II K 1263/24

Sygn. akt II K 1263/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 grudnia 2024 roku Sąd Rejonowy w Nowym Sączu, II Wydział Karny, w składzie: Przewodniczący: Sędzia Dominik Mąka Protokolant: Ilona Krzysztoń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2024 roku sprawy P. K. syna J. i A. z domu K. urodzonego (...) w N. oskarżonego o to, że: w dniu 13 marca 2024 roku w N. przy ul (...) w miejscu zamieszkania posiadał środki psychotropowe w postaci 4- C. ( (...) ) o wadze 0,59 grama netto przyjmując, że zaistniały czyn stanowi przypadek mniejszej wagi tj. o przestępstwo z art. 62 ust. 1 wz. z ust. 3 Ustawy z dnia 29.07.2025r. o przeciwdziałaniu narkomanii /Dz.U.Nr 179 z 19.09.2005r. poz. 1485/ i inne I. uznaje oskarżonego P. K. za winnego popełnienia czynu zarzucanego aktem oskarżenia doprecyzowując iż owo posiadanie było posiadaniem wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii tj. czynu stanowiącego przestępstwo z art. 62 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i za to przestępstwo na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 34 § 1a pkt 1 k.k. wymierza oskarżonemu P. K. karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 24 (dwudziestu czterech) godzin w stosunku miesięcznym; II. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza na poczet kary ograniczenia wolności wymierzonej w punkcie I wyroku okresy zatrzymania oskarżonego P. K. od dnia 15 maja 2024 roku, godzina 07:40 do dnia 15 maja 2024 roku, godzina 08:30, od dnia 23 czerwca 2024 roku, godzina 12:40 do dnia 24 czerwca 2024 roku, godzina 08:40, od dnia 10 sierpnia 2024 roku, godzina 11:20 do dnia 12 sierpnia 2024 roku, godzina 08:45; III. na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego, opisanego szczegółowo w wykazie dowodów rzeczowych nr (...) – zarządzając jego zniszczenie; IV. na podstawie art. 22 3 ust. 1 ustawy o radcach prawnych przyznaje od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego D. K. kwotę (...) (tysiąca czterystu siedemdziesięciu sześciu) złotych, w tym podatek VAT tytułem kosztów nieodpłatnej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu; V. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego P. K. od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 1263/24 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW 1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. P. K. w dniu 13 marca 2024 roku w N. przy ul (...) w miejscu zamieszkania posiadał wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii środki psychotropowe w postaci 4- C. ( (...) ) o wadze 0,59 grama Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 13 marca 2024 roku funkcjonariusze (...) A. S. i M. R. udali się pod adres N. ul. (...) , gdzie miała mieć miejsce awantura domowa. Pod tym adresem zastano zgłaszających J. K. i A. K. , a także ich syna P. K. – znanego osobiście funkcjonariuszom z uwagi na poprzednie interwencje podejmowane wobec niego. Notatka urzędowa k. 1 Zeznania świadka A. S. k.18, k. 183-184 W trakcie tej interwencji rodzice oskarżonego zwrócili uwagę (...) na grudkę białego kryształu, znajdującą się na biurku w pokoju zajmowanym przez P. K. , wskazując że przedmiot ten należy do ich syna. W związku z powyższym funkcjonariusze (...) sporządzili protokół przeszukania oskarżonego i zabezpieczyli znalezioną substancje, która ważyła 0,59 grama. Notatka urzędowa k. 1 Protokół przeszukania osoby k. 3-5 Protokół oględzin rzeczy k. 8-10 Zeznania świadka A. S. k.18, k. 183-184 Rzeczona substancja stanowiła przedmiot posiadania P. K. . Notatka urzędowa k. 1 Protokół przeszukania osoby k. 3-5 Protokół oględzin rzeczy k. 8-10 Zeznania świadka A. S. k.18, k. 183-184 Substancja posiadana przez P. K. stanowiła (...) . Z przedmiotowej ilości owej substancji można uzyskać jedną działkę handlową substancji psychotropowej. Notatka urzędowa k. 1 Protokół oględzin rzeczy k. 8-10 Zeznania świadka A. S. k.18, k. 183-184 Opinia (...) k. 21-28 Oskarżony P. K. ma 31 lat. Oskarżony posiada wykształcenie gimnazjalne. P. K. nie pracuje zawodowo, pozostaje na utrzymaniu swoich rodziców. Oskarżony jest ojcem dwójki dzieci, wobec których jest zobowiązany alimentacyjnie. P. K. nie jest właścicielem nieruchomości, ani innych wartościowych rzeczy ruchomych. P. K. jest osobą wielokrotnie karaną, w tym na kary pozbawienia wolności. Oskarżony był karany za przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Oskarżony P. K. posiada bardzo złą opinię