II K 381/15

Sygn. akt II K 381/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 grudnia 2016 roku S. (...) w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodnicząca – SSR Anna Zajączkowska Protokolant – Agnieszka Palejko przy udziale Prokuratora – nie stawił się po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 23 sierpnia 2016 r., 27 września 2016 r. i 25 listopada 2016 r. sprawy A. W. córki D. i A. z d. N. ur. (...) w S. oskarżonej o to, że: w dniu 19 kwietnia 2015 roku w N. , woj. (...) na stacji paliw BP przy ul. (...) , prowadziła w ruchu lądowym pojazd mechaniczny – samochód osobowy marki C. (...) nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości, tj. z zawartością 2,26 promila alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn z art. 178a § 1 kk o r z e k a I. oskarżoną A. W. uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za to na podstawie art. 178a § 1 kk skazuje ją i wymierza jej karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych po 10 (dziesięć) złotych każda; II. na podstawie art. 42 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk orzeka wobec oskarżonej zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku; III. na podstawie art. 624 § 1 kpk zwalnia oskarżoną w całości od zapłaty kosztów sądowych, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt II K 381/15 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny. A. W. (poprzednio B. ) w dniu 19 kwietnia 2015 roku około godziny 03.30 wraz ze swoim znajomym (obecnie mężem) B. W. samochodem marki C. (...) o nr rej. (...) przyjechali na stację paliw BP przy ul. (...) w N. . Oskarżona była nietrzeźwa. Po zaparkowaniu pojazdu na terenie stacji paliw, weszli do sklepu na stacji. A. W. udała się do toalety, zaś B. W. podszedł do lodówki, skąd wziął piwo marki H. , które następnie schował do torby. Zauważyli to pracownicy sklepu. Kiedy B. W. chciał opuścić teren sklepu, pracownik stacji J. G. stanęła w drzwiach wejściowych, uniemożliwiając mu wyjście. B. W. na polecenie J. G. otworzył torbę. Kobieta wyjęła z torby piwo, które następnie oddała innemu pracownikowi sklepu (...) . J. G. poinformowała B. W. , że wzywa Policję. W tym momencie z toalety wyszła oskarżona A. W. . Oskarżona wzięła z półki paczkę chipsów, po czym niezatrzymywana przez nikogo wyszła ze sklepu, wsiadła do samochodu marki C. (...) o nr rej. (...) , którym następnie podjechała pod teren drzwi wejściowych do sklepu stacji. W tym momencie na teren stacji przyjechali funkcjonariusze Policji P. K. (1) oraz P. S. . Funkcjonariusze Policji przeprowadzili interwencję. Po zakończonych czynnościach z udziałem oskarżonej i B. W. , B. W. zapytał funkcjonariuszy Policji, czy można przepchnąć samochód C. (...) bez uruchomienia silnika w inne miejsce na terenie stacji. Funkcjonariusze wyrazili zgodę. Oskarżona i B. W. przepchnęli samochód sprzed drzwi wejściowych na parking w okolice myjni samochodowej. Wtedy funkcjonariusze Policji odjechali. Oskarżona i B. W. wsiedli do zaparkowanego na terenie stacji paliw samochodu marki C. (...) o nr rej. (...) . Oskarżona usiadła na miejscu kierowcy, zaś B. W. zajął miejsce pasażera. A. W. uruchomiła silnik i zaczęła wyjeżdżać z terenu stacji paliw. Po przejechaniu paru metrów zauważyła nadjeżdżający od strony ul. (...) w kierunku ul. (...) radiowóz Policji. Zatrzymała pojazd, wyłączyła silnik. Funkcjonariusze Policji P. K. (1) oraz P. S. podjechali niedaleko samochodu marki C. (...) o nr rej. (...) . P. S. podszedł do siedzącej na miejscu kierowcy oskarżonej. Polecił jej wyjście z