II K 351/16

Sygn. akt II K 351/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 stycznia 2017 r. Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim II Wydział Karny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Michał Świć Protokolant: Agnieszka Palejko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy: J. B. syna R. i J. z domu G. urodzonego (...) w P. oskarżonego o to, że: w dniu 11 grudnia 2015 r. w miejscowości S. , gm. L. , woj. (...) nie stosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim II W 290/14 z dnia 31 marca 2014r. zakazu prowadzenia rowerów na okres 2 lat w ten sposób, że prowadził rower kierując nim po drodze publicznej, to jest o czyn z art. 244 kk o r z e k a I. oskarżonego J. B. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, za który na podstawie art. 244 kk skazuje go, a na podstawie art. 244 kk w zw. z art. 37a kk wymierza mu karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny określając wysokość każdej stawki na 10 (dziesięć) złotych; II. na podstawie art. 618§1 pkt. 11 kpk zasądza ze Skarbu Państwa na rzecz obrońcy oskarżonego adw. A. K. 1200 (jeden tysiąc dwieście) złotych oraz 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu; III. na podstawie art. 624 § 1 kpk zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych w całości, którymi obciąża Skarb Państwa. sygn. akt II K 351/16 UZASADNIENIE dot. wymiaru kary wobec oskarżonego J. B. Na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego sąd ustalił następujący stan faktyczny: Wobec oskarżonego J. B. w dniu 31 marca 2014 r. zapadł wyrok w sprawie II W 290/14 (k. 10). Wyrokiem tym został orzeczony zakaz prowadzenia rowerów na okres 2 lat. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 19 kwietnia 2014 r. 11 grudnia 2015 r. J. B. został zatrzymany podczas jazdy na rowerze po drodze publicznej w miejscowości S. . Swoim zachowaniem złamał obowiązujący wobec niego, sądowy zakaz jazdy na rowerze. Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie odpisu wyroku (k. 10), zeznań świadka P. K. (k. 103 i 7) oraz wyjaśnień oskarżonego (k. 23). Okoliczności stanu faktycznego były bezsporne, nikt ich nie kwestionował a sam oskarżony przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu J. B. jadąc na rowerze mimo obowiązującego go zakazu wypełnił znamiona czynu z art. 244 kk . Za popełnienie tego czynu sąd wymierzył oskarżonemu karę 50 stawek dziennych grzywny określając wysokość każdej stawki na 10 złotych. Sąd uznał, że w stosunku do J. B. można wymierzyć karę najłagodniejszego rodzaju czyli grzywnę. Co prawda był on uprzednio karany za czyn z art. 244 kk (k. 18) ale wymierzona kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie spełniła swojego zadania i nie powstrzymała J. B. łamania zakazu jazdy na rowerze. Sąd uznał też, że czyn nie jest na tyle szkodliwy społecznie by trzeba było oskarżonego osadzić w zakładzie karnym wymierzając karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia. W celu ustalenia sytuacji rodzinnej, majątkowej i zdrowotnej oskarżonego sąd zlecił kuratorowi przeprowadzenie wywiadu środowiskowego (k. 98). Z wywiadu tego wynika, że J. B. jest osobą bezrobotną, ubogą oraz niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. Kurator poinformował również sąd, że wcześniej orzeczone wobec oskarżonego kary ograniczenia wolności były zawieszane bądź umarzane z uwagi na jego stan zdrowia. Okoliczność ta w ocenie sądu wyklucza orzeczenie wobec J. B. kary ograniczenia wolności gdyż byłaby to kara niewykonalna a przez to fikcyjna. W takiej sytuacji jedynym rozsądnym sposobem ukarania oskarżonego było wymierzenie mu kary grzywny. Określając wysokość kary sąd wziął pod uwagę stan majątkowy J. B. . Jest on osobą bezrobotną, nie mającą realnych perspektyw na znalezienie pracy i nie posiadającą majątku. W takiej sytuacji sąd uznał, że orzeczona kara, choć obiektywnie bardzo łagodna, będzie stanowić wystarczającą dolegliwość by powstrzymać oskarżonego od popełnienia przestępstw w przyszłości. Oskarżony otrzymuje zasiłek stały w wysokości 600 PLN oraz okresowe zasiłki z (...) w B. . Ponieważ kara grzywny będzie mogła zostać spłacona w ratach jej wysokość nie jest w ocenie sądu nadmierna. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności sąd orzekł jak na wstępie.