II K 266/18

Sygn. akt IIK 266/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 października 2019 r. Sąd Rejonowy w Mrągowie, II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Marek Raszkiewicz Protokolant: p.o. sekr. sądowego K. S. po rozpoznaniu dnia 27/03/2019r., 08/05/2019r., 26/06/2019, 16/07/2019r. 28.08.2019r, 09/10/2019r. sprawy K. Z. syna J. i A. z domu D. , ur. (...) w M. , oskarżonego o to, że: I. W dniu 3.08.2018 roku w miejscowości W. 4, tuż przed godziną 22:00 na podwórku posesji w miejscowości W. znieważył T. G. słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe, tj. o czyn art. 216 § 1 k.k. ; II. W tym samym miejscu jak w punkcie I oskarżony naruszył nietykalność cielesną T. G. w ten sposób, że uderzył ja w brzuch jak wyleciał z domu wymachując rękoma, tj. o czyn z art. 217 § 1 k.k. O R Z E K A : I. Oskarżonego K. Z. uniewinnia od zarzucanego mu czynu opisanego w puncie I i II aktu oskarżenia; II. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika z urzędu adw. I. M. kwotę 929,80 (dziewięćset dwadzieścia dziewięć 80/100) złotych, w tym podatku VAT w kwocie 173,88 (sto siedemdziesiąt trzy 88/100) złotych tytułem wynagrodzenia z urzędu; III. Na podstawie art. 632 pkt. 1 k.p.k. koszty procesu ponosi oskarżyciel prywatny T. G. . Sygnatura akt II K 266/18 UZASADNIENIE Sąd ustalił, co następuje: K. Z. stanął pod zarzutem sformułowanym przez oskarżycielkę prywatną T. G. takim oto, że w dniu 03 sierpnia 2018 roku w miejscowości W. 4, tuż przed godziną 22:00 na podwórku posesji w miejscowości W. znieważył T. G. słowami powszechnie uznanymi za obelżywe tj. o czyn z art. 216 § 1 k.k. , a nadto o to że w tym samym miejscu i czasie, naruszył nietykalność cielesną T. G. w ten sposób, że uderzył ją w brzuch jak wyleciał z domu wymachując rękoma tj. o czyn z art. 217 § 1 k.k. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Świadek K. Z. zamieszkuje w budynku położonym w miejscowości W. 4. Wejście do jego części mieszkania znajduje się z tyłu budynku. Z drogiej strony budynku zamieszkuje syn K. J. Z. wraz z synami P. Z. i oskarżonym K. Z. . Oskarżycielka prywatna – T. G. jest znajomą K. Z. , dziadka oskarżonego. T. G. odwiedza K. Z. w jego mieszkaniu (d. zeznania T. G. k. 31). W dniu 03 sierpnia 2018 roku T. G. przebywała w mieszkaniu K. Z. . Podczas jej pobytu w mieszaniu zgasło światło (d. zeznania świadków T. G. k. 31 oraz K. Z. k. 66). W tym też czasie wnukowie K. P. i K. przebywali na podwórku domu, gdzie kąpali się basenie. Wraz z nimi na podwórzu przebywała też K. K. (d. wyjaśnienia oskarżonego K. Z. k. 26; zeznania T. G. k. 31, P. Z. k. 32; J. Z. k. 33-34, K. K. k. 32-33). T. G. wraz ze świadkiem K. Z. wyszli z mieszkania i pomiędzy nimi a wnukami K. Z. wywiązała się sprzeczka dotycząca wyłączenia prądu. Podczas sprzeczki T. G. miała pretensje do P. i K. Z. o to, że wyłączają prąd dla K. Z. . Podczas sprzeczki padały wulgaryzmy (d. wyjaśnienia oskarżonego K. Z. k. 26; zeznania świadków T. G. k. 31, P. Z. k. 32; J. Z. k. 33-34, K. K. k. 32-33 oraz K. Z. k. 61). Na miejsce zdarzenia T. G. wezwała patrol policji. Oskarżony K. Z. włączył prąd w mieszkaniu świadka K. Z. , poprzez włączenie korków (d. wyjaśnienia oskarżonego k. 26). Na miejsce zdarzenia przyjechał patrol policji w składzie (...) . Interwencja dotyczyła wyłączenia prądu (d. zeznania świadka M. D. k. 56, W. S. k. 67 oraz kserokopie notatników służbowych k. 39-41; krótki raport działań k. 42). Funkcjonariusze podeszli pod bramę i wraz ze zgłaszającą udali się do mieszkania świadka K. Z. . Oskarżony K. Z. wraz z bratem i K. K. udali się do swojego mieszkania i nie byli obecni przy rozmowie T. G. z funkcjonariuszami policji (d. wyjaśnienia K. Z. (młodszy) k. 26; P. Z. k. 32; J. Z. k. 33-34, K. K. k. 32-33). Podczas interwencji policji T. G. oświadczyła policjantom, że już jest spokojnie i udaje się spać (d. zeznania świadka M. D. k. 56, W. S. k. 67 oraz kserokopie notatników służbowych k. 39-41; krótki raport działań k. 42). W dniu 07 sierpnia 2018 roku T. G. udała się do lekarza, gdzie stwierdzono u niej obrażenie ciała w postaci podbiegnięcia krwawego brzucha okolicy pępka po stronie prawej, naruszające czynności narządów ciała poniżej 7 dni (d. opinia sądowo – lekarska) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie częściowych zeznań oskarżycielki prywatnej T. G. (d. k. 31), wyjaśnień oskarżonego K. Z. k. 26; zeznań świadka P. Z. k. 32; J. Z. k. 33-34, K. K. k. 32-33 oraz K. Z. k. 66), M. D. k. 56, W. S. k. 67 oraz kserokopii notatników służbowych k. 39-41; krótkiego raportu działań k. 42. Oskarżony K. Z. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Wyjaśnił, że tego dnia kąpał się z bratem i bratową w basenie na podwórku. Wygłupiali się, bawili. Wtedy z domu wyszła pani T. G. i stwierdziła, że on ją wyzywa. Przyjechała Policja i pytała się go o nią. Policjanci poszli do pani G. . Nic nie mówił, policjanci pytali się jedynie o panią G. . Nie było zdarzeń o których mówi oskarżycielka prywatna. Nie jest też prawdą, że uderzył ją w brzuch. Nie wyłączyli prądu dziadkowi, prądu nie było bo wyskoczył korek. Skrzynka znajduje się u niego w mieszkaniu (d. wyjaśnienia oskarżonego K. Z. k. 26). Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, z uwagi na to, że nie zostały one obalone żadnymi wiarygodnymi dowodami. Potwierdzą je nadto relacje świadków zdarzenia tj. P. Z. (k. 32); J. Z. (k. 33-34), K. K. (k. 32-33) Zeznania tych świadków są konsekwentne, wzajemnie spójne i w powiązaniu z innymi dowodami należy tym dowodom dać wiarę . Wersja zdarzeń podana przez oskarżycielkę prywatną T. G. pozostaje w sprzeczności z zeznaniami obecnych na miejscu zdarzenia osób. Świadkowie potwierdzają wprawdzie, że doszło do konfliktu związanego z brakiem prądu w mieszkaniu K. Z. , jednakże zaprzeczyły one faktom zgłaszanym przez oskarżycielkę prywatna, tj. temu by oskarżony znieważył T. G. , jak i też uderzył ją w brzuch podczas rozmowy z funkcjonariuszami Policji. Słuchani w sprawie świadkowie zaprzeczyli by oskarżony K. Z. był obecny przy rozmowie T. G. z funkcjonariuszami policji. Obecni na miejscu zdarzenia funkcjonariusze Policji W. S. i M. D. stwierdzili nadto, że gdyby doszło podczas ich interwencji do uderzenia kogokolwiek, to taka informacja znalazłaby się u nich w notatniku służbowym. W informacjach zawartych w notatnikach służbowych nie ma zapisu dotyczącego pobicia zgłaszającej, ani też tego by w kierunku zgłaszającej padły wyzwiska (d. zeznania świadka M. D. k. 56, W. S. k. 67 oraz kserokopie notatników służbowych k. 39-41; krótki raport działań k. 42). Zeznania tych świadków sposób zasadniczy podważają wiarygodność świadka T. G. . Mianowicie świadkowie zaprzeczają by w ich obecności miała być ona uderzona, by prosiła o pomoc medyczną a gdyby takie zachowanie miałoby miejsce spowodowałoby ich interwencję. Kolejną okolicznością jest obecność przy tak opisanym przez pokrzywdzoną zdarzeniu świadka K. Z. . Świadek ten zaprzecza by widział uderzenie pokrzywdzonej gdy ta opisuje je, że nastąpiło w jego obecności. (zob. k 31 i 66). Powyższe ustalenie przeczy twierdzeniu oskarżycielki o tym, jakoby została ona uderzona przez oskarżonego K. Z. w obecności funkcjonariuszy Policji. Wątpliwość Sądu budzi także również fakt, iż oskarżycielka prywatna nie udała się do lekarza niezwłocznie po zaistniałym zdarzeniu, a uczyniła to dopiero 4 dni po zdarzeniu, tuż przed złożeniem prywatnego aktu oskarżenia. Kolejna okolicznością podważającą wersję pokrzywdzonej są dokumenty policyjne sporządzane na gorąco, tj. zapis interwencyjny z k. 42 . Wynika z niego, że przyczyną interwencji nie były zniewagi a wyłączenie prądu. Kolejno z notatek policyjnych k. 39-41 wynika, że interwencja dotyczyła wyłączenia prądu a jej finałem jest oświadczenie pokrzywdzonej ,, że jest już spokojnie,, . Świadek K. Z. (d. k. 66) zeznał nadto, iż P. i K. bluzgali pod jego oknem, nie było wyzwisk, padały wulgaryzmy. Dodał nadto, iż nie widział aby ktoś pobił panią T. G. . Od niej dowiedział się jedynie, że przy policji wnuczek miał ją skaleczyć w brzuch. Dowód ten w istocie podważa zeznanie T. G. co do okoliczności przyczyny interwencji policyjnej, tj. zniewag ( zob. k. 31). Na ocenę tego dowodu wpływa również okoliczność związku świadka z pokrzywdzoną. Dowód ten traktuje Sąd zatem z ostrożnością. Wiarygodności dowodów osobowych, którym Sąd dał wiarę,nie jest podważona przez zeznanie K. Z. . Ustaleń powyższych nie zmieniają relacje słuchanej w sprawie D. K. (k. 34). Nie była ona bowiem bezpośrednim świadkiem zdarzenia, a jego przebieg zna jedynie z relacji innych osób. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze powyższe ustalenia, Sąd uniewinnił oskarżonego K. Z. od popełnienia zarzucanego mu czynu. O kosztach procesu orzeczono na podstawie obowiązujących przepisów tj. art. 632 pkt 1 k.p.k. oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 prawo o adwokaturze .