II K 474/16

Sąd Rejonowy w Giżycku rozpoznał sprawę M. M., kierowniczki placówki bankowej, oskarżonej o poświadczenie nieprawdy w dokumencie „oświadczenia kredytobiorcy o poddaniu się egzekucji”. Oskarżona miała potwierdzić własnoręczność podpisu F. G. na tym dokumencie, podczas gdy podpis ten został podrobiony. Celem tego działania było ułatwienie E. G. doprowadzenia banku do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 101.000 zł poprzez zawarcie umowy kredytu konsolidacyjnego. Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie zeznań świadków, wyjaśnień oskarżonej i opinii biegłych. Kluczowe dla rozstrzygnięcia było ustalenie, czy oskarżona wiedziała o podrobieniu podpisu i czy działała umyślnie w celu ułatwienia popełnienia przestępstwa. Analiza dowodów, w tym opinii biegłych z zakresu badania dokumentów, wykazała, że podpisy F. G. na dokumentach były sfałszowane. Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonej, złożone w późniejszym etapie postępowania, za wiarygodne, zgodnie z którymi nie miała ona bezpośredniego kontaktu z kredytobiorcami i działała w zaufaniu do podległego pracownika, A. B. (1). Oskarżona przyznała, że złożyła podpis na oświadczeniu, ale tłumaczyła to przeoczeniem i solidarnością zawodową, nie mając świadomości fałszerstwa. Sąd uznał, że oskarżona poświadczyła nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, wyczerpując znamiona art. 271 § 1 kk. Jednakże, oceniając winę i społeczną szkodliwość czynu, sąd uznał je za nieznaczne, biorąc pod uwagę umyślność z zamiarem ewentualnym oraz pozytywną prognozę kryminologiczną oskarżonej. W związku z tym, na podstawie art. 66 § 1 i 2 kk, sąd warunkowo umorzył postępowanie karne na okres jednego roku, orzekając jednocześnie świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający