II K 1425/14

Sygn. akt II K 1425/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 maja 2017 roku Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Anna Jachniewicz Protokolant: Katarzyna Tymińska Przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej G. - Ś. po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 19.04.2016r., 28.06.2016r., 18.10.2016r. 06.12.2016r., 16.05.2017r. sprawy: A. K. (1) , syna K. i M. z domu Ł. , urodzonego dnia (...) w P. , oskarżonego o to, że : 1. w dniu 29 kwietnia 2008 r. w O. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, doprowadził W. Z. do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 8.000 zł, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 2. w dniu 30 lipca 2008 roku w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, usiłował doprowadzić K. A. (1) do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 20.000 zł, z czego ostatecznie odebrał kwotę 5.500 zł, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 3. w dniu 30 lipca 2008 roku w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, usiłował doprowadzić J. A. do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w nieustalonej kwocie, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi zorientowanie się pokrzywdzonej co do rzeczywistego celu działania sprawców, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 4. w dniu 31 lipca 2008 r. w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, doprowadził A. A. (1) do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 5.000 zł, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 5. w dniu 5 sierpnia 2008 roku w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, usiłował doprowadzić K. A. (2) do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 10.000 zł, z czego ostatecznie odebrał kwotę 5.000 zł, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 6. w dniu 5 sierpnia 2008 roku w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, usiłował doprowadzić K. A. (3) do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 27.000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi zorientowanie się pokrzywdzonej co do rzeczywistego celu działania sprawców, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 7. w dniu 19 września 2008 roku w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, usiłował doprowadzić J. B. (1) do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w nieustalonej kwocie, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi zorientowanie się pokrzywdzonego co do rzeczywistego celu działania sprawców, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 8. w dniu 09 października 2008 roku w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, usiłował doprowadzić J. B. (2) do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 15.000 zł, z czego ostatecznie odebrał kwotę 12.000 zł, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 9. w dniu 10 października 2008 roku w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, usiłował doprowadzić J. B. (3) do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 15.000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi zorientowanie się pokrzywdzonej co do rzeczywistego celu działania sprawców, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 10. w dniu 10 października 2008 r. w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, doprowadził K. B. (1) do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 15.000 zł, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 11. w dniu 28 października 2008 r. w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, doprowadził J. B. (4) do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 2.000 zł, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 12. w dniu 4 listopada 2008 r. w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, doprowadził C. B. do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 6.000 zł, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 13. w dniu 21 listopada 2008 r. w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, doprowadził Z. B. do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 10.000 zł, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 14. w dniu 21 listopada 2008 roku w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, usiłował doprowadzić I. B. do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 25.000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi zorientowanie się pokrzywdzonej co do rzeczywistego celu działania sprawców, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 15. w dniu 21 listopada 2008 r. w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, doprowadził E. B. (1) do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 13.000 zł, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 16. w dniu 27 listopada 2008 roku w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, usiłował doprowadzić B. B. (1) do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w nieustalonej wysokości, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi zorientowanie się pokrzywdzonego co do rzeczywistego celu działania sprawców, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 17. w dniu 28 listopada 2008 r. w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, doprowadził S. B. do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 10.000 zł, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 18. w dniu 9 grudnia 2008 roku w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, usiłował doprowadzić M. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 15.000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi zorientowanie się pokrzywdzonej co do rzeczywistego celu działania sprawców, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 19. w dniu 12 stycznia 2009 roku w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, usiłował doprowadzić M. B. (1) do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 10.000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi zorientowanie się pokrzywdzonej co do rzeczywistego celu działania sprawców, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 20. w dniu 14 stycznia 2009 r. w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, doprowadził H. B. do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 17.800 zł, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 21. w dniu 22 stycznia 2009 roku w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, usiłował doprowadzić J. B. (5) do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 25.000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi zorientowanie się pokrzywdzonej co do rzeczywistego celu działania sprawców, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 22. w dniu 29 stycznia 2009 r. w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, doprowadził F. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 11.000 zł, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 23. w dniu 29 stycznia 2009 roku w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, usiłował doprowadzić I. C. do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 20.000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi zorientowanie się pokrzywdzonej co do rzeczywistego celu działania sprawców, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 24. w dniu 30 stycznia 2009 roku w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, usiłował doprowadzić M. C. (2) do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 15.000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi zorientowanie się pokrzywdzonej co do rzeczywistego celu działania sprawców, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 25. (zarzut 28 a/o) w dniu 3 marca 2009 r. w K. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, doprowadził K. A. (4) do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 6.000 zł, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 26. (zarzut 29 a/o) w dniu 2 marca 2009 r. w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, doprowadził K. B. (2) do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 2.000 zł, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, 27. (zarzut 30 a/o) w dniu 2 marca 2009 roku w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, usiłował doprowadzić M. B. (2) do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 28.000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi zorientowanie się pokrzywdzonej co do rzeczywistego celu działania sprawców, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 28. (zarzut 31 a/o) w dniu 2 marca 2009 roku w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, usiłował doprowadzić E. B. (2) niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 8.000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi zorientowanie się pokrzywdzonego co do rzeczywistego celu działania sprawców, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 29. (zarzut 32 a/o) w dniu 5 marca 2009 roku w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, usiłował doprowadzić H. C. do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 25.000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi zorientowanie się pokrzywdzonej co do rzeczywistego celu działania sprawców, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 30. (zarzut 33 a/o) w dniu 6 marca 2009 roku w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, usiłował doprowadzić J. C. (1) do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 15.000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi zorientowanie się pokrzywdzonej co do rzeczywistego celu działania sprawców, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. , 31. (zarzut 34 a/o) w dniu 10 marca 2009 r. w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, za pomocą wprowadzenia w błąd co do swojej tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej, doprowadził S. J. do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 25.000 zł, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił on sobie stałe źródło dochodu, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 286 §1 k.k. przy zastosowaniu art. 65 §1 k.k. I. oskarżonego A. K. (1) uznaje za winnego popełnienia przestępstw zarzucanych mu w punktach 1, 8 i 10 zarzutów, które to przestępstwa kwalifikuje z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , jednocześnie uznając, że oskarżony działał w warunkach ciągu przestępstw i za to, przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. , na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 2 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; II. oskarżonego A. K. (1) uniewinnia od popełnienia przestępstw zarzucanych mu w punktach 2-7, 9, 11- 31 zarzutów; III. na podstawie art. 46 §1 k.k. orzeka wobec oskarżonego obowiązek częściowego naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz: a) W. Z. kwoty 4.000 zł (cztery tysiące złotych); b) J. B. (2) kwoty 6.000 zł (sześć tysięcy złotych), c) K. B. (1) kwoty 7.500 zł (siedem tysięcy pięćset złotych); IV. na podstawie art. 626 §1 k.p.k. i art. 624 §1 k.p.k. zwalnia oskarżonego od obowiązku poniesienia kosztów sądowych w sprawie. Sygn. akt: II K 1425/14 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: 29 kwietnia 2008 roku około godziny 13:00 do W. Z. , zamieszkałej przy ul. (...) w O. , zadzwonił nieustalony mężczyzna, który po nawiązaniu połączenia, zwrócił do niej „babciu”. Mężczyzna mówił zachrypniętym głosem. Gdy pokrzywdzona zapytała go, z którym wnukiem rozmawia, odpowiedział jej, że z K. . W ten sposób utwierdził ją w przekonaniu, że rozmawia z wnukiem K. P. . Sprawca oznajmił pokrzywdzonej, że ma zachrypnięte gardło, gdyż choruje na anginę ropną, po czym dodał, że pilnie potrzebuje pieniędzy w kwocie 16.000 zł. W. Z. odpowiedziała, że może mu pożyczyć 3.000 zł. Mężczyzna powiedział wówczas, że potrzebuje więcej pieniędzy, gdyż dał zadatek, który przepadnie w razie nieuiszczenia płatności. Ostatecznie pokrzywdzona zgodziła się pożyczyć 8.000 złotych. Rozmówca powiedział do niej wówczas, że przyśle do niej swego kolegę, gdyż nie może przyjść osobiście. Poprosił ją, by spotkała się z nim przed klatką schodową. Po zakończeniu rozmowy, W. Z. wyszła z domu do oddziału Banku (...) , gdzie podjęła pieniądze. Gdy wróciła z banku, mężczyzna skontaktował się z nią jeszcze kilkukrotnie, by spytać, czy ma już pieniądze oraz poinformować, że wysyła kolegę. Zapewnił ją, że gdy kolega przekaże mu uzgodnioną kwotę, to oddzwoni i to potwierdzi. W międzyczasie, do A. K. (1) zadzwonił syn B. Ł. (1) , M. W. , który przekazał mu, że ma się udać się pod adres ul. (...) w O. . Idąc w stronę bloku, oskarżony A. K. (1) zauważył W. Z. , która stała przed