II K 131/24

Sygn. akt II K 131/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 maja 2025 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodnicząca: sędzia Beata Faralisz Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Kulesza w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Olsztyn Północ Roberta Dąbrowskiego po rozpoznaniu w dniach 9, 21 i 28 maja 2025 r. sprawy 1. P. J. (1) s. D. i I. z d. G. , ur. (...) w O. 2. P. K. s. W. i A. z d. C. , ur. (...) w N. oskarżonych o to, że: I. w dniu 13 lipca 2024 r. w O. przy ul. (...) działając wspólnie i w porozumieniu publicznie znieważyli I. A. i M. M. (...) słowami wulgarnymi powszechnie uznanymi za obelżywe z powodu ich przynależności narodowej, etnicznej i rasowej oraz z tych samych powodów stosowali wobec pokrzywdzonych groźby pobicia i pozbawienia życia oraz stosowali przemoc w postaci rzucania butelkami, puszkami oraz doniczką powodując naruszenie ich nietykalności oraz poprzez uderzenie szyjką od butelki (tzw. tulipanem) w prawą dłoń M. M. (...) spowodowali u niego obrażenia ciała w postaci rany ciętej okolicy AMP palca II ręki lewej z częściowym uszkodzeniem ścięgna prostownika, które spowodowało obrażenia ciała na okres przekraczający dni 7; tj. o czyn z art. 119 § 1 k.k. w zb. z art. 257 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. II. w dniu 13 lipca 2024 r. w O. przy ul. (...) działając wspólnie i w porozumieniu poprzez rzucanie butelkami, puszkami i szyldem reklamowym spowodowali zniszczenie znajdujących się w lokalu gastronomicznym przedmiotów w postaci szklanej witryny lokalu o wartości 8.000 złotych, lodówki o wartości 2.500 złotych, napojów o łącznej wartości 180 złotych, kamery monitoringu wartości 350 złotych, grilla wartości 1630 złotych i doniczki wartości 50 złotych, to znaczy przedmiotów o łącznej wartości 12.710 złotych na szkodę (...) Sp. z o.o. ; tj. o czyn z art. 288 § 1 k.k. a nadto P. J. (1) o to, że III. w dniu 29 czerwca 2024 r. w O. przy ul. (...) publicznie znieważył I. A. i M. M. (...) słowami wulgarnymi powszechnie uznanymi za obelżywe z powodu ich przynależności narodowej, etnicznej i rasowej oraz z tych samych powodów stosował wobec pokrzywdzonych groźby pobicia i pozbawienia życia i stosował przemoc w postaci rzucenia butelką powodując naruszenie nietykalności I. M. ; tj. o czyn z art. 119 § 1 k.k. w zb. z art. 257 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. ORZEKA: I. oskarżonych P. J. (1) i P. K. uznaje za winnych popełnienia zarzucanych im czynów opisanych w puntach I i II aktu oskarżenia, z tym ustaleniem odnośnie czynu opisanego w punkcie I, iż oskarżeni nie działali z powodu przynależności narodowej, etnicznej i rasowej pokrzywdzonych, a podjęte przez nich zachowania opisane w punktach I i II aktu oskarżenia stanowią jedno przestępstwo, tj. uznaje oskarżonych za winnych popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 216 § 1 k.k. w zb. z art. 217 § 1 k.k. w zb. z art. 190 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje ich, zaś na podstawie art. 157 § 1 k.k. w zw. z 11 § 3 k.k. wymierza im kary: - oskarżonemu P. K. w rozmiarze 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; - oskarżonemu P. J. (1) w rozmiarze 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; II. oskarżonego P. J. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie III aktu oskarżenia z tym ustaleniem iż oskarżony nie działał publicznie oraz nie działał z powodu przynależności narodowej, etnicznej i rasowej pokrzywdzonych, tj. uznaje go za winnego popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 216 § 1 k.k. w zb. z art. 217 § 1 k.k. w zb. z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje, zaś na podstawie art. 190 § 1 k.k. w zw. z 11 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. w zw. z art. 34 § 1, § 1a i § 1 aa ust. 3 k.k. oraz art. 35 § 1 k.k. wymierza mu karę w rozmiarze 1 (jednego) roku ograniczenia wolności połączoną z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie; III.na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zalicza oskarżonym P. K. i P. J. (1) okres rzeczywistego ich pozbawienia wolności w sprawie od dnia 13 lipca 2024 roku godzina 21:20; IV.na podstawie art. 41a § 1, 4 i 6 k.k. i art. 43 § 1 pkt. 1 k.k. orzeka w stosunku do oskarżonych P. J. (1) i P. K. środek karny w postaci zakazu zbliżania się na odległość mniejszą niż 50 metrów do pokrzywdzonych M. M. (...) i I. A. , zakazu przebywania w miejscach zatrudnienia i zamieszkania pokrzywdzonych oraz zakazu utrzymywania i nawiązywania jakichkolwiek kontaktów z pokrzywdzonymi, w tym podejmowania prób ich nawiązania za pośrednictwem osób trzecich lub z wykorzystaniem sieci teleinformatycznej, na okres 5 (pięciu) lat; V.na podstawie art. 43 b k.k. orzeka w stosunku do oskarżonych P. J. (1) i P. K. środek karny w postaci podania wyroku do wiadomości publicznej poprzez jego umieszczenie na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Sądu Okręgowego w Olsztynie na okres 3 (trzech) miesięcy z anonimizacją danych osób pokrzywdzonych; VI. na podstawie art. 46 § 1 k.k. nakłada na oskarżonych P. J. (1) i P. K. obowiązek solidarnego naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w kwocie 4.603,80 (cztery tysiące sześćset trzy 80/100) zł na rzecz pokrzywdzonej (...) sp. z o.o. z siedzibą w O. ; VII.na podstawie art. 46 § 1 k.k. nakłada na oskarżonych P. J. (1) i P. K. obowiązek solidarnego naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w kwocie 613,57 (sześćset trzynaście 57/100) zł na rzecz pokrzywdzonego M. M. (...) oraz obowiązek solidarnego uiszczenia zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonych za doznane przez nich krzywdy; - na rzecz pokrzywdzonego M. M. (...) w kwocie 15.000 (piętnastu tysięcy) zł; - na rzecz pokrzywdzonego I. A. w kwocie 5.000 (pięciu tysięcy) zł; VIII. na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze w zw. z § 2 ust. 1, § 4 ust. 1, ust. 2 pkt. 1,3,4, ust. 3, 4, § 17 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt. 5 oraz § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. K. Kancelaria Adwokacka w O. kwotę 1.800 (tysiąc osiemset) zł tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego P. K. wykonywaną z urzędu w postępowaniu przygotowawczym oraz kwotę 414,00 (czterysta czternaście) zł tytułem podatku VAT naliczonego od wynagrodzenia, kwotę 4.320 (cztery tysiące trzysta dwadzieścia) zł tytułem wynagrodzenia za obronę tego oskarżonego wykonywaną z urzędu w postępowaniu sądowym oraz kwotę 993,60 (dziewięćset dziewięćdziesiąt trzy 60/100) zł tytułem podatku VAT naliczonego od wynagrodzenia oraz kwotę 91,80 (dziewięćdziesiąt jeden 80/100) zł tytułem poniesionych wydatków; IX. na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 16 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze w zw. z § 11 ust. 1 pkt, ust. 2 pkt. 5, § 7, § 15 ust. 1 i 3 pkt. 1, 3, 4 oraz § 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądza od oskarżonych na rzecz oskarżycieli posiłkowych M. M. R. , I. A. i (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O. kwoty po 7.527,60 (siedem tysięcy pięćset dwadzieścia siedem 60/100) zł tytułem poniesionych przez nich kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu sądowym i przygotowawczym; X. na podstawie art. 627 k.p.k. i art. 2 ust. 1 pkt. 4 i ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. nr 49/1983 poz. 223 z późn. zm.) zasądza od oskarżonego P. J. (1) na rzecz Skarbu Państwa (Kasa Sądu Okręgowego w Olsztynie) kwotę 480,00 (czterysta osiemdziesiąt) zł tytułem opłaty sądowej i obciąża go kosztami procesu w 2/3 części, zaś od P. K. kwotę 300,00 (trzystu) zł tytułem opłaty sądowej i obciąża go kosztami procesu w 1/3 części; UZASADNIENIE Na wstępie Sąd wskazuje, iż mimo wymogów określonych w przepisie art. 99a § 1 k.p.k. , a także w przepisach Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie wzorów formularzy uzasadnień wyroków oraz sposobu ich wypełniania (Dz. U. z 2019 r. poz. 2349), w niniejszej sprawie odstąpiono od opracowania uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego na formularzu UK, sporządzając uzasadnienie wyroku w sposób tradycyjny. Odstępstwo od tej zasady podyktowane zostało koniecznością zagwarantowania stronom postępowania prawa do rzetelnego procesu, który obejmuje także postępowanie odwoławcze, a to w kontekście art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw i Podstawowych Wolności. Było to podyktowane tym, że forma oraz treść formularza w realiach niniejszej sprawy skutkowałaby niemożnością pełnego respektowania konwencyjnego standardu rzetelnego procesu. Obligatoryjne nakazanie sporządzenia uzasadnień w formie formularzy ( art. 99a § 1 k.p.k. ), nie dawałoby w realiach niniejszej sprawy właściwego instrumentarium procesowego dla zrealizowania standardu prawa do rzetelnego procesu w sytuacji, gdy jedna ze stron postępowania, tj. oskarżyciele posiłkowi/pokrzywdzeni, nie władają językiem polskim, a rozpoznawane w przedmiotowej sprawie kwestie są, zwłaszcza biorąc pod uwagę charakter stawianych pierwotnie oskarżonym zarzutów, niezwykle istotne z punktu widzenia pokrzywdzonych, którzy powinni mieć możliwość zapoznania się z argumentacją Sądu przedstawioną w formie dla nich czytelnej, czego w ocenie Sądu nie zapewniałoby sporządzenie uzasadnienia w formie formularzowej. Sporządzenie uzasadnienia na formularzu UK 2 skutkowałoby niemożnością rzetelnego i konkretnego ustosunkowania się w toku postępowania do każdego istotnego argumentu, którym kierował się Sąd rozpoznający sprawę, a przede wszystkim przedstawienia konkluzji, które dla stron byłyby czytelne i wskazywałyby w jaki sposób dany wniosek został przez Sąd wyprowadzony. Uzasadnienie stanowiska tut. Sądu stanowią nadto orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego oraz ETPC. Zważyć bowiem należy, że w sytuacji, kiedy art. 91 ust. 2 Konstytucji RP stanowi, iż umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową oraz wobec jednoczesnego stwierdzenia, że formularz nie pozwala na realizowanie obowiązku wynikającego art. 424 § 1 i 2 k.p.k. zaniechanie sporządzenia uzasadnienia formularzowego okazało się konieczne. Prokurator oskarżył P. K. i P. J. (1) o to, że: IV. w dniu 13 lipca 2024 r. w O. przy ul. (...) działając wspólnie i w porozumieniu publicznie znieważyli I. A. i M. M. (...) słowami wulgarnymi powszechnie uznanymi za obelżywe z powodu ich przynależności narodowej, etnicznej i rasowej oraz z tych samych powodów stosowali wobec pokrzywdzonych groźby pobicia i pozbawienia życia oraz stosowali przemoc w postaci rzucania butelkami, puszkami oraz doniczką powodując