II K 328/15

Sygn. akt II K 328/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 października 2015 r. Sąd Rejonowy w Prudniku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Tomasz Ebel Protokolant: sekr. sądowy Ewa Mróz przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Jolanty Isalskiej po rozpoznaniu w dniu 8 września 2015 r., 8 października 2015 r. sprawy Ł. F. s. T. i T. z domu C. ur. (...) w P. oskarżonego o to, że: 1. W dniu 07.04.2015 roku w G. dwukrotnie oraz w dniu 11.04.2015 r. pomimo prawomocnego wyroku powstrzymywania się od zbliżania do B. J. wydanego przez Sąd Rejonowy w Prudniku sygn. akt IIK 600/14 z dnia 13 października 2014 roku zbliżał się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 50 metrów tj. o przestępstwo z art. 244 kk 2. W dniu 09.05.2015 roku w G. pomimo prawomocnego wyroku powstrzymywania się od zbliżania do B. J. wydanego przez Sąd Rejonowy w Prudniku sygn. akt IIK 600/14 z dnia 13 października 2014 roku zbliżał się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 50 metrów tj. o przestępstwo z art. 244 kk 3. W dniu 11.05.2015 roku w G. pomimo prawomocnego wyroku powstrzymywania się od zbliżania do B. J. wydanego przez Sąd Rejonowy w Prudniku sygn. akt IIK 600/14 z dnia 13 października 2014 roku zbliżał się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 50 metrów tj. o przestępstwo z art. 244 kk 4. W dniu 18.05.2015 roku w G. pomimo prawomocnego wyroku powstrzymywania się od zbliżania do B. J. wydanego przez Sąd Rejonowy w Prudniku sygn. akt IIK 600/14 z dnia 13 października 2014 roku zbliżał się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 50 metrów tj. o przestępstwo z art. 244 kk 5. W dniu 19 maja 2015 roku w G. dwukrotnie oraz w dniu 20 maja 2015 roku dwukrotnie pomimo prawomocnego wyroku powstrzymywania się od zbliżania do B. J. wydanego przez Sąd Rejonowy w Prudniku sygn. akt IIK 600/14 z dnia 13 października 2014 roku zbliżał się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 50 metrów tj. o przestępstwo z art. 244 kk I. uznaje oskarżonego Ł. F. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, opisanych w punktach od 1 do 5 części wstępnej wyroku przyjmując, że stanowią one ciąg przestępstw z art. 244 kk w zw. z art. 31 § 2 kk i za to na podstawie art. 244 kk przy zast. art. 91 § 1 kk oraz przy zast. art. 4 § 1 kk wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69 § 1 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej w punkcie I wyroku kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby 3 (trzech) lat; III. na podstawie art. 73 § 1 kk oddaje oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora; IV. na podstawie art. 72 § 1 pkt 7a kk zobowiązuje oskarżonego do powstrzymywania się od kontaktowania z pokrzywdzoną B. J. ; V. na podstawie art. 72 § 1 pkt 7a kk zobowiązuje oskarżonego do powstrzymywania się od zbliżania do pokrzywdzonej B. J. na odległość mniejszą niż 50 metrów; VI. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. S. z Kancelarii Adwokackiej w P. kwotę 619,92 zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu; VII. na podstawie art. 627 kpk zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego B. J. kwotę 684 zł tytułem poniesionych wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika; VIII. na podstawie art. 627 kpk i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o opłatach w sprawach karnych zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w tym 180 zł tytułem opłaty. Sygn. akt II K 328/15 UZASADNIENIE Oskarżony Ł. F. stanął pod zarzutami popełnienia przestępstw z art.244 kk polegających na naruszaniu orzeczonego względem niego wyrokiem tut. Sądu z dnia 13 października 2014 r. sygn. akt II K 600/14 zakazu zbliżania się do B. J. . Oskarżony przyznał się do popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów. Postępowanie przez Sądem wykazało, że oskarżony w czasie i miejscach opisanych w akcie oskarżenia zbliżał się do B. J. na odległość mniejszą niż 50 m, co stanowiło naruszenie sądowego zakazu wynikającego z punktu 5 przywołanego wyżej wyroku. Oskarżony Ł. F. jest kawalerem, ma średnie wykształcenie, nie ma nikogo na utrzymaniu, jest pracownikiem fizycznym w firmie budowlanej za granicą z dochodem 3000 zł miesięcznie, nie posiada majątku większej wartości. Był wcześniej karany sądownie, w tym za ciąg przestępstw z art.244 kk na karę grzywny. Oskarżony Ł. F. leczy się psychiatrycznie. W postępowaniu sądowym dopuszczono dowód z opinii biegłych lekarzy psychiatrów w celu stwierdzenia, czy w chwili popełnienia zarzucanych mu czynów miał zdolność rozpoznania znaczenia czynu lub pokierowania