II K 372/15

Sygn. akt II K 372/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 marca 2016 roku Sąd Rejonowy w Świdnicy w II Wydziale Karnym w składzie Przewodniczący SSR Kamila Firko Protokolant Sylwia Domańska przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Świdnicy R. A. po rozpoznaniu w dniach 22 października 2015 roku, 3 marca 2016 roku, 10 marca 2016 roku sprawy karnej T. K. syna S. i G. z domu P. urodzonego (...) w W. oskarżonego o to, że: w dniu 29 czerwca 2012r. w W. woj. (...) w zażaleniu pozwanego złożonemu do postępowania sądowego o sygn. akt IC 306/12 słowami obraźliwymi znieważył funkcjonariusza publicznego w osobie Sędzi Sądu Rejonowego w Wałbrzychu H. P. podczas i w związku z pełnionymi obowiązkami służbowymi, tj. o czyn z art. 226 § 1 k.k. I. oskarżonego T. K. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. występku z art. 226 § 1 k.k. i za czyn ten na podstawie powołanego przepisu wymierza mu karę 3 /trzech/ miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 /dwudziestu/ godzin w stosunku miesięcznym, II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. S. prowadzącego Kancelarię Adwokacką w Ś. kwotę 723,24 złotych /siedemset dwadzieścia trzy złote dwadzieścia cztery grosze/ brutto tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu; III. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie zaliczając wydatki na rachunek Skarbu Państwa i nie obciąża go opłatą sądową. UZASADNIENIE Po przeprowadzeniu rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny : Oskarżony T. K. występował jako pozwany w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w Wałbrzychu w I Wydziale Cywilnym pod sygnaturą akt I C 306/12. Sędzią referentem w sprawie była H. P. . W dniu 29 czerwca 2012 roku T. K. wniósł do Sądu Rejonowego w Wałbrzychu zażalenie w w/w sprawie na postanowienie Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 22 czerwca 2012 roku w przedmiocie oddalenia wniosku dowodowego oraz dopuszczenia dowodu z przesłuchania świadka. W niniejszym zażaleniu oskarżony zarzucił Przewodniczącej H. P. szereg nieprawidłowości w prowadzeniu postępowania, a nadto znieważył ją, nazywając m.in. „rżnącą inteligentkę z agencji towarzyskiej z lat 1993 - 1996". Z uwagi na to, iż podobnych, obraźliwych zachowań T. K. dopuszczał się wielokrotnie H. P. złożyła zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przez niego przestępstwa. Oskarżony podczas innego postępowania przeprosił pokrzywdzoną za wszystko, co robił. Dowody: - kserokopia zażalenia T. K. z 28 czerwca 2012 roku k. 3-6, - wyjaśnienia oskarżonego k. 30-31, 705, - zeznania pokrzywdzonej H. P. k. 8-8v., 399v., 705. Oskarżony nie cierpi na chorobę psychiczną w znaczeniu psychozy, niedorozwój umysłowy lub inne krótkotrwałe zaburzenia czynności psychicznych. Stwierdzono u niego osobowość paranoiczną o typie pieniaczym. W czasie zdarzenia oskarżony miał zachowaną zdolność do rozumienia znaczenia swojego czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Dowód: - opinia sądowo – psychiatryczna, k. 697-698v. T. K. , urodzony (...) , jest żonaty, ma dwoje dorosłych dzieci i nie posiada nikogo na swoim utrzymaniu. Ma wykształcenie średnie techniczne, z zawodu jest technikiem mechanikiem. Jest bezrobotny, utrzymuje się z pomocy opieki społecznej. Był już kilkakrotnie karany, w tym za przestępstwo podobne. - dane osobo - poznawcze, k. 30, - dane o karalności, k. 708-710. Oskarżony T. K. nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i nie złożył wyjaśnień ani w postępowaniu przygotowawczym ani przed Sądem. Sąd zważył nadto, co następuje: Dowody przeprowadzone przed Sądem jednoznacznie wskazywały na sprawstwo i winę oskarżonego w zakresie zarzuconego mu aktem oskarżenia czynu. Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na złożonych kilkakrotnie zeznaniach pokrzywdzonej H. P. oraz treści przedmiotowego zażalenia, wniesionego w sprawie I C 306/12. Dowody te są spójne, logiczne i nie budzą, w ocenie Sądu, jakichkolwiek wątpliwości co do ich wiarygodności. Wiarygodności tej nie mogły podważyć twierdzenia oskarżonego nie przyznającego się do winy, zwłaszcza, że oskarżony odmówił w toku postępowania przygotowawczego złożenia wyjaśnień, a na rozprawę nie stawił się, aby złożyć wyjaśnienia. Zachowanie oskarżonego niewątpliwie wyczerpało ustawowe znamiona występku z art. 226 § 1 k.k. , stanowiło bowiem bezsprzecznie znieważenie funkcjonariusza publicznego. Zgodnie z przepisem art. 115 § 13 pkt 3 k.k. sędzia jest funkcjonariuszem publicznym i podlega ochronie przewidzianej w art. 226 § 1 k.k. Znieważenie nastąpiło w piśmie procesowym złożonym w sprawie prowadzonej przez pokrzywdzoną, a zatem podczas i w związku z pełnionymi obowiązkami służbowymi. Stwierdzenie sformułowane przez T. K. , stanowiące porównanie Sędziego do pracownicy agencji towarzyskiej jest obraźliwe, wulgarne i poniżające, a dodatkowo uderza w autorytet wymiaru sprawiedliwości. Wobec powyższego zachowanie oskarżonego należało zakwalifikować jako wyczerpujące ustawowe znamiona występku z art. 226 § 1 k.k. Za czyn ten oskarżonemu wymierzono karę 3 miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie. Przystępując do wymiaru kary wobec oskarżonego Sąd miał na uwadze znaczny stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu przestępstwa, czyny takie bowiem, stanowiące w istocie podważenie powagi i autorytetu sądów należy konsekwentnie piętnować. Obciążająco na wymiar kary wpłynęła wcześniejsza karalność oskarżonego, w tym również za przestępstwo podobne. Jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował postawę oskarżonego wobec pokrzywdzonej już po popełnieniu przestępstwa. Jak zeznała H. P. , oskarżony podczas innego postępowania przeprosił ją za wszystko, co robił. Przy wymiarze kar Sąd musiał mieć nadto na uwadze zakaz reformationis in peius przewidziany w przepisie art. 434 § 1 k.p.k. Zgodnie z tą regułą Sąd nie mógł orzec kary surowszej niż kara wymierzona oskarżonemu podczas poprzedniego rozpoznania sprawy. W oparciu o powyższe okoliczności Sąd przyjął, że kara 3 miesięcy ograniczenia wolności będzie współmierna do charakteru popełnionego czynu a jednocześnie powinna mieć wychowawczy wpływ na oskarżonego. Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2015.1801), Sąd zasądził na rzecz obrońcy adw. M. S. kwotę 723,24 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. , z uwagi na trudną sytuację materialną oskarżonego, zwolniono go od ponoszenia kosztów sądowych w całości.