naruszenie ich nietykalności oraz poprzez uderzenie szyjką od butelki (tzw. tulipanem) w prawą dłoń M. M. (...) spowodowali u niego obrażenia ciała w postaci rany ciętej okolicy AMP palca II ręki lewej z częściowym uszkodzeniem ścięgna prostownika, które spowodowało obrażenia ciała na okres przekraczający dni 7, tj. o czyn z art. 119 § 1 k.k. w zb. z art. 257 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. V. w dniu 13 lipca 2024 r. w O. przy ul. (...) działając wspólnie i w porozumieniu poprzez rzucanie butelkami, puszkami i szyldem reklamowym spowodowali zniszczenie znajdujących się w lokalu gastronomicznym przedmiotów w postaci szklanej witryny lokalu o wartości 8.000 złotych, lodówki o wartości 2.500 złotych, napojów o łącznej wartości 180 złotych, kamery monitoringu wartości 350 złotych, grilla wartości 1630 złotych i doniczki wartości 50 złotych, to znaczy przedmiotów o łącznej wartości 12.710 złotych na szkodę (...) Sp. z o.o. , tj. o czyn z art. 288 § 1 k.k. A nadto P. J. (1) o to, że: VI. w dniu 29 czerwca 2024 r. w O. przy ul. (...) publicznie znieważył I. A. i M. M. (...) słowami wulgarnymi powszechnie uznanymi za obelżywe z powodu ich przynależności narodowej, etnicznej i rasowej oraz z tych samych powodów stosował wobec pokrzywdzonych groźby pobicia i pozbawienia życia i stosował przemoc w postaci rzucenia butelką powodując naruszenie nietykalności I. M. , tj. o czyn z art. 119 § 1 k.k. w zb. z art. 257 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd ustalił, co następuje: W O. przy ul. (...) w ciągu pawilonów handlowych usytuowany jest bar z kebabem prowadzony przez Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością (...) z siedzibą w O. . Miejsce to usytuowane jest w centrum miasta, w jego najbliższym otoczeniu znajdują się centrum handlowe oraz biurowce, a na zapleczu usytuowane jest duże osiedle mieszkaniowe. Zatrudnieni w tym lokalu są obywatele Bangladeszu. Rolę managera z ramienia właściciela pełni M. M. , zaś zatrudnieni w charakterze kucharzy i jednocześnie obsługi klienta są M. A. I. (...) oraz M. (...) M. . Te dwie ostatnie osoby generalnie nie władają językiem polskim poza kilkoma podstawowymi słowami umożliwiającymi im obsługę klientów. Natomiast M. M. włada językiem polskim na poziomie umożlwiającym mu podstawową komunikację. W dniu 29 czerwca 2024 roku w godzinach późnowieczornych o godzinie 22.40 do lokalu weszła kobieta pytając o możliwość skorzystania z toalety. W lokalu przebywali wówczas M. (...) M. i M. A. I. (...) . Nie było w nim żadnych klientów. M. A. I. (...) odpowiedział kobiecie, że nie mają toalety i kobieta ta wyszła z lokalu. Po upływie ok. 3 minut do lokalu wszedł oskarżony P. J. (1) . Znajdował się on w widocznym stanie nietrzeźwości. Zaczął domagać się od obecnych w lokali M. I. i (...) udostępnienia toalety dla dziewczyny, na dalszym etapie odwoływał się do konieczności skorzystania z toalety przez dziecko. Używał przy tym słów powszechnie uznanych za wulgarne znieważając pokrzywdzonych. Jego zachowanie eskalowało, a ton wypowiedzi z początkowo proszącego zmienił się w żądający agresywny. Oskarżony zagroził pokrzywdzonym pozbawieniem ich życia używając przy tym słowa powszechnie uznanego za wulgarne. Cały czas wypowiadał też pod adresem pokrzywdzonych znieważające ich słowa będące wulgaryzmami. Wobec agresywnej postawy oskarżonego pokrzywdzeni podjęli działania obronne. M. (...) M. wziął ruszt do kebabu i skierował go w kierunku oskarżonego. Ten ponownie zagroził pokrzywdzonym pozbawieniem życia używając słowa wulgarnego. Również drugi z pokrzywdzonych wziął ruszt do kebabu i obaj pokrzywdzeni zaczęli prezentować gesty nakazujące oskarżonemu opuszczenie lokalu. Wówczas oskarżony uspokoił się i wyciągnął rękę w kierunku pokrzywdzonych w geście zgody. Nadal jednak domagał się udostępnienia toalety, a wobec konsekwentnej postawy pokrzywdzonych, którzy nie zgodzili się to, opuścił lokalu. Wychodząc powiedział, że nie chce się kłócić. Po minucie oskarżony jednak wrócił do lokalu i rzucił w kierunku M. I. trzymaną butelką. Z uwagi na to, że pokrzywdzonemu udało się częściowo zrobić unik, butelka trafiła go w plecy. Butelkę podniósł z ziemi M. (...) M. i odrzucił w kierunku oskarżonego. Obaj pokrzywdzeni krzyczeli, że dzwonią po policję. W reakcji na to oskarżony nadal wypowiadał w ich kierunku słowa znieważające powszechnie uznane za obelżywe. Następnie popchnął stojącą przy wejściu lodówkę, w wyniku czego wypadły z niej znajdujące się w niej butelki i puszki z napojami. Wychodząc oskarżony nadal przeklinał i odgrażał się, że wróci tu z kolegami. W wyniku uderzenia go butelką M. (...) I. (...) M. nie doznał obrażeń ciała kwalifikowanych z art. 156 k.k. lub art. 157 k.k. . W trakcie zajścia nie padły ze strony oskarżonego żadne sformułowania odnoszące się do narodowości, koloru skóry czy religii pokrzywdzonych. ( powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody: częściowo wyj. osk. P. J. k. 484v. – 486, k. 86 – 86v., k. 114, k. 296 – 296v., zezn. śwd. k. 61v. – 62, zezn. śwd. M. (...) R. M. k. 488 – 489v., k. 56v. – 57v., zezn. śwd. M. (...) A. I. k. 489v. – 491, k. 72v., k. 164v., zezn. śwd. M. (...) R. (...) k. k. 491 – 492, k. 61v. – 62, zezn. śwd. M. M. k. 487v. – 488, k. 273v., kopia notatnika służbowego k. 145 – 163, prot. użycia alkomatu