdził, iż tak powiedział, bo przyjechał śledczy i powiedział, żeby on się przyznał, że wypił te dwa piwa i będzie po sprawie i nie będzie żadnego szumu i dlatego on to podpisał, ale było inaczej tzn. tak jak dzisiaj wyjaśniał (k. 35v-36). Przesłuchany ponownie na wniosek obrońcy oskarżony C. W. podał, że chciałby się przyznać, że prowadził samochód będąc w stanie nietrzeźwości stwierdzonej u niego podczas badania przez funkcjonariuszy Policji (k.50v). Sąd zważył , co następuje. W ocenie Sądu ostateczne przyznanie się oskarżonego C. W. do winy zasługuje na zaufanie - jego sprawstwo w zakresie inkryminowanego czynu zabronionego potwierdza, bowiem jednoznacznie pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności treść opinii biegłego M. B. . W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonego złożone w postępowaniu przygotowawczym, jak i początkowo przed Sądem dot. ilości, jak i czasu spożywania alkoholu po zdarzeniu, nie odpowiadają prawdzie. Tutaj wskazać należy, iż sam oskarżony w swoich pierwszych wyjaśnieniach podał, iż będąc u znajomego w W. spożywał alkohol w postaci piwa. Ponadto z opinii biegłego M. B. bezspornie wynika, iż przeprowadzone przez biegłego wyliczenia potwierdzają, iż podawane przez niego w postępowaniu przygotowawczym okoliczności, co do ilości i rodzaju, jak i czasu spożywania przez niego alkoholu w dniu 23.06.2015r. nie znajdują potwierdzenia w obiektywnych wynikach badań jego trzeźwości. Nadto biegły wskazał, iż żeby osiągnąć stężenie alkoholu jakie wynikałoby ze spożycia podawanej przez oskarżonego ilości alkoholu, to w przypadku spożywania wódki, to około godziny wcześniej musiałoby się zakończyć spożywanie około 290 gram ww. alkoholu. W ocenie Sądu opinia biegłego M. B. została sporządzona zgodnie ze sztuką, jest kompletna, wyczerpująca, i nie budzi żadnych wątpliwości co do logicznej poprawności i merytorycznej słuszności zawartych w niej wniosków i konkluzji. Wnioski z w/w opinii jednoznacznie potwierdzają wyniki przeprowadzonego wobec C. W. badania urządzeniem kontrolno – pomiarowego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu. Przeprowadzone u oskarżonego trzykrotne badanie w/w urządzeniem wykazało, iż zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu u oskarżonego wyraźnie i zdecydowanie przekroczyła ustawowy próg stanu nietrzeźwości, a nadto w ocenie Sądu w/w wyniki badania wskazują, iż oskarżony znajdował się w fazie eliminacji alkoholu z organizmu. W ocenie Sądu brak jakichkolwiek podstaw, aby kwestionować rzetelność i prawidłowość powyższych badań. Zdaniem Sądu również pozostała dokumentacja w niniejszej sprawie sporządzona została zgodnie z wymogami procedury karnej i nie budzi żadnych zastrzeżeń co do swojej wiarygodności i rzetelności udokumentowanych czynności. Reasumując powyższe, wina i sprawstwo oskarżonego C. W. , w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym ostatecznych wyjaśnień oskarżonego k. 50v złożonych w obecności obrońcy, jak i opinii biegłego M. B. , nie budzi w ocenie Sądu żadnych wątpliwości. C. W. prowadząc w dniu zdarzenia na drodze publicznej tj. ul. (...) w Z. samochód osobowy marki F. (...) , w stanie znacznie przekraczającym stan nietrzeźwości (1,00 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) w sposób oczywisty wyczerpał znamiona występku opisane w dyspozycji art. 178a § 1 kk . Oskarżony będąc w pełni świadomy tego, iż spożywał alkohol w stopniu powodującym wyraźne przekroczenie stanu nietrzeźwości, kierował na drodze publicznej samochodem osobowym, stąd też zarzucanego mu czynu dopuścił się więc umyślnie w zamiarze bezpośrednim. Wymierzając oskarżonemu C. W. karę Sąd kierował się dyrektywami wskazanymi w art. 53 kk i uwzględnił okoliczności wpływające tak obciążająco, jak i łagodząco na jej wymiar. Zdaniem Sądu uznać należy, iż zarówno stopień winy oskarżonego, jak i stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu jest znaczny. Nietrzeźwość uczestników ruchu drogowego jest jedną z głównych przyczyn