samochodu, okazanie dokumentów oraz poddanie się badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Oskarżona początkowo zgodziła się na badanie. Jednak po tym kiedy B. W. krzyknął, żeby tego nie robiła, odmówiła poddania się temu badaniu. Funkcjonariusze Policji poinformowali ją, że zostanie przewieziona do KPP N. oraz, że jeżeli będzie w dalszym ciągu odmawiała poddania się badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, zostanie przewieziona do szpitala, gdzie będzie pobrana od niej krew. Oskarżona oświadczyła, że nie podda się badaniu oraz że nigdzie nie pojedzie. Funkcjonariusze Policji pouczyli ją, że zostaną w stosunku od niej użyte środki przymusu. Kobieta w dalszym ciągu odmawiała poddania się badaniu, nie chciała wejść do radiowozu. W związku z powyższym funkcjonariusze Policji chwycili oskarżoną za ręce, aby doprowadzić ją do radiowozu. W czasie doprowadzenia oskarżonej do radiowozu B. W. utrudniał przeprowadzenie tej czynności. Wyzywał P. S. słowami wulgarnymi. W związku z powyższym funkcjonariusze podjęli decyzję o zatrzymaniu B. W. . Oskarżoną przewieziono do KPP N. , a następnie do szpitala celem pobrania krwi. Przeprowadzone badania wykazały zawartość 2,26 promila alkoholu etylowego we krwi. Oskarżona A. W. ma (...) lat, jest (...) , utrzymuje się z zasiłku (...) , nie była leczona psychiatrycznie, ani odwykowo, nie była karana. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o: częściowo wyjaśnienia oskarżonej (k. 28-28v, 119), częściowo zeznania świadka B. W. (k. 156-157), zeznania świadka J. G. (k. 147-148, oraz k. 7 akt sprawy II W 368/15), zeznania świadka P. K. (1) (k. 17v-18v, 155), zeznania świadka P. S. (k. 7v-8, 155-157), zeznania świadka P. K. (2) (k. 15 akt sprawy II W 368/15), notatkę urzędową (k. 3), protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym (k.6), świadectwo wzorcowania (k.8), sprawozdanie z przeprowadzonych badań zawartości alkoholu etylowego w płynach ustrojowych (k.20-21), protokół oględzin rzeczy (k.30-31), kartę karną (k.70, 84, 97, 102, 110, 130, 150), informację z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych (k.72-73), kwestionariusz wywiadu środowiskowego (k.111-113). Oskarżona przesłuchana w postępowaniu przygotowawczym w dniu 26 czerwca 2015 roku nie przyznała się do popełnienia czynu polegającego na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości. Wyjaśniła, że w dniu 19 kwietnia 2015 roku wieczorem spożywała alkohol w postaci kilku piw, a później wracała jako pasażer w samochodzie marki C. . Samochodem kierował B. W. , który był trzeźwy. W N. wjechali na stację paliw (...) od strony (...) . Po zaparkowaniu pojazdu udali się do sklepu po zakup piwa. Oskarżona podała, że przy stacji stała grupka obywateli Ukrainy, pijących piwo. Oskarżona wskazała, że wspólnie z B. W. przez około godzinę pili z nimi piwo, a ich samochód stał w tym czasie zaparkowany koło myjni. Zgodnie z relacją oskarżonej około godziny po przyjeździe na stację paliw, oskarżona zadzwoniła po kolegę M. K. z prośbą o odstawienie pod blok samochodu. W trakcie oczekiwania na kolegę, oskarżona siedziała w samochodzie. Drzwi od strony kierowcy były otwarte, silnik nie był uruchomiony, kluczyków nie było w stacyjce. Po około 15 minutach od telefonu do M. K. na teren stacji podjechał radiowóz Policji, po czym policjanci poprosili, żeby oskarżona i B. W. wyszli z samochodu. A. W. podała, że wysiadła z samochodu, po czym policjant powiedział, że podda ich badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Oskarżona wskazała, że się nie