k. 25, k. 28, prot. oględzin z materiałem poglądowym k. 169 – 174, zapis monitoringu k. 168, opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej A. K. k. 337 – 339). Do kolejnego zdarzenia z udziałem już obydwu oskarżonych doszło w lokalu (...) w dniu 13 lipca 2024 roku. Tego dnia oskarżeni P. J. (1) i P. K. spotkali się na osiedlu i wspólnie spożywali alkohol w dużej ilości. W godzinach wieczornych ok. godziny 21.00 oskarżeni postanowili udać się do ww. lokalu, by „wyjaśnić” zajście z dnia 29 czerwca 2024 roku. Oskarżony P. K. przygotował w tym celu tzw. „tulipana” tj. odciętą butelkę, którą ukrył w posiadanej przy sobie saszetce. W lokalu przebywała w tym czasie tylko jego obsługa tj. pokrzywdzeni M. (...) M. i M. A. I. (...) . Po wejściu oskarżony P. K. podszedł do lady i zamówił kebab. Drugi z oskarżonych P. J. (1) stanął bliżej drzwi. Kiedy M. (...) M. notował na ladzie zamówienie oskarżony P. K. wyciągnął z saszetki „tulipana” i zadał nim cios w dłoń, którą pokrzywdzony pisał. W tym samym czasie oskarżony P. J. (1) zapytał pokrzywdzonych, czy go poznają. Po otrzymaniu ciosu M. (...) M. zaczął krzyczeć. Również krzyczeć zaczął drugi z pokrzywdzonych. Oskarżeni zaatakowali ich wówczas słownie i fizycznie. W trakcie zdarzenia wyzywali pokrzywdzonych słowami powszechnie uznanymi za wulgarne, kierowali pod ich adresem groźby pozbawienia życia również używając wulgaryzmu. Ponadto zdemolowali oni wnętrze lokalu, ciskali przedmiotami w nim się znajdującymi, przewrócili lodówkę. Rzucali też przedmiotami znajdującymi się we wnętrzu lokalu w kierunku pokrzywdzonych, P. K. cisnął doniczką w kierunku M. I. . Ponieważ pokrzywdzeni schronili się na zapleczu oskarżeni próbowali ich stamtąd wywabić, zachęcali do wyjścia na zewnętrz. Cały czas wypowiadali przy tym pod adresem szereg słów ich znieważając oraz gróźb pozbawienia życia i zamknięcia lokalu używając do tego celu słów powszechnie uznanych za wulgarne i obelżywe. Następnie wyszli z lokalu i zaczęli rzucać w jego witrynę różnymi znajdującymi się tam przedmiotami, w tym tzw. potykaczem, powodując jej rozbicie. Zostali zatrzymani na miejscu zdarzenia przez wezwany patrol policji. W wyniku zadanego ciosu butelka pokrzywdzony M. (...) M. doznał obrażenia ciała w ciała w postaci rany ciętej okolicy AMP palca II ręki lewej z częściowym uszkodzeniem ścięgna prostownika, które spowodowało obrażenia ciała na okres przekraczający dni 7. W wyniku działania oskarżonych zniszczeniu uległy szklana witryna lokalu o wartości 8.000 złotych, lodówka o wartości 2.500 złotych, napoje o łącznej wartości 180 złotych, kamera monitoringu o wartości 350 złotych, grill elektryczny o wartości 1630 złotych, doniczka o wartości 50 złotych i inne przedmioty. Działaniem swoim oskarżeni wyrządzili szkodę o łącznej wartości 12.710 złotych na szkodę właściciela lokalu (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O. . W trakcie tego zdarzenia oskarżeni byli w stanie upojenia alkoholowego: przeprowadzone o godzinie 23.59 badanie wykazało 1,69 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu u P. J. (1) , takie samo badanie wykonane o godzinie 23.40 wykazało 1,66 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu u P. K. . W trakcie zajścia nie padły ze strony oskarżonych żadne sformułowania odnoszące się do narodowości, koloru skóry czy religii pokrzywdzonych. ( powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody: częściowo wyj. osk. P. J. k. 484v. – 486, k. 86 – 86v., k. 114, k. 296 – 296v., częściowo wyj. osk. P. K. k. 486 – 486v., k. 91 – 91v., zezn. śwd. M. (...) A. I. k. 489v. – 491, k. 2, k. 72v., k. 164v., zezn. śwd. M. (...) R. M. . 488 – 489v., k. 56v. – 57v., zezn. śwd. M. (...) R. (...) k. k. 491 – 492, k. 61v. – 62, prot. użycia alkomatu k. 25, k. 28 prot. oględzin z materiałem poglądowym k. 10 – 22, k. 29 – 43, k. 50 -51, k. 67 – 70, k. 275 – 278, zapis monitoringu k. 44, k. 52, zapisy zgłoszeń z centrum powiadamiania ratunkowego k. 265, k. 267, szpitalna karta informacyjna k. 8, dokumentacja medyczna k. 282 – 286, opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej B. Z. k. 269 – 270, opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej A. K. k. 341 – 343). Sąd Okręgowy zważył, co następuje: W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do przypisania oskarżonym P. J. (1) i P. K. winy, choć częściowo w innym zakresie niż przyjęto to w redakcji aktu oskarżenia. Ustalając przebieg stanu faktycznego i zakres winy oskarżonych Sąd oparł się na przeprowadzonych w sprawie dowodach, w tym zeznaniach przesłuchanych w sprawie świadków, częściowo wyjaśnieniach oskarżonych, treści dokumentacji medycznej, ale przede wszystkim na zapisach audio – video utrwalonych i zabezpieczonych na znajdujących się w miejscu zdarzenia kamerach monitoringu. Oskarżony P. J. (1) przyznał się częściowo do popełnienia zarzucanych mu czynów, a mianowicie w zakresie zniszczenia wyposażenia baru, jak też tego, że w dniu 29 czerwca 2024r. rzucił w kierunku jednego z pokrzywdzonych butelką. Nie wykluczył, że mógł wypowiadać w kierunku pokrzywdzonych groźby pozbawienia życia. Jednocześnie zaprzeczył, żeby jego zachowanie miało podłoże rasistowskie wskazując, iż do obu zdarzeń opisanych w akcie oskarżenia doszło, gdyż zdenerwowała go postawa pokrzywdzonych, którzy odmówili mu