II K 1084/15

Sygn. akt II K 1084/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 lipca 2016 r. Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: Sędzia SR Andrzej Wojtaszko Protokolant: Zbigniew Szpanowski przy udziale prokuratora Aleksandry Nafalskiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 4 lutego, 7 kwietnia, 23 czerwca i 26 lipca 2016 roku sprawy karnej: Ł. K. urodzonego w dniu (...) w E. , syna D. i M. z domu C. oskarżonego o to, że: w dniu 18 września 2014 roku w G. będąc przesłuchiwany jako świadek w charakterze świadka w sprawie 3 Ds. 949/14 nadzorowanej przez PR w E. i pouczony przez funkcjonariusza K. w E. o ponoszeniu odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, zawiadomieniu organu o przestępstwie niepopełnionym, wiedząc że przestępstwa nie popełniono fałszywie oskarżył inną osobę o popełnienie przestępstwa podrobienia jego podpisów na dokumentach procesowych w sprawie rozpoznawanej przez SR w Elblągu II K 1647/10, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu od 15.04.2011-15.12.2011r. kary 8 m-cy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Sopocie z dnia 20.05.2009r. sygn. akt V K 14/09 za popełnienie m.in. przestępstwa z art. 235 k.k. tj. o czyn z art. 233 §1 k.k. w zb. z art. 234 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. I. przy zastosowaniu art. 4§1 k.k. oskarżonego Ł. K. uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego oskarżeniem, czyn ten kwalifikuje z art. 233§ 1 k.k. w zb. z art. 234 k.k. w zb. z art. 238 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. i za to przy zastosowaniu art. 11§3 k.k. na mocy art. 233§1 k.k. skazuje go na karę 4 (słownie: czterech) miesięcy pozbawienia wolności ; II. na podstawie art. 29 ust. l ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze oraz § 2 ust. 3, § 14 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 3, §16 i §19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku z §22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku na rzecz adwokata M. G. kwotę (...) ,56 (tysiąc sto dziewięćdziesiąt pięć i 56/100) złotych brutto tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu oskarżonemu; III. na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. oraz art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych zwalnia w całości oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, w tym od opłaty, przenosząc je na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt: II K 1084/15 UZASADNIENIE Zgodnie z treścią art. 424 § 3 k.p.k. oraz wnioskiem obrońcy oskarżonego Ł. K. , Sąd ograniczył zakres uzasadnienia do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku oraz rozstrzygnięć co do kary i innych konsekwencjach prawnych czynu Sąd zważył, co następuje: Ustalony stan faktyczny stanowił podstawę do przypisania Ł. K. czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia. Zebrane dowody nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że składając zeznania przed funkcjonariuszem Policji zeznania w dniu 18 września 2014 roku, po uprzednim pouczeniu o grożącej odpowiedzialności karnej, oskarżony oświadczył niezgodnie z prawdą, że jego podpisy w protokołach sporządzonych w toku postępowania w sprawie II K 1670/10, rozpoznanej przez Sąd Rejonowy w Elblągu, zostały podrobione ( art. 233 § 1 k.k. ). Przy czym, jako sprawcę fałszerstwa, wskazał konkretną osobę, tj. D. C. , fałszywie go oskarżając ( art. 234 k.k. ). Należy podkreślić, że oskarżony miał świadomość tego, że jego zeznania nie odzwierciedlały rzeczywistości, gdyż to on był autorem zakwestionowanych podpisów, a mimo to domagał się ścigania sprawcy podrobienia dokumentów. Ł. K. zawiadomił zatem o przestępstwie, które w rzeczywistości nie zaistniało i mając tego pełną świadomość. W związku z tym, Sąd uzupełnił kwalifikację prawną czynu określoną w akcie oskarżenia o art. 238 k.k. Z uwagi na zaostrzenie sankcji karnej za czyny z art. 233 k.k. /od 15.04.2016r./ należało zastosować stan prawny obowiązujący przed tą datą, a de facto w dacie czynu – ew. zastosowania warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności /instytucję znacznie ograniczone nowelizacją obowiązującą od 1 lipca 2015r./ . Prokurator przyjął, że czyn zarzucany Ł. K. został popełniony w ramach recydywy szczególnej podstawowej ( art. 64 § 1 k.k. ). W ocenie Sądu, warunki uzasadniające to stwierdzenie nie zostały spełnione. Ł. K. został, wprawdzie, skazany na karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Sopocie z dnia 9 listopada 2009 roku (V K 14/09). Tym niemniej, należy zauważyć, że wymieniona kara obejmowała 4 kary jednostkowe, z których tylko jedna – 4 miesiące pozbawienia wolności – orzeczona została za przestępstwo podobne do przypisanego w niniejszym postępowaniu, tj. czynu z art. 235 k.k. Kary jednostkowe orzeczone w wyroku Sądu Rejonowego w Sopocie z dnia 9 listopada 2009 roku zostały następnie objęte wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Elblągu z dnia 21 czerwca 2012 roku (II K 477/12), który orzekł karę łączną roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności. Kara ta została odbyta w całości w okresach od 15 kwietnia 2011 do 10 lipca 2012 roku oraz od 25 września 2012 roku do 29 stycznia 2013 roku. W świetle powyższego, brak jest jednak podstaw, by uznać, że Ł. K. odbył co najmniej 6 miesięcy kary za przestępstwo podobne , skoro kara jednostkowa wymierzona za