II K 476/19

Sprawa dotyczyła zarzutów popełnienia przestępstwa oszustwa (art. 286 § 1 kk) przez cztery osoby: K. J., A. N., A. S. i A. J. Oskarżeni mieli wspólnie i w porozumieniu zawierać umowy na świadczenie usług abonamentowych i pobierać zaliczki, wprowadzając klientów w błąd co do zamiaru wykonania usługi i realizacji warunków umowy. W wyniku tych działań pokrzywdzeni mieli ponieść straty finansowe w wysokości od 599 zł do 799 zł. Sąd analizując zebrany materiał dowodowy, w tym wyjaśnienia oskarżonych, zeznania świadków (pokrzywdzonych) oraz dokumenty, ustalił, że faktycznie doszło do zawarcia umów z pokrzywdzonymi i pobrania zaliczek, a umowy te nie zostały wykonane. Jednakże, sąd uznał, że nie udowodniono oskarżonym zamiaru popełnienia przestępstwa oszustwa w chwili zawierania umów. Sąd podkreślił, że niewykonanie umowy samo w sobie nie jest przestępstwem oszustwa, a kluczowe jest wykazanie zamiaru wprowadzenia w błąd w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Wskazano, że w przeszłości firma prowadzona przez jednego z oskarżonych skutecznie zrealizowała kilkaset podobnych umów. Problemy z realizacją umów wynikały z przyczyn zdrowotnych i problemów z zapewnieniem obsługi montażu. Sąd powołał się na orzecznictwo Sądu Najwyższego i Sądu Apelacyjnego, które podkreślają, że podstawowym kryterium rozgraniczającym oszustwo od niewywiązania się z zobowiązania cywilnoprawnego jest istnienie w chwili zawierania umowy wymaganego przez przepis karny zamiaru bezpośredniego. W tej sprawie taki zamiar nie został udowodniony. W związku z brakiem dowodów na popełnienie zarzucanych czynów, sąd uniewinnił wszystkich oskarżonych. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 632 pkt 1 kpk, jako konsekwencja wydanego wyroku uniewinniającego.

Zagadnienia prawne (2)