klatką schodową i trzymała w ręce papierową torebkę z pieniędzmi. Podszedł wówczas do niej i zapytał, czy to dla K. P. . Gdy pokrzywdzona potwierdziła i przekazała mu torebkę, oskarżony oddalił się w stronę ul. (...) . Z uwagi na to, że rozmówca, mimo zapewnień, nie oddzwonił do W. Z. , pokrzywdzona zadzwoniła na nr telefonu komórkowego swojego wnuka K. P. , który przekazał jej, że nie kontaktował się z nią telefonicznie i nie prosił jej o przekazanie pieniędzy. Pokrzywdzona zrozumiała wówczas, że została oszukana. Z kwoty 8.000 zł przekazanej W. Z. , A. K. (1) zatrzymał dla siebie 800 zł, natomiast pozostałą część wręczył przekazał M. W. . Dowody: wyjaśnienia oskarżonego A. K. (1) - k. 21v-22, 29, 47, 52, 597; zeznania świadka W. Z. – k. 229-230v, 1164; protokół okazania k. 408-409; zeznania świadka K. P. – k. 233v, 1163; W maju 2008 roku wuj A. K. (1) , B. Ł. (1) opuścił zakład karny. Od czerwca 2008 roku A. K. (1) , B. Ł. (1) oraz jego konkubina, R. W. , wchodzili w skład grupy przestępczej specjalizującej się w dokonywaniu oszustw tzw. „metodą na wnuczka”. Sposób działania owej grupy był następujący: Sprawcy kontaktowali się telefonicznie z osobami w podeszłym wieku. W trakcie rozmowy przedstawiali się jako osoba bliska dla rozmówcy (np. wnuka albo syna). Nie wymieniali jednak imienia tej osoby. Pokrzywdzeni najczęściej sami podawali imię, chcąc się upewnić, z kim rozmawiają. Osobą dzwoniąca do pokrzywdzonych był zwykle B. Ł. (1) , który zmieniał głos, twierdząc, że jest chory bądź miał wypadek. W trakcie rozmów przekonywał, że z powodu zaistnienia wypadków losowych (np. wypadek samochodowy) potrzebuje pilnie określonej kwoty pieniędzy (od kilku do kilkudziesięciu tysięcy złotych). Stwierdzał przy tym, że uzgodniona kwota zostanie odebrana przez kolegę o określonym imieniu i nazwisku. Gdy rozmówcy prosili o czas do namysłu bądź czas potrzebny do zorganizowania pieniędzy, do pokrzywdzonych niekiedy dzwoniła R. W. , która miała za zadanie blokować linię telefoniczną. W przypadku gdy pokrzywdzeni decydowali się udzielić pożyczki, jeden ze sprawców, na polecenie B. Ł. (1) (który najczęściej wykonywał połączenia ze swego domu w L. pod P. ), udawał się do miejsca ich zamieszkania i odbierał pieniądze. Osobą zajmującą się odbieraniem wyłudzonych pieniędzy był m.in. A. K. (1) . Rola oskarżonego sprowadzała się do tego, że pozostawał on do dyspozycji B. Ł. (1) , przebywając w określonym mieście. W przypadku gdy doszło do umówienia spotkania z pokrzywdzonymi, B. Ł. (1) (lub inna osoba działająca na jego polecenie) dzwonił do niego i polecał udać się pod określony adres. Po przybyciu w wyznaczone miejsce, A. K. (1) przedstawiał się pokrzywdzonym imieniem i nazwiskiem podanym przez B. Ł. (1) w rozmowie telefonicznej i zabierał przekazywane przez nich pieniądze. Spośród pozyskiwanych w ten sposób pieniędzy większą część otrzymywali B. Ł. (1) i R. W. . Natomiast A. K. (1) otrzymywał ok. 10 % z każdej wyłudzonej kwoty. Dowody: zeznania świadka W. H. – k. 748-751, 1105; wykazy połączeń – k. 203-205, 332-345, 357-360, 440-442; raport z analizy danych telekomunikacyjnych- 56-72; W okresie od 29 lipca 2008 kwietnia 2008 roku do 29 maja 2009 roku, działając w opisany wyżej sposób, wspólnie i w porozumieniu z wymienionymi osobami, A. K. (1) dopuścił się co najmniej 134 oszustw na szkodę szeregu pokrzywdzonych zamieszkałych na terenie województw (...) i (...)- (...) . Prawomocnym wyrokiem z 27 listopada 2014 roku wydanym w sprawie IX K 744/10, Sąd Rejonowy w Gdyni skazał A. K. (1) za te czyny na karę 4 lat pozbawienia wolności, przypisując mu ciąg przestępstw z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. Dowody: odpisy wyroków – k. 1575-1593; Ponadto, w dniach 9 października 2008 roku i 10 października 2008 roku, działając w ramach opisanej wyżej grupy przestępczej, A. K. (1) dopuścił się jeszcze 2 oszustw, popełnionych w następujących okolicznościach: 9 października 2008 roku, na polecenie B. Ł. (1) , A. K. (1) udał się do G. . Tego samego dnia B. Ł. (1) zadzwonił do J. B. (2) zamieszkałego G. przy ul. (...) na numer telefonu stacjonarnego 58-623-44-32. B. M. zachrypniętym głosem. Na początku rozmowy zwrócił do pokrzywdzonego „dziadku” i wywołał u niego przekonanie, że rozmawia ze swoim wnukiem, K. . W pewnym momencie, rozmówca oznajmił, że pilnie potrzebuje pieniędzy w kwocie 15.000 zł, ponieważ chce kupić, po okazyjnej cenie, samochód. Przy czym, na poczet ceny, wpłacił już pewną kwotę tytułem zadatku, który straci, w razie nieuiszczenia całej sumy. Po zakończeniu rozmowy, B. Ł. (1) kontaktował się z pokrzywdzonym jeszcze kilka razy, nalegając na pożyczenie pieniędzy. Oznajmił przy tym że przyśle do pokrzywdzonego swego kolegę o nazwisku K. , gdyż nie może przyjść osobiście. Ostatecznie, J. B. (2) zgodził się i w związku z tym, udał się do 2 banków, z których wybrał łącznie 12.000 złotych. Następnie, po powrocie do domu, ustalił z B. Ł. (1) , że do spotkania dojdzie za 2 godziny. Po zakończeniu rozmowy, B. Ł. (1) zadzwonił do A. K. (1) i przekazał mu, że ma się udać się pod adres ul. (...) w G. . Idąc w stronę bloku, oskarżony zauważył J. B. (2) oraz jego żonę, którzy stali przed klatką schodową. Podszedł wówczas do nich, przedstawił się jako K. i powiedział, że przyszedł odebrać pieniądze. Gdy pokrzywdzony przekazał mu uzgodnioną kwotę, A. K. (1) oddalił się w stronę ul. (...) . Po kilku dniach, w rozmowie z wnukiem K. , J. B. (2) dowiedział się, że wnuk nie kontaktował się z nim 9 października 2008 roku telefonicznie i nie prosił go o przekazanie pieniędzy. Pokrzywdzony zrozumiał wówczas, że został oszukany. Dowody: zeznania świadka J. B. (2) – k. 118-119, 1083-1084; zeznania świadka U. B. – k. 635-636; raport z analizy danych telekomunikacyjnych- 56-72; 10 października 2008 roku A. K. (1) nadal przebywał w G. . Tego dnia około godziny 12.30 B. Ł. (1) zadzwonił do K. B. (1) zamieszkałej przy ul. (...) IV 50 kl. II m 6 na numer telefonu stacjonarnego 58-661-38-02. M. zachrypniętym głosem. Na początku rozmowy zwrócił do pokrzywdzonej słowami „ babuniu, ja cię bardzo przepraszam, ale jestem strasznie przeziębiony i mam zachrypnięty głos ”. W pewnym momencie, oznajmił jej, że pilnie potrzebuje pieniędzy w kwocie 18.500 zł. K. B. (1) odpowiedziała mu, że nie ma takiej kwoty, ale postara się zorganizować tyle, ile się da. Po zakończeniu rozmowy, udała się do dwóch oddziałów Kasy (...) i pobrała w nich pieniądze w łącznej kwocie 10.000 złotych. Gdy wróciła do domu ponownie skontaktował się z nią B. Ł. (1) , który zapytał, czy pokrzywdzona ma pieniądze, bo w pobliżu jej miejsca zamieszkania jest jego zaufany kolega, A. K. (2) , który mógłby je odebrać. Pokrzywdzona potwierdziła. Po zakończeniu rozmowy, do sumy wypłaconej z kasy (...) dołożyła kwotę 5.000 zł, a następnie wyszła z bloku gdzie czekał na nią A. K. (1) . Podeszła wówczas do niego i przekazała mu pieniądze w łącznej kwocie 15.000 złotych. 