II K 453/17

Sygn. akt II K 453/17 UZASADNIENIE wyroku Sądu Rejonowego w Wieliczce z dnia 19 stycznia 2018 roku W dniu 23 kwietnia 2017 r. M. L. i Ł. S. udali się do miejsca zamieszkania oskarżonego K. P. , gdzie wspólnie spożywali alkohol. Następnie Ł. S. udał się w swoim kierunku, zaś M. L. i K. P. pojechali taksówką do N. (...) w K. . M. L. w trakcie jazdy spożywał alkohol i był pijany. Z kolei K. P. udał się do swojej znajomej. M. L. został odwieziony przez taksówkarza do domu. M. L. w czasie swojego pobytu w taksówce zachowywał się właściwie. Pomimo tego oskarżony K. P. w rozmowie z M. L. twierdził, że pokrzywdzony „nawykręcał jakiś głupot”, co jednak nie polegało na prawdzie. Dowód: - w części wyjaśnienia oskarżonego – k. 45-46, 61-62, 187-190, 249-251,75v – 76v; - zeznania świadka M. L. – k. 1-2, 5-7, 77-78; - zeznania świadka Z. O. – k. 49-52, 78-78v; - zeznania świadka K. M. – k. 76-77, 78v-79; - zeznania świadka Ł. S. – k. 100-101, 79-79v; - zeznania świadka E. K. – k. 107, 114v; - zeznania świadka T. S. – k. 133-136, 113v; W dniu 24 kwietnia 2017 r. oskarżony zażądał od M. L. kwoty 20 000 zł w zamian za to, że ma przez niego problemy. Groził mu przy tym, że jeśli nie uiści tej kwoty to nieokreślone osoby go połamią i zrobią mu „wjazd do domu”. M. L. obawiając się tych gróźb oświadczył, że nie posiada żądanej kwoty, w związku z czym K. P. zażądał od niego kwoty 4 000 zł. Pokrzywdzony pożyczył wskazaną sumę od swojego szefa, po czym przekazał ją oskarżonemu w dniu 25 kwietnia 2017 r. Dowód: - w części wyjaśnienia oskarżonego – k. 45-46, 61-62, 187-190, 249-251,75v – 76v; - zeznania świadka M. L. – k. 1-2, 5-7, 77-78; - zeznania świadka K. M. – k. 76-77, 78v-79; - zeznania świadka Ł. S. – k. 100-101, 79-79v; Kilka dni po powyższym zdarzeniu, jeszcze w kwietniu 2017 r. oskarżony K. P. jechał autobusem wraz ze swoim znajomym T. S. . Ze strony K. P. padła propozycja żeby T. S. zadzwonił do jego znajomego, który był mu rzekomo winien pieniądze. Oskarżony K. P. dał mu też numer do pokrzywdzonego M. L. . T. S. zadzwonił do pokrzywdzonego któremu groził zamachem na jego życie i zdrowie i zażądał od niego kwoty 1000 zł. Pomimo obawy pokrzywdzony nie wpłacił żądanej kwoty, lecz zawiadomił o sprawie Policję. Dowód: - w części wyjaśnienia oskarżonego – k. 45-46, 61-62, 187-190, 249-251,75v – 76v; - zeznania świadka M. L. – k. 1-2, 5-7, 77-78; - zeznania świadka K. M. – k. 76-77, 78v-79; - zeznania świadka Ł. S. – k. 100-101, 79-79v; - zeznania świadka T. S. – k. 133-136, 113v; Na początku kwietnia 2017 r. pokrzywdzony K. G. spożywał alkohol z Ł. S. , a następnie wspólnie udali się do oskarżonego K. P. . Tam po pewnym czasie oskarżony kazał K. G. wyjść na zewnątrz, twierdząc że ma z nim do pogadania. Powiedział mu wówczas, że parę lat wcześniej K. G. uczestniczył w zdarzeniu, w którym nieokreślona osoba dostała butelką po głowie. Następnie oskarżony K. P. powiedział do pokrzywdzonego żeby „wyskakiwał z kasy bo mu ożeni kosę”, żądając kwoty 300 zł. K. G. przekazał mu kwotę 250 zł, pomimo tego że nie brał udziału w zdarzeniu przedstawionym przez oskarżonego. Pokrzywdzony pod pretekstem udania się do domu po brakującą kwotę, odjechał taksówką do swojego miejsca zamieszkania. Dowód: - w części wyjaśnienia oskarżonego – k. 45-46, 61-62, 187-190, 249-251,75v – 76v; - zeznania świadka K. G. – k. 41-42, 114-114v; - zeznania świadka Z. O. – k. 49-52, 78-78v; - zeznania świadka Ł. S. – k. 100-101, 79-79v; - zeznania świadka T. S. – k. 133-136, 113v; Oskarżony K. P. był w przeszłości karany za czyny z art. 163 par. 1 k.k. , art. 191 par. 1 k.k. , art. 282 k.k. w zw. z art. 64 par. 1 k.k. , art. 280 par. 2 k.k. i art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii na kary pozbawienia wolności. Jednocześnie wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. III K 42/11 orzeczono wobec K. P. karę łączną 6 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 27 lipca 2011 r. do 30 kwietnia 2016 r. m.in. za czyny z art. 282 k.k. w zw. z art. 64 par. 1 k.k. oraz art. 280 par. 2 k.k. Dowód: - odpisy wyroków wraz z danymi o odbyciu kary – k. 180-184, 195, 209 – 210; - dane o karalności – k. 160-161; Oskarżony przesłuchiwany w postepowaniu przygotowawczym przyznał się do zarzucanego mu czynu na szkodę M. L. , natomiast nie przyznał się do popełnienia czynu na szkodę K. G. oraz usiłowania wymuszenia rozbójniczego na osobie M. L. , wskazując że K. G. nie zna, zaś w dniu usiłowania przestępstwa na szkodę M. L. przebywał przez cały czas w domu. Wyjaśniając przed Sądem przyznał się jedynie do popełnienia pierwszego z zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień. Po odczytaniu wyjaśnień złożonych w postępowaniu przygotowawczym potwierdził je i zobowiązał się do naprawienia szkody na rzecz M. L. w kwocie 4 tysiące złotych. W dalszej części swych wyjaśnień wskazał, że nie jest w stanie odpowiedzieć, dlaczego w czasie przesłuchania nie przyznał się do popełnienia przestępstwa na szkodę M. Ł. , czyli pierwszego z zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów. Jednocześnie stwierdził, że 4 tysiące złotych to pożyczył. W dniu zdarzenia przebywał u niego w domu Ł. S. , M. L. oraz jego konkubina A. W. . Działo się to w czasie urodzin Ł. S. , kiedy obecni spożywali alkohol, sam zaś nie pił. Oskarżony zaznaczył, że poprosił M. L. o pożyczkę, a on się zgodził na to dobrowolnie. Na pewno mu nie groził. O pożyczkę zwrócił się kilka dni po urodzinach Ł. S. . Następnie wybrali się razem z taksówkarzem o imieniu K. do miejsca gdzie miał tatuować klientkę. Razem z nim był M. L. , który w czasie jazdy pił. Nie zabrał go do tej klientki, bo był za bardzo pijany. To zdarzenie nie ma żadnego związku z tą pożyczką, o którą zwrócił się do M. L. w kwietniu 2017 roku. M. L. dobrowolnie wydał mu te pieniądze. Oskarżony zobowiązał się, że odda te 4 tysiące złotych do końca czerwca 2017 roku. Nie oddał tych pieniędzy, bo znalazł się w areszcie. W jego przekonaniu M. L. złożył zawiadomienie o przestępstwie, bo się wystraszył, że mu nie odda tych pieniędzy. Gdy podjechali na ul. (...) pod klientkę to kazał M. L. zostać w aucie, wszedł do klientki i powiedział, że jego kolega jest bardzo pijany. Wyszedł do niego i zastał go jak rzucał się w aucie i wyklinał. Widział też chłopaka uciekającego do auta. Kazał taksówkarzowi odwieźć M. L. do domu. Na drugi albo trzeci dzień pojawił się u niego w domu jakiś mężczyzna. Szukali osoby, która była w aucie. Oskarżony powiedział, że tej osoby nie zna. Zaczęli im wówczas grozić. Powiedział w liczbie mnogiej, bo jeszcze dwie osoby siedziały w aucie. Ten chłopak, który stał pod domem okazało się, że jest bratem tego chłopaka, którego wyklinał M. L. . Zaczęli oskarżonego straszyć, że jak nie powie gdzie jest M. L. to ich połamią. Zadzwoniłem więc do M. L. , mówiąc mu jak sprawa wygląda, że przez jego głupotę ma problemy. Po prostu nie wiedział, co zrobić - spanikował. Wziął wtedy od pracodawcy 4 tysiące i pożyczył od M. L. 4 tysiące, aby dać im te pieniądze, bo się bał o dzieci. Ten taksówkarz nazywał się K. , ale nie zna jego nazwiska. To był znajomy M. L. . Oskarżony przypuszcza też, że tamci mężczyźni znali jego adres, ponieważ dowiedzieli się od klientki na S. , która znała jego adres. Adresu M. L. nie znali. Oskarżony dał od siebie te 4 tysiące, ponieważ nie chciał po prostu mówić, kim jest M. L. i gdzie mieszka. Oni żądali 20 tysięcy. Oskarżony