II K 260/14

Sygn. akt II K 260/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 lutego 2016 roku Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Tomasz Jabłoński Protokolant: Agata Zielińska z udziałem Prokuratora Prokuratury Rejonowej G. - Ś. w G. Z. L. po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 2 grudnia 2014 roku, 12 lutego, 22 maja, 7 lipca 2015 roku oraz 11 lutego 2016 roku sprawy K. K. (1) , syna W. i H. z domu Ż. , urodzonego dnia (...) w G. , oskarżonego o to, że : 1. w nieustalonym czasie, nie później niż do dnia 21 października 2013 roku w G. przy ul. (...) , działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru dokonał uszkodzenia nadwozia samochodu m-ki V. (...) o nr rej. (...) poprzez zarysowanie powłoki lakierniczej prawego nadkola, prawnych tylnych i przednich drzwi, przedniego prawego nadkola oraz pokrywy silnika powodując straty o wartości 2400 zł na szkodę M. C. , tj. o przestępstwo z art. 288 §1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , 2. w nieustalonym okresie czasu nie później niż do dnia 18 października 2013 r. w G. na ul. (...) , działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru dokonał uszkodzenia nadwozia samochodu m-ki H. (...) o nr rej. (...) poprzez zarysowanie powłoki lakierniczej po stronie: błotnika tylnego, drzwi tylnych oraz po stronie prawej: przedniego błotnika, przednich i tylnych drzwi powodując straty w wysokości 2813,22 zł na szkodę A. K. (1) , tj. o czyn z arat. 288 §1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , I. oskarżonego uniewinnia od popełnienia obu zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów; II. na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. poniesione w sprawie wydatki przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt II K 260/14 UZASADNIENIE K. K. (1) został oskarżony o to, że: 3. w nieustalonym czasie, nie później niż do dnia 21 października 2013 roku w G. przy ul. (...) , działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru dokonał uszkodzenia nadwozia samochodu m-ki V. (...) o nr rej. (...) poprzez zarysowanie powłoki lakierniczej prawego nadkola, prawnych tylnych i przednich drzwi, przedniego prawego nadkola oraz pokrywy silnika powodując straty o wartości 2400 zł na szkodę M. C. , tj. o przestępstwo z art. 288 §1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , 4. w nieustalonym okresie czasu nie później niż do dnia 18 października 2013 r. w G. na ul. (...) , działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru dokonał uszkodzenia nadwozia samochodu m-ki H. (...) o nr rej. (...) poprzez zarysowanie powłoki lakierniczej po stronie: błotnika tylnego, drzwi tylnych oraz po stronie prawej: przedniego błotnika, przednich i tylnych drzwi powodując straty w wysokości 2813,22 zł na szkodę A. K. (1) , tj. o czyn z arat. 288 §1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Na podstawie przeprowadzonych i ujawnionych w toku przewodu sądowego dowodów Sąd ustalił następujący stan faktyczny: A. K. (1) i A. K. (2) są właścicielami samochodu osobowego marki H. (...) o nr rej. (...) , który parkują, między innymi, w G. przy ul. (...) . W październiku 2013 roku zauważyli, że ich pojazd posiada zarysowaną powłokę lakierniczą. Do dnia 16 października 2013 roku stwierdził rysy na prawym przednim błotniku, prawych przednich i tylnych drzwiach. Ponadto pokrzywdzeni stwierdzili zarysowania tylnej lewej część pojazdu przy wlewie paliwa oraz na lewych tylnych drzwiach. Okoliczności powyższe A. K. (1) przedstawił w swoich zeznaniach przesłuchiwany