13 października 2008 roku, w rozmowie z wnukiem, K. B. (1) dowiedziała się, że wnuk nie kontaktował się z nią telefonicznie 10 października 2008 roku i nie prosił jej o przekazanie pieniędzy. Pokrzywdzona zrozumiała wówczas, że została oszukana. Dowód: zeznania świadka K. B. (1) k. 265v-266, 1154; tablica poglądowa k. 368, 375; raport z analizy danych telekomunikacyjnych- 56-72; Poza opisanymi wyżej przypadkami, w okresie od 30 lipca 2008 roku do 10 marca 2009 roku B. Ł. (1) , działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, dokonał bądź usiłował dokonać 31 oszustw „tzw. metodą na wnuczka”. I tak: - 30 lipca 2008 roku wyłudził w ten sposób kwotę 5.500 złotych od K. A. (1) zamieszkałej w G. przy ul. (...) , przy czym usiłował wówczas wyłudzić wyższą kwotę – 20.000 złotych; - 31 lipca 2008 roku wyłudził w ten sposób kwotę 5.000 złotych od A. A. (1) zamieszkałej w G. przy ul. (...) ; - 5 sierpnia 2008 roku wyłudził w ten sposób kwotę 5.000 złotych od K. A. (2) zamieszkałej w G. przy ul. (...) , przy czym usiłował wówczas wyłudzić wyższą kwotę – 10.000 złotych; - 28 października 2008 roku wyłudził w ten sposób kwotę 2.000 złotych od J. B. (4) zamieszkałego w G. przy ul. (...) ; - 4 listopada 2008 roku wyłudził w ten sposób kwotę 6.000 złotych od C. B. zamieszkałej w G. przy ul. (...) ; - 21 listopada 2008 roku wyłudził w ten sposób kwotę 6.000 złotych od Z. B. zamieszkałej w G. przy ul. (...) ; - również 21 listopada 2008 roku wyłudził w ten sposób kwotę 13.000 złotych od E. B. (1) zamieszkałego w G. przy ul. (...) przy ul. (...) ; - 28 listopada 2008 roku wyłudził w ten sposób kwotę 10.000 złotych od S. B. zamieszkałej w G. przy ul. (...) ; - 14 stycznia 2009 roku wyłudził w ten sposób kwotę 17.800 złotych od H. B. zamieszkałej w G. przy ul. (...) ; - 29 stycznia 2009 roku wyłudził w ten sposób kwotę 11.000 złotych od F. C. (2) zamieszkałej w G. przy ul. (...) ; - 3 marca 2009 roku wyłudził w ten sposób kwotę 6.000 złotych od K. A. (4) zamieszkałej w K. przy ul. (...) ; - 2 marca 2009 roku wyłudził w ten sposób kwotę 2.000 złotych od K. B. (3) zamieszkałej w G. przy ul. (...) ; - 10 marca 2009 roku wyłudził w ten sposób kwotę 25.000 złotych od S. J. zamieszkałej w K. przy ul. (...) . We wszystkich spośród wymienionych przypadków pieniądze od pokrzywdzonych odebrał nieustalony mężczyzna, który spotykał się z nimi w miejscu ich zamieszkania, podając się za kolegę osoby najbliższej, wymienionej w trakcie rozmowy telefonicznej przeprowadzonej przez B. Ł. (1) . Natomiast w pozostałych 18 przypadkach nie doszło do wyłudzenia pieniędzy od pokrzywdzonych, gdyż pokrzywdzeni zorientowali się, że rozmówca podszywa się za osobę najbliższą i odmówili udzielenia pożyczki. I tak: - 30 lipca 2008 roku sprawcy nie zdołali doprowadzić do rozporządzenia mieniem J. A. zamieszkałej w G. przy ul. (...) ; - 5 sierpnia 2008 roku sprawcy nie zdołali doprowadzić do rozporządzenia mieniem K. A. (3) zamieszkałej w G. przy ul. (...) , którą starali się nakłonić do udzielenia pożyczki w kwocie 27.000 złotych; - 19 września 2008 roku sprawcy nie zdołali doprowadzić do rozporządzenia mieniem J. B. (1) zamieszkałego w G. przy ul. 16/1; - 10 października 2008 sprawcy nie zdołali doprowadzić do rozporządzenia mieniem J. B. (3) zamieszkałej w G. przy ul. (...) , którą starali się nakłonić do udzielenia pożyczki w kwocie 15.000 złotych; - 21 listopada 2008 roku sprawcy nie zdołali doprowadzić do rozporządzenia mieniem I. B. zamieszkałej w G. przy ul. (...) , którą starali się nakłonić do udzielenia pożyczki w kwocie 25.000 złotych; - 27 listopada 2008 roku sprawcy nie zdołali doprowadzić do rozporządzenia mieniem B. B. (1) zamieszkałego w G. przy ul. (...) , którego starali się nakłonić do udzielenia pożyczki w kwocie 25.000 złotych; - 9 grudnia 2008 roku sprawcy nie zdołali doprowadzić do rozporządzenia mieniem M. C. (1) zamieszkałej w G. przy ul. (...) , którą starali się nakłonić do udzielenia pożyczki w kwocie 15.000 złotych; - 12 stycznia 2009 roku sprawcy nie zdołali doprowadzić do rozporządzenia mieniem M. B. (1) zamieszkałej w G. przy ul. (...) , którą starali się nakłonić do udzielenia pożyczki w kwocie 10.000 złotych; - 22 stycznia 2009 roku sprawcy nie zdołali doprowadzić do rozporządzenia mieniem J. B. (5) zamieszkałej w G. przy ul. (...) , od którą starali się nakłonić do udzielenia pożyczki w kwocie 25.000 złotych; - 29 stycznia 2009 roku sprawcy nie zdołali doprowadzić do rozporządzenia mieniem I. C. zamieszkałej w G. przy ul. (...) , którą starali się nakłonić do udzielenia pożyczki w kwocie 20.000 złotych; - 30 stycznia 2009 roku sprawcy nie zdołali doprowadzić do rozporządzenia mieniem M. C. (2) zamieszkałej w G. przy ul. (...) , którą starali się nakłonić do udzielenia pożyczki w kwocie 15.000 złotych; - 5 lutego 2009 roku sprawcy nie zdołali doprowadzić do rozporządzenia mieniem: M. C. (3) zamieszkałego w G. przy ul. (...) , którą starali się nakłonić do udzielenia pożyczki w nieustalonej kwocie; G. C. zamieszkałej w G. przy ul. (...) , którą starali się nakłonić do udzielenia pożyczki w kwocie 15.000 złotych; E. C. zamieszkałego w G. przy ul. (...) , którego starali się nakłonić do udzielenia pożyczki w kwocie 22.000 złotych; - 2 marca 2009 roku sprawcy nie zdołali doprowadzić do rozporządzenia mieniem M. B. (2) zamieszkałej w G. przy ul. (...) , którą starali się nakłonić do udzielenia pożyczki w kwocie 28.000 złotych; - również 2 marca 2009 roku sprawcy nie zdołali doprowadzić do rozporządzenia mieniem E. B. (2) zamieszkałego w G. przy ul. (...) , którego starali się nakłonić do udzielenia pożyczki w kwocie 8.000 złotych; - 5 marca 2009 roku sprawcy nie zdołali doprowadzić do rozporządzenia mieniem H. C. zamieszkałej w G. przy ul. (...) , którą starali się nakłonić