dał tylko 8 tysięcy, bo nie miał skąd wziąć więcej pieniędzy. Przekazanie pieniędzy nastąpiło w B. . Po prostu przyjechał V. (...) przekazał te pieniądze. Nie zgłosił tego faktu na policji, bo się bał. Następnie wyjaśnił, że wówczas gdy jechali po rzekome auto, wtedy chciał T. S. numer telefonu do M. L. , bo chciał odzyskać jakieś pieniądze za paliwo, oskarżonego to nie interesowało, podał tylko ten numer i pojechał do domu. Oskarżony wyraził żal że doszło do takiej sytuacji. Zaznaczył też, że chce zwrócić pokrzywdzonemu te 4 tysiące, bo on od niego te pieniądze pożyczył. Nie wiedział jednak dlaczego powinien je zwrócić. Nie był też w stanie powiedzieć, czemu sam za niego zapłacił te 4 tysiące, a następnie jeszcze pożyczyłem od niego następne 4 tysiące. Nie był też w stanie wytłumaczyć dlaczego nie zrzucił tej całej sprawy na M. L. , do którego pretensje mieli tamci mężczyźni. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w części w której się przyznał do popełnienia przestępstwa zarzucanego mu w pkt. I. aktu oskarżenia. W tym zakresie jego relacje odpowiadają , opisowi zdarzenia zaprezentowanemu przez M. L. , który z całą stanowczością potwierdził, że oskarżony wymusił od niego wypłatę kwoty 4 000 zł. Nie można przy tym zaakceptować wyjaśnień oskarżonego, gdzie twierdzi, iż była to tylko pożyczka od pokrzywdzonego, którą przeznaczył dla rzekomego mężczyzny, który żądał zapłaty kwoty 20 000 zł za domniemane naganne zachowanie pokrzywdzonego. Wyjaśnienia oskarżonego w tej części budzą zasadnicze wątpliwości, bowiem trudno przyjąć iż działając racjonalnie oskarżony zobowiązałby się do płacenia wysokiej przecież sumy za osobę z którą nie łączą ją żadne bliższe kontakty. Jednocześnie od osoby tej pożyczał on pieniądze, które miał przekazać rzekomo nagabującej go osobie, a która rościła domniemane pretensje nie do oskarżonego a właśnie do samego pokrzywdzonego. Zaprezentowana przez oskarżonego wersja zdarzeń nie odpowiada też treści zeznań pokrzywdzonego i świadków, a także zapisowi wiadomości sms, które kierował do pokrzywdzonego. Z kolei o tym, że to właśnie K. P. był osobą, która dopuściła się w ramach współsprawstwa usiłowania wymuszenia rozbójniczego wobec M. L. świadczą wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego T. S. , w których ten przyznał się do zarzucanego mu czynu i do popełnienia go wraz z oskarżonym K. P. . Wyjaśnienia te zostały wsparte relacjami pokrzywdzonego M. L. . Jako niewiarygodne należy uznać także relacje oskarżonego co do tego, że nie miał nic do czynienia z wymuszeniem rozbójniczym na szkodę K. G. . Twierdzenia te stanowią jedynie proste zaprzeczenie swojej odpowiedzialności, które stoją w sprzeczności z zeznaniami samego pokrzywdzonego K. G. jak też nagrań z monitoringu. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom T. S. . Jako współsprawca czynu będącego przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie przyznał się do jego popełnienia i złożył wyjaśnienia, których treść jest zgodna z treścią zeznań M. L. . Za w pełni wiarygodne Sąd uznał zeznania świadków . M. L. jako pokrzywdzony przestępczym działaniem oskarżonego złożył zawiadomienie o popełnionym przestępstwie, a jego relacje są spójne, logiczne i rzeczowe, odpowiadają też zeznaniom T. S. i świadków, a także w części z wyjaśnieniami K. P. . Świadek opisali sposób działania sprawcy, miejsce i okoliczności jego popełnienia. Z kolei świadek Z. O. konsekwentnie zeznał też na temat grożenia pokrzywdzonemu, wspominając o tym, że pokrzywdzony prosił go o pożyczenie pieniędzy. Sąd nie miał żadnych podstaw by jego zeznaniom nie dać wiary. W pełni zaaprobował Sąd także zeznania świadka K. M. , które pozwoliły na zaprzeczenie