charakterze świadka w dniu 22 października 2013 roku Komisariacie I Policji w G. . Ponadto w toku oględzin w dniu 22 października 2013 roku stwierdzono zarysowania powłoki lakierniczej po stronie kierowcy o długości około metra zaczynającej się na błotniku tylnym pod klapką wlewu paliwa a kończące się na drzwiach pasażera, na przednim błotniku na wysokości reflektora o długości około 45 cm, na tym samym błotniku na wysokość koła o długości około 40 cm, na drzwiach przednich pasażera o długości ok. 15 cm od krawędzi drzwi tylnych. Dowód: zeznania świadka A. K. (1) k. 6v-7, 135-136, 177-178; zeznania świadka A. K. (2) k. 24, 143-144, 178-180; protokół oględzin k. 10-11; dokumentacja fotograficzna k. 197-203, 224-225; W dniu 18 października 2013 roku około godziny 17.00 K. K. (1) przechodził z psem ulicą ul. (...) przy skrzyżowaniu z ulicą (...) . Oskarżony prowadząc psa i przemieszczając się dynamicznym, jednostajny ruchem przeszedł w bardzo bliskiej odległości prawego przedniego błotnika samochodu marki H. (...) zaparkowanego na rogu wskazanych ulic. Dowód: dwukrotnie oględziny nagrania kamery k. 183-185, 256; opinia (...) Sp. z o.o. k. 228-235; M. C. jest właścicielem samochodu osobowego marki V. (...) o nr rej. (...) . W okresie dwóch miesięcy do dnia 13 października 2013 roku pokrzywdzony stwierdził szereg uszkodzeń powłoki lakierniczej swojego pojazdu parkowanego w G. przy ul. (...) . Zarysowań dokonywano wielokrotnie za pomocą nieznanego narzędzia na elementach tylnych i przednich drzwi z prawej strony pojazdu, na tylnym i przednim nadkolu z prawej strony pojazdu, na masce pojazdu, na lewym przednim nadkolu pojazdu. Okoliczności powyższe przedstawił w swoich zeznaniach przesłuchiwany charakterze świadka w dniu 20 października 2013 roku Komisariacie I Policji w G. . Fakt istnienia zarysowań lakieru przedstawionych przez świadka, w szczególności prawego przedniego nadkola i maski, został potwierdzony w toku oględzin samochodu V. (...) przeprowadzonych w dniu 20 października 2013 roku. Dowód: zeznania M. C. k. 1v, 176-177; protokół oględzin k. 3; W dniu 21 października 2013 roku około godziny 17.00 K. K. (1) przechodził z psem ulicą ul. (...) przy skrzyżowaniu z ulicą (...) w bardzo bliskiej odległości od prawego przedniego narożnika pojazdu marki V. (...) M. C. zaparkowanego na rogu wskazanych ulic. Dowód: dwukrotne oględziny nagrania kamery k. 186, 256; opinia (...) Sp. z o.o. k. 228-235; K. K. (1) nie był uprzednio karany. Dowód: informacja o osobie z K. k. 238; Przesłuchiwany w toku dochodzenia po przedstawieniu mu zarzutów oskarżony częściowo przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Wyjaśnił, że szkody poczynione przez oskarżonego nie były aż tak wielkie, a umiejscowienia rozległe. Wskazał, iż zarysował niektóre elementy: błotnik i maskę w Golfie, a co do H. to wyłącznie z jednej strony (której nie pamiętał). Na pewno nie rysował samochodów z obu stron. Nie pamiętał dni, kiedy się to stało. Nie pamiętał, czy stało to się w jeden dzień. To stało się około godziny 17.00, zawsze o tej godzinie wychodzi na spacer z psem od około miesiąca. Wcześniej wychodził około godziny 15.00. Samochody te zaparkowany były na przejściu dla pieszych na roku Dywizji (...) i III Brygady Szczerbca. Oskarżony przechodził po prostu na przejściu dla pieszych, otarł się o nie, one po prostu zaparkowane były na drodze, którą szedł i wtedy mogło nastąpić zarysowanie. Oskarżony nie zrobił tego celowo, nie planował tego. To było nieumyślnie. Idąc z psem trzyma klucze od mieszkania zawsze w ręku, kluczami mógł nieumyślnie