zgodziła na to badanie, gdyż nie widziała takiej potrzeby, a ponadto wcześniej zażyła lek na uspokojenie o nazwie (...) . Oskarżona dodała, że nie ma prawa jazdy, a samochód C. wyposażony w blokadę w postaci immobilasera, zatem niemożliwe było uruchomienie tego pojazdu przez osobę, która nie ma prawa jazdy. Przesłuchiwana na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2016 r. oskarżona A. W. nie przyznała się do popełnienia czynu polegającego na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości. Oświadczyła, że wyjaśnienia złoży po odczytaniu wcześniej składanych wyjaśnień. Po odczytaniu wyjaśnień złożonych na etapie postępowania przygotowawczego potwierdziła je, a następnie podała, że tej nocy były dwie interwencje Policji. Przy pierwszej interwencji funkcjonariusze Policji pomagali oskarżonej i B. W. przepchać samochód spod wejścia do sklepu na parking od strony myjni. Przy drugiej interwencji oskarżona miała siedzieć w samochodzie, słuchać muzyki. Wtedy przyjechał ten sam patrol Policji. Kluczyków nie było w stacyjce. Policja znalazła kluczyki pod siedzeniem pasażera po całym zdarzenia. Funkcjonariusze wyciągnęli ją siłą z auta. Stwierdziła, że przy drugiej interwencji siedziała z B. W. w samochodzie w celu towarzyszenia obcokrajowcom z (...) . Oskarżona podała, że wiedziała wtedy, iż funkcjonariusze Policji ich obserwują. Cały czas w zasięgu wzroku miała patrol Policji. Oskarżona zaprzeczyła, aby przed pierwszą interwencją policji poruszała się samochodem. Oświadczyła, że nie ma prawa jazdy. Sąd zważył, co następuje W świetle zeznań świadków P. S. oraz P. K. (1) należało odmówić wiary wyjaśnieniom oskarżonej, w części w jakiej twierdziła konsekwentnie w toku postępowania, że w nocy 19 kwietnia 2015 r. na terenie stacji paliw, nie prowadziła pojazdu marki C. (...) o nr rej. (...) . Wprawdzie wyjaśnienia oskarżonej w tej części mają potwierdzenie w relacji B. W. , to jednak zdaniem Sądu za zupełnie nielogiczne, niezgodne z doświadczeniem życiowym należałoby uznać zachowanie P. S. i P. K. (1) opisane przez oskarżoną i B. W. , którzy mieliby zgodnie z tą wersją zdarzeń, bez żadnej ku temu przyczyny, na oczach wielu osób, podejść do samochodu, w którym siedzieli oskarżona i B. W. i bezpodstawnie oskarżyć oskarżoną o prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości. P. K. (1) i P. S. są funkcjonariuszami Policji, osobami obcymi dla oskarżonej, w żaden sposób z nią nie skonfliktowanymi. Dlaczego zatem ci świadkowie mieliby się w taki sposób zachować w stosunku do osoby im obcej, która w żaden sposób nie naruszała porządku prawnego, siedziała w samochodzie i słuchała muzyki. Sąd uznał za wiarygodne w całości zeznania świadków P. K. (1) i P. S. złożone w postępowaniu przygotowawczym. Świadkowie ci bezpośrednio po zdarzeniu, szczegółowo, spójnie opisali przebieg interwencji. Wersja zdarzenia przez nich przestawiona jest logiczna, koresponduje z treścią zeznań J. G. , P. K. (2) . Obaj świadkowie podali z jakich przyczyn znaleźli się w nocy 19 kwietnia 2015 r. na terenie stacji paliw, opisali swoje czynności na miejscu, zachowanie osób znajdujących się w sklepie, wyjaśnili w jakich okolicznościach znaleźli się drugi raz na terenie stacji paliw, co zauważyli. Relacja obu funkcjonariuszy złożona na etapie postępowania sądowego nie jest już tak szczegółowa. Biorąc pod uwagę, że świadkowie jako funkcjonariusze Policji podobnych interwencji z racji wykonywanego zawodu dokonują często, biorąc pod uwagę znaczny upływ czasu w momencie składania zeznań przed Sądem od zdarzenia, zrozumiałym jest, że świadkowie na etapie postępowania sądowego nie pamiętali wszystkich szczegółów tej konkretnej interwencji. Należy powtórzyć, że nie można wskazać przyczyn, które mogłyby motywować obu świadków do działania sprzecznego z prawem, a następnie do składania w toku całego postępowania fałszywych zeznań, pomawiania oskarżonej o czyn którego nie popełniła. Oceniając wyjaśnienia A. W. wskazać należy, że oskarżona w swoich wyjaśnieniach na etapie postepowania przygotowawczego pominęła to, iż po przyjechaniu na teren stacji paliw, ona i jej partner dokonali kradzieży w sklepie znajdującym się na stacji. Dopiero na etapie postepowania sądowego oskarżona wskazała, że tej nocy na terenie stacji paliw miały miejsce dwie interwencje Policji. Ponadto wyjaśnienia oskarżonej i zeznania B. W. w zakresie w jakim konsekwentnie twierdzili, że oskarżona nie potrafiła uruchomić pojazdu marki C. (...) o nr rej. (...) , sprzeczne są także z zeznaniami świadka J. G. , pracownicy stacji paliw, która zeznała, iż jeszcze przed pierwszą interwencją Policji, oskarżona podjechała samochodem pod drzwi stacji po B. W. . Te zeznania potwierdzają okoliczność, że oskarżona pomimo braku formalnych uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych, potrafiła uruchomić pojazd marki C. (...) , prowadzić go. Oceniając zeznania świadka B. W. Sąd miał także na uwadze to, że jest on osobą najbliższą dla oskarżonej. Świadek miał zatem interes w tym, aby składać zeznania w taki sposób, by jego żona nie poniosła odpowiedzialności karnej. Sąd ocenił jako wiarygodne zeznania świadka J. G. złożone w toku postępowania (...) oraz te na rozprawie w dniu 27 września 2016 r. Świadek ten bezpośrednio po zdarzeniu opisała szczegółowo, logicznie przebieg zdarzenia w sklepie. Wprawdzie J. G. nie widziała tego co się wydarzyło po odjeździe funkcjonariuszy Policji, nie obserwowała przebiegu drugiej interwencji, to jednak jej relacja wskazuje na to, że oskarżona w dniu 19 kwietna 2015 roku poruszała się na terenie stacji paliw samochodem marki C. (...) , będąc w stanie nietrzeźwości. Świadek zeznała, że po tym jak oskarżona wyszła ze sklepu z paczką chipsów, wsiadła do samochodu, którym podjechała pod drzwi wejściowe. Na etapie postępowania sądowego J. G. nie pamiętała wszystkich szczegółów zdarzenia, co jednak nie powoduje, że należy odmówić wiarygodności jej zeznaniom. Jest bowiem rzeczą oczywistą, zgodną z doświadczeniem życiowym, iż z upływem czasu, pewne szczegóły zdarzenia mogą ulec zatarciu, niepamięci. Sąd ocenił jako wiarygodne zeznania świadka P. K. (2) złożone w postępowaniu (...) . Świadek wówczas jasno, wyczerpująco, logicznie, spójnie opisała przebieg zdarzenia na terenie sklepu. Jednak z uwagi na to, że świadek nie obserwowała przebiegu zdarzenia podczas drugiej interwencji Policji, jej relacja nie stanowiła podstawy ustaleń co do tego, czy oskarżona po tym jak samochód został przepchany w okolice myjni, prowadziła później pojazd. Na wiarę zasługują także notatka urzędowa, protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym, świadectwo wzorcowania, sprawozdanie z przeprowadzonych badań zawartości alkoholu etylowego w płynach ustrojowych, protokół oględzin rzeczy, karta karna, informacja z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych, kwestionariusz wywiadu środowiskowego. Autentyczność oraz wartość dowodowa tych dokumentów nie budzi wątpliwości Sądu, gdyż zostały sporządzone przez właściwe organy, w granicach ich kompetencji oraz w przypisanej prawem formie. Żadna ze stron nie podważała treści tych