II K 317/15

Sygn. akt XVII 920/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 października 2015 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu, Wydział XVII Karny - Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Jerzy Andrzejewski /spr./ Sędziowie: SSO Anna Judejko SWSO Wojciech Wierzbicki Protokolant: p.o. stażysty Anna Kujawińska przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu – Marzanny Woltamann-Frankowskiej rozpoznawał w dniu 28 października 2015 roku sprawę Ł. K. oskarżonego z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk , na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Lesznie z dnia 26.06.2015 r., wydanego w sprawie o sygn. II K 317/15, 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; 2. zwalnia oskarżonego od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym odstępuje od wymierzenia mu opłaty za drugą instancję; 3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz kancelarii adwokackiej adw. Marty Olejarnik kwotę 516,60 złotych (w tym VAT) tytułem wynagrodzenia za udzielenie oskarżonemu pomocy prawnej w postępowaniu apelacyjnym. Wojciech Wierzbicki Jerzy Andrzejewski Anna Judejko UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Lesznie, wyrokiem z dnia 26 czerwca 2015 r. wydanym w trybie art. 335 k.p.k. (w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015 r.) uznał oskarżonego Ł. K. za winnego przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. (k. 158). Wyrok ten w części tj. w zakresie kwalifikacji z art. 64 § 1 k.k. , zaskarżył oskarżony podnosząc, iż nie zgadza się ze stwierdzeniem, iż jest recydywistą oraz że prokurator nie poinformował go o kwalifikacji z art. 64 § 1 k.k. i jej konsekwencjach. Nadto oskarżony wniósł o rozważenie warunkowego zawieszenia wykonania kary (k. 178-180). Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja okazała się bezzasadna. Lektura apelacji prowadzi do wniosku, iż oskarżony zakwestionował ustalenia faktyczne w zakresie popełnienia zarzuconego mu czynu w warunkach recydywy specjalnej podstawowej z art. 64 § 1 k.k. Analiza akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi jednak do wniosku, że ustalenia poczynione przez ten Sąd są prawidłowe, a w konsekwencji czyn przypisany oskarżonemu został zakwalifikowany trafnie. Zgodnie z art. 64 § 1 k.k. jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Ł. K. po odbyciu łącznie 2 lat pozbawienia wolności orzeczonych za przestępstwa oszustwa (w okresie od 25 listopada 2011 r. do 26 listopada 2013 r.), w ciągu 4 miesięcy po opuszczeniu zakładu karnego (w ramach przerwy w odbywaniu kary) dopuścił się ponownie przestępstwa oszustwa. Oczywistym więc jest, że spełnione zostały warunki recydywy specjalnej podstawowej. Jest to przy tym instytucja obligatoryjna, Sąd ma zawsze obowiązek ją zastosować w przypadku ziszczenia się przesłanek z art. 64 § 1 k.k. Nie można przy tym zgodzić się ze skarżącym, że nie wiedział o zastosowanej kwalifikacji. W dniu 18 marca 2015 r. Ł. K. przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k . , a oskarżony zapoznał się z tym zarzutem, o czym świadczy jego własnoręczny podpis na postanowieniu (k. 68v). Oskarżony przyznał się tez do zarzucanego mu czynu popełnionego w warunkach recydywy (k. 72) oraz doręczono mu odpis aktu oskarżenia wskazującego na kwalifikacje prawną czynu (k. 136) Polemiką jest również twierdzenie, że zamiar oskarżonego „nie do końca był z góry podjęty”. Przede wszystkim przypisany czyn nie został zakwalifikowany jako czyn ciągły ( art. 12 k.k. ), kwestia zamiaru z góry podjętego nie była więc przedmiotem analizy Sądu Rejonowego. Niewątpliwie zaś oskarżony wystawił ogłoszenie o sprzedaży przedmiotu, którego nie posiadał, zaś z pokrzywdzonym prowadził wręcz negocjacje co do ceny, nadal zdając sobie sprawę, że nie zamierza mu niczego wysyłać. Ewidentnie więc działał w zamiarze bezpośrednim kierunkowym. Z akt sprawy wynika również, że osobą uiszczającą cenę konsoli był D. R. (k. 49v). Niezrozumiałe jest więc twierdzenie oskarżonego, jakoby zwrócił pieniądze osobie, która dokonała przelewu na jego rzecz. W uzasadnieniu apelacji oskarżony wniósł również o rozważenie możliwości warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary na okres 5 lat próby. Wniosek taki jest jednak całkowicie nietrafny. Jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy, oskarżony jest osobą całkowicie zdemoralizowaną, zaś jego karta karna wskazuje, iż jest on osobą, która z popełnienia przestępstw oszustwa uczyniła sobie sposób na podreperowanie budżetu. W ciągu 5 lat był skazywany aż 20 razy za przestępstwa oszustwa, w tym internetowe (w tym na kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania) – k. 191-194, zaś żadna z wymierzonych kar nie powstrzymała go przez dalszymi działaniami sprzecznymi z prawem, w także w okresach próby. Oskarżony nadużył przy tym udzielonego mu kredytu zaufania, bowiem czynu będącego przedmiotem niniejszego postępowania dopuścił się w czasie przerwy w odbywaniu kary. Jest więc osobą niepoprawną, która w żaden sposób nie poddaje się działaniom resocjalizacyjnym. Opinie uzyskane z zakładu karnego nie mogą więc mieć wpływu na zastosowanie środków probacyjnych, o ile bowiem w warunkach więziennych oskarżonych zachowuje się prawidłowo, to na wolności popełnia kolejne przestępstwa. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Ze względu na fakt, iż oskarżony obecnie nie pracuje i nie ma żadnego dochodu, zaś na utrzymaniu posiada małoletnie dziecko, Sąd Odwoławczy zwolnił go od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego i od opłaty za II instancję, uznając iż stanowiłyby one dla niego nadmierne obciążenie. Konieczne nadto było zasądzenie na rzecz obrońcy z urzędu kosztów obrony za postępowanie odwoławcze. Wojciech Wierzbicki Jerzy Andrzejewski Anna Judejko