II K 1388/12

Sygn. akt II K 1388/12 2 Ds. 543/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2012 roku Sąd Rejonowy w Głogowie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SR Daniel Ludwiczak Protokolant: Mariola Ratuś przy udziale Marcina Knurowskiego Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Głogowie po rozpoznaniu na rozprawie dnia 18 grudnia 2012 roku sprawy S. S. , syna E. i A. z domu L. , urodzonego (...) w K. , oskarżonego o to, że: w okresie od czerwca 2009 roku do 14 maja 2012 roku w G. , pow. G. , woj. (...) , znęcał się psychicznie i fizycznie nad żoną A. S. (1) , córką A. S. (2) i synem Ł. S. w ten sposób, że będąc pod wpływem alkoholu wszczynał w domu awantury, w trakcie których kierował pod ich adresem wulgarne wyzwiska uznane powszechnie za obelżywe, groził im pozbawieniem życia, popychał i szarpał ich za odzież, córce napluł w twarz, a syna uderzył ręką w twarz; to jest o czyn z art. 207 § 1 kk I. oskarżonego uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku; II. kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt II K 1388/12 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: S. S. oraz A. S. (1) od dwóch lat pozostają w separacji. Zajmują wspólne mieszkanie w G. . Mieszkają z nimi córka A. S. (2) oraz syn Ł. S. . S. S. nadużywa alkoholu. Jego żona miała to pretensje i dochodziło do kłótni małżeńskich, podczas których obie strony się wyzywały, przepychały. W dniu 13 maja 2012 roku doszło do kłótni pomiędzy A. S. (1) a S. S. . Wezwała ona Policję do nietrzeźwego męża. Przed przyjazdem policjantów S. S. uciekł z mieszkania do swoich rodziców. Policjantom powiedział, że do żony tego dnia nie wróci i będzie nocował u matki. Następnego dnia rano S. S. nie mógł się dostać do mieszkania, ponieważ drzwi wejściowe były zamknięte na dwa zamki, a on posiadał klucz do jednego. Po powrocie z G. A. S. (1) doszło do kłótni pomiędzy S. S. a jego żoną oraz córką A. S. (2) . Wobec żony S. S. miał pretensje o to, że zamknęła drzwi wejściowe do mieszkania na dwa zamki i przez to nie mógł ich otworzyć. Doszło do wulgarnego wzajemnego wyzywania się przez małżonków. Ich córka próbowała załagodzić sytuację. Została przez S. S. szarpnięta za rękę i odepchnięta. S. S. był w stanie nietrzeźwości. Córce zarzucił, że nie jest w szkole na lekcjach. A. S. (1) wezwała Policję na interwencję. Podczas interwencji S. S. zachowywał się spokojnie. Dowody: - zeznania M. K. , k. 13, 61v.-62, - zeznania P. G. , k. 66v., - wyjaśnienia S. S. , k. 26, 61-61v. S. S. został oskarżony o to, że w okresie od czerwca 2009 roku do 14 maja 2012 roku w G. , pow. G. , woj. (...) , znęcał się psychicznie i fizycznie nad żoną A. S. (1) , córką A. S. (2) i synem Ł. S. w ten sposób, że będąc pod wpływem alkoholu wszczynał w domu awantury, w trakcie których kierował pod ich adresem wulgarne wyzwiska uznane powszechnie za obelżywe, groził im pozbawieniem życia, popychał i szarpał ich za odzież, córce napluł w twarz, a syna uderzył ręką w twarz, to jest o czyn z art. 207 § 1 kk . Oskarżony S. S. ma 41 lat. Jest żonaty i pozostaje w separacji. Ma dwoje dzieci. Ma wykształcenie zawodowe. Prowadzi gospodarstwo rolne. Był uprzednio karany sądownie. Nie był leczony psychiatrycznie ani neurologicznie. Leczył się odwykowo. W toku postępowania został zbadany przez biegłych psychiatrów, którzy stwierdzili, że w trakcie popełnienia zarzucanego mu czynu nie miał z przyczyn chorobowych zniesionej ani ograniczonej w