VII K 775/15

Sygn. akt VII K 775/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 listopada 2016 roku Sąd Rejonowy w Piotrkowie Tryb. VII Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Joanna Cisak-Nieckarz Protokolant: sekr. sądowy Dawid Lesiakowski przy udziale Prokuratora: Beaty Wojciechowskiej, Adama Zarzyckiego po rozpoznaniu w dniach 21.06.2016 roku, 07.09.2016 roku, 14.11.2016 roku sprawy G. Z. s. M. i B. z d. K. , ur. (...) w P. oskarżonego o to, że: W dniu 25 września 2015r około godz.18:00 w P. na ul. (...) woj. (...) prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny samochód osobowy D. (...) nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości prowadzącym do stężenia: I badanie o godz. 18:33 – 0,84 mg/l i II badanie o godz. 18:49 – 0,91 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, czym umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym tj. o czyn z art. 178a § 1 kk 1. oskarżonego G. Z. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 178a § 1 kk i za to na podstawie art. 178a § 1 kk wymierza oskarżonemu karę grzywny w liczbie 100 (sto) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych; 2. na podstawie art. 42 § 2 kk orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 3 (trzech) lat; 3. na podstawie art. 43a § 2 kk orzeka wobec oskarżonego G. Z. świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 (pięć tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; 4. na podstawie art. 63 § 4 kk zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonego w pkt 2 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 25.09.2015 roku; 5. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. P. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w P. kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej oskarżonemu przez obrońcę ustanowionego z urzędu; 6. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 566 (pięćset sześćdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu części wydatków, zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych w pozostałym zakresie, wydatki przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt VII K 775/15 UZASADNIENIE W toku przewodu sądowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 25 września 2015 roku G. Z. udał się na ul. (...) w P. . Przyjechał samochodem marki D. (...) o nr rej. (...) 2015 roku. Wjechał na parking i tam zaparkował pojazd. Zawołał idącego ze sklepu C. K. G. Z. oferował znajomemu sprzęt do kupna. Kiedy C. K. podszedł do kierowcy nabrał podejrzenia, że kierujący może być pod wpływem alkoholu, zawiadomił policję. Wobec G. Z. internowali funkcjonariusze Policji. /dowód: notatka urzędowa- k. 1 zeznania świadka C. K. – k. 2 zbiór C, 74v-75 akt sądowych, k. 22v akt sprawy (...) Prok.Rej. w. (...) częściowo zeznania świadka A. R. – k. 56-56v akt sądowych częściowo zeznania świadka M. C. – k. 56v akt sądowych/ G. Z. został poddany badaniom na zawartość alkoholu. Te wykazały, że G. Z. jest w stanie nietrzeźwym wynoszącym o godzinie o godzinie 18.33 – 0,84 mg/l i o godzinie 18.49 – 0,91 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. /dowód: protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości - k. 2/ G. Z. ma 52 lata, wykształcenie średnie, z zawodu technik elektronik, utrzymuje się z renty w wysokości 847 złotych, po potrąceniach – 419 zł.. Jest rozwiedziony, ma na utrzymaniu córkę. Jest właścicielem nieruchomości o wartości 300.000 złotych. Nie był uprzednio karany. /dane podane przez oskarżonego do protokołu przesłuchania - k. 21v karta karna – k. 6/ G. Z. nie jest chory psychicznie, ani upośledzony umysłowo. Przejawia uzależnienie od alkoholu, obecnie w abstynencji. W czasie popełnienia zarzucanego mu czynu miał zachowaną zdolność zrozumienia jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. /dowód: opinia biegłych psychiatrów – k. 35-37 akt sądowych/ Oskarżony G. Z. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Jak wyjaśnił, nie został zatrzymany, stał na parkingu. Pojechał wyjaśnić kwestie kradzieży, jaka miała miejsce na jego szkodę. Pojechał ze znajomym. Nie wie czy to osoby, które podejrzewa o kradzież, ale ktoś zadzwonił na policję. Przyjechała Policja, oskarżony siedział na miejscu pasażera. Odmówił na rozprawie wskazania kierowcy, podnosząc że ta osoba „nie chce chodzić po sądach”. Jak dalej wyjaśnił, został przywieziony na ul. (...) , samochodem należącym do matki oskarżonego, a będącym w jego użytkowaniu. Kiedy przyjechali policjanci kierującego już nie było, wyszedł z pojazdu. Mężczyzna ten miał odwieźć oskarżonego do domu. Oskarżony mówił policjantom, że został przywieziony przez inną osobą, z tym że nie pamięta czy interweniującym, czy podczas przesłuchania. Jak nadto wyjaśnił oskarżony, nie zna nazwiska (...) , ale mężczyzna o imieniu C. występował w grupie osób, które oskarżony podejrzewa o kradzieże na jego szkodę. /wyjaśnienia oskarżonego - k. 22-23/ Sąd dokonał następującej oceny zgromadzonych dowodów i zważył, co następuje : Wyjaśnieniom oskarżonego należy odmówić waloru wiarygodnych co do najistotniejszej w sprawie okoliczności, mianowicie, jakoby to osoba trzecia, a nie oskarżony prowadziła pojazd w jakim oskarżony przebywał podczas interwencji policji w dniu 25 września 2015 roku. Wyjaśnienia te pozostają w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowych w postaci zeznań świadka C. K. – bezpośredniego świadka zdarzenia. Jak zeznał świadek, wychodząc ze sklepu spożywczego przy ul. (...) w P. zauważył, jak na parking wjeżdża z dużą prędkością pojazd marki D. , terenowy. Świadek rozpoznał pojazd, zna jego właściciela. Ponieważ kierowca wykonywał dziwne manewry świadek zdecydował się pozostać i obserwować sytuację. Kierujący zaparkował, zawołał świadka oferował coś do kupienia. Świadek zorientował się, że kierujący jest pijany i zdecydował zawiadomić policję. W świetle tego przekazu, poza kierującym w pojeździe nie było innych osób. Świadek rozpoznał oskarżonego. Relację tę należy zestawić z zeznaniami interweniujących wobec oskarżonego funkcjonariuszy policji, a w szczególności M. C. , który także podkreślił, że w pojeździe, poza oskarżonym, nie było innych osób. Zeznaniom tym należy przyznać walor wiarygodnych, pochodzą od osoby bezstronnej, świadek zeznanie co do okoliczności znanych mu z tytułu obowiązków służbowych. Mniejsze znaczenie w sprawie mają zeznania świadka A. R. , albowiem świadek powołując się na upływ czasu, rozmiar obowiązków zawodowych, nie potrafił wskazać innych poza zanotowanymi w notatce służbowej szczegółów dotyczących interwencji wobec oskarżonego. Powracając do zeznań świadka C. K. , relacjom tym należy przyznać walor wiarygodnych, są bowiem konsekwentne, spójne, stanowcze. Ewentualne sugestie o bezpodstawnym obciążaniu oskarżonego przez świadka zostały rozwiane. Świadek występował w analogicznej roli procesowej w sprawie zainicjowanej przez oskarżonego zawiadomieniem o kradzieży na jego szkodę. Lektura akt wskazanej sprawy ( (...) Prokuratury Rejonowej w P. dowodzi, że w postępowanie z zawiadomienia G. Z. o czyn z art. 278 § 1 kk zostało umorzone, z powodu niewykrycia sprawcy (k. 35 wskazanych akt). Żaden z dowodów prowadzonych we wskazanej sprawie (notatka urzędowa – k. 8, protokół oględzin – k. 13-14, protokoły przesłuchań – k. 25-26, 31-32) nie daje podstaw podejrzeń o udziale C. K. w zgłoszonym zdarzeniu. Co więcej przesłuchanie wskazanego w charakterze świadka we wskazanej sprawie jest dalece późniejsze w stosunku do zdarzenia objętego tym postępowaniem, co wyklucza sugestie o działaniu w akcie zemsty. Wprawdzie to świadek ujawnił fakt popełnienia przez oskarżonego czynu, niemniej nie można w realiach tej sprawy wskazać na żadne racjonalne powody, dla których miałby bezpodstawnie obciążać oskarżonego. Jeszcze raz należy podkreślić, że interweniujący funkcjonariusze nie ujawnili w pojeździe innej osoby, poza oskarżonym. Ten lansuje wersję o osobie trzeciej , ale jednocześnie unika wskazania jej personaliów, co dodatkowo przemawia za ocenę, iż takie wyjaśnienia to przyjęta linia obrony. Zeznania świadka R. L. nie wnoszą do sprawy istotnych informacji, stąd pominięto ich szczegółową analizę. Dowody o charakterze obiektywnym – protokoły badania wskazują na stan nietrzeźwości oskarżonego. Badania stanu trzeźwości przeprowadzone zostały zgodnie z wymogami określonymi w przepisach art. 129 ust. 2 pkt 3, art. 129i ust 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012, poz. 1137 tekst jedn.). Dokumenty w postaci protokołów badania sporządzone zostały w sposób jasny i przejrzysty. Stężenie alkoholu podano we właściwych jednostkach (mg/l ). Oskarżony nie kwestionował wyników badań. Stąd też na podstawie tak zebranego materiału dowodowego Sąd przypisał oskarżonemu popełnienie przestępstwa polegającego na tym, że w dniu 25 września 2015 roku w P. prowadził po drodze publicznej pojazd mechaniczny marki D. (...) o nr rej. (...) , będąc w stanie nietrzeźwości stanie nietrzeźwym na poziomie opisanym w protokole badania. Zachowaniem tym wyczerpał dyspozycję art. 178a § 1 kk . Stan nietrzeźwości w myśl art. 115 § 16 kk zachodzi wówczas, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Oskarżony niewątpliwie spożywał alkohol i w związku z tym znajdował się w stanie nietrzeźwości. Kierując samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości, zrealizował więc znamiona zarzucanego mu czynu stanowiącego przestępstwo z art. 178a§ 1kk . W ocenie sądu wina oskarżonego została udowodniona, działał on umyślnie z zamiarem bezpośrednim. Oskarżony jest zdolny do rozpoznania bezprawności swojego czynu, znajduje się w sytuacji, która nie wyklucza możliwości dania posłuchu normie prawnej. W realiach tej sprawy nie zachodzą okoliczności wyłączające bezprawność czynu oskarżonego lub jego winę. Wnioski te płyną z opinii biegłych psychiatrów. W ocenie Sądu opinia ta jest jasna, pełna, kompletna i nie zawiera sprzeczności. W myśl art. 202 § 4 kpk traktuje o poczytalności oskarżonego w chwili czynów i aktualnym stanie jego zdrowia. Pochodzi od dwóch lekarzy psychiatrów, osób obiektywnych i bezstronnych, całkowicie nie zainteresowanych w rozstrzygnięciu toczącego się postępowania na korzyść którejkolwiek ze stron procesu. W momencie podejmowania przypisanego mu działania przestępnego był on osobą dojrzałą, zdolną do rozpoznania bezprawności swojego czynu. W realiach tej sprawy nie zachodzą okoliczności wyłączające bezprawność czynu oskarżonego lub jego winę. Czyn oskarżonego charakteryzuje się znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Za taką oceną przemawia rodzaj i charakter naruszonego dobra – zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Kara grzywny w liczbie 100 dziennych stawek dziennych jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości jego czynu, a uwzględnia: a/ okoliczności obciążające: - ponad trzykrotnie przekroczony ustawowy próg trzeźwości; b/ okoliczności łagodzące: - uprzednią niekaralność. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd wziął pod uwagę również cele ogólno-prewencyjne. Ich istota polega na wpływaniu - także poprzez jej niezbędną, to jest konieczną surowość - na kształtowanie postaw moralnych, organizujących społeczeństwa, wiarę w nie i ufność w celowość przestrzegania norm systemy te tworzących. Orzeczona kara będzie zatem mieć także wpływ na każdego, kto w jakikolwiek sposób dowiedział się o przestępstwie i zapadłym orzeczeniu. Chodzi przy tym nie tylko o wpływ na środowisko sprawcy, ale i na innych członków społeczeństwa. Kara jest bowiem również jednym z ważnych środków zwalczania przestępczości, tak w sensie jej funkcji odstraszającej, jak i w zakresie kształtowania społecznie pożądanych postaw. Chodzi o to, aby nawet osoby skazane wdrażać do poszanowania zasad współżycia społecznego oraz do przestrzegania porządku prawnego i tym samym przeciwdziałać powrotowi do przestępstwa. Kara grzywny stanowi realną dolegliwość, jaka dotknie sprawcę pozostawiając go w przekonaniu negatywnej oceny czynu, którego się dopuścił. Przy kształtowaniu wysokości grzywny (jednej stawki dziennej na kwotę 10,00 zł) Sąd miał na uwadze treść art. 53 § 2 kk i 33 § 3 kk . Ponieważ oskarżony dopuścił się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym w stanie nietrzeźwości, Sąd zobligowany był - na podstawie art. 42 § 2 k.k. - orzec zakaz prowadzenia wszelkich podjazdów mechanicznych lub pojazdów mechanicznych określonego rodzaju. Ten środek karny ma nie tylko charakter represyjny, lecz także pełni funkcję prewencyjną, poprzez wyeliminowanie osoby stwarzającej zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu lądowym. W ocenie Sądu pozbawienie oskarżonego uprawnień do kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi na okres 3 lat (z woli ustawodawcy, poczynając od 18.05.2015r. jest to wymiar minimalny) zapewni realizację wychowawczych i zapobiegawczych celów wskazanego środka karnego, a uwzględnia tak okoliczności łagodzące, jak i obciążające. Nadto dodatkową realną dolegliwością jest środek karny pod postacią świadczenia pieniężnego, którego wysokość - z woli ustawodawcy - jest limitowana w dolnej granicy kwotą 5.000 złotych. Na takim też poziomie został w tej sprawie orzeczony. Przy czym środek ten ma aktualnie charakter obligatoryjny. Okres zatrzymania prawa jazdy zaliczono na poczet orzeczonego środka. W przedmiocie kosztów zastępstwa procesowego udzielonego oskarżonemu Sąd orzekł w oparciu o treść § 2 ust 1 i 3 oraz § 14 ust 2 pkt 3 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), z uwzględnieniem terminów rozprawy, w których obrońca oskarżonego brał udział oraz stawkę podatku VAT. W oparciu o art. 626 § 1 kpk w zw. z art. 618 § 1 kpk , art. 616 § 2 kpk , art. 627 kpk Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu części wydatków związanych z udziałem w sprawie kwotę 266,80 zł obejmującą: - opłatę przewidzianą za udzielenie informacji z rejestru skazanych – 30 zł - ryczał za doręczenia korespondencji w postępowaniu przygotowawczym oraz sądowym – łącznie 40 zł ( § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym /Dz. U. Nr 108, poz. 1026 z późn. zm./), - wynagrodzenie biegłych psychiatrów; W pozostałym zakresie Sąd zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych, albowiem skarżony utrzymuje się z skromnego świadczenia rentowego, co uzasadnia ocenę, że uiszczenie wszystkich kosztów sądowych, powyżej wskazanej w wyroku kwoty byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe ( art. 624 kpk ).