czyn z art. 235 k.k. , stanowiąca podstawę wymierzenia kary w wyroku łącznym, wynosiła jedynie 4 miesiące. W związku z tym art. 64 § 1 k.k. należało wyeliminować z kwalifikacji prawnej czynu. W czasie popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu czynu, nie zachodziła żadna okoliczność wyłączająca jego kryminalną bezprawność. Nie zachodziły również żadne okoliczności wyłączające winę Ł. K. . Nie był on w szczególności ograniczony w możliwości rozpoznania znaczenia i konsekwencji swojego czynu przez chorobę psychiczną, niedorozwój umysłowy lub czasowe zaburzenie czynności psychicznych. Oskarżony jest i już w trakcie popełniania czynów był osobą dorosłą. W inkryminowanym czasie nie zaszła także czasowa niepoczytalność oskarżonego. Dowód z opinii biegłych z zakresu psychiatrii Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie (...) w S. (k. 155-163, 316-322) wykluczył stwierdzenie, jakoby oskarżony cierpiał na chorobę afektywną dwubiegunową. W szczególności, biegli podważyli ustalenia poczynione na potrzeby opinii sporządzonej przez biegłych G. (...) (k. 241-249), podając, iż podstawą rozpoznania u Ł. K. CHAD były jedynie dane uzyskane w drodze wywiadu. Stopień szkodliwości społecznej czynu oskarżonego należy określić jako wysoki. Oskarżony działał z premedytacją oraz z niskich pobudek. Poprzez swój czyn, naraził niewinną osobę na wszczęcie przeciwko niej postępowania karnego, spowodował bezzasadne wszczęcie postepowania in rem i wykonani zbędnych czynności procesowych w sprawie 3 Ds. 949/14 prokuratury Rejonowej w Elblągu . O znacznej społecznej szkodliwości czynów świadczy również ostatnie zaostrzenie sankcji karnej za to przestępstwo przez ustawodawcę. W punkcie I. sentencji wyroku, za czyn z art. 233 § 1 k.k. w zb. z art. 234 k.k. w zb. z art. 238 k.k. , Sąd wymierzył oskarżonemu na mocy art. 233§1 k.k. karę 4 miesięcy pozbawienia wolności – a więc w dolnych granicach ustawowego zagrożenia . Wymierzając oskarżonemu karę Sąd kierował się przesłankami z art. 53 k.k. , bacząc by kara nie przekraczała stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Z uwagi na karalność sądową oskarżonego zdziwienie sądu wzbudził wniosek obrońcy o warunkowe umorzenie postępowania karnego. Sąd miarkując wymiar kary za przypisane oskarżonemu przestępstwo uznał, iż jedynie bezwzględna kara pozbawienia wolności pozwoli na realizację celów kary w zakresie prewencji szczególnej, jak i ogólnej. Tylko taka kara spełni cele zapobiegawcze i wychowawcze.. Na niekorzyść Ł. K. przemawiają okoliczności decydujące przy ocenie szkodliwości społecznej czynu, tj. postać zamiaru oraz wywołany skutek (opisane powyżej). Za okoliczność obciążającą należy uznać także fakt jego wielokrotnej karalności, w tym za przestępstwo podobne z art. 235 k.k. Przy czym należy zaznaczyć, że wszystkie spośród zapadłych wyroków wydano przed popełnieniem inkryminowanego czynu (vide: karta karna k. 301-304). Wymierzając oskarżonemu karę, Sąd jako okoliczność łagodzącą potraktował jedynie jego przyznanie się do winy, innych okoliczności łagodzących nie doszukano się. Przyznanie to stanowiło jednak w tym wypadku marginalną okoliczność łagodzącą przy wymiarze kary, albowiem fakt popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu przestępstwa jest oczywisty w świetle innych dowodów. W ocenie Sądu, do osiągnięcia względem Ł. K. wychowawczych i prewencyjnych celów kary przyczynić się może jedynie orzeczenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Oskarżony był w przeszłości wielokrotnie karany, w tym za przestępstwa podobne do przypisanego w niniejszym postępowaniu. Nadto, skazano go w przeszłości m. in. za liczne przestępstwa przeciwko mieniu. Dotychczasowa postawa życiowa Ł. K. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że jest on sprawcą zdemoralizowanym i odpornym na resocjalizację, a popełnianie przestępstw przychodzi mu z łatwością. Wobec takich osób konieczne jest konsekwentne karanie nawet za stosunkowo drobne przestępstwa. Zdaniem Sądu, brak jest jakichkolwiek przesłanek pozwalających mieć nadzieję, że oskarżony będzie w przyszłości przestrzegał obowiązującego porządku prawnego, a tym bardziej, że nie popełni kolejnego przestępstwa i tym samym nie znaleziono podstaw do zastosowania dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności. Wydając niniejszy wyrok, Sąd chciał uzmysłowić oskarżonemu, że dopuszczając się w przyszłości kolejnych przestępstw musi się liczyć z perspektywą przedłużenia jego pobytu w zakładzie karnym. Zdaniem Sądu, właściwości oskarżonego, a w szczególności brak zarówno woli, jak i umiejętności przeprowadzenia krytycznej oceny swojego postępowania, pozwalają przyjąć, iż pobłażliwe podejście do oskarżonego i umożliwienie mu przebywania na wolności, stanowiłoby realne zagrożenie dla społeczeństwa. W ocenie Sądu, prognoza kryminologiczna wobec Ł. K. jest jednoznacznie negatywna. W punkcie II. sentencji wyroku zasądzono od Skarbu Państwa, na rzecz obrońcy oskarżonego, wynagrodzenie tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Orzeczona kwota jest adekwatna do nakładu pracy obrońcy i mieści się w granicach określonych w rozporządzeniu przywołanym w tej części orzeczenia. Sąd uznał również, że obciążenie oskarżonego kosztami procesu byłoby bezcelowe - z uwagi na pobyt w warunkach izolacji więziennej przez co znikome prawdopodobieństwo ich uiszczenia (punkt III. sentencji wyroku).