w dniu 29 czerwca 2024 roku możliwości skorzystania z łazienki. Dodatkowo wskazał na fakt, iż był w czasie zdarzenia pod wpływem alkoholu. Nie kwestionował autentyczności zabezpieczonych w sprawie nagrań z monitoringów ani faktu, iż on jest utrwalony na tychże nagraniach. Zadeklarował chęć naprawienia wyrządzonej pokrzywdzonym krzywdy. Oskarżony P. K. przyznał się częściowo do popełnienia zarzucanych mu czynów. Wyjaśnił, iż przebiegu zdarzenia dokładnie nie pamięta, ale na pewno nie miało ono charakteru rasistowskiego, a wywołane zostało ono zachowaniem pokrzywdzonych w dniu 29 czerwca 2024 roku w stosunku do P. J. (1) . Nie kwestionował autentyczności zabezpieczonych w sprawie nagrań z monitoringów ani faktu, iż on jest utrwalony na tychże nagraniach. Zadeklarował chęć zadośćuczynienia pokrzywdzonym za wyrządzone krzywdy. Dokonując oceny wyjaśnień złożonych przez oskarżonych Sąd uznał, iż zasługują one na wiarę w zakresie, w jakim oskarżeni przyznali się do popełnienia zarzucanych im czynów i w jakim znajdują one potwierdzenie w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym. W ocenie Sądu na taką treść wyjaśnień składanych przez oskarżonych z jednej strony wpłynął fakt, iż oskarżeni znajdowali się w chwili popełnienia przestępstw pod znacznym wpływem alkoholu ( w dniu 13 lipca 2024 roku przeprowadzone badania wskazują na stan głębokiego upojenia alkoholowego), co niewątpliwie oddziaływało na ich zdolność do postrzegania i zapamiętywania oraz odtworzenia przeżytych zdarzeń, z drugiej zaś strony na treść wyjaśnień ma również, w ocenie Sądu, wpływ przyjęta przez oskarżonych linia obrony mająca na celu zniwelowanie ich aktywnego udziału z przerzuceniem części odpowiedzialności na pokrzywdzonych, których naganne zachowanie miało wywołać takie zachowanie po stronie oskarżonych, a w konsekwencji pomniejszenie ich stopnia zawinienia. Głównym i koronnym dowodem w niniejszej sprawie, jeżeli chodzi o osobowe źródła dowodowe, na których oparto konstrukcję zarzutów w akcie oskarżenia, są niewątpliwie zeznania pokrzywdzonych M. I. i (...) . W mniejszym zakresie również zeznania świadka M. (...) R. (...) M. , albowiem ww. nie był bezpośrednim świadkiem zdarzeń, ale przyjechał już po nich i przebieg zdarzeń znał wyłącznie z relacji pokrzywdzonych. Zeznania pokrzywdzonych jako pełnowartościowy dowód obciążający oskarżonych, którego źródłem są osoby pokrzywdzone, a zatem osoby bezpośrednio zainteresowane rozstrzygnięciem sprawy, Sąd poddał wnikliwej i ostrożnej kontroli oraz ocenił je w powiązaniu z innymi dowodami, rozważając przy tym, czy istnieją dowody potwierdzające bezpośrednio lub choćby pośrednio zeznania pokrzywdzonych oraz czy zeznania te są logiczne i konsekwentne. W przedmiotowej sprawie, co należy podkreślić, oprócz zeznań pokrzywdzonych wiodące znaczenie dla poczynionych przez Sąd ustaleń jednak mają zapisy z rejestratorów monitoringu zarówno umieszczonego w lokalu, w którym doszło do zdarzenia, jak i w najbliższej jego okolicy. Ich autentyczność nie była kwestionowana przez żadną ze stron procesu. Zapisy te pozwalają odtworzyć precyzyjnie przebieg obu zajść objętych zarzutami aktu oskarżenia, w tym również treści wypowiadane przez oskarżonych. Jednocześnie tym samym pozwalają rozstrzygnąć jedną z kluczowych w tej sprawie kwestii: czy zdarzenia objęte przedmiotem aktu oskarżenia miały podłoże rasistowskie, jak to ocenili sami pokrzywdzeni, czy też ich tło było inne, na co wskazywali oskarżeni. W tym miejscu należy zauważyć, że o rasistowskim podłożu faktycznie zeznawali pokrzywdzeni, gdyż takie towarzyszyły im odczucia, tak odbierali zachowania oskarżonych. Wskazać zatem w tym miejscu należy, iż pokrzywdzeni w zasadzie nie władają językiem polskim, o czym Sąd mógł się przekonać w trakcie rozprawy, rozumieją jedynie pojedyncze słowa, nie rozumieją kontekstu zdań, fraz, które słyszą. W toku rozprawy pokrzywdzonym M. A. I. (...) i M. (...) R. (...) (...) towarzyszył tłumacz języka bengalskiego i pomimo tego również widoczne były pewne trudności z porozumieniem się z pokrzywdzonymi. Tłumacz czasami kilkukrotnie musiał dopytywać pokrzywdzonych, aby uzyskać od nich konkretną odpowiedź na zadawane im pytania. Pokrzywdzeni są przy tym osobami bardzo żywiołowymi, nieco chaotycznymi, reagującymi bardzo spontanicznie i emocjonalnie tak na zadawane pytania jak i na sytuację, w której się znaleźli. Dokonując analizy, o której mowa powyżej, Sąd nie dopatrzył się żadnych powodów, dla których pokrzywdzeni mieliby bezpodstawnie obciążać oskarżonych i podawać okoliczności niepolegające na prawdzie. Zauważyć należy, iż zeznania pokrzywdzonych są w zasadzie zbieżne w znacznej części z wyjaśnieniami oskarżonego P. J. (2) co do przebiegu zdarzeń. Ale co najważniejsze - treść zeznań złożonych przez pokrzywdzonych odnośnie samego przebiegu zdarzenia jest utrwalona na zapisach monitoringu. Natomiast te same, niekwestionowane przez żadną ze stron, zapisy, nie pozwalają przyjąć, by utrwalone na tych nagraniach treści miały wydźwięk odnoszący się do przynależności narodowej, etnicznej, rasowej, politycznej lub wyznaniowej pokrzywdzonych. Jest to utrwalony szereg wulgaryzmów kierowanych pod adresem pokrzywdzonych pod postacią słów powszechnie uznanych za obelżywe, a także gróźb pozbawienia ich życia również z użyciem wulgaryzmów. Całokształt