twierdzeniom oskarżonego o tym, iż M. Ł. zachowywał się agresywnie w taksówce. W konsekwencji zeznania te pozwalają na zakwestionowanie relacji oskarżonego co do tego, że nieustalone osoby wysnuły żądanie wypłacenia pieniędzy przez oskarżonego w związku z nagannym zachowaniem pokrzywdzonego. Skoro takiego zachowania nie było, na co wskazał świadek K. M. , twierdzenia oskarżonego o konieczności wynagrodzenia nieustalonym osobą bezsprzecznie upadają. Świadek Ł. S. nie posiadał istotnych informacji dla przedmiotu postępowania, a o wypłaceniu oskarżonemu przez pokrzywdzonego kwoty 4 000 zł dowiedział się od samego pokrzywdzonego. Zeznania świadka pozwoliły na potwierdzenie wspólnego spożywania alkoholu przez strony, a później ich wyjazdu taksówką do N. Pokrzywdzony K. G. relacjonował w sposób rzetelny, wyważony i obiektywny. Jego zeznania były nacechowane wystarczającą dozą szczegółowości, zostały dostatecznie skonkretyzowane, by na ich podstawie czynić stanowcze ustalenia faktyczne. Szczególnie cenne były w zakresie opisującym ilość wymuszonych od niego przez oskarżonego pieniędzy, a także w zakresie słów jakie do niego kierował oskarżony, które pomimo pozostawania przez pokrzywdzonego pod wpływem alkoholu, dobrze zapisały się w jego pamięci. Podane przez świadka przebieg zdarzenia korespondował także z nagraniem z monitoringu autobusu, gdzie doszło do zdarzenia, pozwalając na czynienie w tej kwestii stanowczych ustaleń. Przeto nie budzi wątpliwości prawdziwość relacji pokrzywdzonego, który nie dążył do bezkrytycznego obciążenia osoby oskarżonego, lecz w pełni rzetelnie i wiarygodnie deponował swoje spostrzeżenia, pozwalając na czynienie na ich podstawie ustaleń faktycznych. Zeznania świadka E. K. nie miały większego znaczenia dla sprawy. Sąd uznał za wiarygodne także dokumenty zgromadzone w niniejszej sprawie, w szczególności protokół oględzin nagrań monitoringu. Za wiarygodną Sąd uznał nadto kartę karną oskarżonego, a także odpis wyroków skazujących dotyczących K. P. , bowiem zawarte w nich dane nie były kwestionowane. Sąd zważył, co następuje: K. P. został oskarżony o to, że: I. w dniu 25 kwietnia 2017 roku we W. woj. (...) działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej groźbą zamachu na życie i zdrowie doprowadził M. Ł. do rozporządzenia własnym mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 4.000 złotych, przy czym czynu tego dopuścił się, będąc uprzednio skazanym w warunkach art. 64 § 1 k.k. w ciągu 5 lat po odbyciu łącznie co najmniej roku kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo przeciwko mieniu popełnione z groźbą użycia przemocy, tj. o przestępstwo z art. 282 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. II. w nieustalonym dniu kwietnia 2017 roku we W. woj. (...) działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej groźbą zamachu na życie i zdrowie doprowadził K. G. do rozporządzenia własnym mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 250 złotych, przy czym czynu tego dopuścił się, będąc uprzednio skazanym w warunkach art. 64 § 1 k.k. w ciągu 5 lat po odbyciu łącznie co najmniej roku kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo przeciwko mieniu popełnione z groźbą użycia przemocy, tj. o przestępstwo z art. 282 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. III. w dniu 2 maja 2017 roku we W. woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z T. S. odnośnie którego wyłączono materiały do odrębnego postępowania, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, groźba zamachu na życie i zdrowie usiłował doprowadzić M. L. do rozporządzenia własnym mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 1.000 złotych lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonego, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym w warunkach art. 64 § 1 k.k. , w ciągu 5 lat po odbyciu łącznie co najmniej roku kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo przeciwko mieniu popełnione z groźbą użycia przemoc, tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. Przedmiotem ochrony w art. 282 k.k. są mienie, czyli wszelkie prawa majątkowe oraz zdrowie, wolność i nietykalność cielesna człowieka. Czynność sprawcza polega na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem własnym lub cudzym bądź do zaprzestania działalności gospodarczej, przy czym środkami służącymi do osiągnięcia tego celu są przemoc, groźba zamachu na życie lub zdrowie albo gwałtownego zamachu na mienie. Przemoc w rozumieniu komentowanego przepisu nie oznacza przemocy wobec osoby. Może więc mieć charakter pośredni albo być skierowana na rzecz (Cieślak, Wymuszenie , s. 122; Marek, Komentarz , s. 603; Michalski [w:] Wąsek, Zawłocki II, s. 1061–1062; Łagodziński, Przestępstwa rozbójnicze , s. 79–80; Oczkowski [w:] Stefański, Kodeks , s. 1392). Groźba musi dotyczyć zamachu na życie lub zdrowie albo gwałtownego zamachu na mienie. Chodzi tu zatem o groźbę dokonania zabójstwa lub spowodowania uszczerbku na zdrowiu (groźba zamachu na życie lub zdrowie) albo uszkodzenia bądź zniszczenia rzeczy, ewentualnie przeprowadzonego przemocą zaboru rzeczy (groźba gwałtownego zamachu na mienie); por. uchwała SN z 19.02.1997 r., I KZP 39/96, Prok. i Pr.-wkł. 1997/7–8, poz. 61, z glosą Cieślaka, PiP 1998/1; Michalski [w:] Wąsek, Zawłocki II, s. 1062; Cieślak, Wymuszenie , s. 154; Łagodziński, Przestępstwa rozbójnicze , s. 83; Dąbrowska-Kardas, Kardas [w:] Zoll III, s. 167; Gałązka [w:] Grześkowiak, Wiak, s. 1286. Zarówno przemoc, jak i groźba nie muszą być wymierzone w dobra prawne osoby, którą sprawca zamierza doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Mogą być to dobra przynależne innej osobie. Nie jest istotna forma, w jakiej sprawca wyraża groźbę, lecz powinna być ona jednoznaczna. Znamieniem wymuszenia rozbójniczego jest skutek w postaci rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem przez pokrzywdzonego bądź zaprzestania przez niego działalności gospodarczej. Rozporządzenie mieniem w rozumieniu komentowanego przepisu polega na dokonaniu czynności rozporządzającej prawem majątkowym w rozumieniu prawa cywilnego, czyli na przeniesieniu, ograniczeniu lub zniesieniu prawa podmiotowego, w tym wypadku prawa o charakterze majątkowym (Radwański, Prawo , s. 162 i n.; Cieślak, Wymuszenie , s. 160 i n.). W niniejszej sprawie w przypadku czynów zarzuconych oskarżonemu w pkt I. i II. brak było wątpliwości co do tego, że oskarżony K. P. zrealizował znamiona art. 282 k.k. Podkreślenia wymaga bowiem to, że groźbą bezprawną zamachu na życie i zdrowie doprowadził pokrzywdzonych do rozporządzenia mieniem własnym odpowiednio w kwocie 4000 zł i 250 zł. W przypadku zaś czynu zarzuconego mu w pkt 3 o wspólnym działaniu w takich warunkach stanowi propozycja ze strony oskarżonego skierowana do T. S. by ten zadzwonił o pieniądze do pokrzywdzonego, następnie udostępnienie mu numeru telefonu pokrzywdzonego i brak stanowczego sprzeciwu oskarżonego co do przestępczych działań, a co za tym idzie, aprobata takiego zachowania, popełnionego na jego rachunek. Decydujące znaczenie ma tutaj, że wszyscy współdziałający dążyli do tego samego celu, wspólnymi siłami, bowiem oskarżony umożliwił T. S. możliwość nawiązania połączenia z pokrzywdzonym, a drugi ze sprawców sięgnął po telefon i skierował wobec pokrzywdzonego groźby i żądania wydania pieniędzy. Powyższe przestępstwa zostały przy tym popełnione w warunkach ciągu przestępstw opisanego w art. 91 § 1 k.k. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu, jeżeli sprawca popełnia w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw sąd orzeka jedną karę na podstawie przepisu, którego znamiona każde z tych przestępstw wyczerpuje, w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Istnieją zatem cztery przesłanki warunkujące przyjęcie konstrukcji ciągu przestępstw, a zatem tożsamość kwalifikacji każdego z przestępstw składających się na ciąg, podobny sposób popełnienia tych przestępstw, krótkie odstępy czasu pomiędzy poszczególnymi przestępstwami oraz brak wyroku, chociażby nieprawomocnego co do któregokolwiek z nich, który zapadł w okresie między pierwszym a ostatnim z przestępstw. Bez wątpienia w niniejszej sprawie mamy do czynienia tożsamością kwalifikacji każdego z przestępstw, w tym wypadku przestępstwa wymuszenia rozbójniczego, jak również z podobnym sposobem ich popełnienia. Poszczególne przestępstwa popełniono też w krótkich, bo w nieprzekraczającym odpowiednio okresu 6 miesięcy, natomiast żadne z tych przestępstw nie zostało podzielone wyrokiem skazującym. Za przypisane oskarżonemu przestępstwa Sąd wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu oskarżony jest podmiotem w pełni zdatnym do zawinienia, a tym samym ponoszenia prawnokarnej odpowiedzialności. W toku postępowania nie ujawniły się jakiekolwiek prawnie relewantne okoliczności mogące uzasadniać niemożność przypisania mu winy, względnie przypisanie jej w ograniczonym stopniu. Natomiast społeczna szkodliwość czynów przypisanych oskarżonemu była bardzo duża, znajdując po części odzwierciedlenie w wysokości ustawowej sankcji przewidzianej za czyn z art. 282 k.k. Działanie oskarżonego godziło nie tylko w podstawowe prawo każdego człowieka, doznające konstytucyjnej ochrony jakim jest mienie, lecz także w zdrowie i życie pokrzywdzonych. Zwrócić trzeba uwagę, iż sprawca działał w sposób przemyślany, obliczony na wywołanie strachu u pokrzywdzonych, co przejawiało się w używaniu gróźb. Sposób działania sprawcy wywołał niemal paniczną reakcję u pokrzywdzonego M. L. który zdecydował się nawet na pożyczkę u szefa, byle zaspokoić żądania oskarżonego. Wreszcie istotnym czynnikiem wpływającym na zwiększenie stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonego jest sposób i okoliczności ich popełnienia. Działanie oskarżonego miało wręcz bandycki charakter, skoro sprawca działał pod wpływem wcześniej podjętego zamiaru, z premedytacją wcielając go w życie. Chciał on w bezprawny sposób zdobyć pieniądze by tym samym z łatwością zdobyć środki materialne. Zdaniem Sądu w odniesieniu do K. P. brak przesłanek uzasadniających postawienie pozytywnej prognozy kryminologicznej, zezwalającej na warunkowe zawieszenie orzeczonej sankcji, która to - w wysokości 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności znajduje się i tak w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, jaką ustawodawca przewiduje za przestępstwo z art. 282 k.k. Zdaniem Sądu żadną miarą nie sposób uznać, iż pomimo warunkowego zawieszenia wykonania kary nie popełni on ponownie przestępstwa. Na powyższe jednoznacznie wskazuje jego sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, objawiający się wielokrotnym skazaniem za przestępstwa przeciwko mieniu, a w szczególności popełnienie powyższego czynu w warunkach multirecydywy opisanej w art. 64 § 2 k.k. Nie da się bowiem nie zauważyć, że poddawane prawno karnej ocenie zachowania sprawcy były już kolejnymi przestępstwami umyślnymi w pewnym szczególnym układzie sytuacyjnym. Po pierwsze K. P. spełnił wymóg uprzedniego skazania w warunkach recydywy specjalnej podstawowej, tzn. miał już na swoim