do udzielenia pożyczki w kwocie 25.000 złotych; - 6 marca 2009 roku sprawcy nie zdołali doprowadzić do rozporządzenia mieniem J. C. (1) zamieszkałej w G. przy ul. (...) , którą starali się nakłonić do udzielenia pożyczki w kwocie 15.000 złotych; Dowody: zeznania świadka M. C. (1) – k. 112-113, 1153; zeznania świadka H. C. – k. 115-116; zeznania świadka B. B. (1) – k. 126-127, 1083-1084; zeznania świadka I. B. – k. 129-130; zeznania świadka J. A. – k. 138-139, 1080-1081; zeznania świadka E. C. – k. 142, 1084-1085; zeznania świadka M. C. (4) – k. 143-144; zeznania świadka K. A. (1) – k. 146-147, 1086-1087; zeznania świadka G. C. – k. 149-150; zeznania świadka M. C. (3) – k. 152-153, 1092-1093; zeznania świadka K. A. (2) – k. 155-156, 1087-1088; zeznania świadka J. B. (4) – k. 157-158, 1088-1089; zeznania świadka J. B. (5) – k. 160-161, 1091-1092; zeznania świadka F. C. (1) – k. 163-164; zeznania świadka Z. B. – k. 166-167, 1089-1090; zeznania świadka M. B. (1) – k. 170-171, 1090-1091; zeznania świadka E. B. (1) – k. 175-177, 370-271; zeznania świadka H. Z. – k. 183-186, 1095; zeznania świadka J. B. (6) – k. 216-217; zeznania świadka J. B. (3) – k. 218-219; zeznania świadka I. C. – k. 261-262, 1093-1094; zeznania świadka K. A. (3) – k. 268-269; zeznania świadka H. B. – k. 270-271, 1152; zeznania świadka M. B. (2) – k. 276-277; zeznania świadka J. B. (1) – k. 279- 280; zeznania świada A. A. (1) – k. 282-283, 533-536, 1097; zeznania świadka E. B. (2) – k. 287-288, 1099-1100; zeznania świadka M. M. – k. 352v, 1102-1103; zeznania świadka C. B. – k. 381-382; zeznania świadka A. B. – k. 383-384, 1101-1102; zeznania świadka K. A. (4) – k. 298-300, 314-315; zeznania świadka B. B. (2) – k. 561, 1098; zeznania świadka A. A. (2) – k. 410-414, 1096; zeznania świadka S. J. – k. k. 417-418, 494-496, 1100-1101; zeznania świadka M. A. – k. 540-542, 1098-1099; zeznania świadka R. B. – k. 752-753, 1103-1107; zeznania świadka M. C. (2) – k. 756-757; zeznania świadka J. C. (1) – k. 759-760, 1104; zeznania świadka W. H. – k. 748-751, 1105; raport z analizy danych telekomunikacyjnych- 56-72; wykaz połączeń pokrzywdzonego E. B. (1) – k. 198-200; wykaz połączeń dla numeru (...) – k. 204-205; wykaz połączeń pokrzywdzonej K. A. (4) – k. 321-324; wykaz połączeń dla numerów (...) – k. 330-342; wykaz połączeń dla numeru (...) – k. 343-346; wykaz połączeń pokrzywdzonej C. B. – k. 392-394; wykaz połączeń pokrzywdzonego S. B. – k. 440-443; wykaz połączeń dla numeru (...) – k. 459-460; Według biegłych z zakresu psychiatrii, A. K. (1) nie jest chory psychicznie, natomiast zdradza zaburzenia osobowości osoby z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim. W inkryminowanym czasie oskarżony miał jednak zachowaną zdolność do rozpoznania znaczenia swoich czynów, natomiast zdolność kierowania swoim postępowaniem miał ograniczoną, ale nie w stopniu znacznym. Dowód: opinia biegłych z zakresu psychiatrii – k. 657-658; Według biegłej z zakresu psychologii, funkcje intelektualne oskarżonego A. K. (1) są obniżone. U oskarżonego stwierdzono inteligencję ogólną na poziomie upośledzenia w stopniu lekkim (IQ 60) oraz osobowość nieprawidłową. Oskarżony dysponuje niskim poziomem wiadomości, wiedzy potocznej i rozumienia norm społecznych. Dowód: opinia biegłej z zakresu psychologii – k. 660-661; A. K. (1) był jednokrotnie karany. Dowód: karta karna – k. 1594-1596; Sąd zważył, co następuje: Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie, Sąd oparł się na zeznaniach świadków, opiniach biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii oraz na dokumentach urzędowych i prywatnych. Wyjaśnienia oskarżonego A. K. (1) posłużyły poczynieniu ustaleń faktycznych jedynie częściowo. Na wstępie należy podkreślić, iż w ocenie Sądu, zebrane w sprawie dowody pozwalały na przypisanie A. K. (1) jedynie trzech spośród trzydziestu jeden czynów, co do których sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, tj. czynów wymienionych w punktach 1., 8. i 10. aktu oskarżenia. Rzecz w tym, że jedynie w tych trzech przypadkach wizerunek oskarżonego został rozpoznany przez świadków, jako wizerunek osoby, która dokonała odbioru pieniędzy przekazywanych tytułem rzekomej pożyczki. Pokrzywdzona W. Z. , w trakcie okazania (k. 408-409) oświadczyła, że jest „ pewna ”, że mężczyzna, który 29 kwietnia 2008 roku podawał się za jej wnuka, K. P. , to ta sama osoba, której wizerunek został przedstawiony na tablicy poglądowej (k. 368) pod poz. 3. Pokrzywdzona rozpoznała go po tym, że ma „ pucołowatą twarz ”, ciemne włosy i ciemną karnację. Pokrzywdzona K. B. (1) podała (k. 265-266), że mężczyznę oznaczonego numerem 3 na tej samej tablicy poglądowej rozpoznaje jako tego, któremu wręczyła pieniądze w kwocie 15.000 złotych. Pokrzywdzony J. B. (2) nie rozpoznał wprawdzie żadnej z osób na okazanej mu tablicy poglądowej (k. 373-374v). Jednakże wizerunek A. K. (1) , jako sprawcy czynu z 9 października 2008 roku wskazała jego małżonka U. B. (k. 635-636v), która również była obecna w trakcie przekazywania pieniędzy. Świadek wskazała, że „najbardziej podobny do sprawcy jest mężczyzna z nr 3. Jego pełna twarz odpowiada twarzy sprawcy”. Ona go rozpoznaje „w 70%”. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków K. Z. , K. B. (1) , U. B. i J. B. (2) . Oskarżony A. K. (1) potwierdził wprawdzie w swych wyjaśnieniach dokonanie tylko jednego z czynów wymienionych w akcie oskarżenia (tj. czynu popełnionego na szkodę W. Z. , podając, że w kwietniu 2008 roku, zanim B. Ł. (1) wyszedł z więzienia, udał się do O. po 8.000 złotych na polecenie M. W. (k. 21v-22, 29). Tym niemniej należy zaznaczyć, że wskazanie dokonane przez wymienionych świadków nie miało charakteru przypadkowego. W. Z. , U. B. i K. B. (1) wytypowały sprawcę, powołując się na cechy budowy jego twarzy, które sprawiają, że jego wygląd jest charakterystyczny („ pucołowata ”, „ pyzata ”, „ pełna ” twarz). Uwadze Sądu nie umknęło to, że wskazanie dokonane przez U. B. nie było kategoryczne (70%). Tym niemniej, zachodzi bardzo wysokie prawdopodobieństwo tego, że wskazanie było ono prawidłowe. Jak wskazano wyżej, U. B. była naocznym świadkiem popełnienia przestępstwa, a opisując sprawcę powołała na jego charakterystyczny wygląd. Dokonana przez nią procentowa ocena pewności wskazania sprawcy przemawia za tym na to, że świadek była w wysokim stopniu