II K 363/10

Sygn. akt II K 363/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 czerwca 2011 roku Sąd Rejonowy w Świdnicy II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Elżbieta Frączak Protokolant K. A. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu A. P. po rozpoznaniu dnia 20.09.2010r., 5.11.2010r., 16.12.2010r., 9.02.201 Ir., 29.06.201 Ir., sprawy karnej P. B. (1) urodzonego (...) w S. syna S. i M. z domu F. oskarżonego o to, że: w okresie od 25 kwietnia 2005 roku do 5 września 2008 roku w Ś. w woj. (...) , będąc osobą upoważnioną przez Starostę (...) , zarządzającego ruchem na drogach powiatowych i gminnych na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku prawo o ruchu drogowym oraz odpowiedzialną m. in. za prowadzenie spraw związanych z zarządzaniem ruchem na drogach powiatowych i gminnych nie dopełnił w sposób właściwy ciążącego na nim, z racji zakresu obowiązków służbowych oraz § 2 ust. 1 pkt g i § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem , obowiązków sprawowania nadzoru i analizy istniejącej organizacji ruchu w zakresie bezpieczeństwa ruchu oraz przeprowadzania kontroli dróg m.in. w zakresie prawidłowości zastosowania, wykonania, funkcjonowania i utrzymania wszystkich znaków drogowych oraz dokonywania nie rzadziej niż dwa razy w roku kontroli wszystkich dróg powiatowych i gminnych godząc się w ten sposób na występowanie na drogach podległych Staroście (...) , jako organowi zarządzającemu ruchem, braku wymaganego prawem oznakowania stwarzającego zagrożenie bezpieczeństwa w komunikacji w tym na ul. (...) , ul. (...) , ul. (...) oraz ul. (...) wiaduktów kolejowych o wysokości niższej niż 4,5 metra nie zawierających właściwego oznakowania w postaci powtórzonego znaku „B-16" umieszczonego nad jezdnią przy wiaduktach i znaków U9 na wiadukcie zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z dnia 23 grudnia 2003 roku z późn. zm.) oraz wybierając losowo drogi, które mają być kontrolowane przez organ zarządzający ruchem, co zagrażało bezpieczeństwu w komunikacji i na szkodę interesu publicznego tj. o czyn z art. 231 §1 kk I. na podstawie art. 66 § 1 kk i art. 67 § 1 kk postępowanie karne wobec oskarżonego P. B. (2) w zakresie czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. występku z art. 231 § 1 warunkowo umarza na okres próby jednego roku, II. na podstawie art. 627 kpk obciąża oskarżonego kosztami postępowania w sprawie w kwocie 150 złotych, w tym opłatą sądową w kwocie 60 złotych; Sygn. akt II K 363/10 UZASADNIENIE S ą d ustali ł nast ę puj ą cy stan faktyczny: P. B. (2) zatrudniony w Starostwie Powiatowym w Ś. w Wydziale Komunikacji, (...) i (...) na stanowisku Inspektora, był osobą upoważnioną przez Starostę (...) do prowadzenia między innymi spraw związanych z zarządzaniem ruchem na drogach powiatowych i gminnych. Jego obowiązki wynikały z zakresu obowiązków służbowych, ale także z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem . Na mocy tego aktu prawnego działania w zakresie zarządzania ruchem realizowane są przez podejmowanie czynności organizacyjno-technicznych, w szczególności nadzoru i analizy istniejącej organizacji ruchu w zakresie bezpieczeństwa ruchu i jego efektywności oraz między innymi przez co najmniej raz na 6 miesięcy kontrolę dróg w zakresie prawidłowości zastosowania, wykonania, funkcjonowania i utrzymania wszystkich znaków drogowych, urządzeń sygnalizacji świetlnej, urządzeń sygnalizacji dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego umieszczonych na drogach jemu podległych. W związku z koniecznością sporządzenia projektów organizacji ruchu Referat (...) Urzędu Miejskiego w Ś. dokonał inwentaryzacji oznakowania pionowego i poziomego zarządzanych dróg. W dniu 30 kwietnia 2004 roku kierownik Referatu M. G. złożył podpis pod sporządzonymi projektami organizacji ruchu między innymi dla ulic (...) w Ś. . Zgodnie z obowiązującą wówczas procedurą dokumenty przesłane zostały do Komendy Powiatowej Policji w Ś. , gdzie zaopiniowano je pozytywnie w dniach od 7 do 10 maja 2004 roku. Następnie dokumentację skierowano do Wydziału Komunikacji, (...) i (...) Starostwa Powiatowego w Ś. , gdzie P. B. (2) zatwierdził wskazane powyżej projekty. Zatwierdzona w tenże sposób organizacja ruchu funkcjonowała do 2009 roku. Znak zakazu B-16 należy umieszczać przed wiaduktem, jeżeli wysokość obiektu nad jezdnią jest mniejsza niż 4,5 metra. Na znaku winna być jednak podana wartość o 0,5 metra mniejsza niż rzeczywista wysokość obiektu nad jezdnią. Następnie znak B-16 należy powtórzyć, umieszczając go nad jezdnią, np. na obiekcie. Nadto obiekty znajdujące się w skrajni drogi powinny być wyraźnie oznaczone, a do oznaczenia obiektów znajdujących się w skrajni poziomej stosuje się tablice oznaczone symbolem U9. W Ś. na ulicach (...) znajdują się wiadukty, których wysokość nad jezdnią jest mniejsza niż 4,5 metra. W okresie od dnia 25 kwietnia 2005 roku do dnia 5 września 2008 roku obiekty te były oznakowane jednym znakiem zakazu B-16 umieszczonym przed wiaduktem, co stwarzało zagrożenie bezpieczeństwa w komunikacji na wyżej wymienionych drogach. W tym samym czasie P. B. (2) co najmniej raz na 6 miesięcy dokonywał kontroli dróg w zakresie prawidłowości zastosowania, wykonania, funkcjonowania i utrzymania znaków drogowych, urządzeń sygnalizacji świetlnej, urządzeń sygnalizacji dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego umieszczonych na drogach jemu podległych, wybierając losowo te, które miały być kontrolowane. Dowody: - zakres obowi ą zk ó w s ł u ż bowych P. B. (2) - k. 47-49, 74-76, - dokumentacja dotycz ą ca kontroli dr ó g w I-szej polowie 2006 roku - k. 104-109, - dokumentacja dotycz ą ca kontroli dr ó g w Il-giej po ł owie 2006 roku -k. 110-117, - dokumentacja dotycz ą ca kontroli dr ó g w i-szej polowie 2007 roku - k. 118-127, - dokumentacja dotycz ą ca kontroli dr ó g w I l-giej polowie 2007 roku - k. 128-133, - dokumentacja dotycz ą ca kontroli dr ó g w ll-giej po ł owie 2008 roku - k. 134-144, 225-234, - dokumentacja dotycząca kontroli dróg w l-szej połowie 2008 roku - k. 225-234, - dokumentacja dotycz ą ca kontroli dr ó g w l-szej po ł owie 2005 roku- k. 240-278, - wyja ś nienia oskar ż onego P. B. (2) - k. 355, 360-364, 403-404, - zeznania ś wiadk ó w: A. Ł. - k. 279-280, 412v., B. B. - k. 283-284, 412v.-413, M. G. -/c. 194-196, 413v.-414, M. B. - k. 281-282, 414v.-415, J. ~ k. 347-348, 415, M. O. (1) ń skiego - k. 197-199, 420v., R. P. -421v., R. B. - k. 424-425, - Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. Oskarżony P. B. (2) nie był w przeszłości karany sądownie. Dowód: - zapytanie o karalność - k.,367, 427, 430. Oskarżony stojąc pod zarzutem aktu oskarżenia nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i słuchany w toku postępowania przygotowawczego wyjaśnił, że zgodnie z kompetencjami wynikającymi z prawa o ruchu drogowym wyraźnie zostały rozdzielone elementy związane z zarządzaniem ruchem, które przypisano staroście, zaś nadzór nad zarządzaniem ruchem, w tym na drogach powiatowych i gminnych, zgodnie z art. 10 ust. 2 prawo o ruchu drogowym , sprawuje wojewoda. Jak wynika z treści jego relacji to starosta podejmuje czynności organizacyjno-techniczne związane z rozpatrywaniem projektów organizacji ruchu, jak również w ramach kompetencji prowadzi kontrolę zastosowania i funkcjonowania znaków w zakresie zgodności z zatwierdzoną organizacją ruchu, z kolei projekt organizacji ruchu przygotowuje zarządca drogi samodzielnie lub poprzez wyspecjalizowaną jednostkę. Dokumentacja ta jest następnie weryfikowana i opiniowana przez Komendanta Powiatowego Policji. Po pozytywnych opiniach obu organów projekt jest poddawany zatwierdzeniu. Przyznał, że po uzyskaniu projektu organizacji ruchu zapoznawał się z jego treścią i zatwierdzał, jeżeli nie miał uwag. Oskarżony stwierdził, że wszystkie drogi wyszczególnione w zarzucie posiadają zatwierdzoną organizację ruchu i istotnie na obiektach o obniżonej skrajni poziomej nie zawarto powtórzenia oznakowania B-16. P. B. (2) nie miał świadomości co do tego, że taki znak powinien być zastosowany jako powtórzenie na obiekcie, bowiem w poprzednio obowiązujących organizacjach ruchu takiego oznakowania nie było. Nie wiedział, że taki znak, jako znak dodatkowy, musi być zamieszczony na wiadukcie. W praktyce z lat ubiegłych, jak i aktualnej, takiego oznakowania również nie stosuje się na drogach o wyższym standardzie, tj. wojewódzkich i krajowych, gdzie projekty były opiniowane przez wybitnych specjalistów z KWP. Oskarżony wyjaśnił, że powyższe fakty uśpiły jego czujność, tzn. był pewien, że to oznakowanie, które funkcjonuje w ciągu drogi jest wystarczająco czytelne i właściwe dla uczestników ruchu, wskazywało bowiem całkowity zakaz wjazdu dla pojazdów od momentu jego ustawienia. Podał, że był przekonany, że oznakowanie jest właściwe i w takiej konfiguracji projekt zatwierdził. P. B. (2) wyjaśnił, że dwukrotnie był kontrolowany przez urząd wojewódzki, a wyniki kontroli nie potwierdzały jakikolwiek nieprawidłowości w tym zakresie. Po zaistniałym zdarzeniu oskarżony przeanalizował załączniki do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 roku i wówczas podjął wiedzę, że na przedmiotowym obiekcie powinien być powtórzony znak B-16. Oskarżony wyjaśnił nadto, że kontrole dróg przeprowadzane są w dwóch obszarach: kontrola bieżąca i doraźna. Fakt kontrolowania dróg nie zawsze znajduje odzwierciedlenie w notatce. Dwa razy w roku są dokonywane kontrole przy udziale zarządców dróg i przedstawiciela KPP w Ś. . Stwierdził, że najpierw pytał policjanta, jaką trasę objazdu wybieramy. Nie potrafił odpowiedzieć na pytanie, dlaczego świadkowie wskazują, że to oskarżony decydował o wyborze dróg do kontroli. Podał, że pracodawca nigdy nie miał zastrzeżeń co do sposobu wykonywania przez niego obowiązków służbowych. Przed Sądem oskarżony P. B. (2) odmówił składania wyjaśnień w sprawie i podtrzymał swoje wyjaśnienia złożone w postępowaniu przygotowawczym. Nadto wskazał, że dwa razy do roku, tj. jesienią i wiosną, wspólnie z przedstawicielem policji i zarządcy drogi (...) Drogowej Powiatu (...) , po uzgodnieniu terminu dokonywał objazdu zarządzanych dróg. Od ubiegłego roku policja nie bierze udziału w kontroli, bowiem nie ma już takiego obowiązku. D. ó d: - wyjaśnienia oskarżonego P. B. (2) - k. 355, 360-364, 403-404. Nadto S ą d zwa ż y ł , co nast ę puje: W świetle przedstawionych dowodów wina i sprawstwo oskarżonego P. B. (2) w zakresie popełnienia zarzucanego mu czynu nie budzą wątpliwości. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyjaśnień oskarżonego, przesłuchanych w sprawie świadków oraz dokumentów w postaci: zakresu obowiązków służbowych P. B. (2) , dokumentacji dotyczącej kontroli dróg w I-szej połowie 2005 roku, l-szej połowie 2006 roku, ll-giej połowie 2006 roku, l-szej połowie 2007 roku, ll-giej połowie 2007 roku, l-szej połowie 2008 roku, ll-giej połowie 2008 roku. W ocenie Sądu każdy z przesłuchanych świadków, tj. A. Ł. , B. B. , J. Ż. , M. G. , M. B. , M. O. (2) , R. P. i R. B. starali się przedstawić w sposób rzetelny, w miarę szczegółowy i pełny przebieg zdarzenia, w którym uczestniczyli, a to konkretnie każdy z nich w różnym czasie wraz z oskarżonym brał udział w kontroli dróg powiatowych, czy też gminnych. Relacje wyżej wymienionych osób mają charakter zborny, są logiczne i polegają na prawdzie. Sąd pozytywnie ocenił wyjaśnienia oskarżonego P. B. (2) . Oskarżony wprawdzie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, kwestionując swoje sprawstwo, jednakże złożył obszerne wyjaśnienia zgodne ze skonstruowanym stanem faktycznym, a które znalazły odzwierciedlenie w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. P. B. (2) wskazał, że nie miał świadomości o konieczności oznakowania wiaduktu dodatkowym znakiem „B-16", a kontrole dokonywane na podstawie §12 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 roku były przeprowadzane, choć nie zawsze znajdowało to odzwierciedlenie w notatkach służbowych. Jednakże, co należy uwypuklić, drogi, które miały być kontrolowane przez organ zarządzający ruchem wybierał losowo. W świetle poczynionych ustaleń faktycznych i przeprowadzonej oceny dowodów Sąd stwierdził, że swoim zachowaniem oskarżony P. B. (2) w pełni wyczerpał ustawowe znamiona występku z art. 231 §1 kk . Oskarżony z upoważnienia Starosty (...) był odpowiedzialny między innymi za prowadzenie spraw związanych z zarządzaniem ruchem na drogach powiatowych i gminnych. Bez wątpienia w ocenie Sądu nie dopełnił on w sposób właściwy ciążących na nim obowiązków, a wynikających zarówno z zakresu obowiązków służbowych, jak też stosownych przepisów prawa. Jako, że swoją pracę wykonywał od wielu lat, Sąd stanął na stanowisku, iż winien był znać treść Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku, gdyż tenże akt prawny stanowił podstawę jego pracy. Reasumując, umyślnie w zamiarze ewentualnym w okresie od dnia 25 kwietnia 2005 roku do dnia 5 września 2008 roku godził się na występowanie braku wymaganego prawem oznakowania wiaduktów na drogach przy ul. (...) w postaci powtórzonego znaku „B-16" umieszczonego nad jezdnią przy wiaduktach i znaków U9 na wiadukcie. Nadto przyjęto, że niedopełnienie obowiązków polegało na braku kontroli wszystkich dróg, a które miały mieć miejsce co najmniej dwa razy w roku, bowiem te były wybierane przez oskarżonego losowo. W konsekwencji oceniając zachowanie oskarżonego pod kątem realizacji ustawowych znamion czynu zabronionego Sąd zważył, iż P. B. (2) swoim działaniem w pełni wyczerpał ustawowe znamiona zarzucanego mu czynu z art. 231 §1 kk i jego wina została udowodniona. Sąd uznając oskarżonego winnym zarzucanego mu czynu, uznał za zasadne zastosowanie w realiach niniejszej sprawy instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego na okres próby wynoszący rok. Zgodnie z treścią art. 66§1 kk materialnoprawne przesłanki warunkowego umorzenia postępowania karnego są następujące: wina sprawcy i społeczna szkodliwość popełnionego czynu nie jest znaczna, okoliczności popełnienia czynu nie budzą wątpliwości, sprawca nie był dotychczas karany za przestępstwo umyślne, a jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że mimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa, a ponadto przestępstwo które sprawca popełnił zagrożone jest karą nie przekraczającą 3 lat pozbawienia wolności. W przekonaniu Sądu wszystkie wyżej wymienione przesłanki zostały w niniejszej sprawie spełnione. Sąd stosując ten środek probacyjny miał na względzie przede wszystkim okoliczność, iż oskarżony działał umyślnie, jednakże w zamiarze ewentualnym. W przekonaniu Sądu zarówno stopień winy oskarżonego, jak i stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu nie jest znaczny. Dotychczasowy sposób życia oskarżonego zgodny z obowiązującym porządkiem prawnym, przejawiający się przede wszystkim jego dotychczasową niekaralnością, daje gwarancję, iż pomimo warunkowego umorzenia postępowania karnego nie popadnie on ponownie w konflikt z prawem. W ocenie Sądu podobne sytuacje nie będą miały już miejsca albowiem samo postępowanie karne było dla niego wystarczającą nauczką. Ponadto nie uszedł uwagi Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowody w postaci zdjęć, z którego bezsprzecznie wynika, iż inne wiadukty na drogach zarówno wojewódzkich, jak i krajowych również są oznakowane w sposób niewłaściwy, gdyż sposób ich oznakowania nie odbiegał od oznakowania obiektów tego typu, a będących przedmiotem rozpoznania, choć okoliczność ta oczywiście nie jest usprawiedliwieniem dla zachowania oskarżonego P. B. (2) . Biorąc pod uwagę sytuację materialną oskarżonego P. B. (2) oraz jego możliwości finansowe Sąd obciążył go kosztami postępowania w sprawie w kwocie 150 zł, w tym opłatą sądową w kwocie 60 złotych.