porysować samochody. W pęku jest kilka kluczy, m. in. 3 od mieszkania, jeden od domofonu, od linki od roweru, od skrzynki pocztowej. Jeden z kluczy od mieszkania jest większy. Oskarżony nie wiedział, którym mógł zarysować samochody. Nie pamiętał, aby zarysował inne samochody. Vide: wyjaśnienia oskarżonego k. 45; Przesłuchiwany na rozprawie w dniu 22 maja 2014 roku oskarżony wyjaśnił, że nie odżegnuje się od tego, że mógł przypadkiem zarysować te samochody przechodząc przez przejście dla pieszych w sytuacji, gdy samochody zostawiają zbyt mało miejsca na przejście. Jednocześnie podtrzymał wyjaśnienia złożone w toku postępowania przygotowawczego. Vide: wyjaśnienia oskarżonego k. 135; Przesłuchiwany na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 roku oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Po odczytaniu wyjaśnień złożonych w toku postępowania przygotowawczego wyjaśnił, iż nie wyklucza tego, że mógł przypadkowo zarysować, jeżeli otarł się o samochód, ale nie było to zdarzenie, które by mu się wbiło w pamięć. Gdyby to robił celowo, to by zapamiętał. Jeżeli się otarł o te samochody, to mogły stać na przejściu dla pieszych. Nie pamiętał, czy stały one wzdłuż czy w poprzek przejścia. Oświadczył, że nie ma konfliktu z pokrzywdzonymi. Vide: wyjaśnienia oskarżonego k. 175; Sąd zważył, co następuje: Ustalenia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy Sąd oparł przede wszystkim na przeprowadzonych w sprawie oględzinach zapisu kamery oraz opinii biegłych z (...) Sp. z o.o. , na protokołach oględzin samochodów marki V. (...) oraz H. (...) oraz częściowo zeznaniach przesłuchanych w sprawie świadków: M. C. , A. K. (1) i A. K. (2) . Stwierdzić na wstępie należy, że nie budzi zasadniczo wątpliwości wiarygodność relacji wskazanych świadków w zakresie zaistnienia uszkodzeń powłoki lakierniczej samochodów marki V. (...) . Zeznania w tym zakresie korespondują z protokołami oględzin (odpowiednio k. 3, 10-11) oraz dokumentacją fotograficzną (k. 197-203 i 224-225). Materiał dowodowy w tym zakresie uznać należy za jednorodny. Odmiennie ocenić należy zeznania przesłuchanych świadków w zakresie opisu zarysowania przez K. K. (1) w dniach 18 i 21 października 2013 roku samochodów osobowych marki H. (...) i V. (...) . Bezpośrednimi świadkami tych zdarzeń mieli być A. K. (2) , W. Ś. (1) i D. Ś. . A. K. (2) składając zeznania po raz pierwszy (k. 24v) wskazała odnośnie pojazdu marki H. (...) , iż zaobserwowała oskarżonego „ jakby ręką, w której trzymał jakiś przedmiot(…) jednak widoczny ruch jego ręki na wysokości lampy prawej wskazywał, iż tym przedmiotem rysował powierzchnię lakierniczą nadkola prawego ”. Natomiast odnośnie pojazdu V. (...) podała, iż „ … widziałam jak on zarysował powierzchnię lakiernicza tego pojazdu na masce przedniej. Nie wiem, jakim narzędziem dokonał tego uszkodzenia, gdyż nie wiem, co dokładnie trzymał w ręku ”. Jednocześnie w czasie pierwszego przesłuchania A. K. (2) nie stwierdziła, aby w dniu 18 października 2013 roku ujawniła na prawym, przednim błotniku samochodu marki H. (...) nowego zarysowania. Natomiast na rozprawie w dniu 1 lipca 2014 roku podała, iż „ jak nastawiłam zoom na tej drugiej kamerze to akurat przechodził pan K. i rysował moje auto. Widać było, że to było celowe i zamierzone działanie. Ja to widziałam lepiej dzięki zoomowi, niż to oddaje nagranie. To było dostawianie ręki, jeszcze ta ręka została na moim aucie. W ręce coś było, ale nie jestem w stanie stwierdzić co (…) widziałam jak pan K. dostawia rękę i rysuje samochód sąsiada… ”. Natomiast