wypadków drogowych. Związane z takim zachowaniem zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu jest oczywiste, realne i często tragiczne w skutkach. Niestety, pomimo szeregu akcji mających na celu uświadomienie kierowcom, jak bardzo niebezpieczne i nieodpowiedzialne jest prowadzenie samochodów w stanie nietrzeźwości, w dalszym ciągu notuje się bardzo dużo tego typu występków. Oskarżony prowadząc pojazd w ruchu lądowym mimo uprzedniego spożycia alkoholu w sposób świadomy i rażący naruszył jedną z podstawowych zasad gwarantujących bezpieczeństwo uczestników tego ruchu. Również stwierdzony u oskarżonego stopień nietrzeźwości określić należy jako znaczny. Nie ulega wątpliwości, iż przy stężeniu alkoholu w organizmie wynoszącym ok. 2 promile, zdolności psychomotoryczne kierowcy, niezależnie od jego subiektywnych odczuć, są bardzo obniżone, co bezpośrednio przekłada się m.in. na czas reakcji oraz odbiór i ocenę sytuacji na drodze. W tym stanie rzeczy, już samo podjęcie decyzji o kierowaniu samochodem i wyjechaniu na ulicę, uznać należy za skrajnie nieodpowiedzialne i naganne. Od każdego kierowcy dysponującego nawet zupełnie przeciętnym rozeznaniem i wyobraźnią należy oczekiwać, iż w takiej sytuacji bezwzględnie zaniecha prowadzenia samochodu. Nadto jako okoliczność obciążającą należało potraktować uprzednią karalność oskarżonego. Jako okoliczność łagodzącą z kolei Sąd wziął pod uwagę ostateczne przyznanie się oskarżonego do zarzucanego mu czyn. Biorąc pod uwagę powyższe, przy znacznej przewadze okoliczności obciążających, Sąd uznał, iż kara grzywy w wymiarze 40 / czterdziestu/ stawek dziennych po 20 / dwadzieścia/ złotych każda jest karą adekwatną do stopnia winy oskarżonego i społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu i spełni swoje cele tak w zakresie oddziaływania zapobiegawczego i wychowawczego w stosunku do oskarżonego, jak i w zakresie potrzeb kształtowania świadomości prawnej i właściwych postaw społeczeństwa. W ocenie Sądu wysokość stawki dziennej uwzględnia warunki materialne i majątkowe oskarżonego, który jest rencistą, a jego dochód wynosi ok. 700 zł miesięcznie. Podkreślić w tym miejscu należy, iż porządek i bezpieczeństwo na drogach w poważnym stopniu zależą od właściwej reakcji na przestępstwa drogowe. Zgodnie z treścią art. 42 § 2 kk i art. 43 § 1 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat. Czasokres orzeczonego zakazu jest w przekonaniu Sądu adekwatny do okoliczności przedmiotowego czynu. Określając czas trwania zakazu Sąd miał na uwadze przede wszystkim znaczny stopień nietrzeźwości C. W. , który kilkukrotnie przekraczał stężenie określające granicę stanu nietrzeźwości oraz fakt, iż swoim zachowaniem na drodze w dniu zdarzenia oskarżony w sposób rażący nadużył zaufanie do swojej osoby jako rozważnego i bezpiecznego kierowcy i użytkownika dróg. Okres 3 lat zakazu powinien uzmysłowić oskarżonemu konieczność zachowywania trzeźwości w kierowaniu pojazdami. Dolegliwość tego środka karnego odpowiada również potrzebie prewencyjnego oddziaływania. Na poczet zakazu zgodnie z treścią art. 63 § 2 kk Sąd zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 23.06.2015r. Zgodnie z treścią art. 43a § 2 kk Sąd orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 5000zł. Powyższy środek karny (obligatoryjny od 18 maja 2015r. wobec sprawcy czynu z art. 178a§1 kk w wysokości co najmniej 5.000 zł) winien uświadomić oskarżonemu również finansową nieopłacalność kierowania pojazdami w stanie nietrzeźwości oraz zwrócić jego uwagę na często tragiczne skutki takich nieodpowiedzialnych zachowań. Wysokość orzeczonego świadczenia uwzględnia możliwości zarobkowego oskarżonego. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 624 § 1 kpk przejmując je w całości na rachunek Skarbu Państwa. W sytuacji, gdy oskarżony jest rencistą i osiąga dochód miesięczny w wysokości 700 zł, stąd też poniesienie przez niego kosztów postępowania mogłoby być zbyt uciążliwie przede wszystkim dla jego rodziny.