II K 472/17

Sygn. akt II K 472 /17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia (...) r. Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim II Wydział Karny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Tomasz Morycz Protokolant: (...) przy udziale Prokuratora Anny Traczyńskiej po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu (...) r. sprawy M. K. (1) s. R. i H. zd. S. ur. (...) w N. oskarżonego o to, że: 1. w nieustalonym dniu w miesiącu marcu (...) r. w (...) w m. Z. spowodował naruszenie ciała lub rozstrój zdrowia J. P. trwający nie dłużej niż 7 dni w ten sposób, że uderzył go pięścią w twarz powodując u niego bolesność policzka, to jest o czyn z art. 157 § 2 kk 2. w okresie bliżej nieustalonym, nie wcześniej niż od (...) (...) r. do (...) (...) r. w gm. Z. działając wspólnie i w porozumieniu z P. B. , w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru groził J. P. osobiście naruszeniem nietykalności cielesnej poprzez pobicie go, oraz podchodzeniem pod jego dom, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będą spełnione, to jest o czyn z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 12 kk 3. w okresie od (...) (...) do 1 kwietnia (...) r. za pośrednictwem (...) wspólnie i w porozumieniu z P. B. oraz P. W. (1) uporczywie nękali O. W. oraz A. T. (1) wzbudzając w nich uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia i istotnie naruszając ich prywatność w ten sposób, że na portalu społecznościowym (...) w filmach ze swoim udziałem znieważali je słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe i rozpowszechniali opinie o pokrzywdzonych naruszając ich godność osobistą, to jest o czyn z art. 190a § 1 kk w zb. z art. 216 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk P. B. s. W. i J. zd. K. ur. (...) w N. oskarżonego o to, że: 1. w okresie od (...) (...) do 1 kwietnia (...) r. w różnych miejscach gm. Z. uporczywie nękał O. W. i A. T. (1) w kontakcie osobistym jak również za pośrednictwem telefonu komórkowego i (...) , a natomiast P. P. za pośrednictwem (...) wzbudzając w nich uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia oraz istotnie naruszając ich prywatność w ten sposób, że znieważał ich słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, w zamiarze aby zniewagi te do nich dotarły, to jest o czyn z art. 190a § 1 kk w zb. z art. 216 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk 2. w okresie od (...) (...) do 1 kwietnia (...) r. za pośrednictwem (...) wspólnie i w porozumieniu z M. K. (1) oraz P. W. (1) uporczywie nękali O. W. oraz A. T. (1) wzbudzając w nich uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia i istotnie naruszając ich prywatność w ten sposób, że na portalu społecznościowym (...) w filmach ze swoim udziałem znieważali je słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe i rozpowszechniali opinie o pokrzywdzonych naruszając ich godność osobistą, to jest o czyn z art. 190a § 1 kk w zb. z art. 216 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk 3. w okresie bliżej nieustalonym, nie wcześniej niż od (...) (...) r. do (...) (...) r. w gm. Z. działając wspólnie i w porozumieniu z P. B. , w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru groził J. P. osobiście naruszeniem nietykalności cielesnej poprzez pobicie go oraz podchodzeniem pod jego dom, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będą spełnione, to jest o czyn z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 12 kk i P. W. (1) s. D. i B. zd. B. ur. (...) w N. oskarżonego o to, że: w okresie od (...) (...) do 1 kwietnia (...) r. za pośrednictwem (...) wspólnie i w porozumieniu z M. K. (1) oraz P. B. uporczywie nękali O. W. oraz A. T. (1) wzbudzając w nich uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia i istotnie naruszając ich prywatność w ten sposób, że na portalu społecznościowym (...) w filmach ze swoim udziałem znieważali je słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe i rozpowszechniali opinie o pokrzywdzonych naruszając ich godność osobistą, to jest o czyn z art. 190a § 1 kk w zb. z art. 216 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk o r z e k a I. oskarżonego M. K. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w puncie 1, za który na podstawie art. 157 § 2 kk skazuje go i wymierza mu karę grzywny w wysokości 20 (dwudziestu) stawek dziennych po 50 (pięćdziesiąt) złotych każda; II. oskarżonego M. K. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w puncie 2, za który na podstawie art. 190 § 1 kk w zw. z art. 12 kk skazuje go, a na podstawie art. 190 § 1 kk wymierza mu karę grzywny w wysokości 20 (dwudziestu) stawek dziennych po 25 (dwadzieścia pięć) złotych każda; III. oskarżonego M. K. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w puncie 3, za który na podstawie art. 190a § 1 kk w zb. z art. 216 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk skazuje go, a na podstawie art. 190a § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 37a kk wymierza mu karę grzywny w wysokości 20 (dwudziestu) stawek dziennych po 25 (dwadzieścia pięć) złotych każda; IV. na podstawie art. 85 § 1 i 2 kk , art. 85a kk , art. 86 § 1 i 2 kk orzeczone wobec oskarżonego M. K. (1) kary grzywien łączy i wymierza mu karę łączną grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych po 40 (czterdzieści) złotych każda; V. oskarżonego P. B. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 1 , za który na podstawie art. 190a § 1 kk w zb. z art. 216 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk skazuje go, a na podstawie art. 190a § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 37a kk wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin miesięcznie; VI. oskarżonego P. B. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 2 , za który na podstawie art. 190a § 1 kk w zb. z art. 216 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk skazuje go, a na podstawie art. 190a § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 37a kk wymierza mu karę 2 (dwóch) miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin miesięcznie; VII. oskarżonego P. B. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 3 , za który na podstawie art. 190 § 1 kk w zw. z art. 12 kk skazuje go, a na podstawie art. 190 § 1 kk wymierza mu karę 2 (dwóch) miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin miesięcznie; VIII. na podstawie art. 85 § 1 i 2 kk , art. 85a kk , art. 86 § 1 i 3 kk orzeczone wobec oskarżonego P. B. kary ograniczenia wolności łączny i wymierza mu karę łączną 7 (siedmiu) miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin miesięcznie; IX. oskarżonego P. W. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, za który na podstawie art. 190a § 1 kk w zb. z art. 216 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk skazuje go, a na podstawie art. 190a § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 37a kk wymierza mu karę 5 (pięciu) miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin miesięcznie; X. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonych wobec oskarżonych kar łącznych zalicza czas zatrzymania, to jest w przypadku oskarżonego M. K. (1) od dnia (...) (...) r., godz. (...) do dnia 12 maja (...) r., godz. (...) , w przypadku oskarżonego P. B. od dnia (...) (...) r., godz. (...) do dnia 12 maja (...) r., godz. (...) , a w przypadku oskarżonego P. W. (1) od dnia 12 maja (...) r., godz. (...) do dnia (...) (...) r., godz. (...) ; XI. na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 kpk zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. K. (2) kwotę 600 (sześćset) złotych powiększoną o podatek od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonemu P. B. z urzędu; XII. na podstawie art. 627 kpk zasądza od każdego z oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem opłaty w przypadku oskarżonego M. K. (1) , kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty w przypadku oskarżonego P. B. i kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem opłaty w przypadku oskarżonego P. W. (1) , jednocześnie na podstawie art. 624 § 1 kpk zwalniając oskarżonych od kosztów sądowych w pozostałym zakresie i obciążając nimi Skarb Państwa. Sygn. akt II K 472/17 UZASADNIENIE w zakresie dotyczącym oskarżonego P. B. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono następujący stan faktyczny: P. B. był przez pewien czas związany z O. W. . Ta z kolei przyjaźniła się z A. T. (2) , która przez pewien czas była dziewczyną M. K. (1) , a następnie rozstała się z nim i ponownie związała z J. P. . P. B. i M. K. (1) nie mogli zaakceptować tego, że O. W. i A. T. (2) z nimi zerwały, a jedna z nich jest dziewczyną J. P. . Dlatego podejmowali szereg skierowanych przeciwko nim działań, w szczególności razem ze znajomym P. W. (1) nagrywali filmiki ze swoim udziałem, które za pośrednictwem (...) zamieszczali na portalu społecznościowym (...) . Zawierały one negatywne opinie na temat O. W. i A. T. (2) , w tym w szczególności wulgaryzmy i inne określenia powszechnie uznawane za obelżywe. Z powyższymi filmikami zapoznawały się inne osoby, w tym ich znajomi. Wskutek tego O. W. i A. T. (2) czuły się zagrożone. Istotnie naruszało to również ich prywatność. P. B. , M. K. (1) i P. W. (1) postępowali tak w okresie od dnia 4 marca (...) r. do dnia 1 kwietnia (...) r. Dodatkowo P. B. sam, zarówno w kontakcie osobistym w różnych miejscach Z. , jak również za pośrednictwem telefonu komórkowego i (...) , znieważał słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe O. W. i A. T. (2) , chcąc aby zniewagi do nich dotarły. Podobnie postępował w przypadku J. P. , czyniąc to za pośrednictwem (...) . Wskutek tego O. W. , A. T. (2) i J. P. czuli się zagrożeni. Istotnie naruszało to również ich prywatność. P. B. postępował tak w okresie od dnia 4 marca (...) r. do dnia 1 kwietnia (...) r. Ponadto P. B. razem z M. K. (1) w różnych miejscach Z. groził J. P. naruszeniem nietykalności cielesnej poprzez pobicie go. Czynił to zarówno osobiście, jak również podchodzeniem pod jego dom. J. P. obawiał się tych gróźb i przez pewien czas nie chodził do szkoły, nie chcąc mieć z nimi do czynienia. P. B. i M. K. (1) postępowali tak wielokrotnie w okresie bliżej nieustalonym, jednak nie wcześniej niż od (...) (...) r. do dnia (...) (...) r. W dniu (...) (...) r. P. B. został zatrzymany. Przeszukano też jego miejsce zamieszkania, zabezpieczając telefon, którym się posługiwał. Zatrzymano również M. K. (1) i P. W. (1) , podejmując z nimi szereg czynności procesowych. Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie: protokołów przeszukania mieszkań (k.53-59, 61-65), protokołów zatrzymania osób (k.82-82v, 87-87v, 109-109v), protokołu z przebiegu badania (k.84-84v, 89-89v), świadectwa wzorcowania (k.85-85v), protokołu zatrzymania rzeczy (k.106), ekspertyz (k.134-138, 182-190), wydruków (k.150, 191-202), protokołu oględzin rzeczy (k.167-168v), zeznań świadka A. W. (k.3), zeznań świadka G. T. (k.6v), zeznań świadka M. P. (k.11), zeznań świadka J. K. (k.22), zeznań świadka E. S. (k.25v-26), zeznań świadka M. B. (k.28v), zeznań świadka O. W. (k.31v-32, 103-105), zeznań świadka J. P. (k.35v-36), zeznań świadka M. K. (1) (k.73-73v, 101v-102), zeznań świadka P. W. (1) (k.114, 118v-119), zeznań świadka A. T. (2) (k.203-204) i wyjaśnień oskarżonego P. B. (k.77-77v, 116v-117). Przesłuchiwany w postępowaniu przygotowawczym oskarżony P. B. (k.77-77v, 116v-117) oświadczył, że przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Jak wyjaśniał, razem z kolegą M. K. (1) groził, że pobije J. P. , z którym chodził razem do szkoły, za to, że chciał od A. jej rozebrane zdjęcia. Powiedzieli mu, żeby ich nie wymuszał, bo jak go spotkają, to go pobiją. Wszystko poszło o to, że ona wybrała J. , a rzuciła M. . Z racji tego, że M. jest jego kolegą, to chciał mu pomóc. Chodził z O. W. , która po jakimś czasie go zostawiła, ale nie wie dlaczego. Na imprezach robili transmisje na żywo swoim telefonem. Na tych filmach wyzywali dziewczyny i J. P. od kurew, szmat i podobnych, żeby się odpierdoliły. A. też go wyzywała. Jak jechały na koncert M. , to robił transmisję na żywo na swoim profilu na (...) i rozmawiał z nią na żywo. Kłócili się. O. wyzywał przez telefon, kiedy do niej dzwonił po ich zerwaniu. M. mówił mu, że dał w twarz J. P. , chyba za te zdjęcia. On nie chodził do szkoły, ale nie wie dlaczego. Była sytuacja, że M. chciał iść pod jego dom i z nim porozmawiać. Wyszła do nich jego siostra K. , którą poprosili, żeby wyszedł J. . Wyszedł jego brat K. , po czym M. się z nim pobił. D. sobie ze dwa razy po twarzy i się rozeszli. Nic nikomu się nie stało. Żałuje bardzo tego wszystkiego, co zrobił. Nigdy więcej tak nie uczyni. Po okazaniu mu nagrania znajdującego się w telefonie O. W. wskazał, że zna je. Zostało zrobione po 18-stce M. K. (1) . To była impreza, na której pili. Już się rozchodzili i odprowadzali P. W. (2) . To on to nagrywał, słychać jego głos. Potem słychać wyzwiska P. W. (2) pseudonim (...) , który wyzywa ją od szmat. K. D. mówił mu, że byli wszyscy nad stawem i A. podeszła do J. i powiedziała mu, że jest już na to gotowa i że chce z nim uprawiać seks. Nie wie, czy oni już to robili. Dowiedział się o tym niedawno, w