na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 roku zeznała: „ jak pan oskarżony idąc z psem celowo przełożył smycz z ręki jednej do drugiej, następnie drugą ręką zarysował ”. Odnośnie samochodu V. (...) podała zaś, iż „ S. pan M. C. miał zaparkowany w tym miejscu swój samochód i również o określonej godzinie pan idąc z psem w kierunku parku zarysował powłokę lakierniczą tego samochodu” . Oceniając relację A. K. (2) stwierdzić należy, że zeznania świadka są wynikiem autosugestii. Świadek prowadziła obserwację celem ujawnienia faktu zarysowywania pojazdu i wykrycia sprawcy. Tym samym takiego zdarzenia „oczekiwała”. W kontekście pojawiło się niebezpieczeństwo, że obserwowane zachowania zostaną przez nią nadinterpretowane w związku z tym oczekiwaniem. Obrazuje to już sama treść zeznań A. K. (2) , która nie mogąc ustalić co oskarżony trzymał w ręce uznanie jego ruchu za zarysowywanie lakieru na pojeździe. Co oczywiste, oskarżony mógł oprzeć rękę o samochód lub przesunąć ręką przy samochodzie przechodząc obok niego. Zauważyć przy tym należy, że pojazd był zaparowany na skrzyżowaniu tuż przy ciągu komunikacyjnym dla pieszych a prawy róg pojazdu stykał się z tym ciągiem. Z oględzin zapisów nagrań wynika przy tym, że oskarżony nie zmieniał kierunku ani tempa marszu, co mogłoby dowodzić zamiaru zarysowania pojazdu. W kontekście oceny zeznań A. K. (2) w tym zakresie najważniejsze jednak znaczenie mają dwukrotnie oględziny zapisów nagrań przeprowadzone przez Sąd oraz opiniach biegłych z (...) Informatyczna (po korekcie graficznej nagrań). Zarówno Sąd jak i biegli analizując nagranie, a także fotografie po klatkowe (mając warunki do powolnej i szczegółowej obserwacji) nie zaobserwowali w sposób niebudzący wątpliwości, iż doszło do kontaktu oskarżonego z samochodem marki H. lub V. (...) . Co istotne podobnie jak Sąd biegły odnośnie pojazdu H. (...) stwierdził, że kąt umiejscowienia kamery w stosunku do oskarżonego i samochodu „nie pozwala na dokładne zaobserwowanie lewej dłoni jak i czynności, których mogła ona dokonać. Dłoń mężczyzny zaczyna być widoczna dopiero w chwili, gdy znajduje się na wysokość przedniego reflektora pojazdu (…) (ze względu na kąt z jakiego dokonania nagrania) nie ma jednoznacznej możliwości stwierdzenia czy mężczyzna dotyka pojazdu czy też odchyla jedynie rękę w celu uniknięcia kontaktu z pojazdem ”. (k. 233 akapit 1 i 2). Analogicznie ocenił biegły zagranie odnoszące się do samochodu V. (...) : „ Podobnie jak w przypadku uprzednio analizowanego zapisu ustawienia kamery (kąt jej umiejscowienia w stosunku do mężczyzny i samochodu, z której dokonano nagrania nie pozwala na dokładne zaobserwowanie lewej dłoni osoby, jak i czynności, który mogła ona dokonać. Ze względu na niską rozdzielczość dłoń jest praktycznie niewidoczna. Jedynie w momencie, gdy mija on przód samochodu widoczna jest jego lewa ręka. Obraz ten nie daje jednak możliwości zaobserwowania samej dłoni osoby obecnej obok samochodu. Na podstawie dostarczonego do badania zapisu wideo (ze względu na kąt z jakiego dokonania nagrania) nie ma jednoznacznej możliwości stwierdzenia czy mężczyzna dotyka pojazdu czy też odchyla jedynie rękę celu uniknięcia kontaktu z pojazdem. Jakość nagrania nie pozwala również na określenie czy mężczyzna widoczny na nagraniu posiada w lewej dłoni jakiś przedmiot ” (k. 233-234). Wskazać tym miejscu należy, że w toku oględzin przeprowadzonych na rozprawie dwukrotnie Sąd doszedł do analogicznych wniosków. W związku z tym, że świadek A. K. (2) obserwowała przejście K. K. (1) przy pojazdach z tego samego