stopniu znacznym zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem oraz w aktualnym stanie zdrowia może brać udział w toczącym się postępowaniu. Dowód: - dane personalne oskarżonego, k. 25-26, 61, - karta karna, k. 22, - orzeczenie sądowo – psychiatryczne, k. 33-34. Oskarżony S. S. przesłuchany w toku dochodzenia przyznał się w części do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że w domu zdarzały się kłótnie, w czasie których kierował do domowników wulgarne wyzwiska, szarpał ich, popychał. Zaprzeczył, aby uderzał ich, opluwał czy groził im. Powodem awantur były uwagi członków rodziny na temat spożywania przez oskarżonego alkoholu. W dniach 13 i 14 maja 2012 roku były interwencje Policji. W toku rozprawy głównej oskarżony nie przyznał się do zarzutu znęcania się i podtrzymał dotychczasowe wyjaśnienia. Podał, że to były zwykłe kłótnie rodzinne. Nie wywoływał awantur. Żona miała do niego pretensje o to, że pije alkohol. Zaprzeczył, aby szarpał czy popychał dzieci. W trakcie kłótni z żoną wzajemnie się popychali i wyzywali. Dzieci też go wyzywały. Dowód: - wyjaśnienia oskarżonego, k. 26, 61-61v. Sąd zważył, co następuje: W świetle zgromadzonego materiału dowodowego brak było podstaw do przypisania oskarżonemu winy i sprawstwa zarzuconego aktem oskarżenia występku znęcania się. Brak było również podstaw do uznania, że zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona innego czynu zabronionego. Pokrzywdzonymi w sprawie oskarżonego S. S. byli jego żona A. S. (1) oraz dzieci A. S. (2) i Ł. S. . Wymienione osoby w toku postępowania sądowego skorzystały z prawa do odmowy składania zeznań. Zatem ich dotychczasowe zeznania zgodnie z art. 186 § 1 in fine kpk nie mogły służyć za dowód ani być odtworzone. Sąd, dokonując ustaleń faktycznych, zobowiązany był pominąć dowody z zeznań wskazanych świadków i oprzeć się na pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Podstawę ustaleń faktycznych stanowiły jedynie osobowe środki dowodowe w postaci wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków – interweniujących policjantów. Oskarżony wyjaśnił, że dochodziło do awantur domowych. Powodem awantur było jego uzależnienie od alkoholu. Oskarżony podał, że żona się go „czepiała o alkohol”. Podczas kłótni dochodziło do wulgarnego wyzywania się stron konfliktu. Dzieci oskarżonego także brały w tym udział. Jednocześnie oskarżony zaprzeczył, aby stosował przemoc fizyczną wobec żony czy dzieci. Podał, że dochodziło w trakcie kłótni do przepychania. Zeznania świadków M. K. oraz P. G. nie potwierdziły treści zarzutu, pod jakim stanął oskarżony. W istocie świadkowie mieli wiedzę jedynie o zachowaniu S. S. z dwóch dni, kiedy to przeprowadzali interwencje domowe. Policjanci nie byli bezpośrednimi świadkami zachowania oskarżonego objętego treścią zarzutu. Przebieg krytycznych zdarzeń z 13 i 14 maja 2012 roku znali z relacji pokrzywdzonych i oskarżonego. Co istotne, twierdzeniom A. S. (1) oraz A. S. (2) w obecności policjanta M. K. zaprzeczył S. S. (vide zeznania świadka M. K. , k. 13). W toku przewodu sądowego oskarżony nie przyznał się do znęcania się nad żoną i dziećmi, a wobec obowiązku pominięcia zeznań wskazanych osób, nie sposób było wykazać przeciwieństwa twierdzeń oskarżonego. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze treść art. 5 § 2 kpk , należało uniewinnić oskarżonego S. S. od popełnienia zarzucanego mu czynu. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 632 pkt 2 kpk .