środowiskową. Oskarżony jest osobą uzależnioną od środków odurzających. P. K. jest także osobą chorą psychicznie, prezentuje on zaburzenia psychotyczne o obrazie podobnym do schizofrenii paranoidalnej. Poziom rozwoju intelektualnego oskarżonego plasuje go jako osobę upośledzoną umysłową w stopniu lekkim. Niemniej jednak w chwili czynu posiadał on zachowaną zdolność do rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. Wobec oskarżonego prowadzonych jest wiele postępowań karnych. (...) k. 40-44 Zaświadczenie o stanie majątkowym k. 45 Notatka o oskarżonym k. 46 Wyjaśnienia oskarżonego P. K. k. 59-60 w zakresie danych osobopoznawczych Opinia sądowo – psychiatryczna k. 82- 85, k. 142-144 Informacja z (...) k. 100-103 Dokumentacja medyczna k. 114-115 Opinia sądowo – psychologiczna k. 116-119 Wywiad środowiskowy k. 123-125 Informacja z K. k. 126 1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty OCena DOWOdów 1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Zeznania A. S. Koronnym dowodem w tej sprawie były zeznania złożone przez świadka A. S. . Świadek ten jest osobą całkowicie obcą dla oskarżonego, który nie miał żadnych powodów do pomawiania P. K. . Co więcej A. S. nie był w żaden sposób emocjonalnie zaangażowany w ten proces, który dotyczył wykonywania przez niego rutynowych czynności służbowych. Godzi się zarazem zwrócić uwagę, iż świadek ten zarówno w trakcie rozprawy jak i w toku prowadzonego dochodzenia zeznawał w sposób rzeczowy, metodyczny. Jego relacja w pełni korelowała z treścią sporządzonej bezpośrednio po zdarzeniu notatki służbowej. Zarazem świadek był w stanie odtworzyć dokładne okoliczności ujawnienia owej substancji. Mianowicie w tym zakresie A. S. oświadczył, iż przedmiot ten znajdował się w pokoju oskarżonego, na jego biurku. Co więcej według świadka na posiadanie przez oskarżonego tych przedmiotów zwrócili uwagę jego rodzice, którzy wprost wskazali, że ta rzecz stanowi przedmiot posiadania ich syna. Tutaj należy wskazać, iż poza przedmiotową interwencją A. S. nie prowadził żadnych czynności związanych z prowadzeniem tego dochodzenia. Tym samym Sąd Rejonowy mógł na podstawie jego zeznań odtworzyć przebieg rozpytania A. i J. K. , pomimo późniejszego skorzystania przez tych świadków z prawa do odmowy składania zeznań. Należy również zwrócić uwagę na szereg okoliczności uwiarygadniających owo rozpytania. Przede wszystkim rodzice oskarżonego nie mieli relewantnego interesu w obciążeniu swojego syna. Po drugie ową substancje znaleziono w jego pokoju na biurku. Ponadto należało zwrócić uwagę na postawę oskarżonego w chwili ujawnienia tej substancji, która to podstawa wskazywała, iż P. K. znajdował się pod wpływem substancji psychoaktywnych. Wreszcie nie można pominąć wynikającego z opinii biegłych stwierdzenia, iż oskarżony jest osobą głęboko uzależnioną od środków odurzających. Fakt ten zestawić należy z danymi wynikającymi z wywiadu środowiskowego i karty karnej oskarżonego, gdzie wskazuje się, iż oskarżony jest osobą trwale zdemoralizowaną, czego nie można powiedzieć o jego rodzicach – prowadzących zwyczajne gospodarstwo domowe. E. należy uznać, iż dane przekazane przez A. i J. K. w toku rozpytania, a odtworzone za pomocą zeznań A. S. są wiarygodne i pozwalają na powzięcie ustalenia faktycznego, iż owa substancja stanowiła przedmiot posiadania oskarżonego. Zeznania świadka A. S. pozostają przy tym jasne, spójne, logiczne. Brak w nich dyskwalifikujących je sprzeczności. Nadto przekaz forowany przez świadka w pełni odpowiada zasadom doświadczenia życiowego. Wreszcie żadna ze stron tego procesu nie kwestionowała w jakimkolwiek miejscu prawdomówności tego świadka. Toteż Sąd Rejonowy uznał, że zeznania A. S. zasługują na obdarzenie ich walorem wiarygodności i na nich podstawie poczyniono znaczną część ustaleń faktycznych. opinia sporządzona przez biegłych psychiatrów Istotnym dowodem w tej sprawie była opinia sporządzona przez biegłych psychiatrów. Biegli, ci są osobami całkowicie obcymi dla oskarżonego, którzy nie mieli interesu w złożeniu określonej treści opinii. Brak jest też relewantnych podstaw do kwestionowania posiadania przez nich wiedzy specjalnej z zakresu psychiatrii. Rzeczona opinia spełnia także wszystkie wymogi kształtowane w sposób negatywny w art. 201 k.p.k. Mianowicie biegli odpowiedzieli na wszystkie pytania zadane przez organ procesowy. W tym miejscu należy podkreślić, iż rzeczona opinia była poprzedzona nie tylko ambulatoryjnym badaniem oskarżonego. W tym zakresie należy wskazać, iż biegli po raz kolejny podjęli się opiniowania poczytalności P. K. . Jest to o tyle ważne, iż mieli z nim wielokrotny kontakt, co pozwoliło im na wysunięcie pewnych, kategorycznych wniosków. Co więcej biegli psychiatrzy wyraźnie wskazali, iż opinie wiążącą podadzą dopiero po zapoznaniu się z pełną dokumentacją leczenia oskarżonego, wywiadem środowiskowym i opinią biegłej psycholog. Lektura wydanej przez tych biegłych opinii uzupełniającej wyraźnie wskazuje, iż uwzględnili oni fakty wynikające z tych dokumentów. Biegli przy tym wyraźnie stwierdzili dlaczego oskarżony miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia swojego czynu i pokierowania swoim postępowaniem, wykluczyli w tym zakresie wpływ czynników psychotycznych. W analizowanej opinii biegli również jednoznacznie stwierdzili, iż P. K. jest osobą uzależnioną od środków odurzających, co nie tylko miało wpływ na zmniejszony stopień zawinienia oskarżonego, lecz także dezawuowało potrzebę zasięgnięcia informacji u specjalisty ds. uzależnień. Koniecznym jest tu zwrócenie uwagi, iż co najmniej H. B. swoją specjalizacją także obejmuje problematykę uzależnień. Sąd Rejonowy dostrzegł także, iż biegli przedstawili swój tok rozumowania, który jest czytelny dla osób nie posiadających wiedzy specjalnej z zakresu psychiatrii. Do tego analiza przedmiotowego dokumentu nie wykazała w nim sprzeczności o charakterze wewnętrznym bądź też sprzeczności z obiektywnymi faktami naukowymi. Dalej treść tej opinii nie była w żadnym stopniu kwestionowana przez strony tego procesu. Biorąc to pod uwagę Sąd Rejonowy ustalając stan psychiczny oskarżonego w chwili czynu, przedmiotowe ustalenia oparł na dowodzie z opinii biegłych M. B. i H. B. . opinia sporządzona przez biegłą psycholog K. Z. Sąd Rejonowy posłużył się także pomocniczo opinią sporządzoną przez biegłą psycholog K. Z. . Również w odniesieniu do tej biegłej nie ujawniły się żadne okoliczności podważające jej obiektywizm w tej sprawie, a także poziom posiadanej przez nią wiedzy specjalnej z zakresu psychologii. Sąd Rejonowy aprobuje także zasadniczo obraną przez biegłą metodę badawczą, użycie powszechnie spotykanych testów psychologicznych, których przydatność nie została podważona w środowisku naukowym. Biegła wydanie tej opinii poprzedziła przeprowadzeniem gruntownego wywiadu z oskarżonym. Biegła wyraźnie wskazała na deficyty intelektualne P. K. , które plasują go jako osobę upośledzoną umysłową w stopniu lekkim. Zarazem z treści opinii psycholog wynika, iż oskarżony zna podstawowe zasady funkcjonowania w społeczeństwie. E. zna on treść normy sankcjonowanej polegającej na zakazie posiadania środków odurzających. Biegła K. Z. odpowiedziała na wszystkie pytania zadane przez prowadzącego dochodzenie. Podkreślić przy tym należy, iż opinia ta okazała się być przydatna dla zasadniczego celu jej dopuszczenia jaką była konieczność wydania przez biegłych psychiatrów wiążącej opinii w zakresie poczytalności oskarżonego tempore criminis. Dalej Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, iż wnioski sformułowane przez biegłą mają poparcie w przeprowadzonym wcześniej procesie badawczym. Rzeczone wnioski są ze sobą spójnę. Biegła poprawnie wyłożyła również powody dla poczynienia rzeczonych stwierdzeń, w sposób przystępny dla osób nie posiadających wykształcenia kierunkowego. Niniejsza opinia nie była także przedmiotem zarzutów ze strony oskarżonego, jego obrońcy czy też oskarżyciela publicznego. Okoliczności te sprawiły, iż Sąd Rejonowy uznał ową opinię za spełniającą wymogi stawianego dla tego rodzaju dokumenty przez kodeks postępowania karnego . Wywiad środowiskowy Podobnie za przydatne należało uznać dane wynikające z wywiadu środowiskowego sporządzonego przez kuratora zawodowego. W tej materii należy zwrócić uwagę, iż kurator zawodowy W. M. włożył dużą ilość pracy w sporządzenie tego dokumentu. Przede wszystkim wskazana w tym wywiadzie ocena osoby i środowiska oskarżonego P. K. jawi się, jako wyważona i kompletna. Kurator w sposób przykładny zadbał o kontakt zarówno z samych oskarżonym jak i jego najbliższą rodziną, otoczeniem. Co istotne dane wynikające z tego wywiadu są koherentne także z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w toku niniejszej sprawy, obrazującym sytuacje rodzinną w domu państwa K. . Należy również zaznaczyć, iż przedmiotowy wywiad został sporządzony przez osobę do tego uprawnioną, w sposób zgodny z metodologią tej czynności. W toku postępowania jurysdykcyjnego nie ujawniły się także żadne okoliczności nakazujące powziąć wątpliwości odnośnie bezstronności przeprowadzającej wywiad. Opinia chemiczna (...) Sąd Rejonowy uznał także za wiarygodną opinie chemiczną (...) dotyczącą określenia składu i charakteru znalezionej u P. K. substancji. Przedmiotowe badania zostały przeprowadzone przez osoby posiadające stosowne doświadczenia w sporządzaniu tego rodzaju dokumentacji procesowych. W przedmiotowej ekspertyzie w sposób jasny i klarowny przedstawiono zaproponowaną metodykę badań, opisano ich laboratoryjny przebieg oraz zaprezentowano wnioski końcowe ekspertyzy, które to pozostawały w pełni koherentne z wynikami czynności laboratoryjnych. Sąd Rejonowy nie powziął żadnych wątpliwości, co do rzetelności przedmiotowych wyników badań. Nadto brak jest też jakichkolwiek wątpliwości każących poddać w wątpliwość bezstronność osób wykonujących ową czynność procesową. W związku z powyższym Sąd Rejonowy ustalił cechy posiadanej przez oskarżonego substancji w oparciu o opinie (...) . protokołów przeszukań osoby i pomieszczeń, notatki urzędowej czy też oględzin rzeczy zabezpieczonych w toku przeszukań. Przydatne okazały się być także dane osobopoznawcze zebrane w toku śledztwa w postaci zaświadczenia o stanie majątkowym, notatki o oskarżonym czy karcie karnej,. Brak było także podstaw do podważenia przydatności dla niniejszego postępowania pozostałych dowodów wnioskowanych przez oskarżyciela publicznego do przeprowadzenia w toku rozprawy głównej tj. protokołów przeszukań osoby i pomieszczeń, notatki urzędowej czy też oględzin rzeczy zabezpieczonych w toku przeszukań. Przydatne okazały się być także dane osobopoznawcze zebrane w toku śledztwa w postaci zaświadczenia o stanie majątkowym, notatki o oskarżonym czy karcie karnej,. W odniesieniu do tych dokumentów należy zauważyć, iż zostały sporządzone we właściwej formie przez osoby do tego upoważnione. Nadto ich zawartość merytoryczna także nie budzi wątpliwości Sądu i pozostaje ona spójna z treścią wyjaśnień oskarżonego. Co więcej żadna ze stron procesu w żaden sposób nie kwestionowała wartości dowodowej owych dokumentów. Stąd też Sąd Rejonowy uznał te dokumenty za wiarygodne i na ich podstawie poczynił powyższe ustalenia faktyczne. 1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu Wyjaśnienia oskarżonego P. K. P. K. będąc słuchanym w trakcie dochodzenia nie przyznał się do zarzucanego czynu. Równocześnie oskarżony odmówił wówczas składania wyjaśnień odnoszących się do inkryminowanego zachowania, poprzestając na podaniu danych osobo poznawczych. Natomiast w trakcie stadium jurysdykcyjnego procesu karnego oskarżony, pomimo prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy głównej, nie stawił się, nie usprawiedliwiając swojej nieobecności, przez co dobrowolnie zrezygnował z możliwości złożenia wyjaśnień w niniejszej sprawie. Przez to dowód z wyjaśnień P. K. był nieprzydatny do rekonstrukcji stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, poza potwierdzeniem części danych osobopoznawczych, które licowały z ustaleniami prowadzącego postępowanie przygotowawcze. Zeznania A. i J. K. Z uwagi na skorzystanie przez A. i J. K. z prawa do odmowy składania zeznań rzeczony dowód nie mógł stanowić dowodu w sprawie, a fakt złożenia tych oświadczeń przed skierowaniem aktu oskarżenia, uzasadniał odstąpienie od ich wzywania na termin rozprawy. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I P. K. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Aktem oskarżenia z dnia 7 listopada 2024 roku P. K. został oskarżony o to, że w dniu 13 marca 2024 roku w N. przy ul (...) w miejscu zamieszkania posiadał środki psychotropowe w postaci (...) o wadze 0,59 grama netto przyjmując, że zaistniały czyn stanowi przypadek mniejszej wagi tj. o przestępstwo z art. 62 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Zgodnie z treścią art. 62 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Przedmiotowy tym czynu zabronionego jest przestępstwem powszechnym, formalnym i umyślnym. Dla zrealizowania przedmiotowych znamion niezbędne jest aby substancja posiadana przez sprawcę znajdowała się w wykazie środków odurzających stanowiących załącznik do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 sierpnia 2018 roku stanowiącego wyraz spełnienia delegacji ustawowej określonej w art. 44 f ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Do tego należy wykazać, iż owo posiadanie odbywało się wbrew przepisom omawianego aktu prawnego. Natomiast w ocenie Sądu Rejonowego pojęcie posiadania tj. znamię czasownikowe tego typu czynu zabronionego należy utożsamiać z cywilno prawnym rozumieniem tego pojęcia określonym w księdze 2 kodeksu cywilnego . E. na posiadanie w takowym rozumieniu składają dwa elementy tj. fizyczne władztwo nad rzeczą oraz wola władania danym przedmiotem jak właściciel bądź jak dzierżawca, zastawnik czy najemca (w zależności od charakteru danego posiadania. Należy zwrócić uwagę, iż niektórzy za posiadanie w rozumieniu prawa karnego rozumieją także cywilno prawną konstrukcje dzierżenia tj. posługiwanie się daną rzeczą w czyimś imieniu. Oczywiście z uwagi na fakt, iż owe przestępstwo jest typem umyślnym niezbędne jest aby jego sprawca posiadał co najmniej świadomość możliwości realizacji wszystkich wyżej omówionych znamion przedmiotowych tego typu czynu zabronionego i na to się godził. Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy nie budziło żadnych wątpliwości Sądu Rejonowego, iż zachowanie P. K. wypełniło znamiona zarzucanego mu czynu zabronionego. W szczególności należy wskazać, iż znaleziona u oskarżonego substancja tj. (...) (4- C. ), została wymieniona w wykazie substancji psychotropowych grupy I-P IV- stanowiących załącznik do przedmiotowego rozporządzenia (...) W tej materii należy zaznaczyć, iż w niniejszej sprawie ponad wszelką wątpliwość zostało wykazane, iż to P. K. był posiadaczem tych substancji psychotropowych. Po pierwsze należy zwrócić uwagę, iż rzeczone substancje zostały znalezione w jego pokoju. Po drugiej z zeznań bezstronnego świadka A. S. wyraźnie wynika, iż jego rodzice wskazali kategorycznie, iż grudka znaleziona na biurku oskarżonego stanowiła jego własność. Oceniając wiarygodność tego wskazania należy zwrócić uwagę, iż w przedmiotowym lokalu mieszkają tylko oskarżony i jego rodzice. E. rzeczona substancja nie mogła być w posiadaniu innej osoby. Dalej niezbędne jest dostrzeżenie, iż A. i J. K. są osobami schorowanymi, nie mającymi żadnego kontaktu ze środkami odurzającymi. Wątpliwa jest także chęć pomówienia oskarżonego. Na to wszystko należy nałożyć fakt, iż oskarżony jest osobą uzależnioną od narkotyków, będącą wcześniej karaną za tego rodzaju przestępstwa. E. w niniejszej sprawie ponad wszelką wątpliwość wykazano, że grudka białego kryształu znaleziona u oskarżonego, stanowiła przedmiot jego posiadania. Co więcej ilość posiadanych przez oskarżonego środków tj. 0,59 grama jest ilością wystarczającą nie tylko dla wywołania konstytutywnego dla bytu tego przestępstwa efektu odurzenia, lecz także wystarczającą dla wytworzenia z niej jednej działki handlowej tej substancji psychotropowej. Co więcej zachowanie oskarżonego należy ocenić jako działanie umyślne. Brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw, aby twierdzić, iż oskarżony znajdował się w błędzie co do charakteru posiadanej przez siebie substancji. Nadto posiada on istotne doświadczenie w używaniu narkotyków, co wynika wprost z opinii biegłej psycholog czy opinii biegłych psychiatrów, przez co niewątpliwym jest, że oskarżony zrealizował powyższe znamiona przedmiotowe w zamiarze bezpośrednim. Jednocześnie okoliczności owego posiadania tej substancji psychotropowej tj. posiadanie jej bez niezbędnego zezwolenia, w miejscu zamieszkania – niczym niezabezpieczonej implikują przyjęcie, iż owo posiadanie odbywało się wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Co ważne okoliczność ta, stanowiąca przecież znamię przedmiotowe tego przestępstwa, nie została dostrzeżona przez oskarżyciela publicznego, zatwierdzającego treść aktu oskarżenia , co warunkowało konieczność zmiany opisu czynu przypisanego P. K. . W ocenie Sądu Rejonowego w realiach niniejszej sprawy należy w pełni zgodzić się ze stanowiskiem oskarżyciela publicznego, który w skardze oskarżycielskiej uznał, iż czyn ten wypełniał znamiona typu uprzywilejowanego określonego w art. 62 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W tym miejscu przypomnieć należy, iż ustawodawca w art. 62 ust. 3 rzeczonego aktu prawnego ukonstytuował czyn uprzywilejowany dotyczący tzw. wypadku mniejszej wagi, a w ustępie 2 typ kwalifikowany w postaci, gdzie znamieniem obostrzającym odpowiedzialność karną jest posiadanie substancji psychotropowych w znacznych ilościach.. W orzecznictwie w sposób jednolity wskazuje się, iż z przypadkiem mniejszej wagi mamy do czynienia gdy stopień społecznej szkodliwości danego czynu zabronionego z uwagi na okoliczności przedmiotowo – podmiotowe jest wyraźnie niższy od karygodności typowo związanej z przestępstwem z typu podstawowego. Jednocześnie w tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 2 k.k. karygodność jest czynnikiem konstytuującym materialną definicje przestępstwa, a więc dla wydania wyroku skazującego niezbędne jest aby czyn był społecznie szkodliwy w stopniu wyższym niż znikomym. Natomiast zamknięty katalog kwantyfikatorów stopnia społecznej szkodliwości został wprowadzony w art. 115 § 2 k.k. Według tego przepisu przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Biorąc pod uwagę wyżej wskazane kryteria Sąd Rejonowy stwierdził, iż stopień społecznej szkodliwości tego czynu był na nieznacznym poziomie, tylko nieznacznie wykraczającym poza konstytutywny dla bytu przestępstwa poziom wyższy niż znikomy. W tym aspekcie należy wskazać na stosunkowo niedużą ilość substancji niedozwolonej, z której można jedynie jedną działek dealerskich. E. biorąc pod uwagę właściwości osobiste oskarżonego i brak okoliczności wskazujących na obrót przez P. K. narkotykami, należało przyjąć, iż owo posiadanie miało miejsce na własny użytek. Do tego nie można pominąć faktu, iż oskarżony jest osobą uzależnioną od stosowania tego rodzaju środków. Z drugiej strony przedmiot ten stanowił desygnat twardego narkotyku. Do tego był on przechowywany w warunkach mogących stworzyć potencjalne zagrożenie dla jego współdomowników. Okoliczności te wskazywały możliwości zakwalifikowania tego zdarzenia jako wypadku mniejszej wagi, przy jednoczesnym uznaniu owego zachowania za karygodne w rozumieniu art. 1 § 2 k.k. Sąd Rejonowy uznał także, iż czyn przypisany oskarżonemu P. K. był zawiniony poprzez pryzmat normatywnej teorii winy recypowanej przez polski system prawa karnego w art. 1 § 3 k.k. W tej materii należy zważyć, iż oskarżony P. K. jest osobą dorosłą, posiadającą już spory bagaż doświadczeń życiowych, która doskonale zdaje sobie sprawę z funkcjonującego na terenie Rzeczpospolitej zakazu posiadania chlorometaktynonu, również w celach konsumpcyjnych i pomimo tego faktu zdecydował się na działanie sprzeczne z normą sankcjonowaną. Nadto jak wynika z szeroku uargumentowanej opinii biegłych psychiatrów oskarżony w chwili czynu posiadał pełną zdolność rozpoznania znaczenia czy pokierowania swoim postępowaniem. Niemniej poziom winy oskarżonego winien być limitowany z uwagi na jego uzależnienie od stosowania tego rodzaju substancji. Zarazem wskazać należy, iż skarżony nie działał także w żadnej anormalnej sytuacji motywacyjnej czy innej okoliczności limitującej stopień zawinienia, a wcześniejsza karalność za przestępstwo podobne winna wywołać szczególne zinternalizowanie treści naruszonej przez niego normy sankcjonowanej. Tym samym zachowanie oskarżonego było zawinione w myśl art. 1 § 3 k.k. , a w sprawie brak było szczególnych przesłanek limitujących owo zawinienie. W związku z powyższym należało stwierdzić, iż zachowanie P. K. z 13 marca 2024 roku stanowiło przestępstwo z art. 62 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Równocześnie z uwagi na treść art. 62 a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii należało rozważyć celowość umorzenia postępowania karnego przeciwko P. K. . W tym zakresie należy w pierwszej kolejności przytoczyć treść owego przepisu Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w art. 62 ust. 1 lub 3, są środki odurzające lub substancje psychotropowe w ilości nieznacznej, przeznaczone na własny użytek sprawcy, postępowanie można umorzyć również przed wydaniem postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia, jeżeli orzeczenie wobec sprawcy kary byłoby niecelowe ze względu na okoliczności popełnienia czynu, a także stopień jego społecznej szkodliwości. W doktrynie prawa karnego bezsporne jest, iż rzeczona dyspozycja przepisu jest aktualna także w fazie postępowania przed sądem I instancji. Nadto wypadało zauważyć, iż ilość posiadanej przez oskarżonego chlorometykanonu mieściła się pojęciu ilości nieznacznej. Przeprowadzony przewód sądowy nie pozwolił także zaprzeczyć tezie, że owe środki były przeznaczone na jego użytek. Nadto także stopień społecznej również należy określić jako stosunkowo niewielki. Niemniej pomimo tego umorzenie postępowania karnego przeciwko P. K. byłoby niecelowe i stanowiło wyraz nadmiernej pobłażliwości oskarżonemu. W tym aspekcie należy zwrócić uwagę po pierwsze na fakultatywność owej instytucji. Następnie wskazać trzeba, że możliwość umorzenia postępowania jest związana z celowością orzeczenia wobec sprawcy kary. W opracowaniach dotyczących tego artykułu podkreśla się, ze ten sposób reakcji karnej jest adekwatny przede wszystkim wobec sprawców którzy mieli incydentalny kontakt z tego rodzaju substancjami i można wobec nich wywieść pozytywną prognozę kryminologiczną. Niestety P. K. nie może zostać zaliczony do tej grupy. Nie można bowiem zgodnie z prawdą powiedzieć, że inkryminowane zdarzenie miało być zaledwie incydentem w życiu P. K. . Przeciwnie P. K. jest osoba głęboko zdemoralizowaną, karaną wielokrotnie za różnego rodzaju przestępstwa. Oskarżony był także karany za przestępstwo podobne. Samo tylko uzależnienie oskarżonego nie powinno być przesłanką uzasadniającą tak łagodne potraktowanie P. K. . Tego rodzaju pobłażliwość stanowiłaby bowiem widoczny sygnał usprawiedliwiający w przeświadczeniu społecznym posiadanie narkotyków przez osoby od nich uzależnione. W tej materii warto zwrócić uwagę na obecne publikacje wskazujące, iż czynione w Ameryce Północnej podobnego rodzaju próby eksperymentalnego – depenalizowania posiadania narkotyków przez osoby od nich uzależnione, przyniosły opłakane skutki społeczne. Do tego oskarżony w żaden sposób nie współpracował z wymiarem sprawiedliwości w tym postepowaniu, przeciwnie swoim postępowaniem utrudnił zakończenie dochodzenia w rozsądnym terminie. Wobec P. K. toczy się także kilka innych postępowań karnych przed tutejszym sądem. E. nie sposób jest więc twierdzić, iż karanie oskarżonego w tej sprawie byłoby działaniem niecelowym. Nadto należało mieć na względzie, iż oskarżony posiadał owe narkotyki w okolicznościach mogących stworzyć potencjalne zagrożenie dla jego starszych i schorowanych rodziców. To wszystko spowodowało, iż Sąd Rejonowy nie ocenił jako zasadne umorzenia tego postępowania w oparciu o dyspozycje zawartą w art. 62 a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. To wszystko sprawiło, iż Sąd Rejonowy w punkcie I uzasadnianego wyroku uznał P. K. za winnego czynu zarzucanego aktem oskarżenia, doprecyzowując iż owo posiadanie było posiadaniem wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii tj. czynu stanowiącego przestępstwo z art. 62 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności P. K. I I Zgodnie z treścią art. 62 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii występek ten jest zagrożony grzywną, karą ograniczenia wolności oraz karą do 2 lat pozbawienia wolności.. Natomiast dyrektywy sądowego wymiaru kary zostały wysłowione przez ustawodawcę w art. 53 k.k. Na powyższe reguły rządzące sposobem ustalenia kary właściwej zarówno do osoby jak i czynu sprawcy należy nałożyć także zasadę wynikającą z art. 58 § 1 k.k. , zgodnie z która w przypadku gdy górna granica ustawowego zagrożenia danego występku nie przekracza 5 lat sąd może zastosować karę pozbawienia wolności tylko w przypadku gdyby inna kara nie mogła przynieść oczekiwanego efektu. Biorąc pod uwagę powyższe wskazania Sąd Rejonowy uznał, iż krótkoterminowa kara ograniczenia wolności jest najlepszym sposobem reakcji karnej na tego rodzaju zachowanie. W tym zakresie należy mieć na względzie niski stopień społecznej szkodliwości tego czynu, który to nie pozwalał na orzeczenie przedmiotowej kary w wyższym wymiarze. W tej mierze Sąd Rejonowy uwzględnił także niski stopień zawinienia oskarżonego, wywodzony z faktu jego silnego uzależnienia od stosowania środków psychoaktywnych. W ocenie Sądu Rejonowego pomimo uprzedniej wielokrotnej karalności oskarżonego, w tym za przestępstwo podobne, a także stwierdzonej w wywiadzie środowiskowym głębokiej demoralizacji oskarżonego, wzgląd na niski stopień społecznej szkodliwości tego czynu oraz limitowany stopień winy, wykluczył możliwość orzeczenia względem P. K. kary najsurowszej, a to kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu Rejonowego niecelowym było orzekanie wobec oskarżonego kary grzywny. Po pierwsze tego rodzaju kara nie przystawałaby do uprzedniej wielokrotnej karalności oskarżonego. Nie można też stracić z pola widzenia faktu, iż oskarżony jest osobą bezrobotną, pozostającą de facto na utrzymaniu swoich rodziców. E. wymierzenie P. K. grzywny pociągałoby negatywne konsekwencje głównie dla A. i J. K. . W tej materii zauważyć należy także, iż P. K. jest zobowiązany do łożenia na utrzymanie swoich małoletnich dzieci i to realizacja tego obowiązku winna być priorytetem fiskalnym ze strony oskarżonego. Wskazać przy tym należy, iż biegli opiniujący w sprawie w żaden sposób nie wskazali, aby oskarżony z uwagi na swoje dolegliwości natury psychicznej miałby być niezdolny do wykonywania prostych prac fizycznych, charakterystycznych dla kary ograniczenia wolności. Natomiast wykonanie przez oskarżonego tego rodzaju kary może wywołać pozytywny efekt w zakresie społecznej readaptacji oskarżonego i wdrożenia u niego obowiązku przestrzegania normy sankcjonowanej. Raz jeszcze należy zważyć, iż mimo tezy wynikającej z wywiadu środowiskowego jakoby tylko i wyłącznie kara pozbawienia wolności była celowa w zakresie realizacji dyrektywy prewencji indywidualnej, to przedmiotowa kara byłaby karą nieadekwatną do stopnia karygodności tego czynu oraz limitującego stopnia winy P. K. W związku z powyższym Sąd Rejonowy w punkcie I wyroku wymierzył P. K. karę 4 miesięcy ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 24 godzin w stosunku miesięcznym. Sąd ustalając ów wymiar miesięczny pracy społecznej wziął pod uwagę, iż oskarżony jest młodym człowiekiem, nie posiadającym stałej pracy. Co więcej oskarżony w praktyce pozostaje jeszcze na utrzymaniu swoich rodziców. E. tego rodzaju wymiar pracy nie będzie stanowić szczególnej przeszkody do realizacji jego innych obowiązków i funkcji, zwłaszcza biorąc pod uwagę, iż 24 godzin w stosunku miesięcznym daje niespełna 6 godzin prac społecznie użytecznych w przeciągu tygodnia. Tym samym owe obowiązki nie będą też niedającą się usunąć przeszkodę w ewentualnym znalezieniu przez niego stałego zatrudnienia. P. K. II I Z uwagi na fakt, iż oskarżony P. K. był kilkukrotnie zatrzymywany w przeciągu tego postępowania Sąd na podstawie dyspozycji wynikającej z art. 63 § 1 k.k. był zobligowany zaliczyć te rzeczywiste pozbawienia wolności na karę efektywnie wykonywaną tj. karę ograniczenia wolności wymierzoną w punkcie wyroku, co tez Sąd uczynił w punkcie II uzasadnianego orzeczenia P. K. III I Wobec przekazania wraz z aktem oskarżenia dowodów rzeczowych konieczne było wyrzeczenie w przedmiocie tychże rzeczy zatrzymanych w toku dochodzenia. Artykuł 70 ust 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii konstytuuje obligatoryjną podstawę do orzeczenia przepadku na rzecz Skarbu Państwa środków odurzających mających stanowić przedmiot czynności wykonawczej w typie czynu zabronionego określonym w art. 62 w/w ustawy. Ustawodawca w sposób jednoznaczny stwierdził, iż orzeczenie tego przepadku jest obligatoryjne, niezależnie od rodzaju rozstrzygnięcia w sprawie. W związku z powyższym Sąd w punkcie III wyroku orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa substancji psychotropowej ujawnionej przy oskarżonym P. K. , która na mocy późniejszego postanowienia prowadzącego dochodzenie została uznana za dowód rzeczowy w niniejszym postępowaniu. Równocześnie należało zwrócić uwagę, iż inaczej niż w przypadku innych dowodów rzeczowych art. 70 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii upoważnia Sąd do zarządzenia zniszczenia substancji odurzających już w treści wyroku sądowego, nie rezerwując tej kwestii do późniejszego postepowania wykonawczego. Dlatego też w punkcie III wyroku Sąd Rejonowy orzekł przepadek rzeczonych środków odurzających zarządzając ich zniszczenie. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV Natomiast mając na względzie złożenie przez obrońcę oskarżonego P. K. radcę prawnego D. K. oświadczenia o braku opłacenia przez oskarżonego udzielonej mu pomocy prawnej Sąd Rejonowy przyznał obrońcy oskarżonemu stosowne wynagrodzenie. Przy określeniu tego wynagrodzenia Sąd Rejonowy orzekał w oparciu o stawki wymienione w aktualnym rozporządzeniu w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radców prawnych z urzędu. W tym zakresie należy wskazać, że rzeczony obrońca reprezentował P. K. zarówno w toku dochodzenia jak i na rozprawie głównej.. Dlatego też w punkcie II wyroku Sąd przyznał obrońcy oskarżonego radcy prawnemu D. K. kwotę 1476 złotych tytułem nieodpłatnej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu P. K. z urzędu w toku dotychczasowego procesu karnego. V Z uwagi na trudną sytuacje majątkową P. K. , a także dopuszczenie się przez niego przestępstwa charakteryzującym się nieznacznym stopniem społecznej szkodliwości oraz związanym z jego uzależnieniem od tego rodzaju substancji Sąd Rejonowy uznał za celowe skorzystanie z normy wysłowionej w art. 624 § 1 k.p.k. i zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości. Podpis