II K 1433/18

Sygnatura akt II K 1433/18 PR 1 Ds (...) .18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 marca 2019 roku Sąd Rejonowy w Nysie, Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Bartłomiej Madejczyk Protokolant: Ewelina Pasławska Prokurator ------ po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 26 lutego i 21 marca 2019 roku sprawy karnej K. S. (1) ( S. ) s. A. i L. z domu C. ur. (...) w N. oskarżonego o to, że: I. w dniu 1 grudnia 2018 roku, w N. woj. (...) , używając słów powszechnie uznawanych za wulgarne i obelżywe dokonał znieważenia umundurowanych funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w N. w osobach st. S. . M. R. (1) i art. M. P. (1) w związku i podczas wykonywania przez nich czynności służbowych , tj. o czyn z art. 226 § 1 kk II. w dniu 1 grudnia 2018 roku w N. , woj. (...) , grożąc pobiciem, szarpiąc się oraz zapierając nogami, wywierał w ten sposób wpływ na interweniujących umundurowanych funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w N. w osobach st. S. . M. R. (1) i asp. M. P. (1) , celem zmuszenia ich do zaniechania prawnej czynności służbowej, tj. o czyn z art. 224 § 2 kk III. w dniu 1 grudnia 2018 roku w N. , woj. (...) poprzez szarpanie za mundur naruszył w ten sposób nietykalność cielesną umundurowanego funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w N. w osobie st. sierż. M. R. (1) podczas i w związku z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych, tj. o czyn z art. 222 § 1 kk IV. w dniu 1 grudnia 2018 roku w N. , woj. (...) poprzez szarpanie za mundur i ręce naruszył w ten sposób nietykalność cielesną umundurowanego funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w N. w osobie asp. M. P. (1) podczas i w związku z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych, przy czym w tym samym miejscu i czasie szarpiąc asp. M. P. (1) spowodował u niego obrażenia ciała lekkiego stopnia w postaci powierzchniowej rany kciuka ręki prawej, które to obrażenia naruszyły czynności narządu jego ciała na czas nie przekraczający dni siedmiu, tj. o czyn z art. 222 § 1 kk i art. 157 § 2 kk przy zastosowaniu 11 § 2 kk 1. na podstawie art. 66 § 1 k.k. i art. 67 § 1 k.k. postępowanie karne wobec oskarżonego K. S. (1) o czyn zabroniony z art. 226 § 1 k.k. – opisany w pkt I części wstępnej wyroku, o czyn zabroniony z art. 224 § 2 k.k. – opisany w pkt II części wstępnej wyroku, o czyn zabroniony z art. 222 § 1 k.k. – opisany w pkt III części wstępnej wyroku oraz o czyn zabroniony z art. 222 § 1 k.k. i z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. – opisany w pkt IV części wstępnej wyroku, warunkowo umarza na okres próby wynoszący 1 (jeden) rok, 2. na podstawie art. 67 § 3 k.k. orzeka od oskarżonego K. S. (1) rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 500 (pięciuset) złotych, 3. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze zasądza z budżetu Skarbu Państwa na rzecz adw. K. K. opłatę w wysokości 619 (sześciuset dziewiętnastu) złotych i 92 groszy, w tym podatek VAT, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu K. S. (1) , 4. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego K. S. (1) w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Na oryginale właściwe podpisy Z upoważnienia Kierownika S. . Protokolant sądowy Ewelina Pasławska UZASADNIENIE W oparciu o dowody przeprowadzone w toku rozprawy głównej, Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pomiędzy oskarżonym K. S. (1) , a E. P. (1) 1 grudnia 2018 r. doszło do awantury domowej. Sąsiedzi zawiadomili Policję. Na miejsce przybył patrol w składzie (...) . E. P. wpuściła policjantów do mieszkania. Nie spodobało się to oskarżonemu, który był nerwowy. W pewnej chwili gdy oskarżony odepchnął E. P. funkcjonariusze Policji podjęli próbę obezwładnienia go i zastosowali środki przymusu bezpośredniego. Podczas tych czynności oskarżony znieważył policjantów słowami wulgarnymi, groził im pobiciem, szarpał się i zapierał nogami. Nadto szarpał ich za mundury i ręce w wyniku czego spowodował u M. P. powierzchowną ranę ręki prawej, co naruszyło czynność narządu ciała na czas nieprzekraczający 7 dni. / dowód : zeznania M. P. – k.59v; zeznania M. R. – k.60/ Ustalając stan faktyczny w sprawie, Sąd oparł się przede wszystkim na zeznaniach pokrzywdzonych oraz na opinii biegłego medyka sądowego. Bezpośredni kontakt z tymi świadkami na rozprawie nie dawał podstaw do kwestionowania szczerości ich zeznań. Nadto Sąd oparł się na pozostałych dowodach z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, które nie były kwestionowane przez strony, a ich prawdziwość i autentyczność nie budziła wątpliwości. Zeznania V. M. i J. W. były wiarygodne jednak nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd nie dał wiary zeznaniom E. P. , gdyż były one sprzeczne nie tylko z relacjami pokrzywdzonych, ale również z pierwotnymi oświadczeniami procesowymi samego oskarżonego, który przyznał się do zarzutu znieważenia policjantów oraz tego, że szarpał się, groził im i zapierał nogami. W ocenie Sądu świadek chciała jak najkorzystniej przedstawić zachowanie swojego partnera w trakcie interwencji, co nie odpowiadało jednak faktom. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego złożonym na rozprawie, gdyż zaprzeczył on całkowicie stawianym mu zarzutom, podczas gdy w postępowaniu przygotowawczym przyznał, że znieważył policjantów oraz, że szarpał się, groził im i zapierał nogami – skorzystał przy tym z prawa do odmowy złożenia wyjaśnień. W ocenie Sądu stanowisko oskarżonego przedstawione na rozprawie stanowiło wyłącznie linię obrony mającą na celu umniejszenie swojego negatywnego zachowania. Sąd zważył co następuje: K. S. oskarżony został o popełnienie czynu zabronionego z art. 226 § 1 k.k. , czynu z art. 224 § 2 k.k. , czynu z art. 222 § 1 k.k. oraz czynu z art. 222 § 1 k.k. i z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Przestępstwo z art. 157 § 2 k.k. popełnia ten kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia innej osoby trwający nie dłużej niż 7 dni. Przepis ten chroni zdrowie osoby przed bezprawną ingerencją ze strony innych ludzi. Występek ten ma charakter powszechny, jego sprawcą może więc być każdy. Skutkiem czynu musi być uszkodzenie ciała tj. naruszenie substancji materialnej ciała człowieka lub rozstrój zdrowia, czyli zakłócenie funkcjonowania organizmu bez naruszenia jego integralności. Skutek nie może trwać powyżej dni siedmiu, przy czym nie należy go utożsamiać z okresem niezdolności do pracy, który ma inny charakter. Między zachowaniem sprawcy, a zaistniałym skutkiem musi zachodzić związek przyczynowy. Przestępstwo z art. 157 § 2 k.k. można popełnić umyślnie z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym. Występek ten jest zagrożony grzywną, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Przepis art. 222 § 1 k.k. penalizuje naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Przedmiotem ochrony tego przepisu jest prawidłowa i niezakłócona działalność organów władzy publicznej i ich funkcjonariuszy. Funkcjonariuszem publicznym jest m.in. funkcjonariusz Policji. Czyn zabroniony z art. 224 § 2 k.k. , popełnia ten kto stosuje przemoc lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia funkcjonariusza publicznego albo osoby do pomocy mu przybranej do przedsięwzięcia lub zaniechania prawnej czynności służbowej. Przedmiotem ochrony tego przepisu jest wolność funkcjonariusza publicznego od uczucia strachu, lęku lub niebezpieczeństwa w związku z podejmowaniem przez niego czynności służbowych. Przemoc może polegać nie tylko na agresji skierowanej na ciało funkcjonariusza publicznego, lecz również wobec innej osoby lub rzeczy, jeżeli zamiarem sprawcy jest to by funkcjonariusz przedsięwziął lub zaniechał prawnej czynności służbowej. Przestępstwo z art. 224 § 2 k.k. można popełnić tylko umyślnie. Występek ten jest zagrożony karą pozbawienia wolności do lat 3. Odpowiedzialność za czyn zabroniony z art. 226 § 1 k.k. ponosi ten kto publicznie znieważa funkcjonariusza publicznego albo osobę do pomocy mu przybraną podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Jest to przestępstwo skierowane nie tylko przeciwko godności funkcjonariusza publicznego w trakcie wykonywania przez niego obowiązków służbowych, lecz także przeciwko poszanowaniu reprezentowanej przez niego instytucji. Znamiona tego czynu zabronionego realizuje wyłącznie publiczne znieważenie funkcjonariusza podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Znieważenia może przybrać różne formy działania sprawcy. Najczęściej będą to słowa lub gesty, które w odbiorze społecznym są obraźliwe. Może ono być popełnione tylko umyślnie. Sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k. Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Przy czym warunkowego umorzenia nie stosuje się do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą przekraczającą 5 lata pozbawienia wolności. Warunkowe umorzenie następuje na okres próby, który wynosi od roku do 3 lat. Mając na uwadze powyższe rozważania oraz poczynione w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne Sąd stwierdził, że zachodziły podstawy do warunkowego umorzenia postępowania wobec oskarżonego. Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim to, iż pomimo, że oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim i zachował się nagannie, to jednak zdarzenie miało charakter nagły i dynamiczny, a zachowanie nie było zaplanowane i nastąpiło pod wypływem impulsu, chwili. Nadto całe zdarzenie miało miejsce w mieszkaniu zajmowanym przez oskarżonego i jego partnerkę. Ostatecznie też oskarżony uspokoił się, zaprzestał stawiania oporu i znieważania pokrzywdzonych. Nadto obrażenie, którego doznał pokrzywdzony miało jedynie powierzchowny charakter. Reasumując społeczna szkodliwość czynów oceniania całościowo przez pryzmat art. 115 § 2 k.k. , choć duża, nie była jednak znaczna. Również stopień zawinienia sprawcy, oceniany w kontekście powyższych rozważań, nie był znaczny. Nadto właściwości i warunki osobiste oskarżonego, jak również jego dotychczasowy sposób życia, w szczególności to, że ma ustabilizowaną sytuację życiową oraz że do tej pory nie był karany sądownie, uzasadniają przypuszczenie, że zarzucany mu czyn miał charakter epizodyczny i pomimo warunkowego umorzenia postępowania będzie on przestrzegał porządku prawnego. Potwierdziły to również sprawozdania z procedury „Niebieskiej karty”, z których wynikało, że zdarzenie z 1 grudnia 2018 r. było jednorazowe i miało charakter incydentalny. Z powyższych względów mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny, który w ocenie Sąd nie budził wątpliwości uznano, że wymierzenie oskarżonemu kary byłoby niecelowe i dlatego postępowanie karne przeciwko niemu warunkowo umorzono na okres próby wynoszący 1 rok. Jednocześnie, mając na uwadze probacyjny charakter warunkowego umorzenia postępowania oraz możliwość orzekania różnych środków reakcji karnej dla wzmocnienia realizacji celów tejże instytucji, Sąd uznał, że zasadne będzie orzeczenie świadczenia pieniężnego w wysokości 500 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, gdyż obaj pokrzywdzeni wnioskowali o nieorzekanie zadośćuczynienia na ich rzecz, lecz na cel społeczny. Sąd zasądził na rzecz obrońcy koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu. Nadto z uwagi na sytuację majątkową oskarżonego, który otrzymuje minimalne wynagrodzenie, z którego utrzymuje niepracującą partnerkę oraz całe gospodarstwo domowe Sąd uznał, że uiszczenie przez niego kosztów sądowych byłoby nadmiernym obciążeniem i dlatego na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił go w całości od ich zapłaty na rzecz Skarbu Państwa.