dokumentów. Uwzględniając zebrany w sprawie materiał dowodowy i opierając się na przeprowadzonych wyżej rozważaniach stwierdzić należy, iż obdarzone przez Sąd wiarą dowody łączą się w logiczną całość i stanowią wystarczającą podstawę do uznania, iż okoliczności popełnienia przez oskarżoną przypisanego jej czynu i jej wina nie budzą wątpliwości. Oskarżona swoim zachowaniem wyczerpała przedmiotowe jak i podmiotowe znamiona przypisanego jej czynu. Swoim zachowaniem oskarżona wyczerpała ustawowe znamiona przestępstwa określonego w art. 178a § 1 k.k. W myśl tego przepisu – karze grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności od lat dwóch – podlega ten, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Oskarżona kierowała pojazdem mechanicznym na parkingu przy stacji paliw. Należy w tym miejscu wskazać, iż ruchem lądowym jest nie tylko ruch na drogach publicznych, w strefach miejsca zamieszkania, lecz także ruch w miejscach dostępnych dla powszechnego użytku. Oskarżona w tym czasie była w stanie nietrzeźwości. Sprawozdanie z przeprowadzonych badań zawartości alkoholu etylowego w płynach ustrojowych wykazało stężenie alkoholu we krwi 2,26 promila. Oceniając stopień winy oskarżonej wskazać trzeba, że oskarżona jest pełnoletnia i w konkretnych warunkach niniejszego stanu faktycznego miała pełną zdolność rozpoznania znaczenia swojego czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Oskarżona, popełniając zarzucane jej przestępstwo, miała świadomość, że jest w stanie nietrzeźwości. Jak wynika z jej wyjaśnień tej nocy wcześniej spożywała alkohol w postaci kilku piw. Tym samym nie budzi wątpliwości, że oskarżona działała z zamiarem bezpośrednim. Stopień winy oskarżonej jest zatem znaczny. Podobnie znaczny jest stopień społecznej szkodliwości jej czynu. Oskarżona umyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Przystępując do wymiaru kary oskarżonej Sąd kierował się zasadami określonymi w art. 53 kk . Ustalając ilość wymierzonych oskarżonej stawek na 50 stawek dziennych Sąd miał przy tym na względzie okoliczność obciążającą którą jest znaczny stan nietrzeźwości, działanie z winy umyślnej, znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu. Jako okoliczność łagodzącą Sąd wziął pod uwagę to, że oskarżona jest osobą niekaraną, prowadzi ustabilizowany tryb życia. Ustalając wysokość jednej stawki na 10 zł Sąd miał na uwadze dochody oskarżonej, jej warunki osobiste, rodzinne i możliwości zarobkowe. Oskarżona aktualnie utrzymuje się z zasiłku macierzyńskiego w kwocie 1.400 zł, na utrzymaniu ma jedno dziecko. Jednocześnie Sąd orzekł w stosunku do oskarżonej zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres jednego roku. Treść art. 42 § 2 kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania wyroku nakazuje orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju na okres nie krótszy niż 3 lata, w razie skazania za przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Jednak zgodnie z treścią art. 4 § 1 k.k. , należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Sąd z uwagi na możliwość orzeczenia zakazu od jednego roku, stosował wobec oskarżonej na podstawie art. 4 § 1 k.k. przepisy kodeksu karnego w brzmieniu sprzed 18 maja 2015 r. Okres orzeczonego zakazu Sąd dostosował do całokształtu przyjętych powyżej okoliczności łagodzących i obciążających. Sąd mając na uwadze to, że oskarżona aktualnie jest na zasiłku macierzyńskim, ma na utrzymaniu dziecko, zwolnił ją od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania. Z tych przyczyn Sąd orzekł jak w wyroku.