kwietniu. Jednocześnie oskarżony P. B. uzgodnił z prokuratorem odpowiednio kary 4 miesięcy, 2 miesięcy i 2 miesięcy ograniczenia wolności oraz karę łączną 7 miesięcy ograniczenia wolności po 20 godzin miesięcznie. Sąd zważył, co następuje: W świetle zgromadzonego materiału dowodowego wina oskarżonego P. B. i okoliczności popełnienia zarzucanych mu czynów nie budzą żądnych wątpliwości. Wyjaśnienia oskarżonego P. B. (k.77-77v, 116v-117) nie budziły żadnych wątpliwości, korespondując z pozostałym materiałem dowodowym, w tym w szczególności zeznaniami świadków O. W. , A. T. (2) i J. P. , jak również wyjaśnieniami świadków M. K. (1) i P. W. (1) , które również obdarzono walorem wiarygodności. Oskarżony P. B. przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i wyjaśnił wszelkie okoliczności zaistniałych zdarzeń, w sposób spontaniczny, szczegółowy i zgodny z rzeczywistością opisując swoje zachowanie. Sąd dał również wiarę zeznaniom świadków O. W. (k.31v-32, 103-105), J. P. i A. T. (2) (k.203-204 ), będących pokrzywdzonymi działaniami oskarżonego P. B. , którzy przedstawili całą swoją wiedzę w niniejszej sprawie, która nie budzi żadnych zastrzeżeń. Wprawdzie mają negatywny stosunek do jego osoby w związku z zachowaniami, których się wobec nich dopuścił i obawiają się go, jednak nie odnotowano, żeby miało to wpływ na ich relacje. Powyższe potwierdzają opinie sądowo-psychologiczne dotyczące świadków O. W. i A. T. (2) (k.209-209v, 210-210v), których wnioski Sąd podzielił. To samo tyczy się wyjaśnień świadków M. K. (1) (k.73-73v, 101v-102) i P. W. (1) (k.114, 118v-119) , którzy byli współoskarżeni i także przyznali się do popełnienia zarzucanych im czynów, szczegółowo opisując to, co faktycznie miało miejsce, w tym również zachowanie oskarżonego P. B. , z którym współdziałali. Świadkowie M. K. (1) i P. W. (1) są jego znajomymi, jednak nie stwierdzono, żeby w jakiś sposób oddziaływało to na ich wyjaśnienia. Tym bardziej, że były wyjątkowo zgodne i nie budziły żadnych zastrzeżeń. Jako spójne, logiczne i w pełni wiarygodne należało ocenić zeznania świadków A. W. (k.3), G. T. (k.6v) i M. P. (k.11) , będących rodzicami świadków O. W. , A. T. (2) i J. P. , którzy obserwowali zachowanie swoich dzieci i rozmawiali z nimi na temat tego, co się wydarzyło, a co tym idzie mogli przekazać swoje spostrzeżenia. To samo tyczy się zeznań świadków J. K. (k.22), E. S. (k.25v-26) i M. B. (k.28v) , którzy mieli z nimi do czynienia jako nauczyciele. Oparto się również na dokumentach w postaci protokołów przeszukania mieszkań (k.53-59, 61-65), protokołów zatrzymania osób (k.82-82v, 87-87v, 109-109v), protokołów z przebiegu badania (k.84-84v, 89-89v), świadectwa wzorcowania (k.85-85v), protokołu zatrzymania rzeczy (k.106), ekspertyz (k.134-138, 182-190), wydruków (k.150, 191-202) i protokołu oględzin rzeczy (k.167-168v) , które zostały sporządzone przez uprawnione osoby i podmioty, nie były kwestionowane i nie budziły żadnych wątpliwości. Dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego, wina oskarżonego P. B. , opisy czynów i przyjęte kwalifikacje prawne nie budzą żadnych wątpliwości. Biorąc pod uwagę, że oskarżony P. B. zachowywał się w opisany sposób, w szczególności mówił i pisał w określony sposób, z czym mogły zapoznać się także inne osoby, niewątpliwie chciał ich dokonać, działając z zamiarem bezpośrednim. Nie zaistniały jakiekolwiek okoliczności wyłączające jego winę. Wymierzając karę oskarżonemu P. B. kierowano się dyrektywami wymiaru kary wskazanymi w treści art. 53 kk , mając w szczególności na uwadze motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, stopień społecznej szkodliwości czynu, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, dostosowanie dolegliwości kary do stopnia winy, cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Dyrektywy te dzieli się na okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na wysoki stopień społecznej szkodliwości czynów zarzucanych oskarżonemu P. B. , przy której Sąd kierował się wskazówkami wynikającymi z treści art. 115 § 2 kk . Wzięto zatem pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Oskarżony P. B. nie mógł pogodzić się z tym, że pokrzywdzona O. W. z nim zerwała. Ponadto identycznie postąpiła pokrzywdzona A. T. (2) , rozstając się ze świadkiem M. K. (1) i ponownie wiążąc się z pokrzywdzonym J. P. . Jednak sposób, w jaki to manifestował był nie tylko przestępczy, ale również przemawiał za poczuciem pewności siebie, bezwzględności i bezkarności. Oskarżony P. B. uważał, że pokrzywdzona O. W. jest jego własnością i nie jest w stanie mu się przeciwstawić. Podobnie myślał o pokrzywdzonych A. T. (2) i J. P. , uważając ich za gorszych od siebie. W tym miejscu wskazać należy, że zarówno on i pokrzywdzeni, jak również świadkowie M. K. (1) i P. W. (1) są jeszcze dziećmi. Dlatego tym bardziej rażące i karygodne jest ich postępowanie. Na niekorzyść oskarżonego P. B. przemawia także działanie w miejscach publicznych, wielokrotnie i w różny sposób, w tym osobiście, za pośrednictwem telefonu komórkowego i (...) , jak również zapoznanie się z filmikami zamieszczonymi na portalu społecznościowym (...) przez inne osoby. Ponadto oskarżony P. B. miał znaczący wpływ na zachowanie świadków M. K. (1) i P. W. (1) . Ubocznie zauważyć należy, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikały również inne nieprawidłowości w zachowaniu oskarżonego P. B. , w tym w szczególności wobec pokrzywdzonej O. W. , które jednak nie spowodowały postawienia mu zarzutów w tym zakresie. Na korzyść oskarżonego P. B. przemawia jedynie uprzednia niekaralność. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że karami właściwymi dla oskarżonego P. B. , skazanego kolejno z art. 190a § 1 kk w zb. z art. 216 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk , 190a § 1 kk w zb. z art. 216 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk oraz art. 190 § 1 kk w zw. z art. 12 kk , będą wymierzone odpowiednio na podstawie art. 190a § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 37a kk , art. 190a § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 37a kk oraz art. 190 § 1 kk kary 4 miesięcy, 2 miesięcy oraz 2 miesięcy ograniczenia wolności, polegające na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie. Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 85 § 1 i 2 kk , art. 85a kk , art. 86 § 1 i 3 kk , połączył te kary i wymierzył mu karę łączną 7 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie. Zdaniem Sądu zarówno kary jednostkowe, jak i kara łączna są odpowiednie do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów, których dopuścił się oskarżony P. B. , będąc dla niego odpowiednio dolegliwe i uświadamiając mu naganność jego postępowania. Ponadto wpłynie to na jego postępowanie w przyszłości, albowiem w ocenie Sądu brak odpowiedniej reakcji w tym momencie może spowodować, że oskarżony P. B. , który ma problemy z kontrolowaniem swoich emocji ponownie naruszy porządek prawny. W tym miejscu wskazać należy, że świadomie i dobrowolnie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, a następnie uzgodnił rodzaj i wysokość zarówno kar jednostkowych, jak i kary łącznej. Mało tego, oskarżony P. B. stawił się na posiedzenie w przedmiocie wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy, gdzie będąc reprezentowany przez obrońcę podtrzymał swoje stanowisko, doskonale wiedząc, że nie będzie możliwe kwestionowanie winy i uzgodnionego sposobu zakończenia postępowania. Ponadto Sąd, na podstawie art. 63 § 1 kk , zaliczył oskarżonemu P. B. na poczet orzeczonej wobec niego kary łącznej ograniczenia wolności czas zatrzymania od dnia (...) (...) r., godz. (...) do dnia 12 maja (...) r., godz. (...) , a także, na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 kpk , zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. K. (2) kwotę 600 złotych powiększoną o podatek od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonemu P. B. z urzędu. Powyższa należność została wyliczona w ten sposób, że do kwoty 180 złotych za dochodzenie doliczono kwotę 420 złotych za postępowanie zwyczajne. Powyższe jest zgodne z rozporządzeniem w tym przedmiocie. Na koniec Sąd, na podstawie art. 627 kpk , zasądził od oskarżonego P. B. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500 złotych tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 180 złotych tytułem opłaty, jednocześnie na podstawie art. 624 § 1 kpk zwalniając go od kosztów sądowych w pozostałym zakresie. Wprawdzie nie pracuje, pozostając na utrzymaniu rodziców, jednak w ocenie Sądu nic nie stoi na przeszkodzie, żeby podjął zatrudnienie, chociażby dorywcze, czyniąc zadość orzeczeniu w tym zakresie. Powyższe, mając na względzie wymierzoną mu karę ograniczenia wolności, powinno być dla niego odczuwalne i zarazem spowodować zmianę postępowania w przyszłości.