tych zapisów pozwala uznać za wiarygodne twierdzenia oskarżonych, iż powodem ich działania była w przypadku zdarzenia z dnia 29 czerwca 2024 roku odmowa udostępnienia toalety P. J. (1) , zaś zdarzenia z dnia 13 lipca 2024 roku zdarzenie z 29 czerwca. W tym miejscu ponownie podkreślić należy, że pokrzywdzeni są osobami praktycznie niewładającymi językiem polskim, a zatem komunikacja z nimi jest bardzo utrudniona, do tego są oni osobami bardzo emocjonalnymi, bardzo żywo reagującymi na bodźce zewnętrzne, co przekłada się też na styl i formę ich bardzo żywiołowych i czasami chaotycznych wypowiedzi, o czym Sąd przekonał się w trakcie rozprawy, a co sygnalizował już powyżej. Dla odczuć pokrzywdzonych niewątpliwie nie bez znaczenia jest z jednej strony nagłość sytuacji i wyjątkowa brutalność działania oskarżonych w trakcie zwłaszcza zdarzenia z 13 lipca 2024 roku, z drugiej zaś powszechnie znany fakt, iż Polska nie uchodzi za kraj przyjazny obcokrajowcom, w szczególności osobom o innym kolorze skóry, a w ostatnich latach nastoje nacjonalistyczne i zachowania rasistowskie przybierają na sile, które to okoliczności muszą być niewątpliwie znane i pokrzywdzonym. Stąd też ataki na siebie odebrali jako ataki z powodu ich przynależności rasowej i narodowościowej. Tym niemniej po raz kolejny wskazać należy, iż analiza zapisów dźwiękowych z przebiegu obu zdarzeń tj. z 29 czerwca 2024 r. z udziałem P. J. (1) i z 13 lipca 2024 r. z udziałem P. J. (1) i P. K. nie pozwala na wysnucie wniosków, aby zdarzenia te miały podłoże rasistowskie. Sąd uznał nadto za wiarygodne zeznania pozostałych przesłuchanych w tej sprawie świadków M. M. (3) i I. J. nie znajdując podstaw do zakwestionowania ich treści z tym, że zeznania tych osób nie wniosły niczego istotnego dla rozpoznania sprawy. Podobnie jak i zeznania M. (...) R. (...) M. , który relacjonował tylko to co usłyszał od bezpośrednio pokrzywdzonych. Za wiarygodne Sąd uznał wszystkie protokoły sporządzone w sprawie oraz zapisy monitoringów oraz z centrum ratunkowego, albowiem brak jest jakichkolwiek powodów do ich zakwestionowania, a protokoły zostały sporządzone przez podmioty uprawnione w ramach obowiązujących przepisów prawa. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania treści opinii sporządzonych przez biegłych medyków sądowych ani treści wytworzonej przez uprawnione podmioty medyczne dokumentacji. Opinie biegłych są jasne, logiczne, a wnioski z nich płynące właściwie uzasadnione. Rozstrzygając przedmiotową sprawę należy wskazać, że fundamentalna kwestia zawierała się w odpowiedzi na pytanie, czy w sprawie istnieją nie budzące wątpliwości dowody sprawstwa i winy oskarżonych w zakresie popełnienia przez nich zarzucanych im aktem oskarżenia czynów i w konsekwencji stwierdzenie, że sprawstwo i wina oskarżonych w zakresie tych czynów nie budzą żadnych wątpliwości. Zasygnalizować także trzeba, że udowodnienie, zgodnie ze stanowiskiem doktryny prawniczej, oznacza taki stan, w którym fakt przeciwny dowodzonemu wydaje się realnie niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny. Dopóki przeciwieństwo tego faktu nie może być wykluczone, dopóty nie można przyjąć, że jest on udowodniony (T. Grzegorczyk i J. Tylman, Polskie postępowanie karne, Warszawa 1998 r., s. 415). Kryterium decydującym o prawidłowości kwalifikacji prawnej czynu nie jest przy tym wyłącznie zachowanie się sprawcy, ale również zamiar sprawcy czynu, który to zamiar sąd ocenia na podstawie faktów wynikających z przewodu sądowego. To zamiar sprawcy, a nie subiektywne odczucia osoby pokrzywdzonej czy inne czynniki zewnętrzne przesądzają o kwalifikacji prawnej. Zamiaru sprawcy nie można przy tym domniemywać ani domyślać się. Musi on wynikać z konkretnych faktów ocenianych w powiązaniu z całokształtem okoliczności danej sprawy. Dopiero na podstawie wszystkich okoliczności dotyczących danego wypadku i osoby sprawcy możliwe jest odtworzenie rzeczywistych przeżyć sprawcy i ustalenie do czego zmierzał, czego chciał względnie – postępując w określony sposób – co przewidywał i na co się godził ( v: wyrok SN z 12 maja 1976 roku V KR 20/76 „Gazeta Prawnicza” nr 23/76 ). Jest przy tym rzeczą oczywistą, że jakichkolwiek wątpliwości, które w tym zakresie pojawiają się, a których w toku postępowania nie udaje się usunąć, nie wolno rozstrzygać na niekorzyść oskarżonego ( v: również wyrok SN z dnia 21.01.1985 r., sygn. Akt I KR 320/84, OSNPG nr 2/1986, wyrok SA w Warszawie z dnia 14.05. 2002 r., sygn. akt II AKa 141/02 OSA 2002/11/79, wyrok SA w Białymstoku z dnia 12.10.2006 r., sygn. akt II AKa 182/06 niepublikowany ). Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie jest w ocenie Sądu wystarczający, aby przyjąć, że działanie oskarżonych było determinowane przynależnością narodową, etniczną czy rasową pokrzywdzonych. Niewątpliwie działaniem swoim oskarżeni podczas każdego ze zdarzeń znieważyli pokrzywdzonych słowami powszechnie uznanymi za wulgarne, jak też naruszyli ich nietykalność cielesną oraz wypowiadali pod ich adresem groźby karalne. Odnosząc się jednak do pojęcia groźby karalnej, o jakiej mowa w art. 119 § 1 k.k. , wskazać należy, iż przestępstwo to można popełnić tylko umyślnie, z zamiarem bezpośrednim, a zatem samo godzenie się nie jest wystarczające do możliwości przypisania jego sprawstwa. Przestępstwo z art. 119 § 1 k.k. wymaga ponadto motywacji dyskryminacyjnej, z którą mamy do czynienia, gdy powodem zachowania sprawcy jest przynależność osoby pokrzywdzonej do określonej grupy narodowej, etnicznej, rasowej, politycznej, wyznaniowej lub bezwyznaniowość (zob. wyrok SA we Wrocławiu z 13.02.2019 r., II AKa 13/19, LEX nr 2668937). W przypadku przestępstwa penalizowanego w art. 257 k.k. przedmiotem jego ochrony jest cześć oraz nietykalność cielesna innej osoby, ale tylko ta związana z jej przynależnością narodową, etniczną, rasową, wyznaniową albo jej bezwyznaniowością. Tu również znamieniem działania sprawcy jest jego publiczność. Również i to przestępstwo może być popełnione tylko i wyłącznie z zamiarem bezpośrednim o szczególnym zabarwieniu (dolus directus coloratus). Jeśli zaś chodzi o charakter gróźb kierowanych pod adresem pokrzywdzonych, Sąd miał na uwadze to, że karalność takiego zachowania zależy nie tylko od subiektywnego odczucia pokrzywdzonego, a mianowicie, że zachowanie sprawców wywołało u niego obawy spełnienia, ale wymaga też weryfikacji obiektywnej pod kątem tego, czy zagrożony istotnie mógł w danych okolicznościach w ten sposób groźbę odebrać (v: wyrok SN z 6.04.2017 r., V KK 372/16, LEX nr 2284206). Koniecznym jest zatem stwierdzenie w konkretnej sprawie, iż przeciętny człowiek o porównywalnych do potencjalnej ofiary cechach osobowości, psychiki, intelektu i umysłowości, w porównywalnych warunkach uznałby tę groźbę za realną i wzbudzającą obawę (v: również wyrok SN z 16.02.2007 r., WA 5/07, OSNwSK 2007/1, poz. 465), co w ocenie Sądu biorąc pod uwagę okoliczności i sposób działania oskarżonych miało miejsce. Odnośnie spowodowania obrażeń ciała u pokrzywdzonego (...) ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, iż oskarżeni w tym przypadku jak i w przypadku pozostałych zachowań opisanych w punktach I i II aktu oskarżenia, działali wspólnie i w porozumieniu. Należy bowiem zauważyć, że za współsprawcę w rozumieniu art. 18 § 1 k.k. należy uznać zarówno tego, kto realizuje, współdziałając z drugą osobą, samodzielnie część znamion czasownikowych czynu zabronionego, jak i tego, kto wprawdzie w wyniku podziału ról nie realizuje żadnego znamienia czasownikowego popełnianego wspólnie czynu zabronionego, ale wykonywana przez niego czynność ma istotne znaczenie dla popełnienia tego czynu. Ustawa kodeks karny nie wprowadza żadnych dodatkowych warunków dotyczących formy porozumienia. Może ono dojść do skutku w każdej formie, nawet w sposób dorozumiany. Współdziałający nawet nie muszą się znać, muszą natomiast mieć świadomość wspólnego wykonywania czynu zabronionego, a więc wiedzieć o sobie i zdawać sobie sprawę, że podejmowana czynność składa się na realizację wspólnie wykonywanej całości przedsięwzięcia. Każdy ze współsprawców odpowiada za realizowanie wspólnie i w porozumieniu wykonanego czynu zabronionego. Odpowiada więc także za te elementy czynu, których nie zrealizował sam ( v: K. Buchała , A. Zoll „Kodeks Karny Część ogólna” Kantor Wydawniczy Zakamycze 1998 r. t. I , str. 172 i następne ). Oceniając działanie obydwu oskarżonych względem (...) w ocenie Sądu, zebrany w tym zakresie w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, iż obaj oskarżeni przewidywali i godzili się na wystąpienie skutku w postaci uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego. Każdy przeciętnie myślący człowiek, a takimi niewątpliwie są oskarżeni, powinni przewidzieć skutki swojego działania, w tym zadania ciosu ostrym przedmiotem w ciało człowieka. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości również fakt, że oskarżeni zniszczyli mienie należące do spółki (...) stanowiące wyposażenie i elementy prowadzonego przez Spółkę lokalu gastronomicznego. Zdaniem Sądu opisane w zarzutach pod punktami I i II aktu oskarżenia zachowania stanowiły w istocie jedno przestępstwo z punktu oceny jego celewościowej zwartości. Reasumując Sąd uznał oskarżonych za winnych im czynów opisanych w puntach I i II aktu oskarżenia, z tym ustaleniem odnośnie czynu opisanego w punkcie I, iż oskarżeni nie działali z powodu przynależności narodowej, etnicznej i rasowej pokrzywdzonych, a podjęte przez nich zachowania opisane w punktach I i II aktu oskarżenia stanowią jedno przestępstwo, tj. uznaje oskarżonych za winnych popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 216 § 1 k.k. w zb. z art. 217 § 1 k.k. w zb. z art. 190 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Ponadto uznał oskarżonego P. J. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie III aktu oskarżenia z tym ustaleniem iż oskarżony nie działał publicznie oraz nie działał z powodu przynależności narodowej, etnicznej i rasowej pokrzywdzonych, tj. uznał go za winnego popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 216 § 1 k.k. w zb. z art. 217 § 1 k.k. w zb. z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Zdaniem Sądu w tym przypadku nie zostało spełnione znamię „publiczności” działania. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem działanie publiczne zachodzi wówczas, gdy bądź ze względu na miejsce działania, bądź ze względu na okoliczności i sposób działania sprawcy, jego zachowanie się jest lub może być dostępne - dostrzegalne dla nieokreślonej liczby osób, przy czym sprawa mając świadomość tej możliwości co najmniej się na to godzi. Znamię „publicznie” wskazuje nie tyle na miejsce, ile na sytuację, którą należy rozpatrywać indywidualnie w każdym przypadku. Materiał zgromadzony w przedmiotowej sprawie wykazał, że do zdarzenia doszło wewnątrz baru, w którym byli obecni jedynie pokrzywdzeni i oskarżony, na zewnątrz baru nie przebywały żadne osoby, jest to miejsce opustoszałe w godzinach wieczornych. Uznając winę oskarżonych jak wyżej Sąd wymierzył im kary jednostkowe jak w części dyspozytywnej wyroku. Przy wymiarze kary jako okoliczności obciążające Sąd uwzględnił: - niezwykle wysoki stopień społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez oskarżonych, wyrażający się w dużym natężeniu złej woli, brutalności oraz stopniu agresji w ich zachowaniu, w działaniu z błahych pobudek, w charakterze dóbr prawnych naruszonych przestępstwami oraz skutkach wywołanych działaniem oskarżonych, w tym w postaci głębokiej traumy wywołanej ich działaniami u pokrzywdzonych; - stan nietrzeźwości oskarżonych w chwili popełnienia przestępstw; - fakt dotychczasowej karalności i nieskuteczność orzekanych dotychczas wobec P. K. kar (v: dane o karalności k. 81 – 83, k. 444 – 447, odpisy wyroków k. 212 – 224, k. 243); Jako okoliczności łagodzące przy wymiarze kary Sąd uwzględnił: - fakt, iż oskarżeni częściowo przyznali się do popełnienia zarzucanych mu czynów i wyrazili skruchę oraz wyrazili chęć rekompensaty wyrządzonych szkód; -fakt, iż pokrzywdzeni przyjęli przeprosiny ze strony oskarżonych za ich zachowanie: - fakt dotychczasowej niekaralności oskarżonego P. J. (1) (v: dane o karalności k. 443); - pozytywną opinię o oskarżonym P. J. (1) zawartą w wystawionym mu przez pracodawcę liście referencyjnym (v: list referencyjny k. 482); W ocenie Sądu wymierzone oskarżonym kary są adekwatne do stopnia zawinienia oskarżonych oraz do stopnia społecznej szkodliwości popełnionych przez nich przestępstw. Nadto kary te, w przekonaniu Sądu, w sposób prawidłowy wpłyną na postawę oskarżonych, którzy w chwili obecnej wykazują cechy demoralizacji, których cechuje wybitnie lekceważący stosunek do podstawowych norm moralnych i prawnych i wdrożą oskarżonych w ten sposób do przestrzegania porządku prawnego i wzbudzą w nich wolę współdziałania w kształtowaniu społecznie pożądanych postaw oraz poczucia odpowiedzialności za swoje czyny. Zdaniem Sądu kary w tym wymiarze pozbawienia wolności spełnią również swoje cele prewencyjne i represyjne. Biorąc pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonych są one karami współmiernymi i sprawiedliwymi. W stosunku do oskarżonego P. J. (1) , który nie był dotychczas karany, w ocenie Sądu istotny wydźwięk ma też wychowawczy cel kar, stąd też jedna z orzeczonych kar to kara ograniczenia wolności połączona z obowiązkiem wykonywania pracy na cel społeczny. Na poczet wymierzonych oskarżonym kar pozbawienia wolności w oparciu o art. 63 § 1 k.k. Sąd zaliczył okres rzeczywistego ich pozbawienia wolności w sprawie od dnia 13 lipca 2024 roku godzina 21:20; Sąd orzekł w przedmiocie zgłoszonych roszczeń cywilnoprawnych. Sąd nałożył na oskarżonych P. J. (1) i P. K. obowiązek solidarnego naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w kwocie 613,57 (sześćset trzynaście 57/100) zł na rzecz pokrzywdzonego M. M. R. oraz obowiązek solidarnego uiszczenia zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonych za doznane przez nich krzywdy: - na rzecz pokrzywdzonego M. M. (...) w kwocie 15.000 (piętnastu tysięcy) zł; - na rzecz pokrzywdzonego I. A. w kwocie 5.000 (pięciu tysięcy) zł; Ponadto orzekł wobec oskarżonych obowiązek solidarnego naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w kwocie 4.603,80 zł na rzecz pokrzywdzonej zniszczeniem mienia spółki (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O. . Rozstrzygając w przedmiocie zgłoszonych roszczeń cywilnoprawnych Sąd oparł się na kwotach objętych żądaniem zawartych we wniosku złożonym przez pełnomocnika pokrzywdzonych (v: k. 475 – 481). Obaj oskarżeni uznali zgłoszone w procesie karnym roszczenia cywilnoprawne wynikające z ich przestępczego działania, a ponieważ w zakresie tych roszczeń Sąd stosuje przepisy prawa cywilnego, Sąd orzekał w zakresie przedmiotu zgłoszonego roszczenia nie wychodząc poza jego granice. Sąd miał też tu na uwadze, że pokrzywdzeni byli w niniejszym postępowaniu reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Biorąc pod uwagę bezprecedensowy charakter sprawy, jej społeczny odbiór, okoliczności i sposób działania oskarżonych oraz skutki tego działania Sąd uznał za stosowne orzeczenie dwóch środków karnych, a mianowicie zakazu zbliżania się na odległość mniejszą niż 50 metrów do pokrzywdzonych M. M. (...) i I. A. , zakazu przebywania w miejscach zatrudnienia i zamieszkania pokrzywdzonych oraz zakazu utrzymywania i nawiązywania jakichkolwiek kontaktów z pokrzywdzonymi, w tym podejmowania prób ich nawiązania za pośrednictwem osób trzecich lub z wykorzystaniem sieci teleinformatycznej, na okres 5 (pięciu) lat, a nadto podania wyroku do wiadomości publicznej poprzez jego umieszczenie na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Sądu Okręgowego w Olsztynie na okres 3 (trzech) miesięcy z anonimizacją danych osób pokrzywdzonych O kosztach procesu orzeczono po myśli stosownych przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych.