II K 129/18

UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 129/18 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1 A. K. (1) D. P. (1) czyny opisane w punktach I – III, VI – VII, IX - XII wyroku (okoliczności istotne dla wszystkich tych czynów) Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Pokrzywdzona T. W. (1) zamieszkiwała w T. przy ul. (...) . Jej mieszkanie znajdowało się na parterze, ponadto należały do niego pomieszczenia na strychu budynku. U pokrzywdzonej czasowo zamieszkiwał jej kuzyn – D. U. . Oskarżona M. K. (1) znała się z pokrzywdzoną T. W. (1) od lat, jednakże ich relacje pozostawały napięte, dochodziło do konfliktów między nimi. M. K. (1) traktowała pokrzywdzoną lekceważąco, T. W. (1) czuła się wykorzystywana. zeznania świadków: M. M. (1) , N. K. N. O. D. U. 318v, (...) , 2718v, 2719v 2830v, Oskarżony A. K. (1) wynajmował pokój w mieszkaniu pokrzywdzonej T. W. (1) . W tym okresie od miesiąca był w związku z pokrzywdzoną M. B. (1) . T. W. (1) traktowała oskarżonego K. życzliwie, nie miała zastrzeżeń do jego zachowania. zeznania świadków: M. M. (1) , N. K. M. B. (1) (...) 2718v 2720 Oskarżeni D. P. (1) i M. K. (1) byli w tym czasie w związku. D. P. (1) był kolegą A. K. (1) i zdarzało się, że odwiedzał go w mieszkaniu T. W. (1) . wyjaśnienia M. K. (1) zeznania świadka N. K. 361-363 (...) – 2718v 8 grudnia 2017 r. w godzinach wieczornych w mieszkaniu T. W. (1) A. K. (1) przebywał wraz z M. B. (1) oraz swoim kolegą – oskarżonym D. P. (1) . W lokalu przebywali również T. W. (1) i D. U. . Obaj oskarżeni spożywali alkohol. M. B. (1) była tam z małoletnim synem. zeznania świadka M. B. (1) 2720 – (...) , 115 – 116, 305 – 306, 965 – 970, 981 – 982, 1670 - (...) 2. A. K. (1) czyn opisany w punkcie VI wyroku Doszło wówczas do kłótni pomiędzy A. K. (1) a jego dziewczyną. Oskarżony zaczął ją wyzywać, a kiedy M. B. (1) chciała opuścić pokój, że chwycił ją za włosy i uderzył jej głową o ścianę, przewrócił na ziemię, po czym wielokrotnie uderzał otwartą dłonią w twarz, a następnie przeciągnął ją trzymając za włosy po podłodze do pokoju zajmowanego przez T. W. (1) . W wyniku tego zdarzenia pokrzywdzona M. B. (1) doznała obrażeń ciała w postaci zasinienia okolicy podoczodołowej prawej, wyjaśnienia oskarżonego A. K. (1) zeznania świadka M. B. (1) opinia sądowo – lekarska dokumentacja medyczna 346-348 2720 – (...) , 115 – 116, 305 – 306, 965 – 970, 981 – 982, 1670 – (...) 1320 – (...) (...) Wówczas M. B. (1) zadzwoniła na Policję, prosząc o przybycie funkcjonariuszy. Natomiast T. W. (1) wyjaśniła szerzej, do czego doszło w jej mieszkaniu. Na miejsce przyjechał patrol Policji, jednakże przed jego przybyciem obaj oskarżeni, wiedząc o zgłoszonej interwencji - uciekli. M. B. (1) w tej sytuacji zdecydowała, że pozostanie w mieszkaniu T. W. (1) . Kiedy policjanci odjechali, oskarżeni K. i P. wrócili do domu T. W. (1) , wyważając drzwi wejściowe, które były zamknięte. A. K. (1) był zdenerwowany, pytał „kto zadzwonił na psy”, zaczął pakować swoje rzeczy. zeznania świadków M. B. (1) M. T. (1) W. D. protokół odtworzenia rozmów z rejestratora K. 2720 – (...) , 115 – 116, 305 – 306, 965 – 970, 981 – 982, 1670 – (...) 622v-623, 2757v- (...) 633v-634, 2758v 888-889 3. D. P. (1) czyn opisany w punkcie XII wyroku D. P. (1) , który miał przy sobie butelki z alkoholem pytał M. B. (1) , czy ma „jebnąć w dzieciaka butelkami”. M. B. (1) obawiała się, że oskarżony może faktycznie spowodować obrażenia ciała u jej małoletniego syna M. , widząc agresywne zachowania tego oskarżonego. W tej sytuacji M. B. (1) ponownie zadzwoniła po Policję, a oskarżenia A. K. (1) i D. P. (1) ponownie uciekli z mieszkania. Tym razem M. B. (1) zdecydowała się w asyście Policji opuścić mieszkanie T. W. (1) zeznania świadków: M. B. (1) M. S. (1) protokół odtworzenia rozmów z rejestratora K. 2720 – (...) , 116-122, 966-970, 981-982 816v-817, 2760 888-889 4. A. K. (1) czyn opisany w punkcie VII wyroku Oskarżony A. K. (1) podczas opisanych wyżej zdarzeń, po powrocie do mieszkania T. W. (1) po odjeździe policjantów wezwanych z pierwszą interwencją, znieważył M. B. (1) w jej obecności kierując pod jej adresem słowa powszechnie uznane za obelżywe i wulgarne – „szmato”, „dziwko”, „policyjna suko”. zeznania świadka M. B. (1) 2720 – (...) 966-970 5. A. K. (1) D. P. (1) czyny opisane w punktach II – III wyroku czyny opisane w punktach X – XI wyroku Oskarżony A. K. (1) był przekonany, że T. W. (1) buntowała M. B. (1) przeciwko niemu i chciała, aby M. B. (2) zerwała z tym oskarżonym. Ponadto uważał, że to T. W. (1) dwukrotnie wzywała Policję. Dlatego ponownie udał się do miejsca zamieszkania T. W. (1) 9 grudnia 2017 r. w godzinach wieczornych. Towarzyszył mu ponownie D. P. (1) . W domu wraz z T. W. (1) był D. U. . Na miejscu oskarżeni uniemożliwili pokrzywdzonym T. W. (1) i D. U. opuszczenie domu w ten sposób, że związali im ręce i nogi kablami elektrycznymi, a ponadto skrępowanego już przedłużaczem D. U. przywiązali do szafki i zakneblowali mu usta poszewką od poduszki i zagrozili uderzeniem pałką w głowę. wyjaśnienia oskarżonego A. K. (1) (w części, w jakiej zgodne są z zeznaniami D. U. ) zeznania świadka D. U. 346-348 (...) , 139v-141v, (...)- (...) , (...)- (...) Związanego D. U. A. K. (1) uderzył trzykrotnie pięścią w twarz i kopnął kilkukrotnie w uda, powodując obrażenia w postaci złamania kości nosa, zasinienia praktycznie całego nosa z punktowym otarciem naskórka tuż poniżej jego nasady oraz otarciami naskórka biegnącymi od jego skrzydełka prawego na prawy policzek, obrzęku nosa, punktowych otarć naskórka powieki górnej oka prawego, zasinienia prawej okolicy łopatkowej, miejscowego obrzęku tkanek miękkich okolicy nadgarstka lewego, skutkujące naruszeniem czynności narządu ciała tj. drożności nosa na czas poniżej siedmiu dni. zeznania świadka D. U. opinia sądowo-lekarska dokumentacja medyczna protokół oględzin osoby D. U. (...) , 139v-141v, (...)- (...) , (...)- (...) (...)- (...) , (...) 943-944, 2 73-76 Następnie A. K. (1) przystąpił do – jak sam to określał – „przesłuchania” T. W. (1) , wypytując ją o to, kto poprzedniego dnia wzywał Policję. Oskarżony nie był zadowolony z udzielanych odpowiedzi. Wówczas, pomiędzy godziną 23.00 9 grudnia 2017 r. a 1.00 100 grudnia 2017 r. A. K. (1) razem z D. P. (1) zaciągnęli pokrzywdzoną T. W. (1) po schodach na strych. wyjaśnienia oskarżonego A. K. (1) (w części, w jakiej zgodne są z zeznaniami D. U. , C. W. i J. W. ) zeznania świadków: D. U. C. W. , J. W. J. S. (1) M. S. (2) Z. L. 346-348 (...) , 139v-141v, (...)- (...) , (...)- (...) 990-992, 2845v- (...) 954-956, 2760v – (...) 224-225b 2944v 386v-387, (...) -2756v (...) -2743v, 142-145 6. A. K. (1) D. P. (1) czyn opisany odpowiednio w punktach I.1, IX.1 wyroku Na strychu obaj oskarżeni podjęli działania z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia T. W. (1) . Pokrzywdzona krzyczała, więc, aby ją uciszyć, A. K. (1) uderzył ją kilkukrotnie w głowę drewnianą pałką imitującą kij bejsbolowy z siłą średnią, powodując obrażenia w postaci rany tłuczonej okolicy prawego łuku brwiowego, ranę w okolicy czołowo skroniowej lewej, podbiegnięcia krwawe w obrębie tkanek miękkich głowy obu okolic czołowych i ciemieniowej lewej oraz zasinienia i otarcia naskórka twarzy. Następnie oskarżeni, działając z siłą średnią, zadali jej kilkadziesiąt ciosów nożem, powodując obrażenia: w obrębie pleców – 5 ran kłuto ciętych, w następstwie których doszło do uszkodzenia płuca lewego, w obrębie okolicy lędźwiowej: 11 ran kłuto ciętych z następowym uszkodzeniem śledziony, w obrębie śródbrzusza lewego: ranę kłuto ciętą z następowym uszkodzeniem ściany jelita grubego, w obrębie okolicy sutkowej prawej i podsutkowej prawej: 3 rany kłuto cięte z następowym uszkodzeniem płuca prawego, a także 7 ran kłuto ciętych i ciętych w obrębie szyi, rany kłuto cięte i cięte w obrębie obu kończyn górnych, przy czym wskutek doznanych ran kłuto ciętych, zwłaszcza klatki piersiowej i brzucha, u pokrzywdzonej doszło do krwawienia i zgonu T. W. (1) z powodu wstrząsu hipowolemicznego. wyjaśnienia oskarżonego A. K. (1) (w części, w jakiej zgodne są z zeznaniami D. U. , C. W. i J. W. ) zeznania świadków: D. U. C. W. , J. W. T. W. (2) protokół oględzin i otwarcia zwłok z opinią opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej opinia biegłego z zakresu mechanoskopii protokół oględzin radiowozu protokół oględzin zwłok z dokumentacją fotograficzną protokoły oględzin posesji przy ul. (...) z dokumentacją fotograficzną 346-348, 414-415 (...) , 139v-141v, (...)- (...) , (...)- (...) 990-992, 2845v- (...) 954-956, 2760v – (...) 209v-210 (...) (...) -2250 (...)- (...) (...)- (...) 150-155 90-99 10-24, 180-185, 450-453 (...)- (...) (...)- (...) 7. A. K. (1) D. P. (1) czyn opisany odpowiednio w punktach I.2 i IX.2 wyroku Bezpośrednio po dokonaniu zabójstwa T. W. (1) , działając wspólnie i w porozumieniu oskarżeni A. K. (1) i D. P. (1) , z zamiarem bezpośrednim, znieważyli oraz ograbili jej zwłoki w ten sposób, że uderzając toporkiem z siłą dużą spowodowali uraz w postaci rany rąbanej w okolicy szyi, po stronie przednio boczno lewej, penetrującej do części kostnej kręgosłupa z jego uszkodzeniem, przy użyciu szczypiec, działając z siłą dużą, dokonali amputacji palca pierwszego, trzeciego i czwartego ręki prawej oraz palca czwartego i piątego ręki lewej, ponadto, posługując się narzędziem ostrym tnącym, działając z siłą średnią, spowodowali obrażenia w postaci rany ciętej w okolicy kąta bocznego prawego ust o przebiegu poprzecznym oraz ranę ciętą w okolicy lewej małżowiny usznej, a także, przy pomocy narzędzia tępego lub tępokrawędzistego spowodowali obrażenia w postaci rozerwania przegrody pomiędzy zewnętrznymi otworami nosowymi oraz rany tłuczonej w obrębie czerwieni wargi górnej po stronie lewej i zabrali biżuterię, jaką pokrzywdzona miała na sobie. wyjaśnienia oskarżonego A. K. (1) (w części, w jakiej zgodne są z zeznaniami D. U. , C. W. i J. W. ) zeznania świadków: C. W. , J. W. protokół oględzin i otwarcia zwłok z opinią, opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej opinia biegłego z zakresu mechanoskopii 346-348, 414-415 990-992, 2845v- (...) 954-956, 2760v - (...) (...) , (...) -2250 (...)- (...) (...) Po dokonaniu zabójstwa, znieważenia i ograbienia zwłok T. W. (1) , obaj oskarżeni ukryli zwłoki w ten sposób, że przeciągnęli je do innego pomieszczenia na strychu i przykryli kołdrą, zaczęli sprzątać dom i zabierali różne przedmioty, mające wartość materialną, pakując je na wózek, przywieziony przez D. P. (1) . W tym okresie do domu T. W. (1) przybyła też oskarżona M. K. (1) . W tym czasie D. U. nie był już zakneblowany ani związany. Był przerażony. Rozmawiał z M. K. (1) i prosił ją, aby wpłynęła na pozostałych oskarżonych, by nie robili mu krzywdy. Po zakończeniu sprzątania miejsca zabójstwa i zebraniu do wózka wszystkich rzeczy, które oskarżeni chcieli zabrać z mieszkania zmarłej, oskarżeni opuścili dom przy ul. (...) , zabierając ze sobą D. U. . Wówczas D. U. zdecydował się podjąć próbę ucieczki. Został uderzony przez A. K. (1) , jednak udało mu się uniknąć zatrzymania przez oskarżonych. D. U. dotarł na stację paliw przy ul. (...) , gdzie obsługa wezwała Policję. wyjaśnienia oskarżonego A. K. (1) (w części, w jakiej zgodne są z zeznaniami D. U. , C. W. i J. W. ) wyjaśnienia M. K. (1) zeznania świadków: D. U. P. W. (1) M. M. (1) N. K. protokoły oględzin pomieszczeń i przedmiotów 346-348 361-363, (...)- (...) (...) , 139v-141v, (...)- (...) , (...)- (...) 228-235, 240-247, 250-268, 284-286, (...) , 606-608, 638-661, 696-702 162v-163, 2890-2890v 714-715 575v-576 1248v- (...) 450-453, 180-185, 728-733, 923-929 (...)- (...) (...)- (...) W tym czasie A. K. (1) znajdował się pod wpływem amfetaminy i (...) , natomiast we krwi D. P. (1) stwierdzono obecność amfetaminy opinia toksykologiczna (...)- (...) (...)- (...) 8. A. K. (1) czyn opisany w punkcie IV wyroku A. K. (1) w okresie od 9 grudnia 2017r. do 10 grudnia 2017r. w T. , w domu jednorodzinnym nr 39 położonym na ul. (...) , działając wbrew przepisom ustawy bez wymaganego zezwolenia, posiadał 49 sztuk amunicji centralnego zapłonu karabinowej kalibru 6,5 mm z przeznaczeniem myśliwskim produkcji firmy (...) wyjaśnienia oskarżonego A. K. (1) zeznania M. M. (1) protokół oględzin (...) 714-715 709-713, 771-775 9. A. K. (1) czyn opisany w punkcie V wyroku A. K. (1) w okresie od 9 grudnia 2017r. do 10 grudnia 2017r. w T. , w domu jednorodzinnym nr 39 położonym na ul. (...) oraz w mieszkaniu na ul. (...) , posiadał wbrew przepisom ustawy znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości grama 43,49 netto wyjaśnienia oskarżonego A. K. (1) opinia z badań chemicznych (...) (...)- (...) , (...) , (...) 10. M. K. (1) czyn opisany w punkcie XV wyroku Po opuszczeniu domu przy ul. (...) , wszyscy troje oskarżeni poszli do domu przy ul. (...) , gdzie wówczas zamieszkiwała M. K. (1) wraz z D. P. (1) . Oskarżona pozwoliła, aby obaj sprawcy zabójstwa schronili się w jej domu, przywieźli ze sobą wózek z rzeczami zabranymi z mieszkania T. W. (1) . M. K. (1) widziała krew podczas rozpakowywania przez oskarżonych rzeczy przywiezionych z mieszkania T. W. (1) . Pozwoliła A. K. (1) , aby spalił w piecu zakrwawione ubrania. Na prośbę oskarżonych wychodziła do sklepu, aby kupić im papierosy i piwo. wyjaśnienia oskarżonej M. K. (1) protokoły oględzin pomieszczeń i przedmiotów 361-363, (...)- (...) 228-235, 240-247, 250-268, 284-286, (...) , 606-608, 638-661, 696-702 450- (...) -185, 728-733, 923-929 11. M. K. (1) czyn opisany w punkcie XVI wyroku Oskarżona M. K. (1) , mając wiarygodną wiadomość o dokonaniu przez A. K. (1) i D. P. (1) zabójstwa T. W. (1) , nie zawiadomiła o tym organu powołanego do ścigania przestępstw. wyjaśnienia oskarżonej M. K. (1) 361-363, (...)- (...) 12. M. K. (1) czyn opisany w punkcie XIV wyroku Oskarżona M. K. (1) w okresie od 2002 do 2005 pozostawała w nieformalnej relacji z R. K. (1) , którego poznała jako klienta, pracując w agencji towarzyskiej. Na początku 2005 roku oskarżona nawiązała jednak znajomość z Z. K. (1) i przeprowadziła się do niego. Z. K. (1) zajmował wówczas mieszkanie w B. przy pustym budynku warsztatowo - magazynowym. Po kilku dniach zamieszkiwania z Z. K. (1) , oskarżona ponownie zaczęła kontaktować się telefonicznie z R. K. (1) i spotykać z nim pod nieobecność Z. K. (1) . Po kilku takich spotkaniach M. K. (1) poinformowała R. K. (1) , że Z. K. (1) zaczął coś podejrzewać, że ma do niej pretensje o spotkania z innym mężczyzną. Deklarowała, że boi się Z. K. (1) . Sugerowała, że rozwiązaniem tej sytuacji byłoby nastraszenie Z. K. (1) , zasugerowanie, że ma ona znajomości w środowisku przestępczym, aby bał się jej i przestał mieć do niej pretensje. R. K. (1) przyjął sugestie oskarżonej i poprosił o pomoc w realizacji tego przedsięwzięcia swojego kolegę z pracy – K. P. . R. K. (1) i K. P. spotkali się z M. K. (1) w B. . Podczas tego spotkania M. K. (1) nakłoniła ich do pozbawienia wolności Z. K. (1) zgodnie z ustalonym wówczas planem, zgodnie z którym oskarżona miała poinformować telefonicznie R. K. (1) , kiedy Z. K. (1) będzie w domu i nikt już nie będzie miał do niego przyjść tego dnia, a wówczas obaj mężczyźni mieli zabrać pokrzywdzonego z domu i nastraszyć go. Do realizacji tych ustaleń doszło w okresie pomiędzy 2 a 6 czerwca 2005 r. Oskarżona poinformowała R. K. (1) , że zachodzą warunki do pozbawienia wolności Z. K. (1) . Obaj sprawcy przyjechali do B. , do miejsca zamieszkania pokrzywdzonego, gdzie R. K. (1) zepchnął go ze schodów, zaś K. P. kilkukrotnie uderzył go w ręce obuchem siekiery. PO wejściu w posiadanie kluczyków od samochodu pokrzywdzonego, obaj sprawcy zmusili go do wejścia do bagażnika i zamknęli go w nim. M. K. (1) nie reagowała na prośby pokrzywdzonego o pomoc, uciszała go krzykiem, z mieszkania wyniosła nadto i przekazała sprawcom kurtkę Z. K. (1) (wskazując, że jeżeli kurtki nie będzie w domu, będzie mogła mówić, że K. po prostu gdzieś wyszedł) i dokumenty od pojazdu. wyjaśnienia i zeznania R. K. (1) wyjaśnienia i zeznania P. P. (2) (z wyjątkiem twierdzenia, że R. K. (1) i M. K. (1) zaplanowali wcześniej popełnienie zabójstwa, jak również, że M. K. nie miała związku z uprowadzeniem Z. K. ) zeznania świadka N. O. (...) -2843v, 1000ca-1000ch, oraz k. 31, 43, 45, 70-78, 168-170, 176 załącznika nr 1A (...)- (...) , (...)- (...) , oraz k. 207-208 Załącznika nr 1A 2830v-2833v, 798v-800 R. K. (1) i K. P. wywieźli Z. K. (1) do lasu w okolicach miejscowości O. . Z. K. (1) poprosił R. K. (1) o rozmowę z M. K. (1) i dlatego R. K. (1) zadzwonił do oskarżonej, która jednak nie chciała rozmawiać z pokrzywdzonym, natomiast zaczęła straszyć R. K. (1) , że jeżeli Z. K. (1) zostanie teraz uwolniony, to będzie się mścić, że ma on znajomości w środowisku przestępczym, a ona nie ma zamiaru ukrywać się przez całe życie. Mówiła, że K. z P. „muszą coś zrobić” z Z. K. (1) , a nie jedynie nastraszyć go i uwolnić, gdyż wówczas również im będzie coś groziło. Na pytanie R. K. (1) „jak ty to sobie wyobrażasz?”, oskarżona odpowiedziała: „to ja mam ci mówić, co ty masz zrobić?”. R. K. (1) zrelacjonował tę rozmowę K. P. , który pod jej wpływem stwierdził, że ma rodzinę, a teraz Z. K. (1) zna również jego. Obaj mężczyźni pod wpływem słów M. K. (1) podjęli decyzję o dokonaniu zabójstwa Z. K. (1) P. P. (2) założył pokrzywdzonemu na szyję linkę holowniczą, zaś R. K. (1) przywiązał drugi jej koniec do samochodu N. (...) , którym ruszył, ciągnąc pokrzywdzonego, na skutek czego doszło do śmierci Z. K. (1) . Następnie obaj sprawcy zakopali ciało pokrzywdzonego w dole, przygotowanym wcześniej przez K. P. . Po dokonaniu tej zbrodni M. K. (1) żyła dalej przez wiele lat w związku z R. K. (1) . wyjaśnienia i zeznania R. K. (1) wyjaśnienia i zeznania P. P. (2) (z wyjątkiem twierdzenia, że R. K. (1) i M. K. (1) zaplanowali wcześniej popełnienie zabójstwa, jak również, że M. K. nie miała związku z uprowadzeniem Z. K. ) zeznania świadka N. O. (...) -2843v, 1000ca-1000ch, oraz k. 31, 43, 45, 70-78, 168-170, 176 załącznika nr 1A (...)- (...) , (...)- (...) , oraz k. 207-208 Załącznika nr 1A 2830v-2833v, 798v-800 R. K. (1) i K. P. prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Toruniu z 14.04.2016 r. (sygn. akt II K 19/15) uznani zostali za winnych pozbawienia wolności i zabójstwa Z. K. (1) (a R. K. (1) – nadto kradzieży przedmiotów należących do Z. K. (1) i za ten czyn skazani na kary po 15 lat pozbawienia wolności odpisy wyroków z uzasadnieniem k. 245-294, 311 – 326 załącznika 1A 13. A. K. (1) D. P. (1) M. K. (1) okoliczności dotyczące wszystkich przypisanych czynów Oskarżony A. K. (1) nie jest chory psychicznie. W chwili popełnienia przypisanych mu czynów miał zachowaną zdolność rozumienia ich znaczenia i kierowania swoim postępowaniem. Oskarżony nie jest upośledzony umysłowo. Sprawność intelektualna mieści się w granicach inteligencji przeciętnej niższej (norma intelektualna). Oskarżony zna, rozumie i prawidłowo ocenia normy i zasady współżycia społecznego służące do bezkonfliktowego funkcjonowania w społeczeństwie oraz potrafi zaplanować i przewidzieć konsekwencje swoich zachowań. Ma osobowość nieprawidłową antyspołeczną; uczuciowość wyższa zaburzona, w badaniu psychologicznym nie ujawniała się empatia i syntonia; kontakty interpersonalne oskarżonego są powierzchowne, traktowane instrumentalnie, skoncentrowane na zaspokajaniu własnych potrzeb. Cechuje go powierzchowność inteelktualna, nierealistyczna samoocena, tendencja do przypisywania sobie przywilejów i obciążania innych za własne niepowodzenia. Nie korzysta ze swoich doświadczeń socjalizacyjnych pomimo ponoszonych strat. U oskarżonego, na podstawie danych z wywiadu stwierdzono występowanie uzależnienia od alkoholu i środków psychoaktywnych (głównie amfetaminy). opinia sądowa psychiatryczno - psychologiczna (...)- (...) Oskarżony D. P. (1) nie jest chory psychicznie. W chwili popełnienia przypisanych mu czynów oskarżony miał zachowaną zdolność zrozumienia ich znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. Występują u niego zaburzenia osobowości o typie osobowości nieprawidłowej – typ dyssocjalny, charakteryzującej się nieprzestrzeganiem norm i zobowiązań społecznych mimo ich adekwatnwego rozumienia, egocentryzmem, nieumiejętnością wyciągania wniosków z kar i utrat, brakiem lęku społecznego, nieumiejętnością odraczania gratyfikacji. Dane z wywiadu wskazują na występowanie u niego uzależnienia od środków psychoaktywnych (głównie amfetaminy), z towarzyszącym używaniem innych środków i alkoholu. D. P. (1) dysponuje intelektem mieszczącym się w obszarze inteligencji przeciętnej, zna i rozumie podstawowe normy i zasady służące do bezkonfliktowego funkcjonowania w społeczeństwie oraz potrafi zaplanować i przewidzieć konsekwencje swoich zachowań. Opinia sądowa psychiatryczno - psychologiczna (...) Oskarżona M. K. (1) nie jest chora psychicznie ani upośledzona umysłowo. W chwili popełnienia zarzucanych jej czynów miała zachowaną zdolność rozumienia ich znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. Występują u niej zaburzenia osobowości o typie mieszanym, z cechami dyssocjalnymi, narcystycznymi i histrionicznymi. Zaburzenia te odznaczają się głównie dramatycznością, emocjonalnością i lekceważeniem konsekwencji. Sprawność intelektualna oskarżonej mieści się w granicach normy intelektualnej, w górnych granicach inteligencji przeciętnej. Oskarżona zna, rozumie i prawidłowo ocenia zależności i zasady współżycia społecznego, potrafi odróżnić dobro od zła i przewidzieć konsekwencje własnych zachowań. Oskarżona bez trudu nawiązuje kontakty z innymi ludźmi, które jednak mają charakter relacji płytkich, powierzchownych, skoncentrowanych na zaspokajaniu własnych potrzeb. Oskarżoną cechuje brak wglądu w emocje i potrzeby innych ludzi, ujawnia skłonność do podejmowania działań nieadekwatnych społecznie, pozbawionych realizowania zadań pośrednich, koniecznych do osiągania celu. Opinia sądowa psychiatryczno - psychologiczna (...) - 2400 M. K. (1) w miejscu zamieszkania przy ul. (...) cieszyła się bardzo złą opinią. Mieszkańcy skarżyli się na libacje i awantury, zanieczyszczanie otoczenia, zgłaszali do ZGM prośbę o eksmisję oskarżonej. Mieszkańcy bali się osób odiwedzajacych oskarózną. OSakrżona i jej rodzina objęci byli opieką (...) . Otrzymywała pomoc finansową oraz wsparcie asysytenta rodziny. Zaniedbywała dzieci, miała ograniczoną władzę rodzicielską, poddana była nadzorowi kuratora. Dwoje innych dzieci zostało umieszczonych w rodzinnej pieczy zastępczej. O. trudniła się dorywczo sprzątaniem mieszkań. Oskarżona była wcześniej karana. kwestionariusz wywiadu środowiskowego karta karna odpis wyroku (...) – 1510 (...) 694-695 D. P. (1) nie miał stałego miejsca pobytu. Przez ostatnie 3 miesiące przed zatrzymaniem przebywał u M. K. (1) . W przeszłości był zatrzymywany na izbie wytrzeźwień w związku z awanturami w miejscach publicznych iż Policją. Oskarżony był wcześniej wielokrotnie karany, za przestępstwa przeciwko mieniu oraz przestępstwa z Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii kwestionariusz wywiadu środowiskowego karta karna odpisy orzeczeń 936-937 (...) 691-693, 785-792, 881-882, 884, 1000cx-1000dd A. K. (1) nie utrzymywał kontaktu z rodziną, z którą był skłócony. Wielokrotnie karany, uchylał się od wykonywania orzeczonych kar ograniczenia wolności, odbywał również kary pozbawienia wolności. Przebywając na wolności miał negatywny stosunek do podejmowania pracy zarobkowej. Od młodości zażywał narkotyki i miał skłonność do nadużywania alkoholu. Oskarżony od marca 2014 r. pozostawał pod dozorem kuratora orzeczonym w innej sprawie w związku z warunkowym przedterminowym zwolnieniem. K. podejmował pracę, którą następnie porzucał. W styczniu 2015 r. zerwał kontakt z kuratorem a sąd odwołał warunkowe zwolnienie. Oskarżony był wcześniej wielokrotnie karany, za przestępstwa przeciwko mieniu oraz przestępstwa z Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, lecz również za przestępstwo popełnione z użyciem przemocy – z art. 158 kk oraz z art. 190 kk kwestionariusz wywiadu środowiskowego karta karna odpisy orzeczeń 931-933 (...)- (...) 673-690, 779-784, 984 – 1000aa, 1000ab-ad, 100bn, 1000 bg-1000bs 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. M. K. (1) XV, XVI Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty współdziałanie przy popełnieniu zabójstwa T. W. (1) w jakiejkolwiek formie zjawiskowej (pomocnictwo, podżeganie) przeprowadzone dowody – a w szczególności te, wskazane we wcześniejszej części uzasadnienia jako stanowiące podstawę ustaleń faktycznych co do czynów opisanych w punktach I i IX wyroku, nie dają podstawy do ustalenia takiego faktu. Należy podkreślić, że nawet poczynienie takich ustaleń nie pozwoliłoby w niniejszym postępowaniu przypisać oskarżonej dodatkowego czynu zabronionego, nieobjętego aktem oskarżenia -------------- 2. OCena DOWOdów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1-2, 5-10 wyjaśnienia oskarżonego A. K. (1) (w części uznanej za wiarygodną) wyjaśnienia znajdują potwierdzenie w zeznaniach D. U. i M. B. (1) ,, korespondują z wyjaśnieniami M. K. (1) (w części uznanej za wiarygodną) znajdują potwierdzenie w wynikach dokonanych oględzin, zarówno przy ul. (...) . jak i w miejscu zamieszkania oskarżonej, opinii biegłych z dziedziny medycyny sądowej chemii, genetyki, mechanoskopii, a także nagrania z telefonów alarmowych 5-6, 10-11 wyjaśnienia oskarżonej M. K. (1) (w części, w jakiej przyznaje się do zarzucanych jej czynów) wyjaśnienia korespondują z zeznaniami D. U. , znajdują potwierdzenie w wynikach dokonanych oględzin, zarówno przy ul. (...) . jak i w miejscu zamieszkania oskarżonej. 1-7 zeznania D. U. zeznania świadka są konsekwentne i co do kluczowych elementów spójne i logiczne, korespondują z wyjaśnieniami M. K. (1) i A. K. (1) w części uznanej za wiarygodną, znajdują potwierdzenie w zeznaniach J. S. (1) , Z. L. , W. S. , , M. S. (2) , P. W. (1) . Jego relacja znajduje również potwierdzenie we wnioskach opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej, oceniającego odniesione przez świadka obrażenia, a także w wynikach dokonanych na miejscu zdarzenia oględzin. Zeznania świadka znajdują również potwierdzenie w nagraniach rozmów z telefonów alarmowych. Sąd oceniając zeznania tego świadka wziął również pod uwagę opinie biegłych psychologa i psychiatry (k. 1380, 2753-2754v) z których wynika, że ślady pamięciowe u świadka były wyraźniejsze bezpośrednio pro zdarzeniu, przy czym upośledzenie umysłowe i zmiany w obrębie (...) wpływają na to, że z upływem czasu świadek może coraz bardziej zniekształcać ślady pamięciowe przy ich odtwarzaniu, zniekształcenia mogą dotyczyć szczegółów, chronologii, natomiast trzon zeznań pozostaje spójny. Świadek w miarę prawidłowo zapamiętuje zdarzenia, Biegłe nie stwierdziły skłonności do konfabulacji w rozumieniu pokrywania niepamięci zmyśloną treścią. 1, 7 zeznania M. M. (1) (z wyjątkiem części dotyczącej roli M. K. w zabójstwie T. W. – w zakresie przekraczającym zachowania opisane w punktach XV i XVI wyroku) zeznania są jasne, konsekwentne, znajdują potwierdzenie w zeznaniach N. K. , I. P. 1, 7 zeznania N. K. (z wyjątkiem kwestii omówionych w części 2.2 uzasadnienia) zeznania są jasne, konsekwentne, znajdują potwierdzenie w zeznaniach M. M. (1) , I. P. 1-4 Zeznania M. B. (1) zeznania konsekwentne, szczegółowe, korespondują z wyjaśnieniami A. K. (1) (w części uznanej za wiarygodną) oraz zeznaniami D. U. 2-3, 5-7 zeznania M. Z. , M. B. (3) , T. W. (2) , M. S. (1) zeznania funkcjonariuszy Policji są rzeczowe, świadkowie ci są obiektywni, niezaangażowani osobiście w tę sprawę, ich zeznania są zbieżne ze sobą, znajdują potwierdzenie w sporządzonej dokumentacji. 12 zeznania i wyjaśnienia R. K. (1) i K. P. (z wyjątkiem kwestii omówionych w części 2.2 uzasadnienia), zeznania T. C. , M. C. , N. O. , D. K. (1) , Z. K. (3) (odnośnie do okoliczności zniknięcia Z. K. ), T. P. zeznania (i wcześniejsze wyjaśnienia) wzajemnie się potwierdzają i uzupełniają, R. K. konsekwentnie również w postępowaniu, w którym był oskarżonym wskazywał na taką rolę M. K. , jaka została ustalona w niniejszym procesie. K. P. potwierdza co do zasady przebieg zdarzeń z roku 2005, w szczególności już w sprawie II K 19/15 wyjaśnił, że po rozmowie telefonicznej przeprowadzonej w lesie z M. K. (1) , R. K. (1) „zaczął się inaczej zachowywać, był przestraszony” (k. 207-208 Z. . 1A). Niezależnie od sprawców zabójstwa Z. K. , wersję wydarzeń prezentowaną przez R. K. (1) potwierdza syn oskarżonej M. K. (1) , N. O. , opisując rzeczowo, w jakich okolicznościach dowiedział się od R. K. (1) , a pośrednio i od swojej matki, o jej roli w zabójstwie Z. K. . N. O. nie miał żadnego powodu, aby niezasadnie pomawiać po upływie tylu lat własną matkę, nie mając z nią od dłuższego czasu żadnego kontaktu, poza sporadycznymi rozmowami telefonicznymi. Ponadto, jak wynika z zeznań D. K. (1) , Z. K. (3) i M. C. – oskarżona w czasie po zabójstwie Z. K. sugerowała, że rzekomo wyjechał on do W. , co pośrednio również wskazuje na jej zaangażowanie w sprawę jego zabójstwa. Zeznania tych świadków są jasne i wzajemnie się potwierdzają. 5-7 zeznania P. W. (1) , J. S. (1) , Z. L. , M. S. (2) , K. K. (4) (w części uznanej za wiarygodną – p. uwagi w części 2.2. uzasadnienia) zeznania tych świadków są jasne i logiczne. Posiadane przez nich informacje nie miały decydującego znaczenia dla ustaleń faktycznych poczynionych w tej sprawie, niemniej jednak potwierdzają, w połączeniu z innymi dowodami wskazanymi w części 1.1. uzasadnienia, przebieg zdarzeń w nocy z 9/10 grudnia 2017 r. 2, 5-9, 13 opinie biegłych psychiatrów i psychologa, opinie biegłego z zakresu medycyny sądowej, opinie z zakresu badań chemicznych, opinia z zakresu genetyki sądowej opinie są jasne, pełne, biegli w sposób jasny wskazali, jak doszli do sformułowania ich wniosków; biegli dysponują odpowiednimi kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym 1-13 inne dokumenty, poza dokumentami wskazanymi w części 2.2 uzasadnienia treść dokumentów koresponduje z wiarygodnymi zeznaniami świadków, w toku postępowania nie ujawniono okoliczności podważających ich wiarygodność 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 2-7 wyjaśnienia oskarżonego A. K. (1) – w części, w jakiej negował udział D. P. (1) w czynach popełnionych przez obu tych oskarżonych przy ul. (...) oraz twierdził, że zezwolił D. U. na opuszczenie tego mieszkania a także odnośnie tego, że M. K. (1) nie wiedziała o spaleniu przez niego ubrań (k. 346-348) sprzeczność z zeznaniami D. U. , który wskazywał, że obaj oskarżeni aktywnie uczestniczyli w pozbawieniu wolności T. W. (1) i D. U. , a następnie w zabójstwie pokrzywdzonej oraz znieważeniu i ograbieniu jej zwłok; sprzeczność z zeznaniami świadków J. W. i C. W. , przy których oskarżony K. spontanicznie opisywał rolę D. P. (1) przy zabójstwie, znieważeniu i ograbieniu zwłok T. W. (1) sprzeczność z zeznaniami K. K. (4) , w zakresie, w jakim świadek relacjonuje słowa A. K. (1) , który wspominał o udziale w zabójstwie innego mężczyzny sprzeczność z wynikami opinii z zakresu genetyki (k. 1903-2091) wskazującymi na obecność oskarżonego D. P. (1) na miejscu dokonanej zbrodni i jego kontakt z pokrzywdzoną (biegły stwierdził obecność krwi D. P. (1) na paznokciach pokrzywdzonej, obecność krwi T. W. (1) na kurtce D. P. (1) (plamy kontaktowe) sprzeczność z wyjaśnieniami M. K. (k. 361-363, 2697-2699) 2-10 wyjaśnienia oskarżonego D. P. (1) sprzeczność z zeznaniami D. U. , który wskazywał, że obaj oskarżeni aktywnie uczestniczyli w pozbawieniu wolności T. W. (1) i D. U. , a następnie w zabójstwie pokrzywdzonej oraz znieważeniu i ograbieniu jej zwłok; sprzeczność z zeznaniami świadków J. W. i C. W. , przy których oskarżony K. spontanicznie opisywał rolę D. P. (1) przy zabójstwie, znieważeniu i ograbieniu zwłok T. W. (1) sprzeczność z wynikami opinii z zakresu genetyki (k. 1903-2091) wskazującymi na obecność oskarżonego D. P. (1) na miejscu dokonanej zbrodni i jego kontakt z pokrzywdzoną (biegły stwierdził obecność krwi D. P. (1) na paznokciach pokrzywdzonej, obecność krwi T. W. (1) na kurtce D. P. (1) (plamy kontaktowe) sprzeczność z wyjaśnieniami M. K. (1) , z których wynika, że oskarżony obecny był w domu przy ul. (...) razem z A. K. (1) w nocy po dokonaniu zabójstwa T. W. (1) 12 wyjaśnienia oskarżonej M. K. (1) – w części, w jakiej nie przyznaje się do zarzucanych jej czynów sprzeczność z wyjaśnieniami i zeznaniami R. K. (1) sprzeczność z zeznaniami i wyjaśnieniami K. P. sprzeczność z zeznaniami N. O. Sąd ponadto nie dał wiary oskarżonej, jakoby nie miała możliwości zawiadomić organów ścigania o popełnionym zabójstwie z uwagi na sprzeczność tych twierdzeń zasadami doświadczenia życiowego, uwzględniając okoliczność, że cieszyła się pełną swobodą i zaufaniem pozostałych oskarżonych. Odnośnie do wiedzy oskarżonej o dokonanej zbrodni zabójstwa, Sąd odmówił wiarygodności w szczególności jej pierwszym wyjaśnieniom w tym zakresie (k. 325v-325) jakoby w miejscu zamieszkania pokrzywdzonej po jej zabójstwie panowała spokojna atmosfera, oskarżona rzekomo przyjęła tłumaczenie, że T. W. (1) jest u córki, a o rzeczach, które oskarżeni P. i K. wywieźli z mieszkania pokrzywdzonej, rzekomo myślała, że zostały przez nich zebrane w innym miejscu i okolicznościach – z uwagi na sprzeczność tych twierdzeń z późniejszymi swoimi wyjaśnieniami, a także zeznaniami D. U. z których wynika, że pokrzywdzony ten był przekonany o śmierci pokrzywdzonej. Sąd uwzględnił również, że oskarżona byłą w dobrych, bliskich relacjach z D. P. (1) , cieszyła się zaufaniem obu sprawców zabójstwa i nikt nie ograniczał jej możliwości rozmowy czy poruszania się. Na tej podstawie, oceniając wyjaśnienia oskarżonej, Sąd doszedł do przekonania, że będąc w domu pokrzywdzonej oskarżona wiedziała, że T. W. (1) została zabita przez pozostałych oskarżonych. 12 zeznania i wyjaśnienia K. P. – w części w jakiej wyraża przypuszczenie, że oskarżona M. K. zaplanowała zabóstwo razem z R. K. oraz, że oskarżona nie miała nic wspólnego z porwaniem Z. K. sprzeczność z wyjaśnieniami i zeznaniami R. K. , które są szczegółowe i konsekwentne, oraz z zeznaniami N. O. . Ponadto K. P. , o ile w sposób konsekwentny i zbieżny z R. K. opisuje istotne elementy popełnionego przez niego przestępstwa na szkodę Z. K. , o tyle w tym zakresie jego wyjaśnienia i zeznania są zmienne, prezentuje w sumie trzy różne wersje, opierając się po części na swoich spekulacjach, a po części, jak stwierdził, kierując się zmienną taktyką procesową 1-13 zeznania Z. L. , W. S. P. W. (2) , J. D. , P. K. (1) , S. B. , , J. S. (2) M. T. (2) , D. K. (2) , J. S. (3) , P. K. (2) , A. F. , M. O. zeznania tych świadków nie zawierały żadnych informacji istotnych z punktu widzenia przedmiotu niniejszego postępowania 6-7 zeznania M. M. (1) , N. K. , K. K. (4) , I. P. – w zakresie, w jakim świadkowie ci przedstawiali zasłyszane lub pochodzące z własnych przemyśleń hipotezy odnośnie zachowań oskarżonych objętych aktem oskarżenia – sprzecznych z ustalonym stanem faktycznym zeznania świadków w tym zakresie oparte były nie na osobistej obserwacji, czy też wiarygodnej, szczegółowej i poddającej się weryfikacji relacji ustalonej innej osoby, lecz na własnych przemyśleniach, refleksjach, krążących opowieściach inspirowanych zdarzeniami opisanymi w akcie oskarżenia, przy czym treści te nie znajdowały oparcia w pozostałym materiale dowodowym. Należy podkreślić, że Sąd nie kwestionuje w tym zakresie dobrej woli i intencji świadków, lecz wiarygodność tych relacji ocenianych według kryteriów obowiązujących w postępowaniu karnym. 1 zeznania E. S. świadek nie miała precyzyjnych informacji na temat relacji pomiędzy T. W. (1) a M. K. (1) z racji charakteru jej kontaktów z pokrzywdzoną, ponadto w tym zakresie zeznania świadka są sprzeczne z zeznaniami M. M. (1) , N. K. 1-13 pozostałe dokumenty wytworzone na etapie postępowania przygotowawczego, a w szczególności: protokół przeszukania (...) -176, protokół oględzin przedmiotów z C. 534 - 536, 542 – 546, , protokół oględzin rzeczy zabezpieczonych od D. P. (1) k. 547 - 558, , protokół oględzin (...) , protokoły oględzin monitoringu A. (...) , prot oględzin odzieży T. (...) , opinia z badań daktyloskopijnych k. 1269-1270, 1290-1291, 1299-1300, 1341 - 1342 treść tych dokumentów nie miała żadnego znaczenia dla ustalenia faktów istotnych z punktu widzenia przedmiotu niniejszego procesu 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1. III, XI A. K. (1) D. P. (1) 2 IV A. K. (1) 3 V A. K. (1) 4 VI A. K. (1) 5 VII A. K. (1) 6 XII D. P. (1) 7 XV M. K. (1) 8 XVI M. K. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej 1 Oskarżeni A. K. (1) i D. P. (1) , działając w sposób opisany w punktach III i XI wyroku, wspólnie iw porozumieniu pozbawili wolności D. U. - nie miał możliwości swobody ruchów, a w szczególności – możliwości opuszczenia lokalu, w którym był przetrzymywany. Sąd podziela pogląd, że pojęcie szczególnego udręczenia jako znamię mało ostre, musi być rozpatrywane zarówno w kategoriach obiektywnych, jak i subiektywnych, biorąc pod uwagę osobowość ofiary, jej stan zdrowia, wrażliwość psychiczną, w tym subiektywny odbiór szczególnego udręczenia przez daną osobę oraz skutki, jakie udręczenie wywołało w psychice ofiary (J. Wojciechowska, w: B. Kunicka-Michalska, J. Wojciechowska, Przestępstwa, s. 23–24). W konkretnym przypadku konieczne będzie zatem wzięcie pod uwagę indywidualnych właściwości lub cech danej osoby, a ściślej indywidualnego sposobu spostrzegania, doświadczania i reagowania na zwyczajną sytuację przez jednostkę (tzw. idiosynkrazja; por. wyr. SA w Białymstoku z 20.10.2003 r., II AKa 131/03, OSAB 2004, Nr 1, s. 33) za: Kodeks karny . Komentarz, red. R. S. , CH B. 2019, komentarz do art. 189 kk Szczególne udręczenie ofiary przestępstwa kwalifikowanego z art. 189 § 2 KK może wynikać z wszelkich zachowań podjętych przez sprawcę (sprawców) oraz okoliczności mających związek z miejscem lub warunkami pozbawienia wolności, a także właściwościami samej osoby pokrzywdzonej jeśli wiążą się one ze sprawieniem bólu, cierpienia, powodują znękanie lub zgnębienie ofiary w stopniu przekraczającym miarę "zwykłego" pozbawienia wolności. (wyrok SA w Białymstoku z 20.10.2003 r., sygn. II AKa 131/03, KZS 2004 nr 2, poz. 39). W tym przypadku dolegliwość, jakiej doznał D. U. była znacząco większa od tej, jaka konieczna byłaby do osiągnięcia skutku w postaci efektywnego pozbawienia wolności. Sąd przyjął w tym kontekście, że samo skrępowanie rąk i nóg nie stanowiło przejawu szczególnego udręczenia, gdyż mieszkanie T. W. (1) znajdowało się na parterze i pokrzywdzony nie będąc związany, mógłby wbrew woli oskarżonych uwolnić się (co zresztą ostatecznie nastąpiło, bo zdjęciu więzów). Związanie więc pokrzywdzonego nie uzasadnia przyjęcia kwalifikowanej formy tego przestępstwa, określonej w art. 189 § 3 kk . Sąd podzielił natomiast stanowisko Prokuratora, że szczególne udręczenie spowodowane było przywiązaniem pokrzywdzonego do mebla, zakneblowaniem i grożeniem uderzeniem pałką w głowę – co znacznie zwiększało cierpienia D. U. , dyskomfort psychiczny, strach i niepewność co do dalszego rozwoju sytuacji, biorąc w szczególności pod uwagę, że pokrzywdzony bał się, że zostanie pozbawiony życia. Sąd wziął pod uwagę również tę okoliczność, że D. U. jest osobą upośledzoną umysłowo i to w stopniu umiarkowanym, co czyni go bardziej bezradnym i dodatkowo utrudnia adaptację do nowej, trudnej sytuacji. Niezależnie od działań podjętych we współdziałaniu przez obu oskarżonych, oskarżony A. K. (1) uderzał i kopał pozbawionego wolności D. U. , powodując skutki określone w art. 157 § 2 kk , co w przypadku tego oskarżonego uzasadnia kumulatywną kwalifikację prawną tego czynu również z art. 157 § 2 kk 2 Oskarżony A. K. (1) posiadał amunicję nie mając wymaganego zezwolenia. Posiadanie broni palnej lub amunicji w rozumieniu art. 263 § 2 KK jest stanem faktycznym polegającym na nielegalnym wykonywaniu władztwa nad tymi przedmiotami (wyr. SA w Łodzi z 21.11.2000 r., II AKa 189/00, Biul. PA w Ł. 2001, Nr 11, s. 13–14). 3 Oskarżony A. K. (1) , jak wynika z jego wyjaśnień i zeznań M. B. (1) , posiadał amfetaminę w zajmowanym przez siebie pokoju przy ul. (...) , jak też następnie w miejscu zamieszkania M. K. (1) przy ul. (...) , gdzie narkotyki te zostały zatrzymane. Ilość oraz rodzaj tej substancji, umożliwiające, zgodnie z powszechnie dostępną wiedzą, odurzenie kilkuset osób uzasadniają uznanie tej ilości za znaczną w rozumieniu art. 62 ust. 2 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. 4 Uderzanie i ciągniecie za włosy pokrzywdzonej M. B. (1) , które nie spowodowało powstania obrażeń, o których mowa w art. 156 kk i 157 kk , stanowi naruszenie nietykalności cielesnej pokrzywdzonej. Przebieg tego zdarzenia, ilość uderzeń, czas trwania, prezentowana przez oskarżonego złość wobec pokrzywdzonej wskazują, że A. K. (1) dopuścił się tego przestępstwa z zamiarem bezpośrednim. 5 Oskarżony A. K. (1) używając słów wskazanych w części 1.1 uzasadnienia pod adresem M. B. (1) , w jej obecności, znieważył ją, okazując jej w ten sposób pogardę, ujemny stosunek do wartości, jaką reprezentuje. 6 Oskarżony groził, że będzie rzucał butelkami z alkoholem w jej małoletniego syna, co w przypadku takiego działania skierowanego przez dorosłego, sprawnego a przy tym wzburzonego mężczyznę przeciwko małoletniemu chłopcu w sposób jednoznaczny groziło uszkodzeniem jego ciała. Dlatego też te jasno sformułowane groźby wzbudziły u M. B. (1) uzasadnione w ocenie Sądu obawy, że będą spełnione. Należy przy tym wziąć pod uwagę sytuację, w której groźby te zostały sformułowane - a więc w bardzo napiętej sytuacji, w której oskarżeni powrócili do mieszkania T. W. (1) po przepłoszeniu ich informacją o wezwanej interwencji Policji, niedługo po dokonanym przez drugiego oskarżonego naruszeniu nietykalności cielesnej M. B. (1) . 7 Dla bytu przestępstwa poplecznictwa konieczna jest świadomość sprawcy o popełnieniu przestępstwa przez osobę, której pomaga on uniknąć odpowiedzialności karnej oraz zamiar utrudnienia lub udaremnienia w jakikolwiek sposób postępowania karnego przeciwko tej osobie, zarówno przed jego wszczęciem, jak i w każdym stadium toczącego się już procesu karnego (wyr. SA w Łodzi z 28.1.2001 r., II Aka 234/00, Prok. i Pr. 2002, Nr 9, poz. 23). Oskarżona - mając już wcześniej świadomość, że oskarżeni dokonali zabójstwa - udzieliła D. P. (1) i A. K. (1) schronienia w swoim mieszkaniu i zacierała ślad przestępstwa opisanego w punkcie I.1 wyroku udostępniając A. K. (1) możliwość spalenia zakrwawionej odzieży w piecu. Działania te, utrudniające zatrzymanie sprawców zabójstwa oraz przeprowadzenie postępowania karnego poprzez niszczenie istotnego dowodu rzeczowego oskarżona podjęła w ocenie Sądu w zamiarze bezpośrednim, mając na względzie charakter tego czynu, bliskość czasową z popełnioną zbrodnią i oczywisty w świetle zasad doświadczenia życiowego wpływ takich zachowań na możliwość prowadzenia w sposób niezakłócony postępowania karnego wobec D. P. i A. K. . Oskarżona doprowadziła do skutku, stanowiącego znamię przypisanego jej przestępstwa, w postaci zniszczenia dowodu oraz realnego utrudnienia zatrzymania sprawców zbrodni. Należy podkreślić, że znamię czasownikowe utrudniania postępowania karnego może dotyczyć również postępowania przed jego formalnym wszczęciem. 8 oskarżona powzięła wiarygodną informację o dokonanym zabójstwie przebywając jeszcze w miejscu dokonania tej zbrodni i zaniechała zawiadomienia o tym organu powołanego do ścigania przestępstw (w szczególności: Policji) – ani niezwłocznie, ani też w drodze do swojego miejsca zamieszkania, ani też po przybyciu na miejsce, choć w świetle zasad doświadczenia życiowego miała taką możliwość, nawet jeśli nie miała przy sobie aparatu telefonicznego – w szczególności nie była pozbawiona wolności, sprawcy zabójstwa nie grozili jej – w przeciwieństwie do D. U. , który mimo gróźb, stosowanej wobec niego przemocy i brak dostępu do telefonu oraz istniejące u niego deficyty w sferze intelektualnej – dotarł na stację paliw i spowodował wezwanie funkcjonariuszy Policji. Pozostali oskarżeni darzyli ją przy tym zaufaniem – pozostawała w krótkotrwałej relacji z D. P. (1) , była koleżanką A. K. (1) . Fakt, że nie zawiadomiła Policji lub innego organu pomimo opisanych wyżej istniejących ku temu warunków wskazuje na działanie z zamiarem bezpośrednim. Przestępstwo to ma charakter formalny – zaniechanie nie musi wiązać się z żadnym skutkiem. Oskarżonej nie groziła przy tym odpowiedzialność karna aż do czasu, gdy zrealizowała znamiona występku z art. 239 § 1 kk – a więc, kiedy ukryła oskarżonych w swoim mieszkaniu i zezwoliła A. K. (1) na spalenie w piecu zakrwawionej odzieży. D. P. (1) nie stanowił dla oskarżonej osoby najbliższej w rozumieniu art. 115 § 11 kk – nie znajduje więc zastosowania klauzula niekaralności z art. 240 § 3 kk . ☒ 3.8. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem 1 I, IX A. K. (1) , D. P. (1) 2 II, X A. K. (1) , D. P. (1) 3 XIV M. K. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej 1 Dokonując zmiany opisu i kwalifikacji prawnej zachowań opisanych odpowiednio w punktach I i VIII aktu oskarżenia, Sąd miał na uwadze, że - obrażeń opisanych w punktach I.1 i IX.1 wyroku pokrzywdzona doznała za życia, natomiast dalsze obrażenia jej ciała powstały już po jej śmierci, stąd, przypisując oskarżonym zbrodnię zabójstwa, Sąd wyłączył z jej opisu działania oskarżonych, które miały miejsce po śmierci T. W. (1) , a więc po zrealizowaniu przez oskarżonych wszystkich znamion przypisanego im w tych punktach przestępstwa; - dalsze, drastyczne w swej wymowie obrażenia (rany rąbane w okolicy szyi, amputacja palców, rany w okolicy ust, ucha, nosa) wynikające z działań oskarżonych, a także zabór biżuterii, jaką pokrzywdzona miała na sobie w chwili śmierci, realizowały znamiona kolejnego, odrębnego przestępstwa znieważenia i ograbienia zwłok; - biorąc pod uwagę ten odrażający sposób, w jaki oskarżeni potraktowali zwłoki T. W. (1) , zakres tych działań, a tym samym stopień społecznej szkodliwości tego czynu, Sąd uznał, że nie jest zasadne traktowanie tego czynu jako współukaranego czynu następczego, pomimo czasowej i sytuacyjnej zbieżności ze zbrodnią zabójstwa; - działania oskarżonych opisane w punktach I.1 i IX.1 wyroku pozostawały w związku przyczynowym ze śmiercią T. W. (1) ; - oskarżeni współdziałali przy popełnieniu obu tych przestępstw. Ciosy nożem, bezpośrednio związane ze stwierdzonym mechanizmem śmierci T. W. (1) zadawali po kolei obaj oskarżeni, kiedy narzędzie to przejął D. P. (1) , A. K. (1) przytrzymywał pokrzywdzoną (doszło wówczas do przypadkowego zranienia go nożem). Również na dalszym etapie obaj oskarżeni współdziałali, w szczególności A. K. (1) nie wyrażał w żaden sposób sprzeciwu wobec działań D. P. (1) , podejmowanych również po śmierci pokrzywdzonej wobec jej zwłok, obaj oskarżeni dokonali ich okaleczenia i obrabowania, po czym zgodnie ukryli zwłoki i przygotowali się do opuszczenia domu przy ul. (...) ; - sposób działania oskarżonych, ilość ciosów, zadawanie obrażeń we wrażliwe okolice ciała, użycie narzędzi w postaci pałki a następnie noża, przy braku jakiegokolwiek realnego oporu ze strony pokrzywdzonej i ich bezwzględnej dominacji w wytworzonej sytuacji wskazują na działanie z zamiarem bezpośrednim zabójstwa, przy czym był to zamiar nagły, który powstał po przeprowadzeniu przez A. K. (1) „przesłuchania” pokrzywdzonej. Żaden dowód nie wskazuje, aby oskarżeni wcześniej powzięli zamiar zabójstwa; - podobnie sposób potraktowania przez oskarżonych zwłok pokrzywdzonej wskazuje, że dokonali oni bezpośrednio zamierzonego, celowego znieważenia zwłok oraz ich ograbienia; - Sąd zmienił kwalifikację prawną zbrodni zabójstwa na art. 148 § 1 kk ustalając, że oskarżeni nie działali ze szczególnym okrucieństwem ani też w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie ( art. 148 § 2 pkt 1 i 3 kk ). Każda zbrodnia zabójstwa cechuje się ogromnym okrucieństwem mając na względzie, że sprawca godzi w najcenniejsze dobro chronione prawem i co do zasady motywacja sprawcy zabójstwa zasługuje na potępienie, niemniej jednak, biorąc pod uwagę opisane przez ustawodawcę formy kwalifikowane zabójstwa, w postępowaniu karnym zachodzi konieczność oceny i stopniowania zarówno okrucieństwa, jak i naganności motywacji. Dokonując przedstawionych wyżej ustaleń, Sąd miał na uwadze, że: - szczególnym okrucieństwem zabójstwa jest zadawanie ofierze cierpień ponad zakres niezbędny do osiągnięcia celu, torturowanie jej, poniżanie, dręczenie (tak np. Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z 12.09.2002 r., sygn. II AKa 220/02, Prok. i Pr. 2003 nr 4, poz. 18, str. 1); - w realiach tej sprawy Sąd ustalił, że szereg drastycznych w swoim wyrazie obrażeń powstało po śmierci pokrzywdzonej. Tym samym, oceniając stopień okrucieństwa sprawców, Sąd brał pod uwagę tylko te ich zachowania, które miały miejsce za życia T. W. (1) . Oskarżeni więc, dokonując zabójstwa, posłużyli się pałką i nożem, a charakter zadawanych urazów, powodujących rany kłuto cięte, zwartość czasowa tego zdarzenia, nie wskazują, aby poza pozbawieniem życia T. W. (1) , do czego zmierzali z brutalną konsekwencją, oskarżeni kierowali się zamiarem spowodowania dodatkowych cierpień przez pokrzywdzoną, dręczenia jej lub poniżania. Dopiero po osiągnięciu zamierzonego skutku w postaci zabójstwa T. W. (1) , oskarżeni podjęli działania w których dali wyraz nadzwyczajnego braku szacunku, podeptania godności zmarłej; - Wymieniona w art. 148 § 2 pkt 3 KK motywacja zasługująca na szczególne potępienie to taka, która w powszechnym odczuciu jest jaskrawo naganna, wywołuje silne reakcje repulsywne w społeczeństwie, takie jak oburzenie, potępienie, gniew, odrazę. Oznacza ona działanie z motywów ocenianych wyjątkowo negatywnie, zasługujących na szczególne napiętnowanie, wyjątkowo odrażające, świadczące o głębokiej demoralizacji, lekceważeniu norm prawnych i zasad współżycia społecznego. O. tych pojęć wymaga każdorazowej analizy na tle całokształtu okoliczności ujawnionych w konkretnej sprawie (zob. wyrok SA w Lublinie z 27.4.1999 r., II AKa 12/99, Prok. i Pr. 2001, Nr 5, poz. 27, wyrok SA w Łodzi. z 21.10.2015 r., sygn. II AKa 157/15, wyrok SA w Katowicach z 21.11.2013 r., sygn. II AKa 394/13). - W niniejszej sprawie oskarżeni kierowali się chęcią „ukarania” T. W. (1) za złamanie swoistych norm środowiska przestępczego, zakazujących informowania organów ścigania o zachowaniach innych osób oraz poszukiwania ochrony u organów porządkowych, a także za rozbicie (w mniemaniu oskarżonego K. ) jego związku z M. B. (1) (do czego nota bene to on doprowadził swoim zachowaniem). Oskarżeni kierowali się również poczuciem solidarności z kolegą. Takie motywy, mimo swojej oczywistej naganności, nie wypełniają znamienia motywacji zasługującej na szczególne potępienie. 2 Sąd uznał oskarżonych A. K. (1) i D. P. (1) za winnych pozbawienia wolności T. W. (1) , gdyż obaj oskarżeni, działając wspólnie i w porozumieniu, skrępowali ją, uniemożliwiając swobodne poruszanie się, a w szczególności opuszczenie mieszkania. Sąd jednakże zmienił opis i kwalifikację prawną tego czynu ustalając, że działanie oskarżonych nie łączyło się ze szczególnym udręczeniem pokrzywdzonej. Kryteria, według których Sąd oceniał kwestię wystąpienia szczególnego udręczenia zostały przedstawione w punkcie 3.1.1 uzasadnienia – odnoszą się one również do czynu na szkodę pokrzywdzonej T. W. (1) . Skrępowanie kończyn pokrzywdzonej nie stanowiło środka przekraczającego granicę niezbędności dla osiągnięcia zamierzonego przez oskarżonych celu – nie tracąc oczywiście z pola widzenia bezprawności tego zachowania i jego społecznej szkodliwości. Należy zauważyć, że na tym początkowym etapie zdarzeń, zgodnie z dostępnym materiałem dowodowym, sprawcy podjęli bardziej brutalne działania wobec D. U. . 3 Sąd ustalił, że oskarżona M. K. (1) nakłoniła R. K. (1) i K. P. najpierw do pozbawienia wolności Z. K. (1) – poprzez wywiezienie go samochodem wbrew jego woli z miejsca zamieszkania, a następnie, do dokonania zabójstwa tego pokrzywdzonego. Zgodnie z utrwalonym rozumieniem pojęcia nakłaniania do popełnienia czynu zabronionego, polega ono na takim oddziaływaniu na psychikę innej osoby, aby wzbudzić w niej zamiar podjęcia określonego zachowania, które w świadomości podżegacza realizuje znamiona określonego czynu zabronionego. Nakłanianiem jest zatem oddziaływanie na wolę innej osoby w celu skłonienia jej do takiego działania lub zaniechania, które wypełnia znamiona przedmiotowe typu czynu zabronionego określonego w części szczególnej ustawy karnej (wyr. SN z 10.5.1982 r., Rw 317/82, OSNKW 1982, Nr 10–11, poz. 72). Forma nakłaniania może być dowolna, nakłanianie może przybierać postać prośby, rozmowy, propozycji, sugestii, rady, zlecenia, składanej obietnicy korzyści lub polecenia (wyr. SN z 16.11.2007, V KK 31/07, L. ; wyr. SN z 3.4.2006 r., V KK 316/05, OSNKW 2006, Nr 5, poz. 52; wyr. SA w Krakowie z 17.3.2008 r., II AKa 96/08, KZS 2009, Nr 3, poz. 28; wyr. SA w Krakowie z 8.7.1999 r., II AKa 121/99, KZS 1999, Nr 8–9, poz. 37). Oskarżona zrealizowała znamiona przypisanego jej przestępstwa w toku rozmów telefonicznych i osobistych spotkań, sugerując konieczność nastraszenia Z. K. (1) i przekonania go, że ma ona kontakty w środowisku przestępczym, a następnie uzgodnienie z R. K. (1) i K. P. , że obaj bezpośredni sprawcy po powiadomieniu przez oskarżoną, że zachodzą sprzyjające okoliczności, przyjadą do miejsca zamieszkania pokrzywdzonego i pozbawią go wolności i nastraszą. Po realizacji tego pierwszego etapu, w rozmowie telefonicznej oskarżona wytworzyła u R. K. (1) i K. P. przekonanie o zagrożeniu ze strony Z. K. (1) , który będzie się mścić, a także o konieczności – w celu uniknięcia tego zagrożenia – pozbawienia Z. K. (1) życia. Oskarżona wprawdzie nie wypowiedziała wprost oczekiwania, że pokrzywdzony zostanie zabity, jednakże obaj późniejsi sprawcy zabójstwa tak właśnie odczytali jej słowa. W ocenie Sądu, komunikat przekazany przez oskarżoną był jasny i jednoznaczny, biorąc również pod uwagę kontekst, w jakim jej słowa były wypowiedziane, wcześniejsze jej wypowiedzi oraz zdarzenia poprzedzające rozmowę telefoniczną. Słowa oskarżonej oraz wspomniany kontekst pozwalają poczynić ustalenie, że M. K. (1) nakłoniła R. K. (1) i K. P. do zabójstwa Z. K. (1) , działając z takim właśnie bezpośrednim, kierunkowym zamiarem. Obaj ci mężczyźni nie działali wcześniej z zamiarem zabójstwa, powzięli go dopiero nakłonieni do tego przez oskarżoną. Sąd, podzielając stanowisko oskarżyciela, że owe dwufazowe działanie winno być oceniane jako jeden czyn, uzupełnił opis i kwalifikację prawną czynu o art. 12 § 1 kk . Przedstawione wyżej okoliczności, zwartość czasowa działań oskarżonej, fakt, że przekazała R. K. (1) dokumenty od samochodu i kurtkę pokrzywdzonego wskazują, że oskarżona z góry zakładała, że Z. K. (1) nie ma już powrócić po wywiezieniu go z miejsca zamieszkania, brak kurtki, w której zawsze chodził jej ówczesny partner wspierać zaś będzie prezentowaną później przez oskarżoną fikcyjną wersję, jakoby Z. K. (1) wyjechał za granicę. ☐ 3.11. Warunkowe umorzenie postępowania ---------------------- -------------------------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania --------------------------------------------------------------------- ☐ 3.12. Umorzenie postępowania ---------------------- ---------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania --------------------------------------------------------------------- ☐ 3.13. Uniewinnienie ---------------------- ---------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia ------------------------------------------------------------ 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie 5Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności A. K. (1) I.1 I.1 Wymierzając karę 25 lat pozbawienia wolności Sąd miał na uwadze, że jest ona karą o charakterze szczególnym, rodzajowo odmienną od kary terminowej pozbawienia wolności. W przeciwieństwie do tej ostatniej, jej naczelną funkcją jest nie resocjalizacja sprawcy, lecz jego długotrwała eliminacja ze społeczeństwa. W związku z tym karę tę powinno się wymierzać w najcięższych przypadkach, gdy okoliczności obciążające zdecydowanie przeważają nad łagodzącymi w takim stopniu, że nawet kara 15 lat pozbawienia wolności nie byłaby wystarczająca dla ich odzwierciedlenia. Natomiast kara dożywotniego pozbawienia wolności jest zarezerwowana dla przypadków, w których spełnione są jednocześnie dwie przesłanki: po pierwsze czyn jest tego rodzaju, że brak jest jakichkolwiek okoliczności łagodzących lub są one pomijalne, a przy tym występują liczne i ważne okoliczności obciążające (np. zabójstwa wielokrotne, ze szczególnym okrucieństwem, w warunkach recydywy) i po drugie - okoliczności dotyczące sprawcy przemawiają za tym, że jest on tak zdemoralizowany, że konieczne jest jego trwałe odizolowanie od społeczeństwa, albowiem nie rokuje on w ogóle nadziei na poprawę (wyrok SA w Poznaniu z 8.03.2012 r., sygn. II AKa19/12, KZS 2012 nr 6, poz. 43). Sąd uwzględnił więc niezwykle wysoki stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, związany z dokonaniem zabójstwa z zamiarem bezpośrednim (choć nagłym, oskarżony nie przewidywał i nie planował zabójstwa przychodząc krytycznego dnia do miejsca zamieszkania T. W. (1) ), wspólnie i w porozumieniu z drugim z oskarżonych, przy czym sprawcy działali brutalnie, bez zahamowani, zadając kilkadziesiąt ciosów. Pokrzywdzona nie miała żadnych szans na podjęcie obrony, oskarżeni dysponowali nad nią bezwzględną przewagą. Oskarżony dokonując tej zbrodni nie miał żadnego racjonalnego powodu, motywowany był chęcią odpłaty za niepowodzenie w relacji z M. B. (1) , o co obwiniał pokrzywdzoną, zamiast krytycznie ocenić własną postawę i zachowanie wobec M. B. (1) . Co jednak ważniejsze, oskarżony uzurpował sobie prawo do egzekwowania sprzecznych z ogólnie przyjętymi w społeczeństwie normami współżycia, odmiennych reguł, swoistych dla środowiska przestępczego, a mianowicie dokonując zabójstwa dokonał w istocie również samosądu za wezwanie Policji poprzedniego dnia (o co obwiniał T. W. (1) ) – przy czym ten „wymiar kary” poprzedzony został „przesłuchaniem”. Oskarżony więc jest osobą nie tylko tak zdemoralizowaną, że sam lekceważy podstawowe normy społeczne i moralne, pozbawiając życia inną osobę, ale też uzurpuje sobie prawo d narzucania innym swoich norm, a wobec osoby, która się temu – jak uważał – nie podporządkowała – posunął się do jej zabójstwa. Wymierzając karę, poza stopniem winy i społecznej szkodliwości czynu, Sąd uwzględnił również nieskuteczność dotychczasowych oddziaływań resocjalizacyjnych. Oskarżony był wielokrotnie karany, a mimo to powracał na drogę przestępstwa. Nieskuteczna też okazała się wobec niego kara pozbawienia wolności. Oskarżony popełniał wcześniej przestępstwa przeciwko mieniu oraz przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, choć również przestępstwo podobne – z użyciem przemocy, zakwalifikowane z art. 158 kk , jak również groził wcześniej innej osobie popełnieniem przestępstwa ( art. 190 kk ). Tym razem posunął się do zbrodni zabójstwa. Wymierzając karę tego rodzaju Sąd wziął pod uwagę nieustabilizowaną sytuację życiową oskarżonego, popełnianie kolejnych przestępstw, opisane przez biegłą psycholog oraz psychiatrów cechy jego osobowości o charakterze antyspołecznym, brak lęku społecznego, skoncentrowanie na sobie przy instrumentalnym traktowaniu relacji z innymi osobami, nie korzystanie ze swoich doświadczeń socjalizacyjnych. Sąd uwzględnił również przy wymiarze kary względy generalnoprewencyjne. wymierzenie takiej kary sprzyja kształtowaniu właściwych postaw w społeczeństwie i budowaniu przeświadczenia, ze tego rodzaju okrutne czyny spotykają się z odpowiednio surową karą. A. K. (1) I.2 I.2 Wymierzając tę karę w górnym przedziale ustawowego zagrożenia Sąd wziął pod uwagę wysoką społeczną szkodliwość tego czynu, bardzo dotkliwe okaleczenie zwłok (i ich obrabowanie), wyrażające zupełny brak szacunku, pogardę dla godności pokrzywdzonej, uczuć osób najbliższych dla zmarłej. Sąd uwzględnił również jako okoliczności obciążające współdziałanie z drugim z oskarżonych oraz wcześniejszą karalność. Wymiar kary jest adekwatny do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, kara w tym wymiarze wina również wywołać odpowiedni skutek w zakresie prewencji generalnej, kształtując postawę szacunku dla zmarłych oraz dowodząc, że tego rodzaju zachowania nie są tolerowane. A. K. (1) II II Wymierzając karę w pobliżu połowy ustawowego zagrożenia za to przestępstwo Sąd miał na uwadze, jako okoliczności obciążające, że oskarżony dopuścił się tego czynu wspólnie i w porozumieniu z D. P. (1) , sprawcy uzurpowali sobie przy tym prawo do egzekwowania wobec pokrzywdzonej norm postępowania właściwych środowiskom przestępczym, wykazując daleko idące lekceważenie zasad współżycia społecznego. Oskarżony dopuścił się tego czynu wobec osoby udzielającej mu gościny we własnym domu, nie mając żadnego usprawiedliwionego powodu do podejmowania działań na szkodę T. W. (1) . M. na wymiar kary wpływała natomiast okoliczność, że okres pozbawienia wolności nie był szczególnie długi. Okoliczności te wskazują również na stosunkowo wysoki stopień społecznej szkodliwości tego czynu. Sąd uwzględnił również, jako okoliczność obciążającą, że oskarżony był wcześniej karany. Należy podkreślić, że wymierzając karę za ten czyn Sąd nie brał pod uwagę działań, które oskarżeni podjęli wobec pokrzywdzonej na kolejnym etapie swojej przestępczej działalności, kiedy powzięli zamiar zabójstwa, który, jak ustalił Sąd, pojawił się dopiero po przeprowadzeniu przez A. K. (1) „przesłuchaniu” pokrzywdzonej. A. K. (1) III III Wymierzając tę karę w dolnej granicy ustawowego zagrożenia Sąd miał na uwadze, jako okoliczności łagodzące, że działania oskarżonego (oraz drugiego sprawcy) wyczerpały co prawda znamiona pozbawienia wolności ze szczególnym udręczeniem (co samo w sobie zawiera bardzo wysoki ładunek społecznej szkodliwości, znajdując zresztą odzwierciedlenie w ustawowych granicach wymiaru kary za tę zbrodnię), jednakże natężenie tego „szczególnego udręczenia” nie było wysokie, a okres pozbawienia wolności nie był szczególnie długi. Sąd uwzględnił przy wymiarze kary, że oskarżony współdziałał przy popełnieniu tego czynu z oskarżonym D. P. (1) , a także, że oskarżony A. K. (1) dodatkowo spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała – co spowodowało że kara za to przestępstwo wymierzona została w wyższym wymiarze, niż w przypadku oskarżonego D. P. (1) . A. K. (1) IV IV Sąd orzekł karę w dolnych granicach ustawowego zagrożenia mając na względzie, że oskarżony przechowywał nie broń, a jedynie samą amunicję do niej, co w ocenie Sądu zmniejsza szkodliwość społeczną tego czynu. Sąd z drugiej strony wziął pod uwagę wcześniejszą karalność oskarżonego jako okoliczność obciążającą. A. K. (1) V V wymierzając karę Sąd wziął pod uwagę znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, związany z ilością przechowywanego narkotyku, przekraczającą w sposób ewidentny granicę „znacznej ilości” substancji psychotropowej i rodzaj tej substancji – umożliwiającej odurzenie dużej ilości osób. Sąd miał na uwadze, że oskarżony nie tylko sam przechowywał i zażywał ten narkotyk, ale – jak sam wyjaśniał szerszy kontekst tego czynu – udzielał go również innym osobom w nieustalonych w niniejszym postępowaniu okolicznościach (w ramach zachowań nie objętych skargą). Sąd wziął również pod uwagę, że oskarżony był karany za przestępstwa podobne. A. K. (1) VI VI Wymierzając tę karę Sąd miał na względzie, jako okoliczności obciążające, że oskarżony dopuścił się tego czynu wobec osoby, z którą był wówczas w związku, bez żadnego racjonalnego powodu, jego działania miały brutalny charakter. Sąd uwzględnił również, że oskarżony był osobą karaną i to m. in. za inne przestępstwo popełnione z użyciem przemocy A. K. (1) VII VII Wymierzając karę za to przestępstwo Sąd uwzględnił, jako okoliczności obciążające, że oskarżony dopuścił się tego czynu wobec osoby, z którą był wówczas w związku, bez żadnego racjonalnego powodu. Sąd uwzględnił również, że oskarżony był osobą karaną. Jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował A. K. (1) VIII I-VII Wymierzając karę łączną Sąd związany był zasadą wynikającą z art. 88 kk w myśl której, jeżeli najsurowszą karą za jedno ze zbiegających się przestępstw jest kara 25 lat pozbawienia wolności, orzeka się tę karę jako karę łączną. Zakreślając surowsze ograniczenia do skorzystania przez oskarżonego z warunkowego zwolnienia niż wynikające z art. 78 § 3 kk Sąd, uwzględnił, że oskarozny był wcześniej wielokrotnie karany, odbywał kary pozbawienia wolności, a jednak w jego przypadku dotychczasowa resocjalizacja zakończyła się niepowodzeniem. Sąd wziął również pod uwagę - podzielając w pełni pogląd wyrażony w wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 31.05.2017 r. (sygn. II AKa 79/17, KZS 2017 nr 9, poz. 50), że zakreślając dłuższy okres, po którym może nastąpić warunkowe przedterminowe zwolnienie, należy kierować się niewymienionymi w art. 77 § 1 KK celami kary, a w szczególności potrzebą kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i zadośćuczynienia poczuciu sprawiedliwości. „Niezależnie od przebiegu resocjalizacji i prognozy kryminologicznej, warunkowe zwolnienie nie może nastąpić wcześniej od wyznaczonego przez sąd terminu. O wyznaczeniu dłuższych okresów odbywania kary przed możliwym terminem zastosowania warunkowego przedterminowego zwolnienia decydować powinien charakter popełnionego przestępstwa, zatem i ogólnoprewencyjne cele kary. Chodzi o utwierdzenie opinii społecznej w przekonaniu, że dobro zagrożone przestępstwem jest należycie chronione. Nie mają przy tym znaczenia okoliczności dotyczące osoby sprawcy, bo w czasie wyrokowania nie można przewidzieć przyszłej postawy sprawcy, więc i prognozy kryminologicznej po odbyciu odpowiedniej części kary”. D. P. (1) IX.1 IX.1 Wymierzając karę 25 lat pozbawienia wolności oskarżonemu D. P. (1) , Sąd miał na uwadze te same dyrektywy, jakie znalazły zastosowanie wobec oskarżonego A. K. (1) i zostały omówione w punkcie 4.I.1. Sąd uwzględnił więc niezwykle wysoki stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, związany z dokonaniem zabójstwa z zamiarem bezpośrednim (choć nagłym, oskarżony nie przewidywał i nie planował zabójstwa przychodząc krytycznego dnia do miejsca zamieszkania T. W. (1) ), wspólnie i w porozumieniu z A. K. (1) , przy czym sprawcy działali brutalnie, bez zahamowani, zadając kilkadziesiąt ciosów. Pokrzywdzona nie miała żadnych szans na podjęcie obrony, oskarżeni dysponowali nad nią bezwzględną przewagą. Oskarżony dokonując tej zbrodni nie miał żadnego racjonalnego powodu, motywowany był przede wszystkim solidarnością z drugim ze sprawców, nie tylko akceptował w pełni jego działania, ale brał w nich czynny udział, przejmując nóż od A. K. (1) i zadając dalsze ciosy pokrzywdzonej. Oskarżony, będąc również obecny przy wcześniejszym „przesłuchaniu” T. W. (1) przez A. K. (1) , współdziałał z nim przy egzekwowaniu norm sprzecznych z ogólnie przyjętymi w społeczeństwie normami współżycia, reguł swoistych dla środowiska przestępczego, a dokonując zabójstwa, oskarżony dokonał w istocie również samosądu za wezwanie Policji poprzedniego dnia. Jak wynika z zeznań J. W. i C. W. , nawet A. K. (1) zadziwiony był przy tym zaciekłością oskarżonego P. przy realizacji tego czynu. Należy podkreślić, ze D. P. (1) nie był zdominowany, czy też kierowany przez A. K. (1) , żaden z tych dwóch oskarżonych nie wysuwał się na pierwszy plan przy realizacji tego czynu (co wynika nie tylko z zeznań D. U. , ale też z opinii biegłych psychiatrów i psychologa). Oskarżony jest osobą nie tylko tak zdemoralizowaną, że sam lekceważy podstawowe normy społeczne i moralne, pozbawiając życia inną osobę, ale też uzurpuje sobie prawo do narzucania innym swoich norm, a wobec osoby, która się temu – jak uważał – nie podporządkowała – posunął się do jej zabójstwa. Wymierzając karę, poza stopniem winy i społecznej szkodliwości czynu, Sąd uwzględnił również nieskuteczność dotychczasowych oddziaływań resocjalizacyjnych. Oskarżony był wielokrotnie karany, a mimo to powracał na drogę przestępstwa. Nieskuteczna też okazała się wobec niego kara pozbawienia wolności. Oskarżony popełniał wcześniej przestępstwa przeciwko mieniu oraz przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, zaś tym razem, pomimo wcześniej orzekanych i wykonywanych kar nie tylko nie porzucił dotychczasowej drogi przestępczej, ale posunął się nawet do zbrodni zabójstwa. Wymierzając karę tego rodzaju Sąd wziął pod uwagę nieustabilizowaną sytuację życiową oskarżonego, popełnianie kolejnych przestępstw, opisane przez biegłą psycholog oraz psychiatrów cechy jego osobowości o charakterze dyssocjalnym, brak lęku społecznego, skoncentrowanie na sobie przy ignorowaniu potrzeb innych ludzi, postępowanie zgodnie z przyswojonymi wartościami i normami ze środowiska przestępczego. Zachowania podjęte w związku z zabójstwem T. W. (1) były przy tym zgodne z jego osobowością, sposobem postępowania. Sąd uwzględnił również przy wymiarze kary względy generalnoprewencyjne. wymierzenie takiej kary sprzyja kształtowaniu właściwych postaw w społeczeństwie i budowaniu przeświadczenia, ze tego rodzaju okrutne czyny spotykają się z odpowiednio surową karą. D. P. (1) IX.2 IX.2 Wymierzając tę karę w górnym przedziale ustawowego zagrożenia Sąd wziął pod uwagę wysoką społeczną szkodliwość tego czynu, bardzo dotkliwe okaleczenie zwłok (i ich obrabowanie), wyrażające zupełny brak szacunku, pogardę dla godności pokrzywdzonej, uczuć osób najbliższych dla zmarłej. Sąd uwzględnił również jako okoliczności obciążające współdziałanie z drugim z oskarżonych oraz wcześniejszą karalność. Wymiar kary jest adekwatny do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, kara w tym wymiarze wina również wywołać odpowiedni skutek w zakresie prewencji generalnej, kształtując postawę szacunku dla zmarłych oraz dowodząc, że tego rodzaju zachowania nie są tolerowane. D. P. (1) X X Wymierzając karę w pobliżu połowy ustawowego zagrożenia za to przestępstwo Sąd miał na uwadze, jako okoliczności obciążające, że oskarżony dopuścił się tego czynu wspólnie i w porozumieniu z A. K. (1) , sprawcy uzurpowali sobie przy tym prawo do egzekwowania wobec pokrzywdzonej norm postępowania właściwych środowiskom przestępczym, wykazując daleko idące lekceważenie zasad współżycia społecznego. Oskarżony dopuścił się tego czynu wobec osoby udzielającej mu gościny we własnym domu, nie mając żadnego usprawiedliwionego powodu do podejmowania działań na szkodę T. W. (1) . M. na wymiar kary wpływała natomiast okoliczność, że okres pozbawienia wolności nie był szczególnie długi. Okoliczności te wskazują również na stosunkowo wysoki stopień społecznej szkodliwości tego czynu. Sąd uwzględnił również, jako okoliczność obciążającą, że oskarżony był wcześniej karany. Należy podkreślić, że wymierzając karę za ten czyn Sąd nie brał pod uwagę działań, które oskarżeni podjęli wobec pokrzywdzonej na kolejnym etapie swojej przestępczej działalności, kiedy powzięli zamiar zabójstwa, który, jak ustalił Sąd, pojawił się dopiero po przeprowadzeniu przez A. K. (1) „przesłuchania” pokrzywdzonej. D. P. (1) XI XI Wymierzając tę karę w dolnej granicy ustawowego zagrożenia Sąd miał na uwadze, jako okoliczności łagodzące, że działania oskarżonego (oraz drugiego sprawcy) wyczerpały co prawda znamiona pozbawienia wolności ze szczególnym udręczeniem (co samo w sobie zawiera bardzo wysoki ładunek społecznej szkodliwości, znajdując zresztą odzwierciedlenie w ustawowych granicach wymiaru kary za tę zbrodnię), jednakże natężenie tego „szczególnego udręczenia” nie było wysokie, a okres pozbawienia wolności nie był szczególnie długi. Sąd uwzględnił przy wymiarze kary, że oskarżony współdziałał przy popełnieniu tego czynu z oskarżonym A. K. (1) . D. P. (1) XII XII Wymierzając tę karę pozbawienia wolności w wymiarze równym połowie ustawowego zagrożenia tą karą Sąd uwzględnił stosunkowo wysoki stopień społecznej szkodliwości tego czynu, biorąc pod uwagę, że oskarżony groził popełnieniem przestępstwa przeciwko zdrowiu małoletniego dziecka pokrzywdzonej, o którego się troszczyła i opiekowała nim, a z racji wieku realizacja groźby pociągnęłaby skutki bardziej dotkliwe, niż w przypadku dokonania takiego przestępstwa na szkodę osoby dorosłej. Sąd wziął również pod uwagę, że przestępcze zachowanie D. P. (1) wpisane było w cały ciąg agresywnych zachowań tego oskarżonego oraz A. K. (1) . D. P. (1) XIII IX-XII Wymierzając karę łączną Sąd związany był zasadą wynikającą z art. 88 kk w myśl której, jeżeli najsurowszą karą za jedno ze zbiegających się przestępstw jest kara 25 lat pozbawienia wolności, orzeka się tę karę jako karę łączną. Zakreślając surowsze ograniczenia do skorzystania przez oskarżonego z warunkowego zwolnienia niż wynikające z art. 78 § 3 kk Sąd, uwzględnił, że oskarżony był wcześniej wielokrotnie karany, odbywał kary pozbawienia wolności, a jednak w jego przypadku dotychczasowa resocjalizacja zakończyła się niepowodzeniem. Sąd wziął również pod uwagę - podzielając w pełni pogląd wyrażony w wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 31.05.2017 r. (sygn. II AKa 79/17, KZS 2017 nr 9, poz. 50), że zakreślając dłuższy okres, po którym może nastąpić warunkowe przedterminowe zwolnienie, należy kierować się niewymienionymi w art. 77 § 1 KK celami kary, a w szczególności potrzebą kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i zadośćuczynienia poczuciu sprawiedliwości. „Niezależnie od przebiegu resocjalizacji i prognozy kryminologicznej, warunkowe zwolnienie nie może nastąpić wcześniej od wyznaczonego przez sąd terminu. O wyznaczeniu dłuższych okresów odbywania kary przed możliwym terminem zastosowania warunkowego przedterminowego zwolnienia decydować powinien charakter popełnionego przestępstwa, zatem i ogólnoprewencyjne cele kary. Chodzi o utwierdzenie opinii społecznej w przekonaniu, że dobro zagrożone przestępstwem jest należycie chronione. Nie mają przy tym znaczenia okoliczności dotyczące osoby sprawcy, bo w czasie wyrokowania nie można przewidzieć przyszłej postawy sprawcy, więc i prognozy kryminologicznej po odbyciu odpowiedniej części kary”. M. K. (1) XIV XIV Wymierzając tę karę Sąd miał na względzie niezwykle wysoki stopień społecznej szkodliwości tego czynu. Gdyby nie podżeganie oskarżonej, nie doszłoby do pozbawienia wolności a następnie zabójstwa Z. K. (1) . Sąd uwzględnił tu również, że na czyn oskarżonej składał się szereg przemyślanych zachowań, oskarżona umiejętnie, manipulując emocjami w szczególności R. K. (1) , doprowadziła do powstania u obu bezpośrednich sprawców zamiaru porwania a następnie zabójstwa osoby, z którą dobrowolnie zamieszkała i korzystała z jej wsparcia. Orzeczona kara jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Sąd nie tracił przy tym z pola widzenia wymiaru kar orzeczonych w sprawie II K 19/15 wobec osób nakłonionych przez oskarżoną do popełnienia przestępstw – mając na względzie również w tym aspekcie sprawiedliwość orzeczonej kary. Orzeczona kara winna wypełnić swoją rolę zarówno w zakresie prewencji generalnej, jak i indywidualnej, wskazując na nieopłacalność tego rodzaju zachowań, które nawet po wielu latach, spotykają się z surową reakcją. Orzeczona kara winna również skłonić oskarżoną do zmiany swojej postawy i wdrożyć ją do przestrzegania porządku prawnego i zasad współżycia społecznego, a w szczególności respektowania praw i szanowania godności i podmiotowości innych ludzi w miejsce egoistycznego bez żadnych granic realizowania swoich subiektywnie pojmowanych potrzeb. M. K. (1) XV XV orzekając tę karę blisko połowy ustawowego zagrożenia Sąd miał na uwadze, jako okoliczności obciążające – wcześniejszą karalność oskarżonej, a także, że swoim zachowaniem w każdy dostępny sobie sposób utrudniała postępowanie karne, nie tylko udzielając schronienia sprawcom najpoważniejszego przestępstwa – zbrodni zabójstwa i to dokonanej na szkodę jej wieloletniej znajomej (nie tylko udostępniając im lokal, ale też dostarczając ze sklepu papierosy i alkohol), ale też umożliwiając częściowe zatarcie śladów przestępstwa poprzez spalenie odzieży oskarżonego A. K. (3) . Okoliczności te, z wyjątkiem pierwszej tu wymienionej, wskazują również na wysoki stopień społecznej szkodliwości tego czynu Jako okoliczności łagodzące wskazać należy fakt, że działanie oskarżonej nie zapobiegło skutecznie wykryciu i zatrzymaniu sprawców zabójstwa, a dokonane zatarcie śladów nie uniemożliwiło zebrania materiału dowodowego umożliwiającego przeprowadzenie postępowania karnego. Kara w tym wymiarze powinna spowodować rewizję postawy oskarżonej i skłonić ją w przyszłości do przestrzegania porządku prawnego. M. K. (1) XVI XVI wymierzając tę karę w połowie zakresu ustawowego zagrożenia Sąd uwzględnił jako okoliczność łagodzącą fakt, że pomimo niezawiadomienia o przestępstwie, Policja stosunkowo szybko ustaliła tożsamość i zatrzymała oskarżonych P. i K. – co zmniejsza jednocześnie społeczną szkodliwość tego czynu. Jako okoliczności obciążające, Sąd potraktował wcześniejszą karalność oskarżonej, a także (wskazując, ze wymienione dalej okoliczności wskazują na wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu) niewypełnienie ciążącego na niej prawnego obowiązku pomimo obiektywnego braku trudności w tym zakresie, dokonanie tego czynu mimo, że T. W. (1) znana była osobiście oskarżonej przez wiele lat a zmarła niejednokrotnie udzielała jej pomocy i wsparcia. Kara w tym wymiarze powinna spowodować rewizję postawy oskarżonej i skłonić ją w przyszłości do przestrzegania porządku prawnego. M. K. (1) XVII XIV-XVI Orzekając karę łączną Sąd zastosował zasadę częściowej absorpcji, mając na względzie – jako okoliczności przemawiające przeciwko zbytniemu łagodzeniu kary łącznej - duży odstęp czasowy pomiędzy popełnieniem przestępstwa opisanego w punkcie XIV wyroku a przestępstwami przypisanymi oskarżonej w punktach XV i XVI wyroku. Sąd uwzględnił również, że to pierwsze przestępstwo było rodzajowo odmienne od późniejszych czynów, które z kolei popełnione zostały w zbliżonym czasie i są przestępstwami podobnymi – co stanowiło czynnik wpływający łagodząco na wymiar kary łącznej. Orzeczona kara łączna winna również zrealizować zamierzone cele zapobiegawcze, wymienione w trzech wcześniejszych podpunktach. A. K. (1) XIX V Na podstawie art. 70 ust. 2 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii Sąd orzekł obligatoryjny przepadek substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o masie 43,49 grama netto, posiadanej nielegalnie przez oskarżonego, zarządzając jej zniszczenie. A. K. (1) D. P. (1) XX.1 I, IX Sąd zasądził od tych oskarżonych solidarnie ( art. 441 § 1 kc ) na rzecz: a. N. K. kwotę 100.000 złotych; b. D. D. kwotę 70.000 złotych; c. J. D. – kwotę 70.000 złotych; d. M. M. (1) – kwotę 50.000 złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia za krzywdę – zgodnie z wnioskiem pokrzywdzonych – najbliższym członkom rodziny zmarłej T. W. (1) ( art. 446 § 4 kc ). A. K. (1) D. P. (1) XX.2 III, IX Sąd zasądził od tych oskarżonych solidarnie ( art. 441 § 1 kc ) na rzecz D. U. kwotę 40.000 złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia za krzywdę – zgodnie z wnioskiem pokrzywdzonego, który doznał uszkodzenia ciała i rozstroju zdrowia, a nadto został pozbawiony wolności ( art. 445 § 1 i § 2 kc ) M. K. (1) XX.3 XIV Sąd zasądził od tej oskarżonej na rzecz D. K. (1) kwotę 50.000 złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia za krzywdę – zgodnie z wnioskiem pokrzywdzonego – najbliższego członka rodziny zmarłego Z. K. (1) ( art. 446 § 4 kc ) A. K. (1) D. P. (1) M. K. (1) XXI I - XII XIV - XVI Na podstawie art. 43b kk Sąd orzekł wobec wszystkich oskarżonych podanie wyroku do publicznej wiadomości poprzez jego publikację w Dzienniku (...) , Telewizji (...) oraz na stronie internetowej Sądu Okręgowego w Toruniu – mając na względzie przede wszystkim społeczne oddziaływanie orzeczenia. Sprawa ta spotkała się z zainteresowaniem ze strony środowiska lokalnego, zachowanie oskarżonych, opisane w wyroku, wzbudziło oburzenie. Opublikowanie treści wyroku służyć będzie kształtowaniu świadomości prawnej społeczeństwa poprzez informowanie go o normach sankcjonowanych oraz karach orzekanych za ich złamanie, a także uświadamiać, że tego rodzaju zachowania nie pozostają bezkarne i spotykają się z surową reakcją organów wymiaru sprawiedliwości. Z uwagi na charakter niniejszej sprawy, która wzbudzała zainteresowanie przede wszystkim w środowisku lokalnym, a nie skupiła trwałego zainteresowania opinii publicznej w skali ogólnokrajowej, Sąd zdecydował o podaniu wyroku do publicznej wiadomości przede wszystkim za pośrednictwem lokalnych mediów, a nie mediów o zasięgu ogólnokrajowym, jak wnosił prokurator. Jednocześnie publikacja na stronie internetowej Sądu umożliwi zapoznanie się z rozstrzygnięciem przez wszystkich zainteresowanych, niezależnie od miejsca pobytu. 5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności A. K. (1) D. P. (1) M. K. (1) XVIII I - XII XIV - XVI Na podstawie art. 63 § 1 kk Sąd zaliczył oskarżonym okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie: 1. A. K. (1) - od 10 grudnia 2017 r. godz. 11.20 do 13 grudnia 2017 r. godz. 11.20 oraz od 8 lipca 2019 r. godz. 11.20 – na poczet kary łącznej orzeczonej w punkcie VIII wyroku; 2. D. P. (1) - od 10 grudnia 2017 r., godz. 11.30 – na poczet kary łącznej orzeczonej w punkcie XIII wyroku; 3. M. K. (1) – od 10 grudnia 2017 r. godz. 19.20 do 12 grudnia 2017 r., godz. 12.00, to jest 2 (dwa) dni oraz od 28 lutego 2018 r. godz. 16.00 – na poczet kary łącznej orzeczonej w punkcie XVII wyroku przyjmując, zgodnie z powołanym przepisem, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności. 1.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę --------------------------------------- 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności XXII O kosztach obrony z urzędu Sąd orzekł na podstawie § 2 pkt 1, § 4 ust. 3, § 17 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 5, § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 18), zasądzając na rzecz: 1. adw. A. W. kwotę 3025,80 zł brutto tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu A. K. (1) ; 2. adw. N. D. kwotę 3025,80 zł brutto tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu D. P. (1) ; 3. adw. J. K. kwotę 3025,80 zł brutto tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonej M. K. (1) ; XXIII Sąd zwolnił wszystkich oskarżonych od kosztów sądowych na podstawie art. 624 § 1 kpk , mając na względzie orzeczone długoletnie kary pozbawienia wolności, których wykonanie pozbawia oskarżonych zwykłych możliwości zarobkowania, inne obciążenia o charakterze majątkowym wynikające z wyroku, a także brak majątku, z którego oskarżeni mogliby pokryć koszty sądowe. W tej sytuacji obciążenie ich kosztami sądowymi byłoby dla nich zbyt uciążliwe. 6. 1Podpis SSO Marta Gutkowska SSO Marek Biczyk