przekonana co do trafności wyboru. Co więcej, działalność oskarżonego polegająca na dokonywaniu oszustw „metodą na wnuczka” była przy tym w przedmiotowej w sprawie okolicznością bezsporną – sam oskarżony potwierdził, że dopuścił się wielu takich czynów, część z nich miała miejsce na terenie T. . Należy przy tym zauważyć, że czyn popełniony na szkodę J. B. (2) miał miejsce 9 października 2008 roku w G. , tj. dzień przed czynem popełnionym na szkodę K. B. (1) (która rozpoznała sprawcę ze stuprocentową pewnością), w tym samym mieście. Zebrane dowody wskazują więc na to, że czyny wymienione w punktach 1., 8. i 10. aktu oskarżenia zostały popełnione przez tę samą osobę, tj. A. K. (1) . Zebrane dowody nie stanowią natomiast dostatecznej podstawy uzasadniającej stwierdzenie, że A. K. (1) dopuścił się czynów wymienionych w punktach 2., 4., 5., 11., 12., 13., 15., 17., 20., 22., 28., 29. i 34. aktu oskarżenia, tj. był osobą, która odebrała pieniądze wyłudzone od K. A. (1) , A. A. (1) , K. A. (2) , J. B. (4) , C. B. , Z. B. , E. B. (1) , S. B. , H. B. , F. C. (2) , K. A. (4) , K. B. (3) i S. J. . Spośród tych osób, którym okazano wizerunki umieszczone na tablicy poglądowej, poza H. B. , żadna nie wskazała, w sposób kategoryczny, wizerunku oskarżonego, jako wizerunku sprawcy. Świadek Z. B. stwierdziła, wprawdzie, że najbardziej pasuje jej wizerunek oznaczony nr 3, lecz w porównaniu do sprawcy, okazany mężczyzna jest „ zbyt otyły na twarzy ”, w porównaniu do sprawcy. Natomiast świadek H. B. podała, że wydaje się jej, że sprawcą mógł być mężczyzna oznaczony numerem 3 – dobrze zbudowany, „ wysoki, twarz okrągła, pucołowata ”. Tym niemniej stwierdziła, że jest przekonana jedynie na 50%. Pozostali świadkowie, którym okazano tablicę poglądową ( A. A. (1) , K. A. (2) , J. B. (4) , E. B. (1) , F. C. (2) ) w ogóle nie wytypowali na wizerunku sprawcy. Z kolei świadkowie, którzy nie brali udziału w okazaniu w czynności okazania starali się opisać wygląd sprawcy. C. B. opisała sprawcę jako mężczyznę w wieku 30 lat o twarzy okrągłej, bez zarostu, 180 cm wzrostu. S. B. podał, że był to mężczyzna krępej budowy ciała, o twarzy owalnej, „ lekko pryszczatej ”, który nie miał ciemnej karnacji. Z kolei S. J. zeznała, że sprawcą był mężczyzna w wieku 40-45 lat, grubszy o twarzy okrągłej i 180 cm wzrostu. Jak widać, część świadków podała niektóre cechy wyglądu, które odpowiadają wizerunkowi A. K. (1) , pozostałe cechy nie były natomiast zbieżne. Sąd uznał w związku z tym, wobec braku rozpoznania przez pokrzywdzonych, że nie uzasadnia to jeszcze przypisania oskarżonemu czynów popełnionych na szkodę wymienionych osób. W związku z tym nie można wykluczyć, że czyny te mogły być popełnione przez inną osobę bądź osoby. Warto pamiętać, że A. K. (1) , B. Ł. (1) i M. W. , to osoby spokrewnione, o pochodzeniu romskim. Zebrany materiał dowodowy nie uzasadnia przy tym stwierdzenia, że przedmiotowa grupa przestępcza miała charakter hermetyczny i oprócz R. W. , nie należała do niej żadna inna osoba. W związku z tym, za uprawdopodobnione należy uznać to, że odbieraniem wyłudzonych pieniędzy mogły zajmować się także inne osoby, które z racji pokrewieństwa mogły być do pewnego stopnia podobne do oskarżonego. Warto przy tym wskazać, że opisując sprawcę, część świadków podała cechy w ogóle nie pasujące do A. K. (1) , np. K. A. (1) podała, że sprawca był ciemnym blondynem, S. J. , że był to mężczyzna w wieku od 40 do 45 lat. Pokrzywdzona K. B. (3) nie złożyła zeznań z uwagi na chorobę Alzheimera. Należy również w tym miejscu zauważyć, że podstawą przypisania A. K. (1) omawianych czynów nie mogą być wyjaśnienia oskarżonego, który zaprzeczał dokonaniu czynów wymienionych w akcie oskarżenia. W aktach sprawy brak jest również jakichkolwiek dowodów obiektywnych przemawiających za sprawstwem A. K. (1) w tym zakresie (np. danych dotyczących logowań w sieci telefonii komórkowej, które mogłyby wskazywać na obecność oskarżonego w miejscach popełnienia czynów w datach wymienionych w punktach 2., 4., 5., 11., 12., 13., 15., 17., 20., 22., 28., 29. i 34. aktu oskarżenia. Sąd uznał również, iż brak jest podstaw do przypisania A. K. (1) czynów wymienionych w punktach 3., 6., 7., 9., 14., 16., 18., 19., 21., 23., 24., 30.-33. aktu oskarżenia. Czyny te miały polegać na usiłowaniu doprowadzenia pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy poprzez wprowadzenie w błąd co do tożsamości oraz charakteru i celu pomocy finansowej. O ile, w ocenie Sądu, wymienione czyny można było przypisać B. Ł. (1) i R. W. , których rola polegała na wykonywaniu połączeń telefonicznych i nakłanianiu do przekazywania pieniędzy tytułem rzekomej pożyczki, o tyle nie byłoby to uzasadnione w przypadku A. K. (1) . Postępowanie dowodowe wykazało bowiem, że rola oskarżonego w przestępczym procederze polegała „jedynie” na odbieraniu wyłudzonych pieniędzy od starszych osób, które działały w przekonaniu, że udzielają pożyczek osobom najbliższym. A. K. (1) , który w owym czasie mieszkał w S. , miał pozostawać do dyspozycji B. Ł. (1) (dzwoniącego najczęściej z miejscowości L. pod P. ) i udawać się do miejsc zamieszkania pokrzywdzonych po wprowadzeniu ich w błąd. Oznacza to, że warunkiem podjęcia działania przez oskarżonego było otrzymanie od B. Ł. (1) informacji o pomyślnie przeprowadzonej rozmowie telefonicznej. W konkretnym przypadkach oskarżony najprawdopodobniej nie obejmował zatem świadomością tego, że B. Ł. (1) dzwoni do określonej osoby i stara się ją nakłonić do przekazania pieniędzy. Pomimo, że oskarżony aprobował przestępne zachowania B. Ł. (1) in abstracto , nie sposób przyjąć, że w każdym przypadku uważał popełnione przestępstwo za swój czyn, skoro aktywizował się dopiero w momencie otrzymania wiadomości od B. Ł. (1) i dopiero wówczas zmierzał do wypełnienia znamion czynu zabronionego. W związku z tym, należy uznać, że przypisanie oskarżonemu czynów wymienionych w punktach 3., 6., 7., 9., 14., 16., 18., 19., 21., 23., 24., 30.-33. aktu oskarżenia byłoby sprzeczne z naczelną zasadą odpowiedzialności karnej, zgodnie z którą zasadą sam zamysł dokonania czynu zabronionego (powzięcie takiego zamiaru) nie podlega karze ( cogitationis poenam nemo patitur ). W świetle powyższych rozważań, Sąd uniewinnił zatem oskarżonego od popełnienia czynów wymienionych w punktach 2.-7., 9., 11.-24., 28.-34. aktu oskarżenia (punkt II. sentencji wyroku). Sąd oparł częściowo swe ustalenia na wyjaśnieniach oskarżonego A. K. (1) . Oskarżony bardzo szczegółowo opisał swą działalność w grupie przestępczej specjalizującej się w dokonywaniu oszust „metodą na wnuczka”, wskazując na wiodącą rolę, którą odegrał w tejże grupie B. Ł. (1) . Pomimo, że A. K. (1) przyznał się do dokonania szeregu oszustw, brak było podstaw do przypisania mu wszystkich czynów, których dotyczyło przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Należy w szczególności podkreślić, że wśród licznych adresów wskazanych jako miejsca odbioru wyłudzonych pieniędzy, oskarżony nie wymienił adresów zamieszkania K. A. (1) , A. A. (1) , K. A. (2) , J. B. (4) , C. B. , Z. B. , E. B. (1) , S. B. , H. B. , F. C. (2) , K. A. (4) , K. B. (3) i S. J. . Nadto brak było dowodów obiektywnych pozwalających na powiązanie osoby oskarżonego z czynami popełnionymi na szkodę tych osób. Sąd miał na uwadze to, że z uwagi na liczbę popełnionych czynów oskarżony mógł nie pamiętać części z nich. Jednak pomimo iż działalność przestępcza oskarżonego była okolicznością bezsporną, to jednak (z powodów przedstawionych wyżej), niedopuszczalne byłoby niejako „hurtowe” przypisanie mu wszystkich czynów, przy popełnieniu których współdziałali B. Ł. (1) i R. W. . W ocenie Sądu, brak jest zatem powodów nakazujących uznać, że zaprzeczenie oskarżonego co do popełnienia czynów zarzucanych mu aktem oskarżenia stanowiło jedynie wyraz przyjętej linii obrony. Stwierdzenie to nie stało jednak na przeszkodzie przypisaniu A. K. (1) (prócz czynu wymienionego w punkcie 1. aktu oskarżenia (co do którego oskarżony potwierdził swoje współsprawstwo) oraz czynów wymienionych w punktach 8. i 10. Jak sygnalizowano wyżej, zaprzeczenie oskarżonego w tej kwestii także mogło wynikać z niepamięci. W przypadku tych czynów zebrane zostały jednak dowody (tj. zeznania wiarygodnych świadków złożone przy okazji okazania wizerunku oskarżonego – omówione wyżej), które stanowiły dostateczną podstawę umożliwiającą przypisanie oskarżonemu winy. W związku z tym, Sąd odrzucił wyjaśnienia oskarżonego w zakresie, w jakim zaprzeczył on współdziałaniu przy dokonaniu oszustw „metodą na wnuczka” popełnionych na szkodę J. B. (2) i K. B. (1) . Wskazać jednocześnie należy, że Sąd w obecnym składzie, pomimo podjęcia wysiłków zmierzających do przesłuchania oskarżonego przed Sądem, nie zdołał dokonać tej czynności. Oskarżony, jak wynika z ustaleń policji ukrywa się przed organami ścigania, w związku z czym nie udało się doręczyć mu wezwania. Świadkowie M. C. (1) , H. C. , B. B. (1) , I. B. , C. B. , S. B. , J. A. , E. C. , M. C. (4) , K. A. (1) , G. C. , M. C. (3) , K. A. (5) , J. B. (4) , J. B. (5) , F. C. (1) , Z. B. , M. B. (1) , E. B. (1) , H. Z. , J. B. (6) , J. B. (3) , K. P. , I. C. , K. B. (1) , K. A. (3) , H. B. , M. B. (2) , J. B. (1) , A. A. (1) , E. B. (2) , M. M. , C. B. , A. M. , B. B. (2) , A. A. (2) , S. J. , M. A. , U. B. , R. B. M. C. (2) , J. C. (2) – pokrzywdzeni oraz osoby dla nich najbliższe, opisali sposób, w jaki dokonano oszustwa „metodą na wnuczka”, stanowiących podstawę sformułowania zarzutów w akcie oskarżenia. Sąd dał wiarę zeznaniom tych świadków, gdyż były logiczne, konsekwentne i znalazły potwierdzenie w pozostałej części materiału dowodowego (w tym w zestawieniach połączeń wykonywanych przez B. Ł. (1) ), a nadto dotyczyły okoliczności, których oskarżony nie kwestionował. Świadek W. H. opisał czynności, które doprowadziły do wykrycia sprawców oszustw wymienionych w akcie oskarżenia, wykazania powiązań pomiędzy numerami sprawców, wytypowania pokrzywdzonych oraz ustalenia z jakich miejsc telefonował B. Ł. (1) . Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, gdyż były logiczne i konsekwentne, miały pokrycie w przedstawionych dokumentach (k. 56-72), a nadto dotyczyły okoliczności bezspornych. Świadek A. A. (2) opisał okoliczności zapoznania i współpracy z M. W. , B. Ł. (1) i A. K. (1) . W szczególności, potwierdził, że oskarżony przekazywał B. Ł. (1) pieniądze w P. . Świadek przyznał nadto, że przekazał B. Ł. (1) pieniądze, które oskarżony wręczył mu w S. . Sąd dał wiarę zeznaniom A. A. (2) gdyż były one zgodne z wyjaśnieniami A. K. (1) , a nadto korespondowały z dokumentami w postaci wykazów połączeń telefonicznych. Nie miały znaczenia zeznania świadków J. K. , G. S. i K. S. . Sąd oparł się na opiniach biegłych z zakresu psychiatrii oraz psychologii. Zostały one wydane przez osoby posiadające niezbędne kwalifikacje i doświadczenie zawodowe w tych dziedzinach nauki. Są przejrzyste, spójne i formułują jasne odpowiedzi na pytania postawione w postanowieniach o dopuszczeniu tych dowodów. Nie były kwestionowane przez żadną ze stron. Sąd oparł swe ustalenia na dokumentach urzędowych przywołanych w części wstępnej uzasadnienia, gdyż zostały one sporządzone przez uprawnione do tego osoby, w zakresie ich kompetencji i prawem przepisanej formie. Ich autentyczność nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Stanowią one obiektywne dowody zaświadczonych nimi okoliczności. Sąd nie znalazł żadnych podstaw dla podważenia ich wartości dowodowej. Dla wyjaśnienia okoliczności sprawy szczególne znaczenie miał raport z analizy połączeń telekomunikacyjnych (k. 56-72), który potwierdza fakt dokonania licznych połączeń telefonicznych z pokrzywdzonymi (w tym z pokrzywdzonym J. B. (2) oraz pokrzywdzoną K. B. (1) ) przez B. Ł. (1) , a nadto wskazuje numery telefonów, którymi posługiwali się sprawcy. Ustalony stan faktyczny stanowił podstawę do przypisania A. K. (1) czynów wymienionych w punktach 1. 8. i 10. aktu oskarżenia, tj. 3 czynów z art. 286 § 1 k.k. Podszywając się pod osoby najbliższe, sprawcy, w tym A. K. (1) , wywołali u W. Z. , J. B. (2) i K. B. (1) mylne przeświadczenie co do tożsamości rozmówcy oraz co do przeznaczenia przekazywanych kwot pieniężnych, stwarzając pozory zaciągania pożyczki. Jest oczywiste, że przekazanie pieniędzy stanowiło niekorzystne rozporządzenie mieniem, gdyż sprawcy nie miel zamiaru zwrócić pobranych sum. Jasne jest również to, że oskarżony działał w zamiarze bezpośrednim. Miał bowiem świadomość zastosowanego podstępu i podszywał się pod znajomych osób najbliższych dla pokrzywdzonych. Oskarżony dopuścił się przypisanych mu czynów w warunkach współsprawstwa ( art. 18 k.k. ). Oczywiste jest, że pomiędzy nim a B. Ł. (2) i R. W. (a w przypadku czynu z punktu I. aktu oskarżenia, pomiędzy nim a M. W. ) zaistniało porozumienie co do wspólnej realizacji znamion badanych przestępstw. Każdy ze sprawców aprobował podjęte działanie przestępne jako całość. Dokonali oni przy tym podziału ról. W związku z tym, każdemu ze sprawców można było przypisać dokonanie w takim samych zakresie. Nie ma zatem istotnego znaczenia to, że rozmowy telefoniczne przeprowadzał z pokrzywdzonymi B. Ł. (1) , a oskarżony „jedynie” odbierał pieniądze, zwłaszcza że podawanie się za znajomych osób najbliższych dla pokrzywdzonych utwierdzało pokrzywdzonych w przekonaniu o udzielaniu pożyczki. Zebrany materiał dowodowy wskazuje na to, że za odbieranie wyłudzonych kwot pieniężnych oskarżony pobierał stałą prowizję w wysokości 10%. Mając na uwadze to, że oskarżony działał w ten sposób w okresie co najmniej od 29 kwietnia 2008 roku do 29 maja 2009 roku (vide: prawomocny wyrok skazujący Sądu Rejonowego w Gdyni z 27 listopada 2014 roku) należało uznać, że uczynił on sobie z popełniania przestępstwa stałe źródło dochodu (65 § 1 k.k. ). Czyny przypisane oskarżonemu zostały popełnione w podobny sposób, na przestrzeni 6 miesięcy, a przy tym żaden czyn nie został poprzedzony wyrokiem za czyn wcześniejszy. Sąd uznał zatem, stanowią one ciąg przestępstw ( art. 91 § 1 k.k. ) W czasie popełnienia przez oskarżonego przypisanych mu czynów, nie zachodziła żadna okoliczność wyłączająca ich kryminalną bezprawność. Nie zachodziły również żadne okoliczności wyłączające winę oskarżonego. Nie był on w znacznym stopniu ograniczony w możliwości rozpoznania znaczenia i konsekwencji swojego czynu przez chorobę psychiczną, niedorozwój umysłowy lub czasowe zaburzenie czynności psychicznych. A. K. (1) jest i już w trakcie popełnienia czynów był osobą dorosłą. W inkryminowanym czasie nie zaszła także czasowa niepoczytalność oskarżonego. Stopień szkodliwości społecznej czynów A. K. (1) był bardzo wysoki. Oskarżony współdziałał przy wyłudzaniu kwot pieniężnych od osób starszych. Wraz z pozostałymi sprawcami stosował podstęp wobec osób, które z racji osiągniętego wieku lub stanu zdrowia, były podatne na manipulacje. Mając na uwadze status społeczny pokrzywdzonych (emeryci w podeszłym wieku), można przyjąć, że utrata pieniędzy przekazanych oskarżonemu tytułem udzielonych rzekomo pożyczek była dla pokrzywdzonych bardzo dotkliwa. Oskarżony działał niewątpliwie z premedytacją, a pobudki, które skłoniły ją podjęcia popełnienia czynu były niskie. Kierował się bowiem chęcią osiągnięcia łatwego zysku. W ocenie Sądu, uzasadnione jest również stwierdzenie, że czyn oskarżonego miał charakter zuchwały – A. K. (1) uczestniczył w dokonywaniu oszustw tzw. „metodą na wnuczka”, pomimo że w czasie popełnienia czynu ten rodzaj działalności przestępczej był powszechnie znany w społeczeństwie z racji ostrzeżeń obecnych w przekazach medialnych. W punkcie I. sentencji wyroku, za przypisany oskarżonemu ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 2 k.k. , Sąd wymierzył A. K. (1) karę 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności. Na niekorzyść oskarżonego przemawiają okoliczności wpływające na ocenę stopnia szkodliwości społecznej jego czynów, a zwłaszcza sposób ich popełnienia oraz motywacja. Na korzyść oskarżonego przemawia fakt, że w momencie popełnienia czynów był osobą niekaraną, a także fakt, że w postępowaniu przygotowawczym złożył obszerne wyjaśnienia, które przyczyniły się do wyjaśnienia przedmiotowej sprawy. Nadto, na korzyść oskarżonego przemawia lekkie upośledzenie umysłowe, które doprowadziło do tego, że w odniesieniu do popełnionych czynów, jego zdolność do pokierowania swoim postępowaniem była nieznacznie ograniczona. Na wymiar kary istotny wpływ miała okoliczność, że oskarżony uczynił sobie z popełniania przestępstwa stałe źródło dochodu. Orzeczonej wobec A. K. (1) kar pozbawienia wolności nie sposób uznać za nadmiernie surową. Jak już wcześniej akcentowano, oskarżony dopuścili się czynu o bardzo wysokim stopniu szkodliwości społecznej, działając w ramach grupy przestępczej, której działania były obliczone osiągnięcie łatwego zysku kosztem osób starszych. Sposób i okoliczności popełnienia czynów, przyświecająca oskarżonemu motywacja, a także fakt, że w okresie obejmującym zarzuty oskarżony dopuścił się wielu innych oszustw tzw. ”metodą na wnuczka” nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że A. K. (1) jest sprawcą do głębi zdemoralizowanym, a popełnianie przestępstw przychodzi mu z łatwością. Wobec takich osób konieczne jest konsekwentne karanie nawet za stosunkowo drobne przestępstwa. W ocenie Sądu, ze względu na charakterystykę oskarżonego zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że dopuści się on w przyszłości kolejnych ciężkich przestępstw. Sąd chciał uzmysłowić oskarżonemu, że dopuszczając się w przyszłości nowych czynów, zwłaszcza o tak wysokim stopniu szkodliwości społecznej, będzie musiał liczyć się ze zdecydowaną reakcja wymiaru sprawiedliwości. Tym niemniej, przystępując do wyrokowania, Sąd uwzględnił fakt, że w toku postępowania przygotowawczego oskarżony złożył wyjaśnienia, które niewątpliwie w znacznym stopniu przyczyniły się do wyjaśnienia okoliczności sprawy. Z racji tego, mając na względzie obostrzenie wynikające z art. 65 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. , (obowiązek orzeczenia kary w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia oraz możliwość jej wymierzenia do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę), można wręcz przyjąć, że wymierzając karę, Sąd obszedł się z oskarżonym stosunkowo łagodnie. W punkcie III. sentencji wyroku, Sąd nałożył na oskarżonego obowiązek częściowego naprawienia szkód wyrządzonych W. Z. , J. B. i K. B. (1) . W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie to wzmocni wychowawcze oddziaływanie orzeczonej kary, wyeksponuje w świadomości oskarżonego naganny charakter popełnionego czynu i przyczyni się do zadośćuczynienia społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Decydując o nałożeniu obowiązku jedynie częściowego naprawienia szkody, Sąd uwzględnił rolę, jaką oskarżony odegrał w popełnionym przestępstwie (odbieranie pieniędzy od osób wskazanych przez B. Ł. (1) ). Z uwagi na trudną sytuację materialną oskarżonego Sąd zwolnił go z obowiązku poniesienia kosztów postępowania.