II K 471/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Poznaniu, IV Wydział Karny – Odwoławczy, rozpoznał apelację obrońcy oskarżonego B.B. od wyroku Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 27 sierpnia 2024 r., sygn. akt II K 471/24, którym oskarżony został skazany z art. 286 § 1 kk. Obrońca zaskarżył wyrok w części dotyczącej kary, podnosząc zarzuty obrazy przepisów prawa materialnego (art. 53 § 1 i 2 kk, art. 69 § 1 kk) oraz rażącej niewspółmierności orzeczonej kary. Sąd Okręgowy uznał zarzuty za niezasadne. W odniesieniu do zarzutu obrazy art. 53 § 1 kk, sąd wskazał, że przepis ten określa ogólne dyrektywy wymiaru kary i nie stanowi normy stanowczej, a jego naruszenie nie wchodzi w grę w rozumieniu art. 438 pkt 1 kpk. Podobnie, brak zastosowania warunkowego zawieszenia wykonania kary nie jest samodzielnym zarzutem obrazy prawa materialnego. Sąd odwoławczy podkreślił, że kwestia warunkowego zawieszenia wykonania kary zależy od spełnienia przesłanek z art. 69 § 1 kk, w tym pozytywnej prognozy kryminologicznej, której w przypadku oskarżonego, wielokrotnie karanego za podobne przestępstwa, brak. Utrzymano w mocy zaskarżony wyrok, uznając karę 4 miesięcy pozbawienia wolności za współmierną do wagi czynu i okoliczności sprawy. Z uwagi na trudną sytuację materialną oskarżonego, odbywającego karę pozbawienia wolności, pracującego nieodpłatnie i posiadającego obowiązek alimentacyjny, zwolniono go z obowiązku zwrotu wydatków sądowych za postępowanie odwoławcze i nie wymierzono opłaty za II instancję.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja przepisów dotyczących wymiaru kary w sprawach o oszustwo, kryteria oceny rażącej niewspółmierności kary, przesłanki warunkowego zawieszenia wykonania kary oraz zwolnienia z kosztów sądowych.
Dotyczy konkretnego stanu faktycznego i oceny sądu odwoławczego. Interpretacja art. 53 kk jako dyrektywy, a nie normy stanowczej, jest utrwalona w orzecznictwie.
Zagadnienia prawne (3)
Czy obraza przepisów prawa materialnego, w tym art. 53 § 1 i 2 kk oraz art. 69 § 1 kk, może stanowić podstawę apelacji w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji zastosował się do dyrektyw wymiaru kary i ocenił, że warunkowe zawieszenie wykonania kary nie jest wystarczające?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, obraza przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 438 pkt 1 kpk nie wchodzi w grę, gdy przepis (jak art. 53 § 1 kk) ma charakter dyrektywy, a nie normy stanowczej. Brak zastosowania warunkowego zawieszenia wykonania kary nie jest samodzielnym zarzutem obrazy prawa materialnego, lecz zależy od spełnienia przesłanek z art. 69 § 1 kk.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy wyjaśnił, że art. 53 § 1 kk zawiera ogólne dyrektywy wymiaru kary, a nie normy nakazujące lub zakazujące, stąd jego obraza nie jest podstawą apelacji w tym trybie. Podobnie, brak warunkowego zawieszenia kary nie jest samodzielnym zarzutem, lecz wynika z oceny przesłanek z art. 69 § 1 kk, w tym prognozy kryminologicznej.
Czy kara 4 miesięcy pozbawienia wolności za oszustwo z art. 286 § 1 i 3 kk jest rażąco niewspółmierna, biorąc pod uwagę przyznanie się do winy, skruchę i naprawienie szkody?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, kara 4 miesięcy pozbawienia wolności nie jest rażąco niewspółmierna, a zarzut rażącej niewspółmierności kary jest niezasadny.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy uznał, że kara jest współmierna, ponieważ sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił stopień społecznej szkodliwości czynu i winy. Naprawienie szkody nastąpiło bez wiedzy oskarżonego, a jego skrucha była wątpliwa ze względu na wcześniejsze popełnianie podobnych czynów. Brak pozytywnej prognozy kryminologicznej uzasadniał orzeczenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności.
Czy oskarżony powinien zostać zwolniony z kosztów postępowania odwoławczego?
Odpowiedź sądu
Tak, oskarżony został zwolniony z kosztów postępowania odwoławczego.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego z kosztów postępowania odwoławczego na podstawie art. 624 § 1 kpk, biorąc pod uwagę, że odbywa on karę pozbawienia wolności, pracuje nieodpłatnie, nie posiada majątku i ma obowiązek alimentacyjny, co czyniłoby obciążenie go kosztami nadmierną dolegliwością.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| B. B. | osoba_fizyczna | oskarżony |
Przepisy (9)
Główne
k.k. art. 286 § § 1
Kodeks karny
Pomocnicze
k.k. art. 53 § § 1
Kodeks karny
Nie ma charakteru normy stanowczej, określa ogólne dyrektywy wymiaru kary.
k.k. art. 53 § § 2
Kodeks karny
Nie ma charakteru normy stanowczej, określa ogólne dyrektywy wymiaru kary.
k.k. art. 69 § § 1
Kodeks karny
Wymaga spełnienia dwóch przesłanek: orzeczenie kary pozbawienia wolności nieprzekraczającej roku i brak skazania na karę pozbawienia wolności, a także wystarczalność kary dla osiągnięcia celów kary, w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa.
k.p.k. art. 438 § pkt 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § pkt 1a
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § pkt 4
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 624 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Podstawa do zwolnienia oskarżonego z kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym z uwagi na jego trudną sytuację materialną.
k.p.k. art. 634
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Odrzucone argumenty
Obraza przepisów prawa materialnego (art. 53 § 1 i 2 kk, art. 69 § 1 kk). • Rażąca niewspółmierność kary.
Godne uwagi sformułowania
przepis art. 53 § 1 kk nie ma charakteru normy stanowczej • podważenie przyjętej na ich podstawie oceny sądu jest możliwe tylko w ramach zarzutu rażącej niewspółmierności kary • pozwala na zastosowanie określonego przepisu • rażąca niewspółmierność kary, uzasadniająca uwzględnienie zarzutu z art. 438 pkt 4 kpk , występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary • znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną) • kara w wymiarze 4 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 286 § 1 i 3 kk była rażąco surowa • naprawienie szkody odbyło się de facto bez wiedzy i woli oskarżonego • nie sposób wobec takiego sprawcy postawić pozytywnej prognozy kryminologicznej • obciążanie oskarżonego wydatkami sądowymi za postępowanie odwoławcze stanowiłoby dla niego zbyt dużą dolegliwość finansową
Skład orzekający
Hanna Bartkowiak
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących wymiaru kary w sprawach o oszustwo, kryteria oceny rażącej niewspółmierności kary, przesłanki warunkowego zawieszenia wykonania kary oraz zwolnienia z kosztów sądowych."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego stanu faktycznego i oceny sądu odwoławczego. Interpretacja art. 53 kk jako dyrektywy, a nie normy stanowczej, jest utrwalona w orzecznictwie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy typowego przestępstwa oszustwa i rutynowej kontroli apelacyjnej, ale zawiera ciekawe rozważania na temat granic swobodnego uznania sędziowskiego w wymiarze kary oraz przesłanek stosowania środków probacyjnych.
“Czy kara za oszustwo była sprawiedliwa? Sąd Okręgowy analizuje wymiar kary i skruchę sprawcy.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.