pomieszczenia, w którym znajdowała się kamera, kąt obserwacji oskarżonego względem zaparkowanego pojazdu musiał być bardzo bliski, jeśli nie tożsamy. Stąd jej możliwość obserwacji były w istotnym stopniu ograniczona. Uwzględniając nawet, że A. K. (2) mogła przebieg zdarzeń bardziej wyraźnie (np. na skutek użycia zoom-u o czym zeznawała na pierwszej rozprawie) to mogła co najwyższej zaobserwować fragment ruchu ręki K. K. (1) . Ruch ten utożsamiła z zarysowaniem, co można uznać za potocznie rozumianą konfabulację, skoro nie widziała w jego ręce konkretnego narzędzia. Podkreślić należy, że obserwując zdarzenia w czasie rzeczywistym nie miała ona możliwości tak wnikliwego przeprowadzenia obserwacji jak Sąd i biegły poprzez oględziny po klatkowe. Dlatego Sąd uznał za niewiarygodną relację A. K. (2) co do faktu zaobserwowania zarysowywania pojazdów przez K. K. (1) . Analogicznie ocenić należy zeznania D. Ś. (k. 15v-16, 180) i W. Ś. (2) (k. 18v-20). W szczególności świadkowie nie widząc, iż oskarżony trzyma w ręku jakiś przedmiot, utrzymywali, że rysował on pojazdy. Również w odniesieniu do tych świadków kąt prowadzonej obserwacji zbliżony lub tożsamy z kątem nagrania kamery uniemożliwiał obserwację ręki oskarżonego przez znaczną część nagrania. Zeznania D. Ś. budzą w pewnych fragmentach dalej idące wątpliwości jako ewidentnie sprzeczne z odtworzonym zapisem nagrania. Świadek utrzymywała mianowicie, iż wyraźnie widziała jak oskarżony pociągnął ręką po samochodzie, szedł od tyłu samochodu. Tymczasem oględziny nagrania wskazują że K. K. (1) dochodził do pojazdu pod kątem i do kontaktu mogło, co najwyżej, dojść w przedniej części pojazdu. Na rozprawie D. Ś. zeznała odnośnie zarysowania pojazdu V. (...) : „ … i pan przechodząc koło tego samochodu lewą ręką pociągnął po karoserii i chyba było mu mało, bo odwrócił się jeszcze raz i przeciągnął w drugą stronę ” (k. 180). Oględziny zapisu nagrania wskazują, że takie zachowanie K. K. (1) nie miało miejsca. Również W. S. opisując moment zarysowania samochodu marki V. (...) podał: „ kilkakrotnie pociągał przedmiotem trzymanym w ręku (k. 19v), co również nie znajduje odzwierciedlenia w przeprowadzonych oględzinach nagrania. Dlatego zeznania świadków D. Ś. i W. Ś. (2) Sąd uznał za niewiarygodne z w całości. Odnosząc się do zeznań A. K. (1) (k. 6-7, 135-136, 177-178) stwierdzić należy, że nie był on naocznym świadkiem zdarzeń z udziałem oskarżonego w dniach 18 i 21 października 2013 roku i znał je jedynie z relacji członków rodziny. W sposób oczywisty jego relacja w tym zakresie jest obarczona tymi samymi wadami, co wskazane przy omawianiu zeznań A. K. (2) , D. Ś. i W. Ś. (2) . Zasadniczo nie budzą wątpliwości zeznania świadka, co do stwierdzonych zarysowań. Niemniej jednak przesłuchiwany w dniu 21 października 2013 roku podał, iż jego żona A. K. (2) po zaobserwowaniu, jak oskarżony zarysowuje powłokę lakierniczą, stwierdziła po chwili, że jest nowa rysa w miejscu ruchu ręki tego mężczyzny (k. 6v). A. K. (2) przesłuchiwana w toku dochodzenia w dniu 23 października 2013 roku nie wskazała na taki fakt (patrz k. 24v), choć był on niewątpliwie bardzo istotny. Również przesłuchiwana na rozprawie w dniach 1 lipca 2014 roku, a następnie w dniu 2 grudnia 2014 roku w czasie swobodne wypowiedzi świadek nie wskazała na taką okoliczności. Przesłuchiwana na rozprawie przed sądem w niniejszym składzie na pytanie przewodniczącego odpowiedziała, że „ …to tak zareagowałam, że wybiegłam w szpilkach z domu za nim i sprawdziłam dokąd się udał... ”. Natomiast na pytanie obrońcy podała: „ Zarysowanie, które ja widziałam to było od strony pasażera. Było tak, że pierwsze było od strony kierowcy, a drugie od strony pasażera. W obu przypadkach samochód był zaparkowany raz po jednej, raz po drugiej stronie przejścia ” (k. 179). Tymczasem z zeznań A. K. (1) wynika, że przedni prawy błotnik był już porysowany w dniu 16 października 2013 roku. Wprawdzie w toku oględzin pojazdu marki H. w dniu 22 października 2013 roku stwierdzono dwa zarysowania przedniego prawego błotnika – na wysokości reflektora i na wysokości koła (k. 11), ale nie ma jednoznacznego dowodu wskazującego na postanie jednego z tych zarysowań w dniu 21 października 2013 roku. Ponadto A. K. (2) w swoich zeznaniach nie wskazała na wystąpienie dwóch rys na prawym przednim błotniku, a mówiła jedynie o zarysowaniu od strony pasażera (patrz. k. 179). Świadek A. K. (1) przesłuchiwany na pierwszej rozprawie zeznał, iż po wyjściu do samochodu po uprzedniego zaparkowanego godzinę wcześniej zauważył, że jest on porysowany. Porysowanie było w kilku miejscach, głównie prawy błotnik na wysokości wyciągnięcia ręki. (k. 136) W związku z tym, że świadek nie wskazał na datę tej obserwacji, kwestia momentu poczynienia tej obserwacji budzi wątpliwości. Jednak całokształt zeznań A. K. (1) i A. K. (2) nakazuje przyjąć, że obserwacja ta miała miejsce innego dnia niż 21.10.2014 roku, gdyż w tej dacie pojazd parkowała żona świadka. Ponadto z pierwotnych zeznań A. K. (1) wynikało, że zarysowania prawego błotnika zaobserwował jako pierwsze już w dniu 16.10.2014 roku. Ogół powyższych rozważań prowadzi do wniosku, że zeznania A. K. (1) co do zaobserwowania nowej rysy przez A. K. (2) w dniu 21 października 2013 roku nie jest wiarygodne jako nieznajdujące jednoznacznego potwierdzenia w jej relacji. W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy nie pozwala na stanowcze stwierdzenie, że we wskazanym dniu na prawym przednim błotniku samochodu marki H. (...) pojawiło się nowe zarysowanie, którego nie było tam wcześniej. W kontekście powyższego Sąd uznał zeznania A. K. (1) za wiarygodne jedynie co do ogólnego zakresu stwierdzonych zarysowań w pojeździe marki H. . Oceniając zeznania M. C. (k. 1v, 31-32, 176), stwierdzić należy, że są one niekonsekwentne w aspekcie zasadniczym dla oceny kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego. Z zeznań złożonych pierwotnie w dochodzeniu wynika, iż pokrzywdzony nie widział naocznie przejścia K. K. (1) przy swoim pojeździe marki V. (...) w dniu 21 października 2013 roku i zna zdarzenie wyłącznie z relacji A. K. (2) i odtworzonego nagrania. Odmiennie przedstawił tę okoliczność świadek M. C. na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 roku (k. 176-177). Z jego relacji wynikało mianowicie jakoby naocznie wraz ze świadkiem A. K. (2) widział zarysowanie, nadto, że po wyjściu na zewnątrz wraz z A. K. (2) widział „świeże ślady farby drapanej”. Tymczasem z zeznań A. K. (2) wynikało jednoznacznie, że obserwację w dniu 21 października 2013 roku poczyniła będąc w mieszkaniu swoich rodziców, a następnie wybiegła z domu udała się za oskarżonym w kierunku P. O. . W tym stanie rzeczy wobec niekonsekwencji i sprzeczności z zeznaniami A. K. (2) stwierdzić należy, że M. C. niewątpliwie nie zaobserwował nowego zarysowania prawego błotnika bezpośrednio po przejściu K. K. (1) i zna je z relacji A. K. (3) oraz oględzin nagrania. W związku z tym, odnośnie samego zdarzenia z dnia 21 października 2013 roku aktualne pozostają wszystkie uwagi poczynione przy ocenie zeznań A. K. (2) . Szerszego omówienia wymagają zeznania świadka