swoim postępowaniem. W wydanej opinii sądowo-psychiatrycznej biegli psychiatrzy stwierdzili, że ze względu na zaburzenia obsesyjno kompulsywne, zdolność rozpoznania i pokierowania swoim postępowaniem była u Ł. F. w znacznym stopniu ograniczona w rozumieniu art.31 §2 kk . Sąd zważył co następuje: Wina i sprawstwo oskarżonego w zakresie przypisanego mu wyrkiem ciągu przestępstw z art.244 kk nie budzą wątpliwości. Oskarżony, kilkukrotnie zbliżając się do B. J. na odległość mniejszą niż 50 metrów nie stosował się do zakazu orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Prudniku o sygn. akt II K 600/14. Tym samym wypełnił ustawowe znamiona czynu określonego w art.244 kk stanowiącego, m. in., że kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zbliżania się do określonych osób, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. W związku z tym, że oskarżony, zarzuconych mu czynów dopuścił się w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw spełnione zostały ustawowe przesłanki zastosowania art.91 §1 kk (ciąg przestępstw). Przepis ten stanowi, że w takim przypadku sąd orzeka jedną karę na podstawie przepisu, którego znamiona każde z tych przestępstw wyczerpuje, w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Ze względu na treść opinii sądowo – psychiatrycznej wskazującej, że oskarżony Ł. F. z powodu zaburzeń obsesyjno kompulsywnych, miał zdolność rozpoznania i pokierowania swoim postępowaniem w znacznym stopniu ograniczoną Sąd przyjął, że przypisanego mu ciągu przestępstw tenże oskarżony dopuścił się w warunkach art.31 §2 kk . Zgodnie z przepisami art.53 kk sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa ( § 1 ); §2 stanowi zaś, że wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego. Uwzględniając powyższe dyrektywy Sąd uznał, że kara 10 miesięcy pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemu z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 3 wraz z oddaniem oskarżonego pod dozór kuratora oraz orzeczeniem zakazów kontaktowania się z pokrzywdzoną i zbliżania się do niej, przy przyjęciu pozytywnej prognozy kryminologicznej wdrożą oskarżonego Ł. F. do przestrzegania w przyszłości porządku prawnego, w szczególności w zakresie poszanowania wolności i prywatności pokrzywdzonej, a także i respektowania sądowych orzeczeń. Zdaniem Sądu, przy uwzględnieniu stopnia zawinienia, który nie był znaczny ze względu na ograniczoną poczytalność oskarżonego, jak i stopnia społecznej szkodliwości czynu kara pozbawienia wolności będzie współmierną odpłatą za jego popełnienie. Sąd oceniając stopień społecznej szkodliwości przypisanego Ł. F. ciągu przestępstw, wziął pod uwagę katalog okoliczności o tym decydujących, tj. rodzaj i charakter naruszonego dobra (prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości w zakresie wykonania orzeczonych przez sądy zakazów, a pośrednio wolność i prywatność pokrzywdzonej) oraz sposób i okoliczności jego popełnienia, tj. powtarzalność i uporczywość zachowań oskarżonego. Powyższe, przy uwzględnieniu, wcześniejszych skazań oskarżonego, w tym i za ten sam ciąg przestępstw powodują, że względem oskarżonego należało orzec karę pozbawienia wolności powyżej dolnego ustawowego zagrożenia. Z kolei w celu zapobieżenia kolejnemu naruszaniu orzeczonych względem Ł. F. zakazów zbliżania się Sąd, w okresie próby oddał oskarżonego pod dozór kuratora, który będzie czuwał nad przebiegiem okresu próby. Dodatkowo, w celu zabezpieczenia interesów pokrzywdzonej Sąd orzekł zakazy zbliżania się oskarżonego do pokrzywdzonej oraz kontaktowania się z nią. Naruszenie tych zakazów spowoduje nie tylko groźbę poniesienia odpowiedzialności karnej za kolejny czyn z art.244 kk , ale i zarządzenie wykonania zawieszonej kary pozbawienia wolności. Analizując treść przepisów kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym w chwili popełniania przez oskarżonego zarzucanego mu ciągu przestępstw oraz w chwili wyrokowania Sąd doszedł do przekonania, że względem tegoż oskarżonego winno zastosować się ustawę obowiązującą poprzednio, a nie nową ( art.4 §1 kk ). Ocena ta uzasadniona jest możliwością zawieszenia względem oskarżonego kary pozbawienia wolności, pomimo uprzedniego skazania na taką karę. Zastosowanie instytucji zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności względem oskarżonego wykluczałby art.69 §1 kk w brzmieniu obecnym. Stosownie do treści art.423 §1a kpk oraz art.424 §3 kpk , w związku ze złożeniem wniosku o uzasadnienie wyroku jedynie w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze Sąd ograniczył zakres uzasadnienia do tych tylko części wyroku, których wniosek dotyczy.