koncie dwa skazania za umyślne przestępstwa podobne, z których drugie popełnił w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności. Oskarżony w niniejszej sprawie został bowiem skazany wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. III K 42/11 orzeczono wobec K. P. karę łączną 6 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 27 lipca 2011 r. do 30 kwietnia 2016 r. m.in. za czyny z art. 282 k.k. w zw. z art. 64 par. 1 k.k. oraz art. 280 par. 2 k.k. Oznacza to, że sprawca faktycznie odbył nie mniej niż rok kary pozbawienia wolności, wymierzonej mu za przestępstwa objęte układem recydywy specjalnej podstawowej, w tym co najmniej 6 miesięcy kary orzeczonej za pierwsze z nich. Jednocześnie zachowany został termin tzw. przedawnienia recydywy specjalnej wielokrotnej, wynoszący 5 lat, a rozpoczynający się od odbycia przez sprawcę w całości lub w części ostatniej kary. Termin ten zaczął więc w przypadku oskarżonego biec 30 kwietnia 2016 r. kiedy to skończył odbywanie ostatniej kary. Jako, że do popełnienia czynów przypisanych oskarżonemu w niniejszej sprawie doszło w kwietniu i maju 2017 roku, oznacza to iż popełnił te czyny w pięcioletnim okresie uzasadniającym przyjęcie konstrukcji recydywy wielokrotnej. Ponadto przypisane oskarżonemu czyny, realizujące znamiona art. 282 k.k. i art. 13 par. 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. należy zakwalifikować jako umyślne przestępstwo przeciwko mieniu (w takim bowiem rozdziale Kodeksu karnego znalazło swoje miejsce), co przesądza o spełnieniu ostatniej przesłanki, pozwalającej na przypisanie oskarżonemu działania w warunkach recydywy specjalnej wielokrotnej, tj. podobieństwa przestępstw. Ustawodawca w art. 115 § 3 wyraźnie stwierdza jakie przestępstwa za przestępstwa uznaje za podobne. Popełnienie przez K. P. przestępstw w warunkach recydywy specjalnej wielokrotnej obligowało Sąd, zgodnie z art. 64 § 2 k.k. do wymierzenia mu kary pozbawienia wolności powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Zgodnie zaś z art. 69 § 3 k.k. zawieszenie wykonania kary nie stosuje się do sprawcy przestępstwa określonego w art. 64 § 2 k.k. , chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. Taki szczególny wypadek w niniejszej sprawie nie zachodzi, co więcej, dotychczasowy sposób życia oskarżonego wprost wskazuje, iż jego agresja i brutalność wręcz wzrasta, bowiem nie wzdraga się przed popełnianiem coraz to cięższych przestępstw. Jest on sprawcą zdemoralizowanym, popełniającym coraz to bardziej brutalne przestępstwa, wręcz ignorującym obowiązujący porządek prawny, nie wyciągającym żadnych pozytywnych wniosków ze swej uprzedniej karalności. Z tych więc względów zważył Sąd, iż w stosunku do K. P. wyłącznie kara bezwzględnie izolacyjna spełni stawiane przed nią cele, zaś pobyt w warunkach izolacji penitencjarnej pozwoli wdrożyć względem niego stosowny program resocjalizacyjny, bowiem uprzednio orzeczone i wykonane kary nie odniosły pozytywnych efektów, tak na płaszczyźnie resocjalizacji jak i wychowania oskarżonego. Odnośnie zaś obowiązku naprawienia szkody na rzecz M. L. jak i K. G. , jaki Sąd orzekł wobec oskarżonego, uzasadniony jest on uprawnionymi potrzebami pokrzywdzonych, albowiem w jego interesie leży wyrównanie szkód poczynionych przestępczym zachowaniem oskarżonego. W wyniku przestępstwa pokrzywdzeni ponieśli bowiem wymierną stratę majątkową w wysokości odpowiednio 4000 zł i 250 zł, które pokryć może jedynie zwrot przez oskarżonego kwoty w wysokości odpowiadającej zabranych przez niego pieniędzy. Z kolei na podstawie wskazanych w pkt 4 i 5 wyroku Sąd orzekł o kosztach obrony z urzędu, a także zwolnił oskarżonego od konieczności ponoszenia kosztów sądowych.