z dnia 23 października 2013 roku (31v). Otóż zeznał on, że od momentu złożenia swoich wcześniejszych zeznań w dniu 20 października 2013 roku stwierdził on kolejne zarysowanie powłoki od połowy prawego nadkola do prawej części maski. Świadek nie wskazywał samorzutnie na datę powstania tego zarysowania, a wiązał jedynie z nagraniem dokonanym przez sąsiadkę. Na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 roku (k. 176-177) podał natomiast, że naocznie wraz ze świadkiem A. K. (2) widział zarysowanie, nadto, że po wyjściu na zewnątrz wraz z A. K. (2) widział „świeże ślady farby drapanej”. Niekonsekwencja oraz sprzeczność z zeznaniami A. K. (2) w tym zakresie nakazują przyjąć, że relacja M. C. jest w tym zakresie niewiarygodna. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zeznania M. C. zasługują na wiarę jedynie co do ogólnego zakresu zarysowań. Nie ma natomiast miarodajnego dowodu świadczącego jednoznacznie, że zarysowanie prawego błotnika stwierdzone po dniu 20 października 2014 roku miało związek z zaobserwowanych przejściem przy samochodzie V. (...) pokrzywdzonego. Nie miały znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego sprawy ujawnione zeznania pozostałych świadków. Ustalenia stanu faktycznego sprawy Sąd oparł także na ujawnionych w toku postępowanie sądowego dokumentach jak protokoły oględzin (k. 3, 10-11), protokół zatrzymania rzeczy (k. 12-14), dokumentacja fotograficzna (k. 197-203, 224-225). Przedmiotowego dokumenty zostały sporządzone przez uprawnione do tego osoby, w zakresie ich kompetencji i prawej przepisanej formie. Ich autentyczność ani prawdziwość treści nie była przez żadną ze stron kwestionowana. Dlatego stanowią one obiektywne dowody zaświadczonych nimi okoliczności. Za nierzetelny uznał natomiast Sąd protokół oględzin z dnia 19 grudnia 2013 roku (k. 91-92). Oględziny przeprowadzone przez Sąd oraz opinia biegłych z (...) Sp. z o.o. (po obróbce nagrania) nie pozwoliły na poczynienie ustaleń wskazanych w treści protokołu co do zarysowania pojazdów przez oskarżonego. Aktualne w tym zakresie pozostają uwagi poczynione przy ocenie zeznań A. K. (2) . Nie miały istotnego znaczenia dla sprawy pozostałe ujawnione dokumenty. Ustalenia stanu faktycznego sprawy Sąd oparł także na opinii biegłych z (...) Sp. z o.o. Przedmiotowa opinia została sporządzona przez osoby posiadające wiedzę specjalną z zakresu analizy zapisów wizyjnych. Jest ona logiczna, jasna i pełna. W treści opinii biegli wskazali na materiał źródłowy, zastosowaną metodologię, a także sformułowane wnioski. W toku postępowania nie ujawniły się wątpliwości co do fachowości czy bezstronności biegłych. Pokreślić także należy, że ponowne oględziny przeprowadzone przez Sąd na rozprawie w dniu 11 lutego 2016 roku (k. 256) potwierdził w pełni obserwacje i wnioski opinii biegłych. Odnosząc się do wyjaśnień oskarżonego zauważyć należy, że wbrew deklaratoryjnemu przyznaniu się w dochodzeniu do popełnienia zarzucanych mu czynów treść jego wyjaśnień wskazuje, iż w istocie nie zgadzał się z treścią zarzutów. Przede wszystkim konsekwentnie wskazywał, że nie miał zamiaru zarysowania pojazdów a do zarysowań wskazanych w zarzutach mogło dojść niemyślnie, wskutek noszenia kluczy w rękach i przechodzenia przy pojazdach. K. K. (1) zakwestionował rozmiar uszkodzeń, nie był w stanie podać żadnych konkretnych okoliczności dotyczących powstania zarysowań oraz nie był zorientowany, z której strony samochodu H. miały powstać rysy. W ocenie Sądu analiza całokształtu wyjaśnień K. K. (1) wskazuje, że nie stanowią one miarodajnego dowodu, w szczególności mającego świadczyć o jego sprawstwie i winie. Jednocześnie brak jest materiału dowodowego pozwalającego na zakwestionowanie wyjaśnień K. K. (1) , iż nie miał zamiaru porysowania pojazdów. Na gruncie ustalonego stanu faktycznego sprawy brak było podstaw do przypisania oskarżonemu sprawstwa w zakresie zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów. Stwierdzić na wstępie należy, iż brak jest jakiegokolwiek materiału dowodowego wskazującego na spowodowanie przez K. K. (1) innych zarysowań niż te, które mogły powstać w dniu 18.10.2013 roku w odniesieniu do samochodu marki H. (...) oraz w dniu 21.10.2013 roku w odniesieniu do samochodu marki V. (...) . Sąd nie dostrzega także w materiale dowodowym jakiegokolwiek dowodu, który miałby świadczyć o istnieniu u K. K. (1) powziętego z góry zamiaru sukcesywnego powodowania zarysowań lakieru w obu tych pojazdach. Dostrzegalne są jedynie określone poszlaki: oskarżony codziennie chodził z psem na spacer obok miejsca parkowania pojazdów, oskarżony miał nosić klucze w ręce w trakcie spaceru, uszkodzenia lakieru powstawały w związku z parkowaniem pojazdów w okolicy skrzyżowania ulic (...) . W ocenie Sądu poszlaki te nie stanowią zamkniętego łańcucha pozwalającego na przyjęcie, iż działanie innych osób niż oskarżony jest wykluczone. W zakresie uszkodzeń pojazdu marki V. (...) opisanych przez M. C. w dniu 20.10.2013 roku oraz samochodu marki H. (...) innych niż zarysowanie przedniego, prawego błotnika stwierdzić należy oczywisty brak faktycznych podstaw oskarżenia. Odmiennie ocenić natomiast należy materiał dowodowy w odniesieniu do uszkodzeń, które mogły potencjalnie powstać w dniu 18.10.2013 roku w samochodzie marki H. (...) oraz w dniu 21.10.2013 roku w samochodzie marki V. (...) . Zarówno zeznania świadków jak i nagranie zapisu z kamery wskazują, iż zachodziło uzasadnione podejrzenie, iż K. K. (1) zarysował prawy błotnik samochodu marki H. (...) jak i prawy błotnik lub maskę samochodu marki V. (...) . Jednakże przeprowadzone postępowanie dowodowe i zebrane w konsekwencji dowody nie pozwoliły na ustalenie ponad wszelką wątpliwość, że tak było w istocie. Oględziny obu nagrań wskazują, iż K. K. (1) poruszał się w każdym z przypadków ciągiem komunikacyjnym przeznaczonym dla pieszych i nie zmieniał kierunku ani tempa marszu. W przypadku przejścia przy samochodzie marki V. (...) widoczne jest jednoznacznie, iż to pies poruszający się z przodu na smyczy wybierał trasę przejścia. Oskarżony przechodził obok tej części pojazdu (prawy przedni narożnik), który znajdował się najbliżej ciągu komunikacyjnego dla pieszych. Oględziny przeprowadzone przez Sąd (dwukrotnie) oraz opinia biegłych z (...) Sp. z o.o. nie pozwoliły na jednoznaczne stwierdzenie, iż oskarżony trzymał w lewej ręce przedmiot ani że doszło do kontaktu jego ręki z elementami karoserii pojazdów. Natomiast zeznania naocznych świadków zdarzeń A. K. (2) , D. Ś. i W. Ś. (2) nie zasługują w tym zakresie na wiarę. Ponadto zebrany materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, że po przejściu K. K. (1) obok pojazdów powstały na prawym przednim błotniku (masce) nowe zarysowanie, które miałoby niewątpliwy związek z zarejestrowanym przejściem. W tym stanie rzeczy nie było podstaw do przyjęcia, iż oskarżony spowodował we wskazanych datach jakiekolwiek uszkodzenia lakieru. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 414 §1 k.p.k. uniewinnił K. K. (1) od obu zarzucanych mu czynów a na podstawie art. 432 pkt 2 k.p.k. poniesione w sprawie wydatki przejął na rachunek Skarbu Państwa.