II K 225/15

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 grudnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu w XVII Wydziale Karnym-Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Sławomir Olejnik Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Kujawa przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Anny Oszwałdowskiej-Kocur po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2015 r. sprawy J. G. oskarżonego o przestępstwo z art.207 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Grodzisku Wlkp. z dnia 28 sierpnia 2015., sygn. akt. II K 225/15 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Grodzisku Wlkp. do ponownego rozpoznania. SSO Sławomir Olejnik UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Grodzisku Wielkopolskim wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2015r. /k.83/, wydanym w trybie art. 335§1 k.p.k. , uznał oskarżonego J. G. za winnego przestępstwa z art. 207§1 k.k. i wymierzył mu karę oraz środki probacyjne stosownie do wniosku ustalonego przez ówczesnego podejrzanego, po jego uprzednim przesłuchaniu, z prokuratorem /k.52-53/ Wyrok ten zaskarżył Prokurator /k.97-98/ Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja, choć co do meritum okazała się zupełnie chybiona, pozwoliła jednak na kontrolę instancyjną zapadłego wyroku, co z kolei doprowadziło do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Oczywistym jest, że myli się oskarżyciel wskazując na obrazę przepisów prawa materialnego czyli art. 72§1 pkt.6 k.k. w zw. z art. 74§1 k.k. polegającą na nie wysłuchaniu oskarżonego i udzieleniu przez niego zgody na wydanie przez sąd orzeczenia o obowiązku poddania się przez niego leczeniu odwykowemu na posiedzeniu na, na którym zapadł wyrok skazujący. Na marginesie już w tym miejscu należy zauważyć, iż składając skargę odwołujący nie zapoznał się z nowelizacją przepisów prawa karnego materialnego i procesowego wchodzącą w życie z dniem 1 lipca 2015r. – o czym dalej. Zgodę takową ówczesny podejrzany wyraził w toku przesłuchania, w którym to postawiono mu zarzut do którego się przyznał. Wówczas też wyraził on zgodę na wszelkie represje karne, w tym formę i zakres środków probacyjnych związanych z zarzutem mu postawionym i związanymi z tym konsekwencjami przestępstwa, które przypisze mu Sąd po przeprowadzeniu, w tym przypadku, posiedzenia. Art. 74§1 k.k. w żadnej mierze nie obliguje sądu orzekającego do ponownego wysłuchania osoby oskarżonej w kwestii sposobu wykonania nałożonych na nią obowiązków, tudzież w ogóle zgody na ich orzeczenie, jeśli sąd proceduje w trybie art. 335§1 k.p.k. , chyba że powziąłby wątpliwość, co to rzeczywistej woli osoby oskarżonej w tej kwestii. W przedmiotowej sprawie oskarżony prawidłowo zawiadomiony o terminie posiedzenia na którym zapadł wyrok skazujący obejmujący wszystkie konsekwencje karno-prawne za czyn, za który J. G. stanął przed sądem nie stawił się, zatem oczywistym jest, iż nie zakwestionował on wymiaru kary na którą składał się również obowiązek wynikający z art. 72§1 pkt. 6 k.k. Sąd Okręgowy dostrzegł jednak błąd Sądu Rejonowego, który skutkował uchyleniem tegoż orzeczenia. Otóż wyrok Sądu Rejonowego zapadł w dniu 28 sierpnia 2015r., a zatem już po wejściu z dniem 1 lipca 2015r. ustawy z dnia 20 lutego 2015r. /Dz.U.2015.396/ zmieniającej przepisy prawa karnego materialnego, także procedury karnej. Z tym też dniem przestał obowiązywać m.in. przepis art.70 § 1 pkt. 1 k.k ,, a także zmieniono brzmienie art. 72§1 pkt.6 k.k. I tak pkt. 1 § 1 art. 70 k.k. został wykreślony z obowiązującego kodeksu karnego , zatem w czasie orzekania nie był obowiązującym prawem. Co do zaś art. 72§1 pkt.6 kk . zmienił on ze wskazaną datą swoje brzemiennie. Do 30 czerwca 2015r. sąd mógł zobowiązać skazując daną osobę do: „poddania się leczeniu się odwykowemu”, zaś od 1 lipca 2015r., widząc stosowne okoliczności, sąd może zobowiązać w ramach orzekanych środków probacyjnych do: „poddania się terapii uzależnień”. Oczywistym jest, iż Sąd Rejonowy stosując przepisy uprzednio obowiązujące, tj. do dnia 30 czerwca 2015r., a wyrokując po tej dacie winien, jeśli uznał by to za celowe, wskazać dlaczego i na jakiej podstawie to czyni, co umożliwia mu w tej sytuacji art. 4§1 k.k. /treść niezmieniona wspomnianą wyżej nowelizacją/. Zarówno w sentencji wyroku, jak i jego pisemnym uzasadnieniu Sąd Okręgowy nie dopatrzył się jednak na jakiej podstawie prawnej Sąd Rejonowy zastosował przepisy nieobowiązujące lub w brzmieniu zmienionym wspomnianą wyżej nowelizacją kodeksu karnego . W tej sytuacji wobec naruszenia prawa materialnego i niemożności sanowania przez Sąd Odwoławczy zaistniałych uchybień orzeczono jak w sentencji. Rozpoznając ponownie sprawę w przypadku uwzględnienia wniosku Oskarżyciela złożonego w trybie art. 335§1 k.p.k. sąd rejonowy winien wyraźnie wskazać na jakich przepisach kodeksu karnego się oparł, a jeśli uzna za względniejsze dla sprawy przepisy obowiązujące do dnia 30 czerwca 2015r, koniecznym dla ich zastosowania będzie wskazanie art. 4§1 k.k. Sławomir Olejnik